bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

10.000!

Op 9 augustus 2007 werd bitch de trotse eigenaar van een Sparta Ion. Zij heeft daarover veelvuldig geblogd. Vandaag was een mijlpaal in de liefdevolle relatie die bitch met haar e-bike onderhoudt. Eén kilometer voor school sprong de totaalteller op 10.000 km. Dat betekent dus dat bitch in  ruim 5 jaar tijd een kwart van de aarde is rondgefietst. 

 Toen bitch enige dagen geleden met fietsvriendin sprak over de naderende mijlpaal, vroeg zij zich af hoe ze deze gebeurtenis zou vieren. Fietsvriendin had een bijdehand idee: koop een nieuwe fiets. Dat gaat dus niet gebeuren. Voorlopig doet de fiets het nog, dus bitch is nog niet toe aan een scheiding. Om het proces enigszins te versnellen (en omdat het prachtig weer was) is bitch op haar meest recente vrije woensdag uitgebreid gaan fietsen. Genoten van het zonnetje en de frisse lucht. Mooie uitzichten bij zonsondergang gefotografeerd. Zie de foto’s hieronder. Bitch gaat gewoon voor de 20.000 met deze topfiets!

Advertenties
Een reactie plaatsen »

De “nothing box”

“Doe jij wel eens niks?” vroeg een medewerker van P&O deze week aan bitch. Na enig denken stelde bitch vast dat het antwoord eigenlijk “nee” is. Zelfs als ze, zoals nu, een blogbijdrage schrijft, dan gaan de gedachten richting werk:
– O ja, zo nog even een mailtje sturen aan woensdagcollega;
– Kijk, een mailtje dat er een bericht is op basisschoolnet. Even snel kijken.
– Als ik toch mijn agenda hier naast me heb liggen, kan ik meteen wel even…
– enz.

De P&Odame vertelde vervolgens dat veel vrouwen moeite hebben met niks doen, terwijl mannen daar juist goed in zijn. Niet dat mannen lui zijn, maar zij zijn prima in staat om te focussen op één ding of om even nergens aan te denken. Vandaag is bitch maar eens gaan googelen en al snel stuitte zij op een artikel van Jim Valeri. Hij legt de nadruk – als het gaat om de nothing box – vooral op het focussen. Als een man auto rijdt, dan is hij gefocust op het autorijden. Als zijn vrouw dan vraagt “waar denk je aan” is het antwoord meestal “nergens aan”. En dan begint het gezeur (hier spreekt bitch weer). Want de vrouw begrijpt niet dat de man nergens aan denkt. Ze maakt zich meteen zorgen want voor de vrouw is het niet normaal dat je zomaar “nergens aan denkt”.  Zie ook het liedje van Klein Orkest – Laat mij maar alleen.

Bitch dacht na over haar eigen genoot en de nothing box. Conclusie: hij heeft hem en hij gebruikt hem! Als bitchgenoot zit te lezen dan zit hij absoluut in zijn nothing box. Zelfs de vraag of hij koffie wil, dringt niet door! En dat wil wat zeggen…

Maar bitch heeft dus geen nothing box. En het advies van P&Odame was toch om af en toe eens niets te doen. Met een kopje koffie uit het raam staren, beentjes op de bank zónder laptop, en dat soort dingen. Als bitch leest, dan is het hoofd wel rustig, maar het is niet zo dat de wereld dan niet meer bestaat. Bitch hoort wél de aangeboden koffie. We gaan het oefenen. Niks doen. Straks de laptop weg en tv kijken. Niet helemaal niks, maar een goed begin.

Zou er een Nederlandse term voor zijn? “Niksdoos?” Mooi doel voor bitch: een niksdoos worden. 🙂

5 reacties »

Ontmoetingsdag

Elk jaar organiseert de werkgever van bitch een zogenaamde “ontmoetingsdag”. Dit jaar was de dag weer volgens een vertrouwd concept georganiseerd: ’s ochtends workshops op drie locaties en ’s middags een gezamenlijke bijeenkomst in het plaatselijke theater met een serieuze spreker en een wat minder serieuze spreker. De dag van bitch zag er als volgt uit.

