bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Uitzichten

op 04/08/2012

We hebben wél lekker geslapen in Hotel Zur Post. Het was weliswaar in de tegenovergelegen kroeg nog lang gezellig, maar met de fles wijn die we hadden geregeld was het goed vol te houden. Het ontbijt op vrijdagochtend was prima en zo rond een uur of half 11 waren we op weg naar… Tja, dat was weer spannend. Er was alweer geen doel, maar we keken vooral waar het mooi was en die kant reden we dan op.

Bitch had een heldere inval: bij de eerste de beste Aldi meteen inkopen voor de lunch gedaan dan hoefden we daar niet meer over na te denken. Van Blieskastel rijden we zuidoostwaarts, daar waar het op de kaart nog bossig lijkt en in de praktijk ook is. We stoppen onderweg even voor een tankje en een bakkie en zijn dan al snel bij een afslag die wijst naar Burg Trifels. In de verte zien we ook iets van een burg liggen dus we grijpen onze kans! De weg erheen is al de moeite waard: bos, bos en nog meer bos. En ondertussen maar klimmen. Na een poosje hebben we het punt bereikt waar de weg weer teruggaat naar beneden. We parkeren de auto en kijken eens rond wat er te beleven valt. Er is een P, een restaurant genaamd Barbarossa, een kiosk waar je parkeergeld mag betalen en een weg omhoog. We kiezen voor betalen en de weg omhoog. Het is, zeker voor bitch, een enorme klim, maar ze heeft er zin in. Er staat 20 minuten op het bordje. Dat duurt wel iets langer. De weg loopt soms heerlijk in de schaduw van de bomen, maar op andere momenten wandelen we in de brandende zon. En het stijgingspercentage is niet kinderachtig. Maar na een minuut of 40 staan we toch bij de kassa van de burcht. We betalen de gevraagde 3 euro en kijken dan uitgebreid rond. Bitch beperkt zich tot het terrein aan de voet van het echte kasteel, bitchgenoot heeft het nog wel in zich om ook de toren in te klimmen. Het uitzicht zonder toren is ook al indrukwekkend mooi! Bitch wacht op een muurtje geduldig tot het overgaat. Met een sudokuboekje in de hand zit bitch zich wel ontzettend trots te voelen over de geleverde prestatie. Zomaar een end geklommen!
De terugweg gaat wat makkelijker, maar we nemen er toch maar de tijd voor. Vanaf de P neemt bitch nog een foto omhoog, maar op de een of andere manier lijkt het op de foto niet zo hoog als in het echt.

Langs de bossige weg naar beneden parkeren we de auto en gaan we uitgebreid picknicken en boekje lezen. Er vliegt eens een vogeltje, er wandelt eens een wandelaar langs. er snurkt eens een vakantieganger maar verder is het heerlijk rustig. Tegen dat we weer opbreken is het eigenlijk wel tijd voor een slaapplaats. Dat kost vandaag iets minder moeite. Aan het einde van de weg naar beneden in Annweiler ligt pension Bergterrasse en daar checken we dus in. Een kamer op de begane grond. Maak je ook niet vaak mee. En dan ook nog een heerlijk terras voor de deur om na het eten lekker uit te zakken en bij te kletsen. De oude mevrouw Michel, eigenaar van het pension, adviseert ons een restaurant waar ze kennelijk banden mee hebben, maar wij vinden het niet. We zoeken ook niet serieus. We drinken op het eerste gezellige terrasje een bier en slenteren dan door kleine straatjes naar de Italiaan waar we een heerlijke pizza eten. Bij terugkomst bewonderen we nog even de kapel die de familie zelf gebouwd heeft op het terrein. Ziet er mooi uit. Kun je afhuren om te trouwen. Maar helaas, wij zijn al getrouwd.

Omdat er geen wifi is, wordt er ook niet geblogd. Dus we kletsen de avond op ons eigen terrasje bij de kamer tot een eind en kruipen dan ons bedje in. Alle buren laten de rolluiken zakken. Dat vinden wij stom. Maar als we eenmaal binnen zitten blijkt dat de overgordijnen alleen maar sierstroken zijn en dat je dus als het licht aan is van buiten zo naar binnen kijkt. Licht dus maar uit want slapen met luiken dicht, dat doet bitch niet.

Het ontbijt wordt, indien gewenst, geserveerd op het terras. Dat wensen wij want het is meteen al lekker weer. We pakken snel weer in en gaan opnieuw op zoek naar de plekken waar het mooi is. Tot nu toe zijn we daar erg tevreden over. Dus we hebben goede hoop voor deze dag. De mooie route van vandaag brengt ons zomaar in Frankrijk. We rijden vlak langs de grens, maar ineens is alles wel in het Frans. Ook de bewegwijzering. Moet je nu dus weer op witte bordjes letten i.p.v. gele. Ter hoogte van Rastadt rijden we Duitsland weer in. Staan we ineens voor een slagboom. Dat is raar. Een grenspost en dan ook nog met een gesloten slagboom… Het is inderdaad een oude grenspost maar de slagboom is niet voor de douane. We staan te wachten op een pontje dat ons de Rijn overzet. Dit stukje van de route was op de kaart niet goed te zien. Precies in het midden bij de ringband. En de Fransen hadden niet de moeite genomen op het op de wegwijzers aan te kondigen. Maakt niet uit. We wilden de Rijn hoe dan ook over en dit is een leuk, onverwacht alternatief. En nog gratis ook. De pont is heel breed. De stuurhut staat midden op en de zes of zeven auto’s die meekunnen staan daar als op een rotonde links- en rechtsom omheen. Wij kunnen meteen mee. De rij aan de overkant is aanmerkelijk langer.

Zurück in Deutschland rijden we nu serieus richting Zwarte Woud. Vorig jaar was het daar nogal regenachtig en kostte het moeite een slaapplaats te vinden. Maar het is nog vroeg, dus we denken nog niet aan slapen. En het weer is prachtig! Tegen lunchtijd ontdekt bitch op de kaart een uitkijkpunt genaamd Teufelsmühle. Dat zou best eens een goede plek kunnen zijn om een broodje te eten. De weg erheen is behoorlijk steil maar tegelijkertijd prachtig. We moeten voor de laatste 3 kilometer een tolbedrag van 2,50 betalen maar dat hebben we er graag voor over.
Het uitzicht is inderdaad geweldig. Je kijkt zo richting Rijnvlakte en Karlsruhe. Schitterend! En wat nog veel mooier is, zijn de paragliders die op een meter of 20 onder ons opstijgen. Sommigen zakken meteen zoetjes het dal in; anderen stijgen ruimschoots boven ons uitkijkpunt uit. We zitten er langdurig naar te kijken. Eerst op de rand van de rots, maar daar wordt bitch een beetje onrustig van. Later, na de lunch, zitten we op een bankje tegen een gebouw aan. In de schaduw maar nog steeds met prima uitzicht.

Rond een uur of drie besluiten we maar weer eens verder te gaan. Terug op de geplande route proberen we hier en daar een hotel of gästezimmer, maar we kloppen aan de verkeerde deuren. Er wordt niet opengedaan of het blijkt om een appartement te gaan i.p.v. een kamer. Uiteindelijk komen we terecht bij Hotel Zur alten Mühle. Het ligt aan een beekje, forellenkwekerij erbij, speelgelegenheid voor kinderen, restaurant en ja, ze hebben een kamer. Leuke kamer op een hoekje. En ’s avonds natuurlijk heerlijk aan de forel. Hier blijven we twee nachten. De omgeving is prachtig en voor een dagje rust is dit ook een prima plek!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: