bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Mokka-banaan

Al tijdens de vakantie in februari in Italië ontstond de behoefte aan een schepijsje in de smaken mokka en banaan. Bij de ijswinkel in Stradella hadden ze wel mokka maar geen banaan. Dat werd de rest van de week een running gag tussen bitch en snoeipadrone. Eenmaal terug in Nederland probeerde bitch het in de plaatselijke ijssalon. Helaas hadden ze daar alleen banaan en geen mokka. In Italië lukte het de padrone ook niet erg. Maar afgelopen vrijdag won bitch toch de niet officieel gestarte wedstrijd: een heerlijk ijsje mokka-banaan dat natuurlijk wel even op de foto moest voor het opgegeten werd.

 Vanavond was bitch naar het theater. Helemaal alleen in d’r eentje. Bitchgenoot had een kaartje gekocht voor de voorstelling van Sanne Vogel, maar hij moest zelf weer aan de bak in “Op hoop van zegen”. Zelf bekeek bitch jl. donderdag de Hoop en ze hadden er met zijn allen een mooie voorstelling van gemaakt. Gabbertje zette een mooie Knier neer en bitchgenoot speelde overtuigend de broer van Knier. Nog drie voorstellingen deze week en dan in juni nog één in Katwijk, daar waar het drama zich afspeelt en waar ook de kleding van de spelers vandaan komt. Er stond ook nog een uitvoering gepland in IJmuiden maar vanwege tegenvallende kaartverkoop is die afgeblazen. Bitch gaat vrijdag nog een keertje kijken.

Maar vanavond dus Sanne Vogel. Ze begon met een stukje van haar aanwezigheid bij Pauw en Witteman in 2008. Ze vertelde daar over haar familie waarin het erfelijke borstkankergen voorkomt en diverse vrouwen veel te vroeg zijn overleden. Haar verhaal wisselt ze af met een enkel gedicht. Bitch vond het zeer de moeite waard en maakte nog even een foto van het decor dat was opgebouwd uit allemaal bladzijden uit boeken. Aan het einde van de voorstelling laat ze zich door blaadjes papier die neerdwarrelden weer begraven. Veel te snel naar de mening van bitch barstte aan het einde het applaus los. Bitch had nog wel even rustig willen nadenken over wat ze gezegd had.

Advertenties
3 reacties »

Plaatjes, praatjes en andere zaken

Op de stakingsdag, 6 maart, zaten de meeste collega’s van bitch in de Arena. Bitch zelf had ervoor gekozen niet naar de Arena te gaan vanwege teveel enge trappen en teveel enge mensen. In plaats daarvan keek zij op school toe bij het opruimen van een magazijn waar twee ondersteunende krachten zich op geworpen hadden. Een van de dames speelde op zeker moment Vrouw Holle. Goede keus in een periode waarin de hele school zich over sprookjes buigt. Alleen kwam de sneeuw niet uit een kussen maar uit een ladenkastje. Ook leuk!

Een andere collega probeerde op zeer bedreven wijze haar enkel te breken door met een gevonden voorwerp te spelen. Bitch had Google nodig om te ontdekken dat het een Dance Wheel heet. Ring om je enkel, uiteinde met de glitterlichtjes laten ronddraaien en dan steeds met je andere been huppen om niet getackeld te worden. Bitch had vroeger ook zo’n ding maar toen was het gewoon een stoffen balletje aan een elastiekje. Heel even werd er die ochtend ook gefrisbeed…

Uit het magazijn kwam ook een blauwe pinguïn tevoorschijn. Er lagen al drie vuilniszakken van bitch met pluchen pinguïns, maar zo’n mooie blauwe had ze nog niet. Even vastgelegd op de foto en toen weer netjes ingeleverd. Niet bij de collectie gevoegd! Braaf, toch?

Afgelopen maandag was het de hoogste tijd om de inschrijfformulieren voor het voortgezet onderwijs op de post te doen. Ze moeten voor 15 maart binnen zijn en dat is kennelijk gelukt, want dinsdag kwamen al de eerste ontvangstbevestigingen binnen. Bitch maakt van het posten altijd een ritueel. De hele groep loopt mee naar de brievenbus en per school mogen dan de leerlingen zelf hun envelop door de gleuf duwen. Dit jaar had de club geen heldere dag. Ze hadden geen idee wat er ging gebeuren terwijl bitch toch met een dikke stapel enveloppen onder haar arm liep. Eenmaal bij de brievenbus vonden ze het allemaal maar erg vreemd. Gelukkig werd er bij het maken van de foto nog enigszins gelachen, maar bitch heeft wel eens meer enthousiasme mogen genieten.

