bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Op reis

Donderdag dus toch nog de lasagnesalade gegeten én vivo-dvd bekeken. Leuk om het weer terug te zien. En stom dat bitch de dvd in Italië heeft laten liggen! Als bitch deze bijdrage typt, is de thuisreis bijna voltooid. Bitch en –genoot bevinden zich momenteel in Hotel Collin in Bastogne. Het idee was eigenlijk om door te rijden naar huis, maar daar hebben we toch maar vanaf gezien. Zouden we in de spits langs Luik moeten en het is uiteindelijk nog steeds vakantie. Maar wat hebben we dan tot dusver nog gedaan?

Vrijdag 24-08 – Nog steeds heet in Italië dus weinig gedaan. Beetje lezen, beetje puzzelen, beetje zwemmen. Om 6 uur was er een afspraak van de gasten voor een wijnproeverij waarbij wij ons geheel spontaan hebben aangesloten. Vlakbij de Villa ligt de wijnmakerij van San Michele ai Pianoni. Carla en Antonio maken hier heel lekkere wijnen die wij, na de rondleiding, mogen proeven. Eerst een Riesling. Die is zo lekker dat het bitchkoppel, dat niet zoveel witte wijn nuttigt, er een doos van aanschaft. Dan volgt een rosé. Ook lekker maar we hebben al lekkerderderder rosé gekocht bij de Catina Sociale van Broni. Dus die doen we niet. Daarna een rode Bonarda. Altijd goed en dat is deze wijn ook. Maar ook daarvan hebben we al voorraad. Er volgt een Pinos die gemaakt is van de Pinot Nerodruif die vroeger Pinos genoemd werd. Een heerlijke volle wijn! Ook maar een doosje van ingeslagen. De laatste wijn is een Muscaatwijn. Echt een dessertwijn. Hij is heerlijk en fris, maar we weten dat we dat eigenlijk nooit drinken dus ook deze slaan we over. De gasten slaan ook het een en ander in en reizen af naar de villa. Ze willen de volgende ochtend om 5 uur rijden en moeten dus dringend inpakken. Wij moeten nog even wachten op de wijn want er zitten nog geen etiketten op de flessen die wij willen. Zo commercieel zijn deze twee Italiaanse wijnmakers nou ook weer niet. Uiteindelijk rijden we met de dozen naar Santa Maria della Versa om een pizza te eten. De Menhir bestaat helaas niet meer, maar de pizza’s van de nieuwe tent in hetzelfde pand (La Versa) zijn ook best lekker. En het vult en dat is het belangrijkste. Na het wijnproeven hadden we geen zin meer om te koken. Het was al tegen half tien toen we aan de pizza gingen.
Eenmaal terug pakken ook wij zoveel mogelijk in want ook voor ons is de tijd van afscheid nemen gekomen.

Zaterdag 25-08 – Het is niet gelukt, hoor. De gasten reden uiteindelijk iets na half 6 weg wat ook nog gruwelijk vroeg is. Om half 8 – op “Ave Maria-tijd” – gaat de wekker. Kopje thee, even douchen, laatste dingetjes inpakken en half 10 zijn ook wij op pad. De padroni zijn druk aan het poetsen in het appartement maar maken natuurlijk wel even tijd om ons te knuffelen en uit te zwaaien. We hebben twee heerlijke weken bij ze gehad dus dat is wel een knuffel waard.
De reis gaat niet naar huis maar naar Castellane in Zuid-Frankrijk waar bitchbroer en bella sorella bivakkeren. Ze hadden ons gevraagd of we zin hadden om langs te komen en dat hadden we wel. Zover was het niet, dachten wij. Maar dat viel tegen. We hebben zoveel mogelijk snelweg gereden, maar vanaf Grasse was het een en al bocht en cols, dus dat kostte de nodige tijd. De reis naar en langs de Middellandsezeekust was overigens prachtig. Adembenemende uitzichten, dreigende wolken, 141 tunnels, een windhoos in wording boven de zee… prachtig. En hetzelfde geldt voor de Route Napoleon, de bergweg die we naar Castellane reden. De ene bocht bood nog een prachtiger uitzicht dan de andere. Al met al was het wel half vijf geweest toen we de familie op de parkeerplaats van supermarkt Casino (ze hadden gezegd dat het een Intermarché was) in de armen sloten. We volgden ze naar de camping en daar bleek alles goed geregeld. Er was een chalet geregeld op de camping, de koelkast was gevuld en het eten was al klaar. Alleen dacht de Koogse familie dat wij door Europa reisden met slaapzakken e.d. Maar dat was dus niet waar. Gelukkig brachten fleecedekentjes en picknickkleden uitkomst. Maar eerst een borrel bij de tent. Na vele dagen van grote hitte was uitgerekend dit het moment waarop het onweer losbarstte. We doken weg onder de luifel maar toen de wind draaide, zaten we ook daar niet droog. Uiteindelijk zijn we maar verkast naar het chalet waar we lekker bijgekletst hebben en heerlijke salade hebben genuttigd. De nacht daar was koud. Echt koud. Maar de volgende ochtend scheen de zon weer.

Zondag 26-08 – Lekker op tijd opgestaan, gedoucht en alles in het chalet opgeruimd. We hadden om half tien afgesproken bij de tent om te ontbijten. Lekkere broodjes, koffie/thee en nog even wat kletsen en reisadviezen. Rond een uur of tien gaan we echt weg. Het is nog een heel eind rijden naar de bitchhoeve dus we blijven niet te lang plakken.
De eerste paar honderd kilometer gaan weer langs prachtige bergroutes met af en toen een heel smalle kloof. We hebben een lunchpakket meegekregen en vinden een heerlijk rustige plek in de buurt van een stuwmeer. Eindelijk bij Grenoble rijden we de snelweg op. Nu begint het echte kilometervreten. Niet dat we nou als een idioot door Frankrijk scheuren, maar het schiet nu wel op. Rond vier uur besluiten we dat het genoeg is. In het dorpje Belville vinden we een hotel/motel vlak bij de afrit van de snelweg. Ideaal. We kunnen in het bijgelegen restaurant eten, maar we kiezen ervoor om de stad in te wandelen. Eerst een paar biertjes op een terras, zo ongeveer het enige dat open is.
Dan verhuizen we naar een plek waar je taco’s kunt eten. Wij hadden een beeld van harde, dubbelgevouwen maiskoeken waar je dan het een en ander in propt en wat dan weer uit elkaar valt tijdens het eten. We bestellen de Maxi taco. Met friet. Er verschijnt een soort wrap waar alles in zit; vlees, maïs, saus én de friet. Het is een enorme hap en we zien af van een toetje. Voordat het geserveerd werd zaten we nog te grappen over doorschuiven naar de pizzeria of de Mac die in de buurt zitten, maar dat is echt niet nodig. Meer dan vol schuiven we terug naar onze hotelkamer en storten in ons bed neer. Om 8 uur liggen we allebei te pitten. Om 9 uur weer wakker en om 10 uur weer slapen. Helemaal gaar.

Maandag 27-8 – Je zou denken dat we na al die slaap wel uit ons bed zouden springen bij het afgaan van de wekker. Maar nee, hoor. We sudderen lekker nog even door. Het ontbijt is Frans. De croissants zijn op en er zijn alleen nog stukken stokbrood. Maar dat geeft niet. Het vult. En dan rijden we weer op de péage. Het is eigenlijk best rustig op de weg. Natuurlijk zijn er de nodige vrachtauto’s, maar we kunnen lekker doorkarren. Onze routemiep geeft aan dat we om kwart over 7 ’s avonds thuis kunnen zijn. Daar moeten we even over overleggen en dan besluiten we dat we daarvoor gaan. Een halfuur later geeft bitchgenoot, die het meeste rijdt, aan dat hij toch van idee veranderd is. Hij heeft een beetje stijve nek en ziet nog vier uur rijden niet zitten. Dus verlaten we de snelweg en checken in, na een aardige rondrit door de landerijen, in hotel Collin in Bastogne. Biertjes drinken op het terras en daarna heerlijk mosselen gegeten. Morgen het laatste stukje.

Dinsdag 28-8 – Het was de bedoeling om maandagavond in Bastogne de blog nog even bij te werken maar de Wi-Fi had er op een gegeven moment geen zin meer in. Bitch kon niet terecht op haar blog om de reeds getypte tekst te uploaden. Dan de dag van vandaag nog maar even toevoegen, dan is de cirkel rond.
We waren vroeg op, snel ontbeten en toen stuitten we op een probleempje. De lift van het hotel deed het niet. Wij sliepen op vier hoog. Bitch besloot dus beneden te wachten terwijl bitchgenoot de spullen van de kamer haalde. Kon hij lekker nog even tanden poetsen. Bitch meldde bij de receptie in haar mooiste Frans dat de lift het niet deed en de baliekluiver kwam meteen in actie. Even later had hij het ding al aan de praat en bitch stommelde met de luidruchtige lift naar de vierde. Bitchgenoot was net opgetuigd met weekendtas, laptop, fototoestel, enz. Bitch wilde toch nog even tandenpoetsen maar de elektrische borstel had de geest gegeven. Echt tijd om naar huis te gaan dus. Het doucheschuim van bitch was inmiddels toch ook al op.
De reis verliep zeer voorspoedig. Zelfs bij Luik was het niet druk. Beetje gerommel bij Maastricht, waar de snelweg nog altijd niet klaar is. Beetje file voor Boxtel waar de vangrail met spoed gerepareerd moest worden. Beetje ruzie met Miep omdat ze nog altijd niet weet dat de busbrug buiten de spits open is. Bij de visboer lekkere kibbeling gehaald en toen waren we zomaar, tot grote vreugde van de katten, weer thuis. Heerlijk!
Traditiegetrouw hebben we ’s avonds Chinees gegeten. Nichtekind was op de thee en die hebben we gezellig meegenomen. Haar pappie en mammie zijn nog niet terug. Ons bitchkind hing rond in Amsterdam en zo hadden we alle drie toch wat aanspraak.

En dan de allerlaatste bitchfoto’s nog toegevoegd!

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Lasagnesalade

Sinds de kookworkshop is het hier in Italië behoorlijk warm geworden. Al een aantal dagen genieten we temperaturen van boven de 35 graden. Best warm. Zo warm dat we eigenlijk maar bar weinig doen. Alleen wat echt moet, dat gebeurt. Dus mijn drie huisgenoten staan wel eindeloos in wisselende samenstellingen in de brandende zon de tuin te sproeien. We doen eens een boodschapje. We drinken om een uur of 5 een biertje in de schaduw. En we eten.
Zaterdag hadden bitch en –genoot inkopen gedaan. Mosselen voor de zaterdag en lasagnesalade (met dank aan AH) voor de zondag. De mosselen waren heerlijk! De ingrediënten voor de lasagnesalade liggen langzaam te verpieteren in de koelkast…

Op de een of andere manier is er telkens wel een excuus om geen lasagnesalade te eten:
– Zondag was er ineens een dringende behoefte aan pizza. Dus reisden wij naar Cicognola om daar een nieuwe pizzeria uit te testen. Goed idee! De pizza’s waren echt erg lekker en het gratis meegeleverde uitzicht was adembenemend! Het door het personeel aanbevolen feest elders in het dorp sloegen we over. Te warm, te vol, te aangeschoten. Overigens geldt dat in alle hierna te beschrijven eetpartijen niet voor bitch. Zij is de standaardbob van de club. Uit eigen vrije wil, hoor. De lasagnesalade werd een dagje opgeschoven.
– Maandag hadden de mannen een borrelafspraak gemaakt met Linda en Luca, een stel dat eerst hier in Broni woonde, maar nu in Nederland huist. Ze waren over voor de vakantie dus er moest even bijgekletst worden. We gingen naar Stradella en zaten heel relaxt urenlang op een terrasje. Bitch dronk zoveel cola dat er geplast moest worden. En ze bestaan nog! De voor bitch nagenoeg onbruikbare hurktoiletten. De details over hoe dat dan toch gelukt is, zal bitch jullie besparen. Na negen uur verlieten we het terras. L&L gingen niet mee uit eten want ze lunchen elke dag uitgebreid bij Luca’s moeder. En bij de borrel werden ruimschoots aperitivi aangeleverd. Dus veel honger was er niet. Ook niet bij ons. We namen afscheid en het villagezelschap besloot een ijsje te halen bij Sibille. Helaas kon bitch hier niet van meegenieten. Maandag is pillendag en dat combineert niet goed met een aantal voedingsmiddelen, zoals zuivel. En bitch verdenkt veel ijssmaken ervan dat er zuivel in zit. De drie mannen genoten van hun ijsje. Zittend op een bankje. Bitch mocht staan. Geen ijsje, geen bankje. Bij thuiskomst nog even een pizza uit de vriezer gebakken. De lasagne werd een dagje opgeschoven.
– Dinsdagavond was het de hoogste tijd om te gaan eten bij Amici Miei. Een klein restaurantje aan de voet van de padroniheuvel. Bij aankomst waren ze niet eens open, maar de man die boven het restaurant woont – de vorige eigenaar – wist de uitbaters op te sporen en binnen een kwartier verschenen de heer en mevrouw Amici die ons de allerlekkerste gerechten serveerden. Met daarbij weer heerlijke wijntjes. Als toetje kregen we een heel bijzondere kaas aangeboden. Met maden. We mochten het ook even bekijken, maar daarvoor al waren we het er unaniem over eens. Dát gingen we dus niet eten! Met nog twee flessen muscaatwijn met honing verlieten we Mijn Vrienden en keerden terug naar de villa. De lasagnesalade werd een dagje opgeschoven.
– Woensdag was groei&bloeipadrone in hoerastemming. Vooruitlopend op een per post aangekondigde uitkering (in oktober!) van een spaarregeling nodigde hij het voltallige gezelschap uit voor een smakelijk avondmaal bij La Verde Sosta, het restaurant van Pino en Garzia, waar we in februari 2010 de vijftigste verjaardag van bitch en g&bpadrone uitgebreid gevierd hadden. Bitch trok haar feestelijkste (enige) jurkje aan en we schaarden ons om een tafel in de geairconditionde ruimte van het restaurant. Lekker gegeten! Het wordt een gewoonte! De padroni probeerden nog even om de familie Sosta een B&B aan te praten, maar ze waren daar nog niet rijp voor. De lasagnesalade werd een dagje opgeschoven.

Vandaag is het donderdag. Bitch en g&bpadrone genieten vandaag, zoals in elke vakantie, de lesbolunch. Benieuwd wat er vanavond op het menu staat…

Een soortgelijk verhaal valt er te vertellen over het bekijken van de Vivo-film. Maar dat mogen mijn geliefde meelezers zelf invullen.

En het is gelukt! Lekkere lasagnesalade!

1 Reactie »

Kijken of koken?

Voor vandaag, vrijdag de 17e, stond er een kookworkshop op het programma. De gasten uit het appartement – papa, mama en 2 meiden – gingen ook mee. Bitchgenoot nam op aanwijzen van de kookpadrone de lange route, door het dal. Meestal gaan we naar Bagarellum via een afsteekweggetje maar die weg was erg slecht. Zei hij.

Leda stond al op ons te wachten en ging meteen van start, nog voordat haar man Nando ons van een schort had voorzien. Op het menu stond schitta (pannekoekjes met mais of een uitje), dan ravioli gevuld met pompoen/Parmezaanse kaas in een sausje van porcini (eekhoorntjesbrood). Vervolgens coppa (nekspek van het varken) gebakken in de Römer Topf met kruiden en balsamico azij en daarbij aardappels uit de oven. Het toetje was apfelstrudel op zijn Italiaans. Eén grote dikke, goed gevulde taart met appel, abrikoos, abrikozenjam en rozijnen.

Eigenlijk geeft Leda helemaal geen workshops, maar watchshops. Ze praat vijf kwartier in een uur. In het Italiaans. Ze legt keurig uit wat ze doet en waarom en kookpadrone zorgt voor een heldere vertaling. Ze praten tussendoor ook regelmatig over andere dingen, die dan voor het gemak maar niet vertaald worden.
De mannen, bitchgenoot en papagast, mogen helpen met het kneden van het deeg voor de ravioli. Als Leda het naar tevredenheid heeft uitgerold en gevuld met het pompoenkaasmengsel mag iedereen helpen met het dichtvouwen. Niet zomaar even flap, flap. Nee, het moet dichtgevlochten worden. Enigszins onzeker pakt bitch een flapje met vulling en waagt een poging. En zomaar in één keer lukt het. Iedereen is vol bewondering, Leda incluis. De dag van bitch kan niet meer stuk. Zijn die rotreumahandjes toch nog ergens goed voor!

Tegen een uur of 1 schuiven we aan tafel en genieten we van alle bereide gerechten. Het is heerlijk! Thomas en snoei/snaaipadrone komen ook lekker mee-eten. Er vloeit ook rijkelijk Bonarda en het is erg gezellig! Bitch bobt weer vandaag, dus zij keert redelijk fris terug in de villa. We storten ons in het zwembad en aansluitend in de tuinstoelen voor lezen, puzzelen, slapen of wat dan ook. Het avondeten slaan we over, we zijn vol genoeg.

1 Reactie »

Ferragosto

Zo, de blogfrequentie is laag, maar daarmee evenredig aan de activiteit hier in Italië. Het is hier heerlijk warm (zo rond de 30 graden) en dat nodigt niet uit tot het maken van uitstapjes e.d. We beperken ons tot boodschappen doen en zwemmen. De mannen maken zich ook nog druk in de tuin en met het installeren van een buitenlampje, maar bitch doet niks. Ja, commentaar leveren. Dat wel. Maar verder niks.

Vandaag was een feestdag in Italië: Ferragosto. 15 augustus vieren ze Maria Hemelvaart. En dat betekent niet dat ze dan massaal naar de kerk gaan. Nee, ze gaan lunchen. Uitgebreid. Onze padroni hebben zich deze gewoonte snel eigen gemaakt dus rond half één togen wij naar Piccolo Bacco in Montù Beccaria. Het werd een gezellige middag. We werden buiten ontvangen met een roze bubbelwijn en lekkere aperitivi: stukjes meloen, tomaten-mozzarella hapje. Gegrilde courgette met roomkaas, gegrilde aubergine, enz.
De rest van het menu werd binnen geserveerd. De antipasto was een klein taartje van geitenricotta in een tomatensaus. Het zag eruit als een griesmeelpuddinkje in bessensaus, maar het was hartig en heerlijk! Daarna kregen we twee primi. Eerst risotto met courgette en courgettebloemen en daarna tagliatelle met kappertjes en basilicum. De secondo, het hoofdgerecht, was varkensvlees in dunne plakjes met drie verschillende sausjes: een tapenade van zwarte olijven, één die ik niet meer weet en een tzatziki-achtig sausje. Heerlijk! Daarachteraan kwam nog een salade met tomaatjes uit eigen tuin. Het dessert bestond uit meloenbolletjes in rum en zoete dessertwijn. Ook alweer zo lekker. En dit alles natuurlijk overgoten met zeer veel… water. Bitch had aangeboden de Bob te zijn dus van alle heerlijke wijnen en drank die passeerden heeft zij slechts mondjesmaat genoten. Een klein beetje bubbels buiten en een klein beetje bubbels binnen. En van het alcoholrijke dessert heeft zij wel de bolletjes maar niet het vocht genoten. Daar heeft de kookpadrone zich over ontfermd.

Bitch en irripadrone hebben zich, zoals te verwachten viel, gezellig misdragen. Irripadrone dreigde al snel om bitch met water nat te gooien. Op haar beurt liet bitch een klomp ijs uit de wijnkoeler in de nek van irripadrone glijden. En toen irripadrone het ijs te pakken had, duwde hij het in het decolleté van de jurk (ja, echt! Een jurk!) van bitch. Zo werd er over en weer flink geklierd en uiteindelijk belandde er zelfs een schep parmezaanse kaas in de bitchboezem. Bitchgenoot en kookpadrone voerden ondertussen diepzinnige gesprekken over iets anders. Bitchgenoot declameerde voor de mannen nog even zijn monoloog uit “Op Hoop van Zegen”. Ook probeerde hij regelmatig de aangeboden etenswaren te fotograferen maar daar stak irripadrone geregeld een handje voor. Thomas was ontzettend braaf en werd daarvoor beloond met lekkere hapjes van de tafel. We hebben ons, kortom wel vermaakt.

Met drie enigszins aangeschoten heren reed bitch terug naar de villa. De gasten in het appartement begonnen zich al zorgen te maken dat we zolang weg bleven, maar een feestlunch in Italië duurt nou eenmaal lang. Het was 5 uur toen we terugkwamen. Er werd eerst even een duik genomen in het zwembad en vervolgens geslapen op diverse plekken in en om het huis. Zo rond een uur of zeven kwam er weer beweging in en werd er gesnoeid en gesproeid.

Het fotoalbum is ook weer bijgewerkt!

Een reactie plaatsen »

Achterstallig onderhoud

Twee nachten zonder Wifi en één nacht met veel drank en bitch loopt weer hopeloos achter met de blog. Dat gaat ze bij deze even regelen.

Donderdag 10 augustus – Vroeg in de ochtend wordt bitch gewekt door het geluid van een hogedrukspuit waarmee in het tegenovergelegen zwembad “dingen” worden gereinigd. Het is niet erg om wakker te zijn. Er ligt een spannend boek op het nachtkastje en er zit een verslavend spelletje in de mobiel. Bitchgenoot knort nog even verder, maar uiteindelijk zitten we om even over negen aan het ontbijt. Mooie tijd voor de vakantie. Vandaag gaan we afscheid nemen van de Bodensee. Er zijn zelfs plannen gemaakt! We willen door Oostenrijk rijden – dat ligt nogal voor de hand als je langs de noordkant van de Bodensee reist – en als het lukt een bezoekje brengen aan Serfaus, waar bitchgenoot en bitchkind een paar jaar achterelkaar hebben geskied met de Italiaanse padroni. Probleem is alleen dat we geen goede kaart van Oostenrijk hebben. Wel een “Beste boek van de Weg” uit 1996 of zo. Maar daar durven we toch niet op te vertrouwen. Na een paar mislukte pogingen bij een kiosk en een benzinepomp vinden we toch een kaart. Speciaal van Tirol en Vorarlberg. Meer hebben we niet nodig. Eindelijk weten we hoe we willen rijden, maar dat neemt niet weg dat we meteen al bij het eerste doel een afslagje missen. Maakt niet uit. Net als Duitsland is Oostenrijk vol met prachtige wegen waar we graag willen rijden. Het grote verschil zit hem erin dat je in de Alpen niet snel even een volgend afslagje neemt om toch het oorspronkelijke doel te bereiken of even omkeert op een geel weggetje. Maar we hebben er hoe dan ook veel lol aan. Juist omdat er weinig ruimte is om te stoppen, maakt bitch veel plaatjes vanuit de auto. Niet altijd even mooi, maar wel leuk voor het beeld.
Op de eerste de beste pas stoppen we voor uitzicht, koffie en worstjes/brood. Slechte timing want tegelijk met ons landt een complete kolonie Hollanders waarvan de drie kinderen erg luid ruzie maken over wie er met de bibberspiraal op het barretje mag spelen. Ze laten daarbij de spiraal ook langdurig piepen. Uiteindelijk lost de man van de bar het probleem op door het geluid uit te zetten. Dan keert de rust weer.

