bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Dinsdag = werkdag

Er zijn alweer drie vakantiedagen verstreken dus het is de hoogste tijd om iets nuttigs te gaan doen! De taakverdeling was als volgt:

Snoeipadrone wierp zich op de tuin om nog meer rozen te snoeien en nog meer troep op de trap te dumpen. Niet omdat het nodig was, maar omdat hij zondag niet gefotografeerd was tijdens zijn noeste arbeid. Het afval heeft hij uiteindelijk geheel volgens de aanwijzingen van de jodelpadrone achterin de tuin gestort zodat daar een mooie natuurlijke afscheiding kan ontstaan. Ja, ja.

Jodelpadrone jodelde niet, maar rommelde wat op de computer. Installeerde een programmaatje om te kijken hoe het internetverbruik verloopt. De heren zijn niet zo tevreden over hun huidige provider. Die had gemeld dat er op hun stukje van de wereld teveel gebruikers zijn dus dat ze daarom wel de capaciteit maar niet de kosten gehalveerd hadden.

Anderefamiliezus heeft zich tot doel gesteld om tijdens deze vakantie haar hele e-reader uit te lezen en óók nog een speurpuzzelboekje vol te kalken. Bij dat laatste heeft bitch vanavond maar een handje geholpen. En tussendoor past anderefamiliezus op Thomas die er evengoed tot twee keer toe vandoor ging. 

Bitch, tenslotte, wierp zich op het invullen van de inschrijfformulieren voor het voortgezet onderwijs en de bijbehorende papierwinkel. Dat communiceerde bitch ook op facebook, maar ze werd onmiddellijk verraden door de niet-snoeipadrone die reageerde dat bitch op het terras zat. Aan het eind van de middag mocht bitch nog even met de punto door de heuvels scheuren om bij de supermarkt een potje augurken te halen. Leuk, leuk, leuk! 

Kortom, de club van vier heeft vandaag vooral de schijn van hard werken opgehouden. Maar ja, het weer was dan ook op een absoluut dieptepunt vandaag, zoals op de foto’s te zien is. Morgen maar eens naar de Middellandse Zee. Het wordt 19 graden.

Advertenties
1 Reactie »

Bitch bibbert

Zit je lekker Gooische Vrouwen the movie te kijken, gaat de telefoon. Even een korte pauze in de film terwijl anderefamiliezus met haar lief praat. De padroni gebruiken de spontane pauze om even de nieuwe jassen te passen. En bitch maakt daar dan weer foto’s van. Ze zijn waardeloos omdat de hond in beeld springt, omdat bitch bibbert omdat ze zo hard moet lachen. Maar het zijn echt kekke jassies! Gauw weer verder met Gooische Vrouwen.

1 Reactie »

Uitgelaten

Het was al aangekondigd in de vorige blog: vandaag stond de outlet op het programma. Maar de dag startte relaxt op het terras in de zon. Het weer zou vandaag wat minder zijn, maar daar was niet veel van te merken als je uit de wind zat. Wederom scoorde bitch een rood hoofd. Kookpadrone mocht geheel zelfstandig naar het postkantoor om daar wat financiële kreukels recht te laten trekken en keerde opgelucht terug. Het was eindelijk gelukt.

Na een late lunch was het tijd om te vertrekken. Vrolijk kwebbelend reisde het viertal naar Fidenza, alwaar een groot outletcentrum gevestigd was. Zoiets als Bataviastad, waar bitch overigens nog nooit geweest was. De bordjes klopten en de stuurpadrone ging links waar het moest en rechts waar dat verwacht werd. Zolang je het maar niet hardop zegt, kan hij het best! Het parkeerterrein was nagenoeg leeg en dat werd door de club van 4 als zeer positief ervaren. Niemand had zin in fileshoppen. De file hadden we op de snelweg al gezien. Aan de andere kant was een flinke botsing met een aantal vrachtauto’s geweest en daarachter stond een enorme file! 

De outlet village riep herinneringen op aan Disneyland Parijs. Allerlei gebouwen variërend in stijl maar allemaal net even té. Een miezerig mannetje in een uniform wees de fotopadrone erop dat er niet gefotografeerd mocht worden. Belachelijk! Alsof het de kroonjuwelen zijn. Dit verbod werd dus met grote regelmaat genegeerd. 
De eerste winkel was een Lindt-shop. Lindt is een chocolademerk en bitch hoopte stiekem dat ze daar misschien wel mokka én bananenijs zouden hebben. Want ze hadden ijs. Maar de smaken waren beperkt tot chocoladevarianten wat wel begrijpelijk maar niet fijn is. Geen ijs, dus. 
Al snel werd een keukenartikelenwinkel geënterd. Kookpadrone wilde een diepe pan om in te steriliseren. De rest van het gezelschap droeg alternatieven aan, maar het bleek uiteindelijk niet om de sterilisatie van de padrone te gaan maar om weckpotten waarin hij het overschot aan tomaten en andere moesgroenten wenst te bewaren. De ideale pan bleek daar niet te koop. Wel lieten de harige mannen hun oog vallen op een schapenscheerder. Het huidige apparaat kan elk moment de geest geven dus dit was een buitenkansje. Praktisch als ze zijn werd het apparaat pas op de terugweg naar de auto aangeschaft. Anders moesten ze daar de hele tijd mee sjouwen!

De rest van de village bestond voornamelijk uit modewinkels waar de outletprijzen nog altijd 200% boven het gemiddelde budget lag. Erg veel neiging om iets aan te schaffen was er dus niet. Er werd dus vooral gekeken en commentaar geleverd: foute tassen, té gevulde boxershorts, streepjeskousen, leuke boekenkast, stomme jassen en vooral alles dus veel te duur. Zelfs de panini die bij de koffie genuttigd werden waren te duur. Wel lekker, maar duur. Na de koffie ging het weer verder door Disney Village. In de winkel van Facis spotten de padroni een kekke jas: de ene padroni paste een antracietkleurig visgraatje, de andere een bruin exemplaar van hetzelfde soort. De kale padrone was snel overtuigd: dit was nou nog eens een mooi jasje voor een uitvaart. De harige padrone dreigde van aankoop af te zien maar kreeg zijn exemplaar tot opgedrongen door zijn liefhebbende partner. Met twee Facis tassen (nee, de naam is puur toeval) keerden we, via de schaapscheerdersshop, terug naar de Punto. Het was een welbestede middag. En wat was het fijn dat de Village uitgestorven was! We hadden geen beter moment kunnen kiezen!

Via files op provinciale wegen – om de file op de snelweg te vermijden – reed het witte voertuig terug naar de villa. Wederom werd er gegiebeld en gezongen. Bitch probeerde nog wat kiekjes van de zonsondergang te maken maar de irripadrone naast haar op de achterbank zat steeds te prikken en te duwen zodat de foto’s wat bewogen zijn. Ze staan er lekker toch in! 

 

2 reacties »

Bolle buik

Na het rode hoofd van gisteren was het vandaag tijd voor de bolle buik. Zondag is in Italië dé dag om uitgebreid te gaan lunchen. Pranzo noemen ze dat. De padroni zijn altijd op zoek naar leuke plaatsen om te eten. Dat doen ze uiteraard voor hun gasten, niet voor zichzelf. Bij Boccapane waren de mannen nog niet geweest. Anderefamiliezus en bitch boden zich spontaan aan als proefkonijnen. 

We beperkten ons tot een licht ontbijt en reden even na twaalf uur richting Ruino – er is serieus een dorpje dat zo heet en er niet zo uitziet – en volgden de bordjes. Dat is met een linksrechtsverdraaiende padrone nog best ingewikkeld, maar met veel commentaar, veel bochten, wat schrapen van de onderkant van de auto en een schommelende hond werd de gewenste plek bereikt. Gelegen in een dalletje waar de sneeuw nog wit en de bodem blubber was, zag het er spannend uit. Diverse gezinnen waren aan het spelen en rondhangen op het grasveld. Bij de deur stond de eigenaar, Andrea, al te wachten en het contact was snel gemaakt: Andrea heeft 3 prachtige honden (Landseren) en de padroni hebben ook een viervoeter. Dat schept een band. Een van de padroni vertelde dat Thomas – de hond – alle commando’s kent. Hij volgt ze alleen zelden op, maar dat doet er niet toe.

Meteen links van de ingang was een wijnlokaal waarin diverse zelfgeproduceerde flessen lagen te wachten op consumptie. Het idee om ons te laten opsluiten met vier glazen en een kurkentrekker werd helaas niet uitgevoerd. De club van de ollandesi zat als eerste aan tafel maar al snel verschenen ook de Italiaanse gezinnen. Het ene na het andere heerlijke gerecht werd voor ons neergezet. Het brood was al heerlijk! En verder was er worst in diverse variëteiten, mini-taartjes met pompoen en spinazie, lasagne met pompoen, stoofvlees van kalf en gevulde kalkoenfilet. De gesprekken gingen natuurlijk over hoe je een groene asperge in een kalkoen krijgt en andere smakelijke onderwerpen. Bij het eten werd zelfgekweekte rode Pino Nero geschonken. En gedronken. Maar bitch hield zich in. Na twee avonden doorzakken was het wel even genoeg. Als toetje verscheen een tarte tatin (tatatatin zegt bitchkind) en tot slot nog een ieniemienie kopje espresso. Heerlijk!

Er werden nog wat visitekaartjes en folders uitgewisseld en toen was het echt tijd om te vertrekken. De buiken waren na een paar uur nog net niet te bol om in de punto te klimmen en de stuurpadrone bracht zijn kluppie veilig thuis, zonder bodemschrapen maar met veel gegiechel en gezang. Brandend zand, palmenstrand, Dino, Nina en Rocky galmden door het open raam langs berg en dal. Bij thuiskomst zocht iedereen zijn eigen slaapplaatsje op en werd er massaal gedut. In alle rust met veel kopjes thee verglijdt alweer een mooie dag in een wat stormachtige nacht. Morgen? Outletshoppen! Echt iets voor bitch!

1 Reactie »

In de zon

De school heeft vakantie en bitch dus ook. Binnen zes uur na het begin van de vakantie stond bitch op het vliegveld van Milaan waar zij hartverscheurend enthousiast begroet werd door de dierbare padroni. We waren daar niet helemaal probleemloos gekomen. We? Jawel! Schoonzus ging mee. Voor deze schoonzus wasnog geen schuilnaam beschikbaar maar dat probleem was snel opgelost: anderefamiliezus, bedacht ze zelf. 

Toen het bitchgezin besloot om met de Koogse connectie te gaan skiën in de voorjaarsvakantie, grapte bitch dat zij dan wel naar de padroni in Italië zou reizen. Wat begon als een grapje werd al gauw een concreet plan en in oktober was de ticket geboekt. In november besloot anderefamiliezus dat zij dat een geweldig idee vond en dat ze gezellig mee zou gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Om 4 uur afgelopen vrijdag troffen bitch en anderefamiliezus elkaar bij de Delifrance op Schiphol. Snel nog even een paar spannende tijdschriften voor de padroni gekocht, een broodje Hemawordt gegeten, een plasje gedaan, koffers afgegeven en hop! naar de gate. Nou was er nog niet bekend bij welke gate de EZY2728 zou aanmeren, maar de dames zaten ruimschoots op tijd klaar. Toen eindelijk op het bord verscheen dat de vlucht naar Milaan bij M1 gereed stond, bleken de meeste mensen al ingeladen en waren we niet de eerste passagiers die instapten, maar de laatste.    De twee lege stoelen op de voorste rij waren voor ons, de deur ging dicht en het toestel vertrok. Een leuk plekje, daar voorin. Zeker omdat de purser een leuke man was. Vriendelijke uitstraling en steeds te lang aan het woord in de intercom. Had hij uitgebreid de Engelse tekst over safety, koek & zopie en uitstappen uitgesproken, was er te weinig tijd over voor de Italiaanse versie. Gelukkig was het een Italiaan dus kon hij de Italiaanse tekst er in hoog tempo uitgooien. Hij moest er zelf van lachen.

Dankzij windje mee liep de vertraging van het vertrek (ongeveer een half uur) terug naar 20 minuten en stond het vliegtuig om kwart over 8 op Milaan Malpensa. Wie het laatst instapt, mag er als eerste uit. Dat was bitch dus. Samen met de anderefamiliezus. Bitch stond al snel onder aan de vliegtuigtrap. Anderefamiliezus had een probleempje. Terwijl iedereen zich langs haar heen perste, zocht zij bagage, stoel en vloer af naar haar mobiele telefoon. Die had ze in de haast van het vertrek in haar broekzak gestopt, waar hij kennelijk weer uitgekukeld was. Die komt dus never nooit meer boven water…