Sinds kort beschikt de school van bitch over een heus computer lokaal en afgelopen dinsdag mocht bitch dit uittesten. Alle kids een eigen werkplek en een eigen laptop. Hartstikke stoer! Om de eerste opstartproblemen rustig te kunnen verhelpen, moest iedereen die ingelogd was tafels oefenen op Ambrasoft. Daarna werd er gewerkt aan de werkstukken. Een aantal kinderen ging gewoontegetrouw de gevonden informatie zitten lezen en dan opschrijven op een blaadje. Een van de argumenten was dat ze het heen en weer schakelen tussen internet en word lastig vonden. Met het digibord erbij heeft bitch ze toen geleerd hoe je snel kunt wisselen tussen programma’s en hoe je de vensters kunt verkleinen zodat je twee vensters naast elkaar kunt bekijken. Er ging een wereld voor ze open! Niet helemaal toevallig begon bitch aan deze uitleg toen wefietsenweervriendin met een aantal collega-directeuren een rondleiding deed.

Inmiddels is het verjaardagscadeau van bitch gearriveerd. De mannen hadden goed onthouden wat bitch wenste, al wisten ze de naam niet precies meer. Maar het cadeau was top! Bitch kreeg een set Boomwhackers. Ga maar eens zoeken op youtube. De katten vinden de buizen en vooral de doos waarin ze aangeleverd werden erg interessant. Bitch heeft al twee keer vergeten het spul mee naar school te nemen want daar gaan ze gebruikt worden. Het zijn muziekbuizen. We gaan beginnen met “‘k Zag twee beren.” Dat hebben we deze week op de blokfluit gespeeld inclusief benoemen van de noten. Dus dat moet lukken. Een collega van bitch heeft ook een set, maar dan de bastonen. Kunnen we leuk samen Boomwhacken!

Zoals gezegd verkeert de school momenteel in verhoogde staat van sprookjes. Elke dag een ander sprookje dat wordt voorgelezen en in de groepen wordt hard gewerkt aan het samenvoegen van twee bestaande sprookjes tot één nieuwe. Vrijdag kijken alle kinderen sprookjesfilms. Fietsvriendin had het sprookje “Hans en Grietje” toegewezen gekregen als sprookje van de dag. Dat houdt in dat zij moet zorgen dat in de hal waar de kinderen binnenkomen, die sprookje verbeeld wordt. Leuke ideeën had ze wel, tijd niet. Dus heeft bitch vanmorgen de dancewheelcollega geadviseerd over het beplakken van een huisje met snoepgoed en het benodigde materiaal geleverd. Dancewheelcollega heeft haar best gedaan: het ziet er heerlijk zoet uit. Ook de steentjes in de muren zijn gemaakt van snoepgoed. Een restpartijtje regenboog zure matten. 

Een reactie plaatsen »

Sneeuwwitje

Nee, gelukkig geen sneeuw in het gure Nederland. Het betreft hier een geinig toneelstukkie voor een handjevol maffe collega’s, geschreven door uw aller bitch. Maar daarover later meer. Eerst even het verslag van de laatste dag in Italië en de terugreis naar Nederland.

De terugreis was vrij gunstig gepland: inchecken vanaf 14 uur; 16 uur vliegen. Dat betekende dat de dames op hun gemakkie konden inpakken, bedden afhalen, uitgebreid ontbijten, kopje koffie, nog wat lezen/puzzelen/bloggen, fotootjes maken van woeste wolf met kanariepadrone, enz. Om half 1 stond de witte sportpunto klaar voor de reis naar Milaan Malpensa. Bitch zat, zoals al snel gewoonte geworden was deze week, achterin met de kale kanariepadrone en de harige woeste wolf. De woeste wolf was eigenlijk helemaal niet zo woest. Eigenlijk is het gewoon een schattig, speels hondenbeest. Tijdens de reis naar Malpensa legde hij in elk geval in een aanval van aanhankelijkheid het harige hoofd op het brede bitchbeen. Bitch smolt! Hie lufs mie! Na de gezellige samenzang met de Mama’s en de Papa’s op weg naar Pavia was het nu tijd voor een concert met The Carpenters. Wat is het toch fijn om een ouwe bes te zijn!