We rijden verder langs berg en dal en kijken onze ogen uit. De lunch genieten we op een P vlak voorbij een tunneltje. Het is geen officiële P, maar wij parkeren er dus wordt het vanzelf een P. Het uitzicht is magnifiek! Hoge bergen kijken op ons neer. Een helikopter komt langs en het geluid ervan komt keihard terug van de bergwand.
Even later rijden we weer. In Lech besluiten we even een bakkie te doen bij Bea, maar helaas is ze er niet. Wij hadden als onderdanen wel graag even onze aanhankelijkheid willen betonen. Verderop passeren we het dorp St. Anton. Daar hebben we dan voor de bitchbroer maar even een foto van gemaakt. Helaas is het bordje niet zo goed leesbaar. Vanaf Landeck begint bitchgenoot dingen te herkennen van de skivakanties. Neemt niet weg dat we toch nog een verkeerde afslag nemen, maar dat mag de pret niet drukken. Na veel haarspeldbochten (11; ze zijn keurig genummerd) komen we rond half 5 aan in Serfaus. Auto op de P aan het begin van het dorp en dan te voet het dorp in. Bitchgenoot is eigenlijk al snel teleurgesteld. In de winter is het dorp autovrij maar nu worden we om de haverklap aan de kant gedrukt door een auto. De hotels blijken gruwelijk duur en aan het einde van het dorp blijken de lage huizen vervangen te zijn door mega hotels van 6 of 7 verdiepingen. En om de droefenis compleet te maken kunnen we ook niet met de Dorfbahn (ondergrondse) terug naar de P. Die stopt er namelijk ’s zomers ook om 17.00 uur mee. Natuurlijk ziet hij ook dingen die hetzelfde gebleven of verbeterd zijn.

We hadden al besloten om maar in het dal te zoeken naar een hotel maar uiteindelijk ziet bitch toch een pension met “Zimmer Frei”. En hoera, er is inderdaad een zimmer frei en het kost een drol. Het Posthotel vroeg 126 euro p.p.p.n. Da’s dus 252 euro per nacht en we wilden eigenlijk twee nachten blijven. Haus Carinthia vraagt 54 euro voor 2 personen voor één nacht. Daar doen we het voor. Maar we waren inmiddels mentaal al terug naar één nacht. De meneer van het pension is heel behulpzaam. Als hij hoort dat de auto op de grote P staat, brengt hij ons daar met zijn eigen auto even naartoe en mogen we de Ugly recht voor de deur van de winkel van zijn vrouw zetten. Die gaat toch al bijna dicht. Wij zijn helemaal blij. Op de terugweg van de P naar het pension worden we staande gehouden door de lokale agent. Wij mogen er niet door want er is avondmarkt en dan is de straat afgesloten. Dat bord hadden ze er tijdens onze lift naar het P even snel neergezet. Waar we naartoe wilden. Bitch legt keurig uit dat ze een kamer heeft in Haus Claudia (iets met een C in elk geval) en de diender gaat om. We moeten wel even omrijden maar we mogen er langs. De volgende ochtend blijkt er daadwerkelijk een Haus Claudia te zijn. Da’s mazzel.
Omdat er avondmarkt is – ze noemen het “Lange Nacht” – gaan we niet in een restaurant zitten eten, maar kopen we een gebraden kippetje en drinken daar een biertje bij. We zitten aan een lange tafel op een enigszins natte bank. Het is namelijk gaan regenen. We slenteren over de markt die eigenlijk niet heel veel te bieden heeft. Eten, drinken, wat regiodingetjes, een paar verklede dames & heren en muziek. Wel gezellig maar niet indrukwekkend. We eindigen in de Schirmbar bij Oskar en slaan daar nog een paar heel dure biertjes achterover. De Schirmbar hoort bij het hiervoor beschreven, superdure posthotel.

Vrijdag 10 augustus – Lekker geslapen, ongetwijfeld dankzij het ingenomen bier. Daar moet je dan ook wel weer vaak van plassen, maar evengoed lekker geslapen. Tijdens het ontbijt stelt bitch voor om toch even met de skilift naar boven te gaan. Dan kan bitchgenoot daar ook nog een beetje rondkijken. In eerste instantie zouden we dat niet doen, met name omdat bitch niet zo van kabelbanen houdt, maar ze gunt bitchgenoot dit wel. De auto mag lekker bij het pension blijven staan. We pakken de Dorfbahn die weer rijdt en buiten dat helemaal uit. Eerst naar de P en dan terug naar de liften. Bitch vindt dit ook niet leuk. Een soort bus zonder bestuurder, die een hoop herrie maakt en veel tijd nodig heeft om bij de juiste deur op de perrons te stoppen. De hele rit duurt niet langer dan 10 minuten, maar dat is lang genoeg. Dan de gondel in, Bitchgenoot kijkt alle kanten uit en maakt veel foto’s; bitch bestudeert zeer aandachtig de kaart van het wandelgebied. Ze hebben hier een zomerkaart (wandelroutes) en een winterkaart (skipistes). Heel interessant. Eenmaal op het Mittelstation wandelen we een beetje rond, aaien de koeien die er ’s winters nooit zijn, drinken koffie bij Haus Köln en maken gebruik van de nieuwe loopband die ons weer terugbrengt naar de lift. We zijn zo ongeveer de enigen die weer met de kabelbaan terug naar Serfaus gaan. De meeste mensen wandelen naar beneden, maar dat is voor bitch net even teveel van het goede. Te steil en te ver.

Zo rond het middaguur verlaten we via de 11 haarspelden Serfaus en vervolgen onze reis. Al snel passeren we de Italiaanse grens. We lunchen aan een helderblauw stuwmeertje, het Lago di Resa, op een kale vlakte waar veel campers staan. Dat deert ons niet. We zetten onze stoeltjes in de zeezichtstand en genieten van broodjes en uitzicht. De weg die daarna langs het meertje voert is heel smal, maar prachtig. En bitch mag hem rijden. Leuk hoor. We maken nog een stopje zodat bitchgenoot de eeuwige sneeuw kan fotograferen en staan dan ineens aan de voet van de Stelviopas (Stilfersjoch). Dit is een echte heftige. Bitch stuurt de Ugly door 48 bochten omhoog. Best zwaar voor de handen en de zenuwen. Als bitch dat van tevoren geweten had… Het is heel mooi, maar ook heel hoog en smal. Bitchgenoot moet steeds omhoog turen of de bocht vrij is. We komen veilig boven en dan wisselen we, na wat foto’s, van plek. De andere kant is iets minder heftig. Wel nog zo’n 40 haarspelden maar toch wat minder krap allemaal. De auto’s worden regelmatig ingehaald door motoren en – naar beneden toe – zelfs door wielrenners die zich als imbecielen naar beneden laten vallen. Eén wielrenner met een cameraatje op zijn helm scheldt zelfs tegen bitchgenoot omdat hij in de weg rijdt.