Workshop 1: Techniek & wetenschap

Eén van de scholen die zich gespecialiseerd heeft in techniekonderwijs organiseerde deze workshop. Hij werd gegeven in een kleuterlokaal maar gelukkig lukte het bitch om de bureaustoel van de juf te veroveren. De collega die de workshop verzorgde hield het kort. Ongeveer 15 minuten vertelde zij hoe op haar school het techniekonderwijs geregeld is. Zij geeft één dag in de week techniek aan alle groepen. Die dag wordt gesubsidieerd door het technische bedrijfsleven. Bij de lessen heeft zij hulp van leerlingen van een nabijgelegen VMBO-school die op deze wijze hun maatschappelijke stage lopen. Dat wordt dus een probleem want in het regeerakkoord zijn de maatschappelijke stages weer geschrapt. En daarmee stort het organisatiemodel wel een beetje in. Na het praatje mochten de deelnemers zelf aan de slag. Er kon van lollystokjes, karton en een ballon een auto geknutseld worden die vooruitreed als je het tuutje van de opgeblazen ballon losliet. Of liever, vooruit zou moeten rijden. Het wagentje van bitch draaide feestelijk rondjes omdat de ballon scheef in het wagentje zat. Daarna boog bitch zich over het construeren van een brug met behulp van elastiekjes en satéprikkers. Voor de onderbouw was er dezelfde opdracht alleen waren daar de elastiekjes waarmee de prikkers met elkaar verbonden werden, vervangen door marshmellows. En tot slot lag er een wetenschappelijk proefje. Men neme een injectiespuit zonder naald en een stukje van een spekkie. Spekkie in het buisje, plunjer erin en voorzichtig aandrukken tot het moment dat het spekje dreigt klem te komen. Dan de vinger stevig op de uitgang leggen en de plunjer terug omhoog trekken. Wat gebeurt er? Bitch zegt het lekker niet. Wel is bitch er trots op dat ze zelf op het woord “plunjer” kwam. Best wel technisch.
Leuke workshop. Beetje kort, maar wel lekker om de dag mee te beginnen. Heel irritant was het geluid van de klimaatbeheersing. Die begon na 10 minuten luidkeels te brommen en hield niet meer op. Je zal daar de hele dag in moeten werken…

Workshop 2: Autisme

Je komt ze steeds vaker tegen: kinderen met een stoornis uit het autistisch spectrum. De afgelopen twee jaar had bitch “een aspergertje” in de groep en dan word je toch nieuwsgierig. Dit was een mooie gelegenheid om de kennis bij te werken. Helaas had de deskundige (de leerkracht van de autigroep binnen een school voor het speciaal onderwijs) ook in de tweede ronde nog technische problemen. Met drie man stond men te rommelen met de laptop en de workshop begon al met al 15 minuten te laat. Dat geeft je als spreker een heel opgejaagd gevoel. De juf had zich ook nog eens verrekend. Ze dacht dat ze nog een half uur had, maar ze had nog drie kwartier.
Haar verhaal was duidelijk. Er kwamen diverse kenmerken van autistische stoornissen voorbij en bitch herkende er vele van. Haar asperger had bijvoorbeeld op zeker moment de muziek van Sonata Arctica (hardrock) ontdekt en kwam aan bitch vragen of zij die muziek kende. En ja hoor, met dank aan bitchkind kon bitch deze vraag positief beantwoorden. De maanden daarna kreeg bitch dagelijks een update over de beluisterde tracks van de cd, de op youtube bekeken filmpjes van concerten en van de liedjes die hij inmiddels uit zijn hoofd kende. Bitch heeft dit geduldig aangehoord en het kind was helemaal blij dat hij een luisterend oor gevonden had.
Ook de verschillende tips om met auti’s om te gaan waren interessant en nuttig. Bitch kon tevreden vaststellen dat zij het met haar aspergertje helemaal niet zo slecht gedaan heeft.
De filmpjes over volwassen auti’s die op latere leeftijd pas gediagnosticeerd waren, maakten indruk maar liepen uiteindelijk vast waardoor er een plotseling einde kwam aan deze interessante workshop.

Workshop 3: Hoe kipt Nederland?