Op Malpensa was de rij voor de incheckbalie behoorlijk lang. Gelukkig ontdekte de stuurpadrone dat de rij voor de reeds ingechekte personen veel korter was. En toevallig hadden bitch en anderefamiliezus thuis al ingecheckt dus die korte rij was voor ons. Koffertje ingeleverd, nog even langs de lost & found om te kijken of de verloren telefoon nog opgedoken was en het hondenbeest laten kroelen door wildvreemde maar leuke Italianen. Een Italiaanse mevrouw bestempelde bitch als de mama van het hondje. Echt niet! Bitch heeft een mensenkind, geen hondenkind.

Om het zwaar emotionele afscheid niet nog erger te maken, wandelden de dames na de nodige zoenen en knuffels snel naar de gate, waar nog wel even gewacht moest worden. Gelukkig vertrok het vliegtuig keurig op tijd en kwam dus ook netjes volgens planning op Schiphol aan. Bitchgenoot en bitchkind stonden klaar om moeder/vrouw en tante/zus in hun sterke armen te sluiten. Bitchgenoot deed dit iets minder enthousiast omdat hij tijdens de skivakantie een paar gekneusde ribben gescoord heeft. Maar het welkom in Nederland was zeker zo hartverscheurend als het vertrek uit Italië. Voor de verandering reisden we nu per Ugly Kangoo naar de bitchelijke woning. Een geslaagde lange week werd afgesloten met een rijsttafel bij de Chinees en toen was het echt tijd voor beentjes op de bank. Traditiegetrouw hadden de bitchmannen een “souverniropdracht”. Iets met pinguïns. Ze hebben de opdracht keurig uitgevoerd en keerden terug met een paar warme, antislip huissokken met pinguïns erop! Lekker! Van een woeste wolf naar een knuffelige kat is wel een hele overgang, maar het went snel. Bitch is back!

En vandaag moest er dus weer gewerkt worden. Op school werd gestart met het project “Sprookjes in de war.” De opening vond plaats in de vorm van een toneelstuk dat door bitch werd voorgelezen en door de collega’s werd uitgebeeld. ’s Ochtends om 8 uur was het geheel één (ja, 1!) keer geoefend en de uitvoering ’s middags was gewoon geweldig! De kinderen zaten muisstil te luisteren, reageerden op de gewenste momenten op de gewenste manier en konden achteraf prima vertellen wat er niet klopte in het verhaal van Sneeuwwitje. Dit vindt bitch leuk!

Morgen staken!       

1 Reactie »

Wel geslikt, niet geproefd

Het eten bij Antonella gisterenavond ging helaas niet door. Ze was niet open. Een pizzaatje bij de Menhir was een schrale, maar smakelijke troost! Stuurpadrone en anderefamiliezus verhaalden tijdens het eten van hun belevenissen aan de Middellandse Zee. Snoeipadrone en bitch luisterden aandachtig en meelevend toe maar al snel barstte bitch toch in schaterlachen uit. Ze zei nog wel dat het sneu was, maar het kwam niet erg geloofwaardig over. Stuurpadrone had ook nog eens geklooid met tolpoortjes waardoor hij bij het verlaten van de autostrada een rekening van 60 euro gepresenteerd kreeg. Volgens zijn zeggen had het intreepoortje geen kaartje verschaft en hij had niet de moeite genomen om even te controleren of dat wel klopte. Zondegeld!

Opnieuw verdeeld over twee punto’s (een rode en een witte) en in een nog net aanvaardbare staat van dronkenschap reed de club langs verschillende routes terug naar de villa. Nog even een half uurtje Pauw & Witteman, maar toen gingen de diverse lichtjes echt uit.

Het lichtje van bitch ging om half acht ’s ochtends alweer aan: de kerk laat dagelijks een elektronische versie van “Te Lourdes op de bergen” horen. Bitch vindt dat een aangenaam, echt Italiaans geluid en laat zich daar graag door wekken. Even later kwam een sms binnen van bitchgenoot dat hij, bitchkind en de rest van het skigezelschap waren gearriveerd op het station van Raadstadt en dat ze hoopten op een voorspoediger reis dan de heenweg geboden had. Nog bijna twee uur lang hield bitch zich bezig met het lezen van de door haar ontvangen smsjes. Dat waren er ondertussen 1000 en het was heel grappig om die nog even terug te lezen alvorens ze te verwijderen.