Het plan was om in Bormio te zoeken naar een slaapplek maar omdat het daar zo gruwelijk druk is, beperken we ons tot benzine en rijden nog maar een stukje verder. In Sondalo checken we in bij hotel Torre. Een Italiaans hotel waar ze alleen maar Italiaans spreken. Met zwembad, maar dat is dicht. Bitch regelt de kamer. We eten daar ook, een lekkere pizza met een heus Bonardawijntje uit de regio van de Padroni. Toen we arriveerden leek de tent uitgestorven maar uiteindelijk is het een gezellige boel. De ondergaande zon wordt vanaf ons balkon veelvuldig gefotografeerd en dan valt de nacht.

Zaterdag 11 augustus – We zijn weer lekker op tijd op pad. Omdat we geen rekening willen, valt de prijs van de kamer een hele euro lager uit. Geen toeristenbelasting en dus ook geen officiële registratie voor het hotel, vermoeden wij. Na een blik op de kaart van Italië, ook al uit een grijs verleden, besluiten we dat we vandaag doorrijden naar Montecalvo Versiggia. Bitch stippelt een leuke route uit zodat we ook in Italië geen snelwegen hoeven rijden. Stapje voor stapje schrijft zij de plaatsen op waarlangs de route voert, maar helaas zijn dit niet de plaatsen die de Italianen op de wegwijzers zetten. Dat betekent dat er flink gezocht moet worden. Daar komt bij dat de schaal van de Italiëkaart heel anders is (noem je dat nou groter of kleiner?) dan die van Tirol. Een klein stukje op de kaart duurt ineens veel langer. Maar dat geeft niet. We hebben de tijd. De route van vandaag biedt nog een pas. De Apricapas. De weg erheen is lang en rustig met niet overdreven veel bochten. Het kopje koffie dat we ons bovenop de pas hadden voorgenomen slaan we over. Geheel onverwacht is het boven ontzettend druk. Er is een soort Zandvoortachtig stadje met veel winkels en nog veel meer Italianen en auto’s. Ons net even iets te druk. Dus we zakken gezellig de pas weer af.
We lunchen alweer bij een mooi meer, het Lago d’Iseo, op een bankje in de schaduw. Er zit ook een meneer op dat bankje. Hij praat wat met een andere meneer. En op het moment dat wij de eerste hap van ons broodje brie namen, realiseerden we ons dat het moslims zijn en die zitten momenteel midden in de ramadan. Beetje asociaal van ons. Maar ja, we kunnen niet alles weten.
In de brandende zon rijden we zuidwaarts, zoekend en tastend, maar uiteindelijk vinden we ongeveer via de vooraf bedachte route de villa van de mannen. Hartelijke ontvangst, biertje en dan uit eten in Santa Maria. Niet bij de Menhir want die is niet meer, maar bij Fontanino. Ook erg lekker.

Zondag 12 augustus – Een heerlijk relaxt dagje. Uitgeslapen, daarna een heerlijke brunch. Dan zwemmen en zonnen en zwemmen en zonnen. Bitch valt een beetje in slaap in de zon en daar gaat zij nog veel plezier aan beleven.

2 reacties »

Bodensee

De nacht is weer gebruikt door de regen, als we wakker worden schijnt de zon tussen grote wolkenpartijen door. Keurig om negen uur schuiven we aan voor het ontbijt en voor tien uur zijn we alweer weg uit Oberdigisheim. We rijden nog steeds grofweg zuidwaarts en genieten weer van de prachtige natuur van het Zwarte Woud. Al pratend stellen we vast dat we nog helemaal geen grotten hebben gezien en bezocht. Binnen tien minuten zien we een wegwijzer naar de grotten van Kolbing. Dat kan geen toeval zijn. We slaan snel even wat picknickspul in en volgen dan de bordjes. We hebben er zin in. De grotbeheerders niet. Weliswaar zijn de grotten op weekdagen geopend, maar ze beginnen pas om één uur. Dat betekent dat we nog bijna drie uur moeten wachten. No way! Dan maar geen grotten. We beperken ons dus maar tot de nog steeds prachtige natuur. Vandaag zien we ook grote groepen ooievaars. Die lopen uitgebreid in de net gemaaide weilanden naar eten te zoeken. We zien ook een paar nesten met inmiddels heel grote jonge ooievaars erop.

Aan het einde van de ochtend bereiken we de Bodensee. Vorig jaar reisden we langs de zuidkant, deze keer nemen we de noordzijde. Dat is andere koek. Het eerste wat opvalt, is dat er een spoorlijn loopt tussen de weg en het water. Dat betekent dat je nergens zomaar even naar het water toe kunt. Daar waar dat wel kan omdat het spoor wat verder van het water loopt en er ruimte is voor bebouwing, is elk stukje kust uitgebaat. Als je aan het water wilt zitten moet je toegang tot het strandbad betalen.
De plaatsen langs het meer zijn vaak ook kuuroord en dat houdt in dat het gruwelijk druk is. We rijden in file door zo’n stadje (Überlingen) heen, missen de bordjes naar de P’s en hebben daar achteraf geen spijt van. In Nussdorf vinden we een parkeerplaats voor weinig geld en een strandbad met een heerlijk groot grasveld erbij. Kost allemaal bijna niks en we zitten een aantal uur lekker in de zon met een boekje en ons picknickpakket. Bitch doet even een pootjebaadmoment en dan besluit bitchgenoot stoer dat hij gaat zwemmen. In zijn onderbroek want de zwembroek zit in de auto. Bitch had al gezegd dat het water nog koud was, maar hij gaat toch het water in. Maar verder dan net boven de knieën gaat hij niet. Met een droge onderbroek keert hij weer terug bij ons bankje. Toch te koud…

Tegen half vier eten we nog een ijsje en dan rijden we een beetje meer landinwaarts om een slaapplaatsje te vinden. Bitch wil – als fanatiek Stephen King lezer – graag slapen in het plaatsje Salem maar helaas vinden we daar geen freie Zimmer. Stukje verder dus maar en vlak bij Heiligenberg vinden we gasthaus Hack. Jullie moeten dus de groeten van Hack hebben. Kamer met een balkonnetje en een bed waar bitch heerlijk een namiddagdutje kan doen. Omdat het dinsdag-rustdag is, moeten we ons avondeten elders zoeken. We rijden door naar Heiligenberg maar daar lijkt iedereen wel ruhetag te hebben. Uiteindelijk schuiven we aan in een Biergarten waar niet alleen het bier maar ook het eten van een aanvaardbare kwaliteit is.
Met de buik vol reeragout en pepersteak rijden we terug naar het hotel. Boekje lezen, blogje schrijven, slaapje doen.

En het is alweer 8 augustus geworden. Lekker geslapen in de kamer met de groene stoelen. Onze roze tas en toilettas kleuren er prachtig bij! We hebben gisteren uitgezocht hoe laat de rondleidingen in het slot Heiligenberg zijn. De eerste is om 11 uur dus dat kunnen we makkelijk halen. Het slot ligt op 5 minuten rijden van ons hotel.
Voor dit vroege uur is er toch heel wat belangstelling. Met een groep van ongeveer 20 mensen lopen we van de Tourist Info naar het slot. We hebben een wat oudere gidsmevrouw die prachtig Hoogduits spreekt en dus goed te volgen is. Ze dweept wel een beetje erg met de rijke bewoners van het slot. Haar gedrag is bijna kruiperig te noemen. Het slot is al eeuwenlang in het bezit van de familie Fürstenberg, onder andere brouwers van (lekker) bier. Er is de afgelopen week een feest geweest en we mogen absoluut geen foto’s maken, want ze weet niet wie we daar zullen aantreffen. Nou, niemand dus. Alleen een opgezette beer.