Het was de titel van deze workshop die bitch ertoe had gebracht om voor de locatie te kiezen waar alle workshops over gedrag gingen. Het was onduidelijk waar het nou precies over zou gaan, maar de titel was geweldig. De workshop was dat ook. Onmiddellijk na binnenkomst ging de powerpoint aan en konden wij genieten van een man die op een Roemeense geitenzak (een soort doedelzak) speelde. De verzorger van de workshop, Peter Mol, pakte een grote Turkse trommel en begon er vrolijk doorheen te rammen. Ondertussen vroeg hij aan de deelnemers luidkeels wat we ervan vonden. Iedereen was nogal op het verkeerde been gezet en het duurde even voordat we wisten waar het heen ging. Gedurende de hele workshop was dit de werkwijze: ons op het verkeerde been zetten en dan met ontzettend waardevolle tips en opmerkingen komen om het in je klas beter te doen. De hele workshop door ging de mobiele telefoon van Peter over. En aan het einde wisten we nog niet of dat nou per ongeluk of expres was. In een ontspannen sfeer hebben we een heleboel informatie gekregen en vreselijk gelachen.
Neem nou dit filmpje. Het heet Whodunnit. Er moet een moord opgelost worden. Kijk er naar en denk mee met de speurneus die het raadsel oplost. Kijk er dan nog eens naar en let dan NIET op de speurneus. Probeer te ontdekken wat er allemaal gebeurt. Als je het niet ziet, zoek dan op youtube naar Whodunnit en klik dan op het derde filmpje. Dan zie je de 21 verschillen. 🙂

http://youtu.be/ubNF9QNEQLA

Lunch

De lunch bestond uit lekkere verse, ruim belegde broodjes, drinken en fruit. Heerlijk. En ondertussen gezellig bijkletsen met collega’s die je alweer een hele tijd niet gezien had. Want dat is een leuke bijkomstigheid van deze ontmoetingsdag: dat er een hoge reüniefactor in zit.

Theater

Traditiegetrouw werd de dag afgesloten in het theater dat ongeveer midden tussen de drie workshoplocaties ligt. Om te beginnen was er de toespraak van de voorzitter van het stichtingsbestuur. Erg positief van toon, maar net iets te lang. En – het is naar om te zeggen – maar onze (overigens prima) voorzitter is  geen begenadigd spreker. Hij sloot af met de mededeling dat er binnenkort een gedragscode komt voor iedereen binnen de scholen. De volgende spreker, Bas Levering, haakte daar op komische wijze op in en had de zaal daarmee meteen op zijn hand. Helaas werd zijn lezing steeds saaier en droger. De luisteraars werden eerst afgeleid door een vlag van de stichting die langzaam instortte en later heel subtiel maar vreselijk zichtbaar weer werd vastgeplakt. Na een halfuur begonnen de eerste mensen de zaal te verlaten. Anderen bleven zitten, maar begonnen druk met elkaar te praten of te whatsappen als de afstand wat groter was. Ook werden er volop punten gescoord met Wordfeud, gingen er krakende zakken snoep rond. Kortom alles wat je als leerkracht liever niet ziet gebeuren in je klas, gebeurde hier.
Meneer Bas eindigde met 17 punten waaraan een excellente pedagogisch werker in een opvanghuis voor uithuisgeplaatste jongeren zou moeten voldoen. Een grapje, dachten wij. Zeventien punten. Maar ze kwamen allemaal langs. Stuk voor stuk nog voorzien van een uitgebreide toelichting. Al had de man maar het onderstreepte stuk vervangen door “excellente leerkracht”, dan was er nog iets van een band met de doelgroep geweest. Maar nu ging het volledig langs iedereen heen. Jammer. Zo’n man is vast niet goedkoop.
De afsluiting werd gedaan door Frank van Alphen, een onderwijzer die ook aan cabaret doet en die een leuke show van een halfuur deed. Met veel herkenningspunten en verkeerdebeenzettertjes. En een quiz, waarbij de deelnemers ontzettend voor gek stonden omdat ze allebei kauwgom bleken te kauwen. Moesten ze inleveren want er moest een liedje gegorgeld worden.

Borrel en hapjes

Na Frank was er borrel in de foyer. Nog even tijd voor wat “Hé, hoe is het met jou?”-momenten, maar al snel kwam bitch terecht bij fietsvriendin die de dag op andere locaties had doorgebracht. Gezellig kletsend ontfermden wij ons met enthousiasme over de gepresenteerde hapjes. Wij vinden het altijd erg sneu als er veel overblijft, dus we hebben ons best maar weer gedaan. De dames met de bladen wisten ons op een gegeven moment wel te vinden. Volgend jaar een tuppertje mee want er was evengoed nog genoeg over.

Slotwoord

Achteraf werd er door veel collega’s gemopperd. Live en op facebook. Bitch vond dat niet terecht. Natuurlijk was het waar dat de lezing van Bas Levering tegenviel, maar verder was de dag prima georganiseerd, waren de workshops informatief en ook leuk en was het cabaret geslaagd. Geen reden tot mopperen voor bitch. Het was gewoon een gezellige dag.

1 Reactie »