Lezend, een hartig taartje etend en muziek luisterend schoof de dag voorbij. Niets hoefde (bijjna) alles mocht. Rond een uur of vier was het tijd voor een laatste uitstapje. Samen met de kanariepadrone, de draaireu en de punto rosso reed bitch naar het gemeentehuis van Montecalvo. Afgelopen jaar had bitch een concert bijgewoond op een plek waar ze nog niet eerder geweest was. Hoogste tijd dus om dat goed te maken. Het plein was verlaten en koud. De bordjes met informatie over het uitzicht waren niet goed uitgelijnd en enigszins doorvocht, maar het huis van de padroni was (in het echt) gelukkig makkelijk terug te vinden. Op de (om)weg terug naar de villa sprak bitch de historische worden dat ze deze week nog helemaal geen wijn geproefd had. Kanariepadrone kreeg zowat een toeval toen hij het hoorde. Hij had toch duidelijk waargenomen dat bitch, net als de rest van het gezelschap, de nodige wijn weggeslikt had. Dat was uiteraard niet wat bitch bedoelde maar het viel niet meer recht te zetten. ’s Avonds in het restaurant van Antonella kwam het hele verhaal weer in geuren en kleuren langs. Dat kun je aan de padroni wel overlaten. Met zeer veel aandacht heeft bitch deze avond dus alle geserveerde wijnen genipt, geroken en beoordeeld zodat er nu serieus sprake kan zijn van wijn proeven. Het eten bij Antonella was absoluut lekker. Geitenkaas met honing vooraf, dan risotto met stoofvlees en als secondo een soort van rosbieffilet. Zo lekker! Er werd alweer gegiebeld en gehinnikt op weg naar de villa. Deze keer was het onderwerp van gesprek de peipkanarie. Typefoutje van de kanariepadrone.

Ondertussen hield het skigezelschap de Italiano’s op de hoogte van de voortgang van hun reis. Hoewel het allemaal gunstig van start ging waren ze om 24.00 uur nog niet thuis. De een of andere depri had besloten uitgerekend voor hun trein te springen waardoor ze met een bus verder moesten en daarna met intercity’s Nederland door. Bitch vond het echt heel sneu. Iedereen moe van een inspannende week, bella sorella met een major migraine en dan zoiets.


1 Reactie »

Koekoek!

Bzzzzzzzzzzzzzzz (grote hommel). Roekoekoe, roekoekoe (tortelduiven). Krrrt, krrrt (vogeltje). Prutteprutteprut (my little tank). Woef! Woef! Woef! (Thomas en andere leden van de blaflijn). Toktoktoktok (kippen). Broemmmmm (auto). Piep! Piep! (kale padrone die een vroedmeesterpad imiteert). Bimbam, bimbam, bimbam boing (kerkklok die half vier slaat). Bitch heeft vandaag genoten van alle geluiden die het Italiaanse heuvelland voortbrengt op een warme dag. Al eerder deze week had bitch een poging gedaan om deze rustgevende geluiden vast te leggen met de dictafoon op haar mobiel maar het resultaat daarvan viel tegen.

Bitch werd wakker met een stevige hoofdpijn na een onrustige nacht vol rare dromen. Toen jodelpadrone voorstelde om alsnog naar de Middellandse Zee te gaan, besloot bitch dat zij daar niet aan toe was. Snoeipadrone bedankte ook dus jodelpadrone vertrok met anderefamiliezus voor een lange, bochtige reis door de heuvels richting zee. Bitch las eerst het ter plekke ontdekte boek “Where angels fear to tread” – maar dan in het Nederlands – uit. Vervolgens installeerde zij zich op het terras met puzzelboekje, zonnehemmetje, hond en mobiel. De temperatuur daar liep vlot op naar ongeveer 21 graden en bitch raakte heerlijk zondoorstoofd. Een groot deel van de tijd lag ze in alle rust te luisteren naar de hiervoor vermelde geluiden en nog veel meer. Zoveel vogeltjes, auto’s, tractoren, kettingzaag in de verte, diverse hondjes, veel kippen, zoemende insecten,  hier en daar afgewisseld met een gezellig cq goed gesprek met de padrone die thee en later ook bier aansleepte. Heerlijk, daar was het allemaal om begonnen!