We bekijken eerst de kapel. Ziet er mooi uit. Veel houtsnijwerk en prachtige ramen. Daaronder ligt de onderkerk waar diverse dooie Fürstenbergs zijn bijgezet. Daarna steken we het binnenplein over en mogen we de keuken zien. En dan de trap op naar de wereldberoemde ridderzaal, die eigenlijk nooit ridderzaal geweest is. Het slot stamt uit de 16e eeuw, toen was dat hele riddergebeuren wel een beetje klaar. De ridderzaal is wel erg mooi. Het uitzicht is prachtig, er zit een geweldig plafond in met zeer gedetailleerd houtsnijwerk en in de vloer hebben ze de vlakverdeling van het plafond gewoon overgenomen. Het is allemaal zo bijzonder dat we alleen met slofjes aan in deze zaal mogen kijken. Die slofjes zijn zo groot dat ze over je schoenen heen passen. Het geeft een beetje een ijsbaaneffect. Je kunt het beste schuifelen over de vloer. Dat scheelt ook weer een poetsvrouw moet je maar denken. Na bezichtiging van de ridderzaal is bitch een van de eersten die de slofjes weer uitdoet. Maar eerst overtreedt zij even het fotoverbod. Deze slofjes zijn zo belachelijk dat bitch er met de telefoon snel even een plaatje van maakt. De gidsmevrouw stond helemaal aan de andere kant van de zaal en heeft de flits niet gezien.

Na anderhalf uur staan we weer buiten in de warme zon. We wandelen naar de Konditorei voor een bakkie en zoeken dan de auto weer op. Tijd om verder te gaan. In Salem, waar we dus niet konden slapen, vinden we wel een winkel voor brood en melk. Met die extra bagage rijden we richting Friedrichshafen. Vlak daarvoor rijden we een klein weggetje in en vinden iets verderop weer een idyllisch plekje om te picknicken en een boekje te lezen. Of te slapen. Bitch heeft behoefte aan een tukje en sluit dus probleemloos een uur lang haar ogen.
Eenmaal in Friederichshafen, terug aan de Bodensee, stellen we vast dat het er erg druk is. Bitch vindt dat een reden om door te rijden, bitchgenoot wil graag even rondkijken. Dat laatste doen we. Lekker wandelen langs de terrasjes op de boulevard, even een pier op en bitchgenoot even een uitkijktoren op, even pinnen en weer terug naar de auto in de P-garage. Gezellig!

Na wat rondrijden en een paar telefoontjes vinden we een hotel in Nonnenhorn. De kamer heeft uitzicht op de Bodensee. We zijn vergeten te vragen wat het kost. We waren al blij dat we een plekje hebben. We wandelen voor het eten nog even rond en belanden dan bij de Pizzeria, waar het heel druk is en waar de kelner ons vraagt of we misschien willen overstappen naar een tafel waar al mensen zitten. Hij heeft onze tafel nodig. Wij dachten van niet. We moesten al verplaatsen van een vierpersoons- naar een tweepesoonstafel. Ergens houdt het op.
Bitch belt ook nog even met het bitchkind dat haar verzekert dat hij niet vereenzaamt. Dat geloven we dan maar.

1 Reactie »

Druildagje

Vannacht een beetje onweer en een beetje boel regen. We hoopten dat het snel zou stoppen, maar hoe lang we het ontbijt ook rekten, het bleef maar regenen. We pakken dus toch maar in. Betalen bij de ober die ons al twee dagen opvalt door zijn popiejopiegedrag. Ook nu heeft hij weer bijdehante opmerkingen. Zo van “slecht weer bestaat niet, wel slechte kleding”. We rijden de oprijlaan langs de forellenbakken weer af en begeven ons naar Bad Wildbad, een kuuroord dat erg gezellig moet zijn. Nou, de combinatie regen en maandagochtend biedt alles behalve een gezellig kuuroord. We slaan even wat broodjes e.d. in en rijden dan door een sombere, nagenoeg verlaten stad. We besluiten niet uit te stappen. Er is werkelijk niets dat onze aandacht trekt.

We vervolgen daarom de route die op de kaart een groen randje gekregen heeft. Dat klopt eigenlijk altijd. De omgeving is prachtig: rivierdalletjes, bomen, weilanden, schapen… alles even mooi, zelfs in de regen. Ook de tussen de bergen hangende wolken hebben wel iets moois. En in de verte lijkt de lucht wat lichter te worden.

Om half twaalf zijn we in Freudenstadt. Vorig jaar ook bezocht, ook met regen. Maar als we de auto parkeren bij een bonnetjesapparaat dat niet werkt, wordt het droog en breekt af en toe zelfs de zon door. We bevinden ons op het enorme centrale plein met rondom arcades. We herinneren het ons nog van vorig jaar. Eerst maar eens een terras voor koffie met schwarzwälder kirschtorte. Altijd lekker. Jammer dat de wind af en toe de parasols doet flapperen waardoor er flinke spetters in onze koffie en op onze taart landen. Maar we klagen niet: het is droog. We wandelen het plein rond en brengen nog even een bezoekje aan de kerk die in een L-vorm gebouwd is. Het blijft wonderlijk. De winkeltjes hebben allemaal uitverkoop, maar er is geen behoefte aan nieuwe schoenen of shirts.
Bitchgenoot stelt voor de straatjes achter het plein te bekijken. Die lijken er zo op het eerste gezicht ook wel gezellig uit te zien. Het eerste gezicht klopt, maar als je verder kijkt zijn het gewoon saaie straatjes. Geen winkels, gewoon woonhuizen en bedrijven. Beperken we ons toch maar tot de arcaden. Als dat klaar is, zoeken we de auto weer op en rijden verder.
De lucht begint weer aardig dicht te trekken en bij de picknick trekken we zelfs een jas aan, de wind maakt het fris. En nog verderop begint het weer zachtjes te regenen. We rijden grofweg zuidwaarts, een beetje slingerend omdat de weg wel mooi en niet snel moet zijn. We kijken kort even uit op het uitkijkpunt bij de Lochenpass. Dat we daar stoppen is niet in de eerste plaats het uitzicht, maar de behoefte van bitchgenoot om een tukje te doen. Dat mag uiteraard. Bitch leest lekker in haar nieuwe boek. Tonio was uit en nu leest bitch in de nieuwe John Irving, die zij in Trier (in het Nederlands!) gekocht heeft. Het boek heet “De laatste nacht in Twisted River”. Tweehonderdbladzijden gelezen en nu al een aanrader!

Na het tukje gaan we op zoek naar een slaapplaats. We kiezen voor hotel Grottental in Oberdisigheim. Er is ook een Unter-. Deze keer weer een betaalbaar hotel. Ze bestaan nog. We eten een geweldig lekkere rumpsteak met friet en lopen dan nog een rondje door het dorp. Daarna is het tijd om de kamer op te zoeken. Beetje bloggen, beetje tv kijken en boekjes lezen. Morgen verder. We denken erover de noordkant van de Bodensee te nemen en dan via Tirol naar Italië af te zakken. De zuidkant van de Bodensee hebben we vorig jaar gedaan.

1 Reactie »

Vissen

We hebben heel bewust gekozen voor twee dagen in hetzelfde hotel. Even een dagje rustig aan, daar had bitch behoefte aan. Om half tien gingen we aan het ontbijt en zo rond half elf zochten we een bankje uit aan de forellenvijver om een boekje te lezen. Er werd op dat moment al druk gevist. De eerste man die we bekeken sloeg achterelkaar vissen uit het water. Zijn emmertje was al driekwart vol. Op het voorterrein van het hotel staat een kiosk waar je visgerei kunt huren en aas kunt kopen. En dan is het een kwestie van hengelen maar. Als het helemaal niet lukt, kun je bij diezelfde kiosk ook kant-en-klaar gerookte forellen kopen. Heb je toch nog wat te eten.

Niet iedereen was zo vaardig als de eerste meneer die we bekeken. Met name het binnenhalen van de vis met een schepnet, bediend door een ander dan degene die de hengel vasthoudt, levert vaak problemen op. Dat zijn de wat minder vaardige en soms ook wat griezelende personen – vaak de echtgenotes/vriendinnen – in het gezelschap. Dan springt de vis er weer uit of ze scheppen mis. Eén forel was erin geslaagd te ontsnappen en zwom nu rond met loodjes aan zijn bek en een dobbertje boven zijn kop. Dat was toch wel zielig.
Eenmaal op de kant moest de vis doodgeslagen worden. Ook dat was niet altijd zo simpel als het lijkt. Vissers durven wel een forel een haak door de lip te rukken, maar vervolgens de vis met de meegeleverde stok uit zijn lijden te verlossen, dat viel weer niet mee. Er verscheen ook een golden retriever die op een onbewaakt moment met een grote plons de vijver in dook. Was niet de bedoeling.

Een hele dag visvermaak, dat was het toch ook niet. Dus tegen een uur of een besloten we een wandelingetje te maken. Langs het hotel loopt het spoor van de sneltram van Karlsruhe naar Bad Wildbad. En terug. Daarnaast vonden we een leuk wandelpad, tussen het spoor en de beek. Gezellig kletsend wandelden we twee haltes van de sneltram (zo’n 1,5 km) en toen staken we het spoor over en liepen we aan de andere kant door het bos weer terug. Daar zat wel een klim in, maar dat was wel te doen. Dit deel voerde naar het Bannwald, een stuk bos waar de Duitsers de natuur hun gang willen laten gaan. Bitch weet niet precies wat ze van plan zijn, maar de uitleg werd gegeven op tekstborden die waren vastgemaakt aan bomen die op hun kop langs het pad stonden. Niet ons idee van de natuurlijke staat van een boom.
Aan de andere kant van de helling lag een uitspanning genaamd “De Bosheks”; dat leek ons een prima plek voor wat drinken en een bescheiden lunch in de vorm van curryworst. Bitchgenoot vroeg zich af of curry van oorsprong wel een Duits recept is, maar daar maken we verder geen punt van. 

Tegen een uur of drie zaten we weer op ons bankje in de zon. Boekje lezen, vissers en visjes kijken, biertje erbij en de dag ging vanzelf over in de avond. Na een korte slaappauze in onze hotelkamer was het tijd om te gaan eten. Weer forel natuurlijk maar nu in bierdeegkorst met remouladesaus erbij. Ook weer erg lekker.

Alle foto’s

1 Reactie »

Uitzichten

We hebben wél lekker geslapen in Hotel Zur Post. Het was weliswaar in de tegenovergelegen kroeg nog lang gezellig, maar met de fles wijn die we hadden geregeld was het goed vol te houden. Het ontbijt op vrijdagochtend was prima en zo rond een uur of half 11 waren we op weg naar… Tja, dat was weer spannend. Er was alweer geen doel, maar we keken vooral waar het mooi was en die kant reden we dan op.

Bitch had een heldere inval: bij de eerste de beste Aldi meteen inkopen voor de lunch gedaan dan hoefden we daar niet meer over na te denken. Van Blieskastel rijden we zuidoostwaarts, daar waar het op de kaart nog bossig lijkt en in de praktijk ook is. We stoppen onderweg even voor een tankje en een bakkie en zijn dan al snel bij een afslag die wijst naar Burg Trifels. In de verte zien we ook iets van een burg liggen dus we grijpen onze kans! De weg erheen is al de moeite waard: bos, bos en nog meer bos. En ondertussen maar klimmen. Na een poosje hebben we het punt bereikt waar de weg weer teruggaat naar beneden. We parkeren de auto en kijken eens rond wat er te beleven valt. Er is een P, een restaurant genaamd Barbarossa, een kiosk waar je parkeergeld mag betalen en een weg omhoog. We kiezen voor betalen en de weg omhoog. Het is, zeker voor bitch, een enorme klim, maar ze heeft er zin in. Er staat 20 minuten op het bordje. Dat duurt wel iets langer. De weg loopt soms heerlijk in de schaduw van de bomen, maar op andere momenten wandelen we in de brandende zon. En het stijgingspercentage is niet kinderachtig. Maar na een minuut of 40 staan we toch bij de kassa van de burcht. We betalen de gevraagde 3 euro en kijken dan uitgebreid rond. Bitch beperkt zich tot het terrein aan de voet van het echte kasteel, bitchgenoot heeft het nog wel in zich om ook de toren in te klimmen. Het uitzicht zonder toren is ook al indrukwekkend mooi! Bitch wacht op een muurtje geduldig tot het overgaat. Met een sudokuboekje in de hand zit bitch zich wel ontzettend trots te voelen over de geleverde prestatie. Zomaar een end geklommen!
De terugweg gaat wat makkelijker, maar we nemen er toch maar de tijd voor. Vanaf de P neemt bitch nog een foto omhoog, maar op de een of andere manier lijkt het op de foto niet zo hoog als in het echt.

Langs de bossige weg naar beneden parkeren we de auto en gaan we uitgebreid picknicken en boekje lezen. Er vliegt eens een vogeltje, er wandelt eens een wandelaar langs. er snurkt eens een vakantieganger maar verder is het heerlijk rustig. Tegen dat we weer opbreken is het eigenlijk wel tijd voor een slaapplaats. Dat kost vandaag iets minder moeite. Aan het einde van de weg naar beneden in Annweiler ligt pension Bergterrasse en daar checken we dus in. Een kamer op de begane grond. Maak je ook niet vaak mee. En dan ook nog een heerlijk terras voor de deur om na het eten lekker uit te zakken en bij te kletsen. De oude mevrouw Michel, eigenaar van het pension, adviseert ons een restaurant waar ze kennelijk banden mee hebben, maar wij vinden het niet. We zoeken ook niet serieus. We drinken op het eerste gezellige terrasje een bier en slenteren dan door kleine straatjes naar de Italiaan waar we een heerlijke pizza eten. Bij terugkomst bewonderen we nog even de kapel die de familie zelf gebouwd heeft op het terrein. Ziet er mooi uit. Kun je afhuren om te trouwen. Maar helaas, wij zijn al getrouwd.

Omdat er geen wifi is, wordt er ook niet geblogd. Dus we kletsen de avond op ons eigen terrasje bij de kamer tot een eind en kruipen dan ons bedje in. Alle buren laten de rolluiken zakken. Dat vinden wij stom. Maar als we eenmaal binnen zitten blijkt dat de overgordijnen alleen maar sierstroken zijn en dat je dus als het licht aan is van buiten zo naar binnen kijkt. Licht dus maar uit want slapen met luiken dicht, dat doet bitch niet.