De geliefde zwagers stonden al klaar met de bitchbeenbijtert en in hoog tempo scheurde de padronipunto naar Santa Maria della Versa om bij de Menhir een verlaat avondmaal te nuttigen. De tent was volkomen verlaten, maar gelukkig hadden de padroni zich vooraf telefonisch gemeld. Don Camillo sloofde zich weer geweldig uit met een polpasalade (inktvis), cozze (mosselen), foccacia (foccacia) en gefrituurde visjes; een en ander overgoten met een heerlijk rood bruiswijntje. Zo lekker dat het toetje “slechts” een citroensorbet was. De huisgemaakte tiramisu paste er echt niet meer in. Bij de koffie zat een heerlijk kruidenbittertje en het vervolg laat zich raden. Giechelend en schaterend om de meest slappe flauwekulopmerkingen reden we de heuvels door naar de villa. Schoenen uit, kleren uit en slapen.

  De zaterdag werd doorgebracht in de zon. Terwijl er in de tuin nog grote plakken sneeuw liggen, zaten de gasten op het terras te bakken in de zon. In hun hemptje. 😉  Later op de dag even boodschappen gedaan en in Stradella een homemade gelato gegeten. Life is good. Bitch typt deze bijdrage met een roodverbrand hoofd.

De bitchtelefoon houdt ons op de hoogte van de vorderingen van de Koogse connectie. Zijn zijn vanmorgen vroeg per trein vertrokken naar de Oostenrijkse skipistes en het ging niet helemaal vlot. In München was veel vertraging en de club is van HiSpeed overgestapt op een boemeltraject.

    

3 reacties »

Bitch zingt

De zaterdag is sinds een aantal weken gereserveerd voor de zangtalenten van bitch. Sinds 21 april maakt zij deel uit van het “Groot Vivokoor”. Nou valt het tot nog toe met dat “Groot” erg mee. Een groep van ongeveer 40 personen (vooral vrouwen)  bereidt zich voor op de muziekvoorstelling “Vivo”. Het wordt een voorstelling die op locatie gespeeld wordt en die gaat over de periode van wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Een deel van de voorstellingen is bedoeld voor schoolkinderen uit groep 7 en 8. Hieraan kan bitch helaas niet meewerken omdat zij zelf voor de klas staat. De andere voorstellingen zijn voor gewoon publiek en dan is bitch uiteraard wel van de partij.
Het repertoire bestaat voornamelijk uit reclame jingles uit een grijs verleden. Niet allemaal echt uit de vijftiger jaren maar wel erg leuk om te zingen. Het verhaal gaat over en speelt zich af in een Vivo supermarkt dus het ligt wel voor de hand dat er veel aanleiding is om er regelmatig een jingle in te gooien. In totaal zijn er 27 jingles en dan nog een stuk of tien vrij korte liedjes. Het instuderen gaat in rap tempo.  De componist/arrangeur van de muziek , Bas Odijk – leuke man by the way –  is elke week aanwezig en voorziet het geheel van commentaar en van een serieuze begeleiding. De repetitor stampt slechts nootjes. Het wordt een hele vrolijke voorstelling dus komt dat zien!

Zaterdagavond was het bitchkind aan de beurt om zijn stem te verheffen. Zijn musicalvereniging nam deel aan het korenfestival in Castricum. Dit jaarlijkse feest wordt georganiseerd om het carnaval van de verstandelijk gehandicapten te financieren voor slechts € 2,50 p.p. konden bitch en bitchgenoot zich een avond lang laten toezingen.  En ja, hoor. Al snel was het duidelijk: er moest dringend gekruisigd worden. Ooit stelde blogpadrone tijdens een amateuruitvoering van de musical “Jesus Christ Superstar” voor om aan het einde de slechtste zanger te kruisigen. Hij en bitch waren niet bijster enthousiast over de zang van Jezus. En zo geschiedde… Sindsdien is dat een gevleugelde uitdrukking geworden in het geval van teleurstellende zangprestaties. Er was maar weinig twijfel bij het bitchkoppel: het gehele NLP-koor uit Limmen kwam in aanmerking, maar toen twee dames zich op botte wijze vergrepen aan een prachtig nummer van Caro Emereld (That Man) was het simpel. De dirigente sprak aan het einde van dit tenenkrommende optreden de historische woorden: ‘Deze dames mochten solo zingen omdat hun achternaam eindigt op “ien”. En om geen enkele andere reden.’