De Middellandsezeepadrone smste desgevraagd dat ze op een verwarmd terras zaten omdat het dichtbewolkt en fris was aan zee. Een klein beetje leedvermaak viel toch niet te voorkomen. Sneu voor hunnie, maar prettig voor bitch en padroontje.

Het gezelschap wordt later deze dag herenigd bij restaurant l’Uvarara waar Antonella ongetwijfeld lekkere dingen zal serveren. Contact met de sneeuwdivisie in Oostenrijk leerde dat ook daar vanavond uit gegeten wordt. Daarna moeten ze inpakken en opruimen en mogen ze om 7 uur morgenochtend het taxibusje in. Bitch mag nog een dagje! Joepie! En helaas, de koekoek was er (nog) niet.

2 reacties »

Middellandse Zee

Er is een liedje van Toon Hermans, getiteld “Middellandse Zee”. Of misschien wel “Méditerranée”. Woensdag ontstond een nieuwe tekstvariant: “Middellandse Zee, nee nee, nee nee.” Kortom, niet naar de Middellandse Zee. De temperatuur bij de villa was er prima maar de meteo meldde dat het aan zee maar 14 graden zou zijn. En dat maakte de blauwe zee een stuk minder aantrekkelijk.

Dat was natuurlijk een tegenvaller, maar dat duurde maar even. Al snel stortte iedereen zich op alledaagse activiteiten: de snoeipadrone snoeide weer, de zuigpadrone zoog stof en bitch (ja, let op!) poetste tafel, vensterbanken en wandmeubel met een lekker nat doekje en een theedoek. Dat doet ze anders nooit! Anderefamiliezus nam een wijs besluit: zij las haar boek op de e-reader en tilde op gezette tijden haar voeten van de vloer om anderen de gewenste ruimte te bieden. Het resultaat van al die ijver werd uiteraard even vastgelegd.

Gelukkig was er ook een alternatief uitstapje. Het Museo Civico in Pavia was door de padroni nog nooit bezocht. Wel diverse malen geprobeerd, maar steeds op het verkeerde moment. Eén van die verkeerde momenten was in december 2007. Bitch was daarbij. Het sneeuwde. En toen de padroni en het bitchgezin arriveerden zou het museum binnen een half uur sluiten.

Woensdag 29 februari was een tóp moment. Het museum was open, bleef nog even open en we waren zo ongeveer de enige gasten. Snoeipadrone ging niet mee. Hij had alle beschikbare energie in het snoeien van de russische salie en ander (on)kruid gestoken. De stuurpadrone koos een toeristische route en bitch koos een toepasselijke cd: de Mama’s en de Papa’s. De hele weg werd er uit volle borst meegezongen met de greatest hits. Waarschijnlijk is snoeipadrone – als hij dit leest – blij dat hij geen deel uitmaakte van dit jodelende gezelschap. Bitch is zich er pijnlijk van bewust dat de mooie noten niet altijd op het juiste moment gezongen werden. Maar leuk was het wel!

Een parkeerplaats bleek vlak bij het Pavese kasteel beschikbaar en al snel werd er bij de receptie gediscussieerd over de aan te schaffen toegangskaartjes. Er was een speciale tentoonstelling van moderne schilders en er was de standaard uitstalling over de geschiedenis van de stad en diverse regionale schilders. Uiteindelijk werd besloten tot de standaard uitstalling waarna we – op vertoon van het entreekaartje – korting konden krijgen op de speciale expositie. Het geschiedenisgedeelte was een frisse aangelegenheid. Veel Romeinse vondsten in bijzonder goede staat. Dat het Romeins was, is niet zo gek: dit is wel Italië, home of the Romans. Dat het fris was, hoeft ook niet te verbazen als je bedenkt dat je op de onderste etage van een kasteel met dikke muren rondwandelt. Het viel wel tegen. Buiten was het prettig warm dus de jassen en vesten waren in de auto gebleven. Op de schilderijenafdeling was het aanmerkelijk warmer. Daar werd gestookt om de conditie van de schilderijen goed te houden. De meeste schilderijen hadden een bijbelse inhoud. Veel heiligen en martelaren, maar de hoofdmoot werd toch gevormd door madonna’s met/zonder kind. In een ander deel van het museum hingen de wat wereldsere werken. Landschapjes, stillevens, enz. Op zeker moment zag bitch een schilderij waarin zij duidelijk de hand van Bob Ross (de slaapverwekkende schilder) herkende. Het zat hem vooral in de plekjes waar  het water het land raakte. Groot was de hilariteit toen zij de naam van de schilder las op het begeleidende bordje: Pietro Ross. Een voorvader, wellicht?