Het ontbijt wordt, indien gewenst, geserveerd op het terras. Dat wensen wij want het is meteen al lekker weer. We pakken snel weer in en gaan opnieuw op zoek naar de plekken waar het mooi is. Tot nu toe zijn we daar erg tevreden over. Dus we hebben goede hoop voor deze dag. De mooie route van vandaag brengt ons zomaar in Frankrijk. We rijden vlak langs de grens, maar ineens is alles wel in het Frans. Ook de bewegwijzering. Moet je nu dus weer op witte bordjes letten i.p.v. gele. Ter hoogte van Rastadt rijden we Duitsland weer in. Staan we ineens voor een slagboom. Dat is raar. Een grenspost en dan ook nog met een gesloten slagboom… Het is inderdaad een oude grenspost maar de slagboom is niet voor de douane. We staan te wachten op een pontje dat ons de Rijn overzet. Dit stukje van de route was op de kaart niet goed te zien. Precies in het midden bij de ringband. En de Fransen hadden niet de moeite genomen op het op de wegwijzers aan te kondigen. Maakt niet uit. We wilden de Rijn hoe dan ook over en dit is een leuk, onverwacht alternatief. En nog gratis ook. De pont is heel breed. De stuurhut staat midden op en de zes of zeven auto’s die meekunnen staan daar als op een rotonde links- en rechtsom omheen. Wij kunnen meteen mee. De rij aan de overkant is aanmerkelijk langer.

Zurück in Deutschland rijden we nu serieus richting Zwarte Woud. Vorig jaar was het daar nogal regenachtig en kostte het moeite een slaapplaats te vinden. Maar het is nog vroeg, dus we denken nog niet aan slapen. En het weer is prachtig! Tegen lunchtijd ontdekt bitch op de kaart een uitkijkpunt genaamd Teufelsmühle. Dat zou best eens een goede plek kunnen zijn om een broodje te eten. De weg erheen is behoorlijk steil maar tegelijkertijd prachtig. We moeten voor de laatste 3 kilometer een tolbedrag van 2,50 betalen maar dat hebben we er graag voor over.
Het uitzicht is inderdaad geweldig. Je kijkt zo richting Rijnvlakte en Karlsruhe. Schitterend! En wat nog veel mooier is, zijn de paragliders die op een meter of 20 onder ons opstijgen. Sommigen zakken meteen zoetjes het dal in; anderen stijgen ruimschoots boven ons uitkijkpunt uit. We zitten er langdurig naar te kijken. Eerst op de rand van de rots, maar daar wordt bitch een beetje onrustig van. Later, na de lunch, zitten we op een bankje tegen een gebouw aan. In de schaduw maar nog steeds met prima uitzicht.

Rond een uur of drie besluiten we maar weer eens verder te gaan. Terug op de geplande route proberen we hier en daar een hotel of gästezimmer, maar we kloppen aan de verkeerde deuren. Er wordt niet opengedaan of het blijkt om een appartement te gaan i.p.v. een kamer. Uiteindelijk komen we terecht bij Hotel Zur alten Mühle. Het ligt aan een beekje, forellenkwekerij erbij, speelgelegenheid voor kinderen, restaurant en ja, ze hebben een kamer. Leuke kamer op een hoekje. En ’s avonds natuurlijk heerlijk aan de forel. Hier blijven we twee nachten. De omgeving is prachtig en voor een dagje rust is dit ook een prima plek!

Een reactie plaatsen »

Hotel gezocht!

Vandaag reageren we wel op de wekker. We staan braaf op, douchen, kleden ons aan en melden ons im Frühstücksraum. Lekker, bescheiden ontbijtje en dan de laatste spullen inpakken en wegwezen. Bitch kan het niet laten om nog even een foto van het bedlampje te maken. Niet vanwege de vorm, maar omdat je hem door simpel aanraken aan, harder en uit kunt zetten. Leuk! Ook van de Wifi-versterker wordt een foto gemaakt. Gewoon omdat het kan. En omdat hij het nauwelijks deed. Als bitchgenoot zijn mobiel op het netwerk gebruikte, dan had bitch geen bereik. Zo was het vanmorgen trouwens ook met de douche. Als er anderen aan het douchen waren, moest het warme water gedeeld worden.

We hebben besloten vanuit Trier de rivier de Saar te volgen. Het gidsje van de ANWB meldt al dat het geen spectaculair toeristisch gebied is, maar er zijn toch hele stukken die qua natuur ruimschoots de moeite waard zijn. We parkeren de auto in Saarburg. Een stadje waar we nog nooit van gehoord hadden, maar dat volgens de gids een leuk centrum heeft. En dat klopt. Mooie oude straatjes, een stevige waterval met onderaan diverse watermolens, volop geraniums (brrr ! – daar is bitch toch een beetje allergisch voor!) en een mannetje dat de dode bloemen eruit plukt, terrasjes, kerken en een heuse burchtruïne. We wandelen gezellig rond, doen dan een bakje op een terras met geraniums en wandelen weer verder.
Heel stoer begint bitch aan de klim naar de burcht. Ze heeft er zin in! Halverwege staat een kerk die we bekijken en dan ineens beginnen de krampen. Zo erg, dat bitch dringend naar een wc moet. De buurvrouw weigert daaraan mee te werken dus we zoeken snel het centrum en een wc op. Poe hé, dat was nodig! Met schone frisse darmen wagen we opnieuw een poging de burcht te bekijken, maar we kiezen nu wel voor de luie variant: met de auto. We kunnen lekker dichtbij parkeren nadat we een Zavatarello-achtig traject hebben afgelegd. Zónder schroeiend rubber! Het laatste stukje is toch nog een stevige klim en bitch besluit het beklimmen van de burchttoren over te laten aan bitchgenoot. Verstandige keus, blijkt alweer. De trappen zijn oud, steil, smal en laag. Niks voor bitch.

We verlaten Saarburg weer en rijden nu richting Saarbrücken. Rond half 1 draaien we een dorpje in om broodjes voor de lunch te regelen. Helaas is de bakker opgeheven en de supermarkt aan de overkant van de straat is deze weken ’s middags dicht. Een autochtoon op een trekker lacht me toe. “Fünf Minuten zu spät”. En, nee, een andere winkel is er niet. Jammer maar helaas. In Mettlach proberen we het nog een keer. Op de P staat een gezin met een winkelwagentje. Kwestie van volgen, besluiten wij. Na een stukje lopen parkeren zij hun karretje maar er is geen supermarkt te bespeuren. Het blijkt dat we terecht zijn gekomen in een dorp dat één grote outlet van Villeroy & Boch is. Winkel na winkel biedt serviesgoed en aanverwante artikelen aan. Dat gaat dus geen broodjes opleveren. Dan maar weer op een terrasje voor een bescheiden lunch i.v.m. de darmen. Het wordt een tosti Hawaii. Best lekker.

Na een blik op de Saar stappen we weer in en mag bitch rijden. Het gaat nu aan één stuk door naar Saarbrücken en geheel volgens de aankondiging van de gids wordt de omgeving steeds industriëler en steeds minder groen. Hoogovens, mijnbergen, enz. De stad zelf blijkt een moeilijk door te komen gebied te zijn. We zoeken ondertussen ook een hotel of Gasthaus, maar het lukt niet erg. Na drie kwartier doelloos rondrijden volgen we de bordjes richting snelweg en zoeken we buiten de stad naar een slaapplaats. De omringende dorpen stralen een troosteloosheid uit die depressiverend (nieuw woord, bestaat niet)  werkt. Huis na huis bars, maar aan hotels doen ze niet. Tegen alle vakantieprincipes in vergrijpen we ons aan de snelweg en vinden uiteindelijk in Blieskastel Hotel zur Post. Behoorlijk duur, maar er is geen keuze. Wel een mooie ruime kamer en een badzaal erbij. Hier kan bitch mooi het vervolg van de darminhoud kwijt! Ter compensatie “dineren” we op het nabijgelegen plein in een Bierstube met worst en frieten. Voor 13,40 hebben we onze buik vol. En dan nog wat erbij voor het vocht. Bij het eten drinkt bitch voorzichtig water, maar voor de zekerheid schaffen we een fles wijn aan voor op de hotelkamer. Een heerlijke riesling en ook al gekoeld. Het leven is goed.

1 Reactie »