Het optreden van The Cast was tig keer beter. Het was best lastig om te zingen in een feesttent want daar speelde het hele gebeuren zich af, maar het klonk prima. Zo goed zelfs, dat de jury de muzikaliteitsprijs toekende aan The Cast. De wisseltrofee wonnen ze niet, maar deze prijs was zeker zo mooi. De bijbehorende juryrapporten waren lovend.


En wat heeft bitch dan gezongen? Nou, ongeveer alles wat ze kende. Naast het NLP-koor en The Cast waren er nog twee shantikoren en een dames popkoor. Eigenlijk heeft bitch niks met shanti, maar als je er een groot deel van de avond naar zit te luisteren ga je vanzelf uit pure meligheid meedoen. De oplettende toeschouwer heeft het bitchstel zelfs zien inhaken en medeinen, meeklappen en -stampen op de muziek. Je moet wat als je in een feesttent zit.

De zondag was redelijk zangloos. Wel loopt bitch de godganse dag jingles van het Vivokoor te lallen, te fluiten, te neuriën en te brommen. Maar verder was het rustig. Het was prima weer voor een winterse wandeling in de sneeuw. Ook lekker!  

Een reactie plaatsen »

Bibberen

Dit wordt een weinig originele blog. Heel ons koude kikkerlandje praat over het weer en ook op de bitchblog is dit een trending topic. 

De week begon al erg koud. Mooie blauwe luchten maar de wind maakte het tijdens de pauzes erg koud. En vrijdag begon het te sneeuwen. Eerst een heel klein beetje, maar nadat de kids uit de groep van bitch van half 11 tot kwart voor 11 buiten gespeeld hadden, zette het echt door. Binnen een halfuur lag er meer dan 10 cm sneeuw en het ging nog een paar uur feestelijk door. Toen de onderbouw mocht buiten spelen vóór de lunch, sneeuwde het nog steeds heel hard. Sommige kinderen hadden geen muts en geen handschoenen. Dat was wel heel triest. Bitch loopt in deze pauze pleinwacht. Haar eigen schatjes zijn dan aan het gymmen dus er is tijd voor iets anders. En twee keer per week met de jonge kinderen buiten is best grappig. Vrijdag in de sneeuw was heel bijzonder. Er waren een paar jongste kleuters die zich de sneeuw van vorig jaar niet meer konden herinneren. Ze stapten vol verbazing en heel voorzichtig rond op het grote, witte plein. Een van de kinderen kwam laten zien dat de sneeuw op zijn ogen bleef liggen. Op mijn haren, juffie! Een klein meisje had gewoontegetrouw haar tasje met daarin een speelgoed hondje mee naar buiten genomen. Ze kwam er al snel achter dat dat niet handig was als je sneeuwballen wilt gooien. Hondje dus maar weer naar binnen. Een jongen uit groep 3 had zich vermomd als sneeuwpop. Met zijn “grofstoffelijke” jas aan was hij door de sneeuw gerold. Het zag er geweldig uit.
Toen de kou zo erg werd dat er traantjes kwamen, hebben we er maar een eind aan gemaakt. Allemaal lekker naar binnen om een broodje te eten en weer warm te worden. Bij het uitgaan van de school was het plein bezaaid met sleetjes in alle soorten en maten. Het was inmiddels gestopt met sneeuwen dus kon er heerlijk gespeeld worden.
De afgelopen twee jaar had bitch stevig in de file gestaan dankzij de sneeuw dus de verwachting was dat  zoiets vrijdag wel weer zou gebeuren. Voordat ze naar huis mocht, had bitch nog een afspraak op een andere school en het was tegen vijf uur toen ze richting huis ging. Maar het viel erg mee. Op de snelwegen was het weliswaar een chaos maar de route naar huis was goed begaanbaar en filevrij. Dat was een hele opluchting. Bij vorige sneeuwmomenten heeft het wel eens drie uur gekost voordat bitch thuis was. Een ritje dat onder normale omstandig heden 15 tot 20 minuten duurt.

Zaterdagmorgen was het weer tijd om te repeteren met het Vivokoor, waarover later meer. Voordat bitch in de auto stapte, heeft ze even de tijd genomen om wat foto’s rond het huis te maken. Want het is weliswaar lastig, die sneeuw, maar het is ook erg mooi!”

Een reactie plaatsen »