Rond kwart over vier was het bekijken van schilderijen wel klaar en werd het koude museum verruild voor een iets minder koud terras. Even een aperitiefje. De Piazzo della Vittoria was helaas nog in winterstand: de terrasjes waren nog niet neergezet. Bij een wat minder opvallend barretje, gerund door Chinezen, stonden een paar stoelen buiten dus daar moest het dan maar gebeuren. Een lekker wit wijntje en wat knabbelvoer dat je er standaard bij krijgt.

Op de terugweg naar de auto werd de speelgoedwinkel geënterd. Snoeipadrone had eerder in de week zijn hart uitgestort over het feit dat hij in zijn jeugd zo graag een Barbie had willen hebben met echt haar om te kammen. Bitch kon de verleiding niet weerstaan om als schrale pleister op de wonde een Ken met echt haar te kopen. Dat leverde bij thuiskomst veel plezier op want  niet alleen snoeipadrone was aangenaam verrast, ook Thomas bleek zeer geïnteresseerd te zijn. Heel voorzichtig probeerde hij steeds weer zijn tanden in Ken te zetten. En toen Ken eenmaal op tafel gelegd was, legde Thomas steeds zijn kop op tafel in de buurt van Ken. Maar hij heeft zich tot nu toe ingehouden. Ken zelf bleek toch wat tegen te vallen. De benen kunnen niet buigen, de rechterarm is gebogen en kan niet recht, de linkerarm is recht en kan niet buigen en ook het echt lijkende haar blijkt touwig en aan elkaar geplakt te zijn. Maar het idee was leuk.

Voor het avondmaal zakten vier personen en een hond de heuvel weer af. Bij Amici Miei was er een warm onthaal. Misschien omdat de padroni vaker komen, misschien omdat ze anders helemaal geen klanten gehad zouden hebben. Hoe dan ook, er werden allerlei lekkere gerechten aangesleept (lekker brood, spek en worst, oortjespasta met pittige worst, vitellolapjes met een heerlijk sausje en zelfbrulerende crème). Een en ander uiteraard overgoten met rode Bonarda wijn. Altijd lekker. De gesprekken werden grotendeels in het Italiaans gevoerd. Omdat we de enige gasten waren, zaten meneer en mevrouw Amici regelmatig in de buurt en werd gesproken over het vochtprobleem in de muur van de villa, over voetbal en diverse andere zaken. Bij de koffie verscheen nog een homemade citroenlikeurtje (op basis van 95% alcohol!) en toen was het peilglas ruimschoots vol. Snoeipadrone probeerde meneer Amici nog wijs te maken dat je in Nederland op schrikkeldag gratis uit eten kunt in de restaurants, maar daar trapte hij niet in.

De volgende dag, vandaag 1 maart, was bitch vrij vroeg weer wakker. Ook vandaag werd het Middellandsezeeplan niet ten uitvoer gebracht. De padroni konden niet allebei mee omdat er een muurvochtprobleemoplosser langs zou kunnen komen (not!). De deal was min of meer dat de snoeipadrone dan voor een keertje stuurpadrone zou worden, maar hij zag daar op de dag zelf toch wat tegen op dus de dames besloten grootmoedig dat ze niet per se naar de ‘see’ hoefden. In plaats daarvan grepen bitch en snoeipadrone de kans om samen een lesbolunch te genieten bij Biancospino. Lekker eten en ondertussen uitgebreid bijkletsen over de ondraaglijke lichtheid van het leven en alles wat daarbij komt kijken. De andere padrone en anderefamiliezus mochten met de andere punto naar de supermarkt om inkopen voor het avondeten te doen. Waar bitch en lesbopadrone natuurlijk nog helemaal geen behoefte aan hadden.

Bij terugkomst werd heerlijk spijsverteerd op het terras in de zon met een kopje thee. Alweer een heerlijke dag stukgeslagen. Bitch geniet nog steeds!

2 reacties »