bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Hert

Bij onze veelkletsende meneer van Hotel zum Nimslust hadden we het ontbijt voor 9 uur besteld. Toen de wekker om 8 uur ging rook bitch de bakkende broodjes al. Toen ze daarna om kwart over 9 wakker werd, baalde ze. Die broodjes waren vast niet meer warm. Bitchgenoot baalde ook. Hij stond onder een douche die gespecialiseerd was in koud water. Warm water zat er niet in en kwam er ook niet uit. Wel heerlijk geslapen, trouwens.
Het ontbijt was evengoed prima. We rondden zaken als opruimen en betalen snel af en vonden al heel gauw weer een prachtige route naar Bitburg, de stad van het bier. Dat was nog geen 20 minuten rijden dus al snel liepen we door de winkelstraat. Bitch stak haar hand in haar broekzak en trof daar, geheel onverwacht, de sleutel van de hotelkamer aan. Dat krijg je met al dat geklets. Tot aan de auto had onze gastheer het ratelen volgehouden en in al die drukkigheid was de sleutel blijven hangen. We besloten niet terug te gaan. Dat zou ons zo weer anderhalf uur aan kletstijd kosten. We vroegen in de plaatselijke boekwinkel om een bubbeltjes envelop. Verkochten ze niet maar de meneer had er in zijn kantoor nog wel eentje liggen die we mochten hebben. De mevrouw van de winkel zocht in het telefoonboek (ja, dat bestaat nog!) het adres op en een autochtoon wandelde met de fiets aan de hand met ons mee naar het tijdelijke postkantoor naast de brouwerij. Ook weer geregeld.

We keken nog even rond in de Liebfraukirche waar bitchgenoot vooral aan wijn en niet aan Onze Lieve Vrouw dacht. Hij werd daarvoor onmiddellijk gestraft door het achterwaarts afvallen van zijn bril. In een poging de val op de kerkvloer te voorkomen, ving bitchgenoot de bril met twee handen achter zijn hoofd, daarbij de bril ter hoogte van de neusbrug ongeveer dubbelklappend. Met evenveel vrolijk geweld vouwde hij de bril weer dusdanig in model dat hij er weer wat door kon zien. Een brillenwinkel? Nee, hoor. Niet nodig.

Gezien de gisteren geslikte pillen en de daarbij behorende misselijkheid besloten we brouwerij links te laten liggen en in plaats daarvan op een terrasje in een aarzelend zonnetje koffie cq water te drinken.
Klaar met Bitburg. We zochten de auto weer op en reden weer vrolijk door de prachtige natuur van de Zuid-Eifel. Het doel was een klooster bij Helenenberg maar in het bijna Luxemburgse dorpje Iller, besloten we niet linksaf naar Helenenberg te gaan, maar rechtsaf naar de Wasserfälle van Iller. Goede keus bleek achteraf. Een korte wandeling vanaf een P toonde ons niet zozeer watervallen, maar wel een grote hoeveelheid stroomversnellingen. Heerlijk om naar te kijken en te luisteren. Bruggetje over en toen een poging gewaagd om de wandeling voort te zetten in de richting van de Teufelschlucht. Dat was helaas voor de bitchbeentjes iets teveel van het goede. Na een vrij vlak stukje van 100 meter ging het met trappetjes stug omhoog. Nog wel een poging van enkele honderden meters afstand en tientallen meters omhoog gewaagd, maar het zat er gewoon niet in. De omgeving was zo mooi, dat we besloten een stukje te wandelen langs het fietspad dat iets horizontaler lag. Bij een Imbiss een drankje en een broodje genoten en toen weer terug. En toen bereikten we het moment waarop de vakantie voor ons gevoel geslaagd is. We zagen een hertje. Niet zoals gisteren achter een hekje in een dierentuin, maar eerst tussen de struiken en later een meter of 50 voor ons bij het oversteken van de weg. YES! Helemaal happy werden we ervan.

Terug op de P wierpen we een serieuze blik op de kaart en ontdekten dat je de Teufelschlucht ook vanaf het bezoekerscentrum kon benaderen. Een poging waard. Paar kilometertjes omgereden en toen stonden we al bij het bezoekerscentrum. Het was nog maar 500 meter lopen naar de schlucht. Dat was geen moeilijke keuze. En of we daarna de 28 meter trappen zouden afdalen voor het ware kloofgevoel was ook geen moeilijke keuze: bitch niet, bitchgenoot wel. Bitch bleef achter met een boekje op een bankje en na enige tijd het gezelschap van een eekhoorn. Druk bezig met boomschors los te rukken en naar zijn nest te brengen. Bitchgenoot hartstikke jaloers. Hij wilde ook een eekhoorn zien. Maar ja, hij had de schlucht beleefd.

Na deze mooie natuurbelevenis gingen we alsnog op zoek naar het klooster van Helenenberg. Niet gevonden. Verder dus maar naar Trier dat morgen op het programma staat. Hotelletje in een buitenwijk, eten om de hoek en dan naar de kamer met wifi! Joepie! Drie blogs geupload.

Advertenties
3 reacties »

Sehr schön!

Slecht geslapen in dit overigens mooie pension. De erg dunne matras lag op een lattenbodem, maar dan niet zo’n verende bodem maar gewoon een uitgerold bosje latjes met een lintje ertussen. In de tweepersoonsvariant, zodat bitch lag te deinen als bitchgenoot zich draaide. En omgekeerd. En daar kwam dan nog bij dat bitchgenoot erg onrustig aan het dromen was, wat zich uitte in schoppen, slaan en luidkeels kreunen. Probeer dan maar eens te slapen.

Gelukkig was het vroeg licht en kon bitch verder aan het onverwacht boeiende boek “Tonio” van A.F.Th. van der Heijden. Niet de favoriete auteur van bitch maar dit is echt een aangrijpend boek.
Even voor negen zaten we aan een smakelijk ontbijtje en een uurtje later waren we terug in Monschau. Bitch weet zeker dat ze er al een keer geweest is met de schoonmoeder, de zwagers en het bitchgezin; bitchgenoot heeft er geen herinnering aan. Dat wil overigens absoluut niet zeggen dat het niet klopt.
Het stadje is nog heerlijk rustig op deze vroege maandagmorgen. Winkels zijn rustig bezig open te gaan, terrasjes worden geplaatst, leveranciers rijden nog wat rond en – o ja – hier en daar wandelt een toerist. Mooie uitzichten dus ook mooie foto’s!
We ploffen nog even in een Konditorei voor een kopje koffie. Maar dat is eigenlijk een smoes. Bitch moet ineens heel dringend naar de wc, dus we hadden geen keuze.
Terug bij de P besluiten we ook nog een blik te werpen in de “Glashütte” maar de rondleiding is al weg. We kijken dus alleen wat rond in de glasverkoop en in de aangrenzende hal waar ook allerlei toeristenmeuk wordt aangeboden. Daarna lopen we langs de rivier de Rur naar de expositie van Zandsculpturen. Eenmaal aangekomen blijkt dat we daar ook vanuit de meukhal naar binnen hadden gekund. Nah ja. De sculpturen zijn Nederlands en best knap gemaakt. Jammer dat ze niet meer actueel zijn. Aan de vergadertafel van de EU treffen de heren Berlusconi en Sarkozy nog aan die inmiddels het veld hebben moeten ruimen.

We keerden in onze eigen karrensporen terug, passeerden Pension Vennblick nogmaals en reden toen zuidwaarts in de richting van Hellenthal. We hadden een folder gevonden van een dierenpark aldaar dat ook roofvogelshows (Greifvogelschaus) verzorgt. Leek ons wel grappig. We waren er vrij snel, dus eerst maar even een supermarkt gezocht voor broodjes en philadelphia om mee te picknicken. Van de Floriade hadden we nog kleine zoete tomaatjes die eroverheen konden. Al snel hadden we een parkeerplek en een bankje gevonden. Toen alles op was, was het tijd om naar de roofvogels te gaan.
Lief overzichtelijk dierenparkje met hertjes, fretten, ever- en hangbuikzwijnen, lama’s, lynxen en schapen, geiten en natuurlijk Greifvogel. Het eerste deel van de roofvogelshow konden we vanaf een bankje bekijken. We hoefden alleen maar twee Nederlanders te vragen om uit ons beeld te stappen. En dat deden ze toen. Er vloog van alles heen en weer over het grasveld: valken, arenden, een uil en er was zelfs een echte condor. In zoverre echt, dat hij levend was. Het kreng weigert alleen stug om te vliegen. Als hij van de ene naar de andere kant gelokt wordt met vlees, dan rent hij als een soort struisvogel heen en weer. Geen gezicht.
Daarna lieten ze een aantal vogels (m.n. de arenden) los boven het dal waarbij goed te zien was hoe die beesten gebruikmakend van de thermiek hoger en hoger klimmen. Het was wel wat sneu voor de trainers dat de laatste losvliegers zich niet zo makkelijk lieten terugfluiten. Voor het publiek natuurlijk wel smullen.
Toen we na het bekijken van de zwijntjes en het aaien van een hertje weer bij het roofvogelveld terugkwamen, werd er alweer getraind met een vogel die aan een touwtje zat. In eerste instantie leek het beest de bedoeling door te hebben. Hij werd op een boomstam geparkeerd. De begeleidster liep dan weg en op het moment dat zij op haar handschoen klapte om hem te lokken, dan vloog hij naar haar toe. Toen ze de stronk aan de andere kant van het veld wilde gebruiken voor dezelfde opdracht raakte de stumper het spoor kwijt. Uiteindelijk probeerde hij naar de eerste stronk te vliegen waar hij had moeten wachten. Maar dat wilde de trainster dus niet. Zat hij nutteloos met zijn vleugels te klapperen, maar door het strakke touw kon hij geen kant op.
We hebben een paar relaxte uren doorgebracht in Hellenthal en ook erg gelachen om de bijzondere mensen die je tegenkomt. En we zijn NIET met een roofvogel op de hand op de foto gegaan. We hebben wel anderen aangemoedigd daar een beetje vrolijker bij te kijken. Met wisselend succes.

Via schitterende routes reden we door de Eifel om uiteindelijk in de buurt van Bitburg (in Seffern) in te checken in een hotel. De eigenaar doet erg zijn best maar heeft daar heeeeeel veel woorden voor nodig. We zijn de enige gasten. Volgens de eigenaar is dat steeds in de tweede helft van juli, maar daarvoor en daarna zit ie altijd vol. Maakt ons verder niet uit. We hebben een bed, een douche en een plee. En ook nog lekker gegeten, wat dat kan ie dus wel, deze OH-meneer.
Na aankomst klein rondje gelopen. Toen lekker aan de rivierkant van het hotel gezeten. Met Nimszicht. De rivier heet de Nims. Aansluitend dus heerlijke varkensmedaillons met champignonsaus genoten (en vieze pillen geslikt) en na nog een kopje koffie/thee lekker naar de kamer om uit te zakken en bij te slapen.

2 reacties »

Bejaardenvakantie

Vrijdag 27 juli zijn bitch en haar genoot vertrokken voor een weekje of vier vakantie in Europa. Zoals gebruikelijk was het reisdoel bekend (Italië) maar de route nog onbekend. En dat is ie nog steeds.
Het plan was af te reizen om een uur of 9 maar het liep al tegen 10 uur toen de Ugly Kangoo de straat uitreed. Geen punt, het is vakantie. We hebben geen haast.
In de file op de A1, net van de A10 af, vertelde bitch dat ze het geluid rechtsvoor weer hoorde dat eerder in de week ook al opgevallen was. Voor bitchgenoot was het nieuw en hij besloot dat hij daarmee niet daar Italië wilde rijden. Dus verlieten we bij Bussum de A1 op weg naar de lokale Kwikfit. Daar was het door de vakantie niet al te druk dus de garagemeneer wierp gelijk even een blik. Aan de rechtervoorband, waar het geluid vandaan kwam, was niets te ontdekken. Dus keek hij even naar de linkervoorband. Daar was ook niets dat het geluid zou kunnen veroorzaken, maar hij stelde wel vast dat er in die band een flinke smeltplek zat. Het rubber was weggesmolten en hij kon zo met zijn pen doorprikken tot het canvas. De band was niet lek, maar dat zou niet lang duren. Een klapband lag in het verschiet. Die band moest dus sowieso vervangen worden. Voort ging het, op zoek naar het geluidje van rechtsvoor. Eenmaal op de brug was het snel duidelijk. Een hoesje dat de verbinding van de aandrijfstang met de as beschermt, was losgeschoten. Dat moest eigenlijk vervangen maar ze konden het ook wel vastzetten. Dan ging het nog wel even mee. Het was verder niet gevaarlijk. Toen de linkervoorband er eenmaal af was, stelde de Kwitfitter vast dat het remblokje versleten was. Dat moest dus vervangen worden. En daar hoort bij dat dan ook even de remschijf gecheckt wordt. En ja hoor, die was ook niet goed meer. Bijna een millimeter dunner dan de fabriekseis. Ook maar vervangen. Aan beide zijden. O ja, en aan de kapottebandkant was het hoesje ook losgeraakt. Meteen even vastzetten.

Ruim na 13.00 uur verlieten wij Kwikfit Bussum met een gerepareerde auto en min 500 euro. Nog in Bussum hoorde bitch alweer iets tikken. Nee, hè! Nee, gelukkig niet. Het was de blindentikker van een voetgangersoversteekplaats. Pfoei!
Net buiten Bussum liepen we een bospad in om de broodjes grillworst en brie van de dure Bussumse delicatessewinkel te nuttigen. En toen eindelijk weer op weg. Gelukkig hoefden we niet zo ver. Het reisdoel van vandaag was de omgeving van Venlo en daar gingen we zonder al te veel snelweg vlot op af. In het natuurgebied Maasduinen was er tijd voor een biertje en een cola. Heerlijk in de warme zon. Men sprak er over onweer rond een uur of zes, maar daar hebben wij niks van gemerkt. Wij waren rond half zeven bij het pension in Swalmen dat we voor 2 nachten gereserveerd hadden. Midden in het bos, met mogelijkheid tot buiten zitten.
Voor het avondeten stortten we ons in het bruisende nachtleven van Swalmen. Het meest opwindende aldaar was een stelletje waarvan wij ons afvroegen of het iets was of ooit iets zou worden. Het mannelijk deel wekte sterk de indruk dat dit zijn buitenvrouw was. Niet zo’n intelligent exemplaar overigens. Zij maakte op zeker moment een opmerking over de kerk en sprak daarbij over het “mandalaraam”. Niet blond, hè!

Terug bij het pension heerlijk buiten gezeten terwijl het jonge volkje dat de tent ad interim bemande rond het kampvuur vrolijk zat te kletsen met een muziekje erbij. Wij praatten wat met andere gasten die het erg grappig vonden dat wij een overnachting in Swalmen hadden terwijl we op weg waren naar Italië. Nog grappiger werd het toen wij vertelden over de autoavonturen. En een oudere man uit Gouda bleef er zowat in toen hij hoorde dat de volgende etappe ons naar Aken of zo zou brengen. Kortom, wel gezellig. In de nacht regende het flink, maar geen onweer gehoord. 

Zaterdag 28 juli vertrokken we na het ontbijt richting Venlo om de Floriade te bezoeken. We hadden allebei mooie herinneringen aan de bloemenpracht van de Floriades in Amsterdam en aan de Bundesgartenschau waar we vorig jaar in Koblenz tegenaan liepen. Tegen 10 uur stond de Ugly op de mega P en zaten wij in de pendelbus naar de ingang. Tot half 8 ’s avonds hebben we rondgewandeld tussen bloemen en planten maar ook veel andere zaken. Er waren veel promotieactiviteiten, veel meukhandel en vage licht/geluidshows. Maar we hebben ons prima vermaakt. De lol begon al bij de eerste filmbeelden waarmee de ontwikkeling van de regio sinds de oertijd werd verhelderd. We zagen een eikeltje met hoedje uit een boom vallen en mijn buurvrouw riep enthousiast: “Kijk, een champignon!”
De Rabo Earthwalk was mooi. Wel eng en hoog, vond bitch, maar wel de moeite. Bovenop de halve bol had je een mooi uitzicht over de Floriade, binnenin was een omniversumachtige voorstelling waarbij de bezoeker diverse plekken op aarde bekeek alsof je in een ufo zat. Met hele snelle in- en uitzoombewegingen. Het spektakel gebeurde onder de voeten terwijl je op een glazen vloer staat. Bitch houdt daar niet zo van. Niet van glazen vloeren en niet van heftig in/uitzoomen. Maar met de rug tegen de muur en de voeten op het omliggende tapijtrandje was het goed te doen. En tijdens het zoomen even niet naar beneden kijken. Leuk, hoor!
Ook erg leuk was het Ebben Inspyrium. Een bouwwerk van ebbenhouten palen met in het midden blokken met tekst in vier talen waar je samen met wat andere mensen een theatervoorstelling van kon maken. Het duurde even voor we het systeem doorhadden, maar op een gegeven moment stonden we met twee andere mensen het stuk te lezen. Leuk gedaan. Website: http://www.gjst.org  
We slenterden verder waarbij het slentertempo steeds verder afnam en de pauzefrequentie en –duur toenamen.
Heel klierig en kritisch werden we van de zone “Relax en Heal”. Wij zijn niet zo van energievelden en knuffelbomen. Wel lekker waren de ligbanken die bitch ontdekte. Eigenlijk niet zo goed voor je rug want het sluit niet aan. Maar het kromme lijf van bitchgenoot en het bolle lijf van bitch vulden de bocht op de juiste manier. Daar was het best een halfuurtje uit te houden.
Er waren ook activiteiten die o.i. niets toevoegden: Chinese films over voedselproductiemethoden. Vast interessant maar er was geen geluid bij. Gelukkig, stelde bitch vast, was er af en toe wel ondertiteling. In het Chinees. Dus toen was het helemaal duidelijk. Een grote hal waarin met een filmpje op het plafond iets nieuws in Aalsmeer werd aangekondigd. Dan wat uitvergrote plantenkaartjes met uitleg en dan een vage video met kaleidoscopische beelden van bloemen die opengingen. Dat was het. En daar hadden ze een hal van 50 bij 50 meter en 20 meter hoog voor neergezet.
Villa Flora was een echte bloemententoonstelling en dat was eigenlijk wat we misten op deze Floriade. We hadden veel meer bloemen en planten verwacht. Maar hier zagen we prachtige kunstwerken en leuke, creatieve ideeën. Er was opvallend veel gewerkt met anjers en dat zijn, als je ze mooi verwerkt, best fraaie bloemen.
Tegen half 8 was het muntje echt op. We schuifelden naar de uitgang en vervolgens naar de pendelbus. Met de Ugly naar Venlo om een (lekker!) hapje te eten bij “Zin” en toen terug naar Swalmen en het bed in. Opperdepop!

Zondag 30 juli zaten we weer om 9 uur aan het ontbijt. Deze keer met heuse Pieterpadders. Dat pad loopt langs Pension Groenewoud, dus er logeren regelmatig wandelaars. Wij waren eigenlijk de vreemde, maar niet minder welkome eenden in de bijt. Wij wisten bijvoorbeeld niet dat we slofjes hadden moeten meenemen. De schoenen moesten bij de voordeur uit en wij banjerden derhalve op blote voeten door het huis. De echte beheerders van het pension waren inmiddels teruggekeerd van vakantie en hadden een hoop te vertellen. Ook de Goudse lachmeneer verscheen nog even. Díe kan kletsen, zeg. En hij vond ons nog steeds vreselijk grappig.
We verlieten Swalmen om een uur of 10 en arriveerden via prachtige wegen tegen 12 uur in Aken. Zondag natuurlijk, dus alles was dicht. Maar het was evengoed gezellig. We liepen vanaf de parkeergarage naar een eerder gespotte bakker die open was. Maar toen we daar stonden, besloten we dat we net zo goed ter plekke konden lunchen i.p.v. broodjes te kopen. We schoven aan bij Alex die tot half 3 een brunchbuffet aanbood. Goed idee.
Daarna wandelden we door Aken. Dom bekeken, straatjes geslenterd en toen geland in een park om op een bankje een boekje te lezen. Veel meer lopen zat er na gisteren niet in. Het logeeradres dat we op het oog hadden, bleek vol te zitten dus we besloten op goed geluk maar te gaan rijden. Bitch was van plan om richting Monschau te gaan, maar we verlieten de ring van Aken te vroeg en kwamen terecht in België. Ook mooi. Bij Eupen weer oostwaarts en alsnog in Monschau terech gekomen. Het was er te druk om een hotelletje te zoeken. We kozen ervoor om dat wat verderop te doen en dan maandag Monschau met een bezoek te vereren. Vast een stuk rustiger dan op zondag.
Hotel Vennblick in Höfen had nog een kamer. In het bijbehorende restaurant hebben we de middag afgerond met witbier en steeds diepzinniger gesprekken. Het boek van nu (Tonio) boeit erg en levert veel gespreksstof en associaties op.
Na het diner nog een klein rondje en toen op de kamer lezen, bloggen en smsen met de smspadrone. Het vakantiegevoel is volledig ingedaald!

2 reacties »