bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch in Bagarellum

Dinsdag 30 juli 2013

AbattimoscheHet is vandaag wat minder warm dankzij de stortbuien van maandag. Dat zou dus aanleiding kunnen zijn om iets te ondernemen, maar dat doen we niet. Het is een dag van lezen, hangen, zwemmen (het water is maar 27 graden… brrrrr!) en af en toe wat eten of drinken.
Voor het eten reizen bitch en bitchgenoot nog even naar Santa Maria della Versa om geld te pinnen voor de kookworkshop van morgen. We kijken meteen even bij de supermarkt naar vliegenmeppers. Er zijn dit jaar veel horzels en wespen en die willen graag prikken als je in het zwembad ligt. De supermarkt heeft ze niet. Om niet met lege handen te vertrekken, kopen we een bak chocoladeijs bij wijze van toetje. De ijzerhandel, verderop in de straat heeft ze wel. Het lukt met wat gebroken Italiaans (wij), gebroken Engels (zij) en gebaren (bitch) om twee vliegenmeppers te scoren. Probleem is dat de padroni het Italiaanse woord voor vliegenmepper niet weten. Een aantal jaar geleden maakten wij hetzelfde mee in Frankrijk. Toen bleek het heel simpel: een tuemouche! Ook in het Italiaans lag het woord voor de hand: abattimosche. Tevreden keren we terug naar de villa.
Kookpadrone zorgt voor een heerlijk avondmaal van zalm met sperzieboontjes/tomaatjes en gebakken aardappeltjes. We drinken daar een lekkere rosé bij.

We vullen de avond met tv kijken, nog wat wijn en gaan “op tijd” naar bed omdat we morgen vroeg op moeten.

Woensdag 31 juli 2013

Bitchgenoot vijzeltOm 8 uur de wekker, om kwart voor 9 op weg naar Bagarellum via de B&B van David. De gasten van Nico en Stef én de gasten van David gaan ook mee. Het is een drukte van belang in Leda’s keuken. Bitch heeft al een aantal keren een kookworkshop meegemaakt en houdt zich wat afzijdig. De drie meegekomen kinderen en de mannen (ook drie) krijgen volop de gelegenheid om te snijden, te kneden, te vijzelen, te vullen, te schillen, enz. “We” maken weer de lekkerste dingen voor de lunch:
– als voorafje een lekkere omelet (fritata) die, na het bakken in de oven, wordt opgerold met ham en kaas ertussen en daarna nog even mag afkoelen in de koelkast.
– dan de  primi: drie verschillende soorten pasta met natuurlijk ook verschillende sauzen. De eerste pasta is een traditionele, gemaakt van eieren en meel. We maken er sliertjes van en dan gaat er een saus overheen die gemaakt is van pesto genovese (de groene). Er gaat heel veel parmezaanse kaas en peccorino in. De tweede pasta wordt gemaakt met spinazie waardoor hij een gezellige groene kleur krijgt. Daar worden dikke slierten van gemaakt, papardelle. Het had tagliatelli moeten worden, maar de pastamachine trekt het niet. Er komt een sausje overheen van courgettes (vrucht én bloem) en tomaten en wat scherpe pepertjes uit een potje. De derde pasta wordt gemaakt van meel en wijn. Géén eieren. Het wordt een heel glad deeg, waarvan een soort driehoekravioli gemaakt wordt. Er gaat een vulling in van spinazie met ricotta.
– het toetje is een gevulde halve perzik. Het zijn hele grote perziken en in het lokale dialect heten die dingen ook gewoon perzik.  Van het vruchtvlees dat vlak om de pit zit, een likeurtje genaamd Alkermes en gemalen minibitterkoekjes wordt een prutje gemaakt dat in de perzik gaat. Daaroverheen cacao en dan een half uur in de oven. 

WijntjesOm één uur gaan we aan tafel en genieten met veertien personen van een heerlijke lunch. Wit wijntje, rood wijntje, rosétje, muscaatje en als absoluut hoogtepunt – na enthousiaste verhalen van de padroni over de zelfgerijpte grappa bij Amici Miei – een zelfgemaakte cognac van Nando. Teveel van het goeie, maar zó lekker zacht!

Volledig onverantwoord aanvaarden we de terugweg naar de villa waar we gelukkig veilig aankomen. De kookpadrone, die vandaag zorgde voor de vertaling, duikt meteen in het zwembad. De rest van het gezelschap kiest ervoor een flinke dut te doen. Daarna duiken wij ook in het zwembad waar we gezellig wapperen met de vliegenmeppers. 

Het was een welbestede dag! Kijk maar naar de foto’s (ook die van de afgelopen weken!)

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch en de mannen

Hè, hè… Bitch is bijna bij met het vakantieblog. De afgelopen twee weken heeft zij wel trouw blogteksten getypt, maar er was geen mogelijkheid ze te uploaden. Vandaag, op de bank bij de Padroni, heeft bitch de teksten voorzien van foto’s, typfoutjes verbeterd (maar vast niet allemaal) en gepubliceerd. Straks nog wat titels toevoegen want de ongetitelde blogs krijgen een nummer. Da’s niks. En nu dan het verslag van de laatste drie dagen.

Zaterdag 27 juli 2013

BregenzHet is vertrekdag, dus we vertrekken. De weinige spullen die we meeslepen zijn snel ingepakt en schoonmaken hoeft deze keer echt niet. Is al verrekend in de prijs. We gooien nog wat levensmiddelen weg, die de warme dag zeker weten niet zullen overleven en dan gaan we. Het was al voorspeld in de media: warme dag. En het was weer een reisdag voor vakantiegangers. Behalve de immer reislustige Nederlanders zijn er ook een hoop Duitersers op de weg. Het is de eerste vakantiedag van Baden-Würtemberg en daar rijden we dus doorheen. We hadden bedacht de Romantische Strasse te volgen tot de grens met Oostenrijk, nog zo’n 300 km. Na Rothenburg raken we de weg even kwijt even zoeven dan vrij soepel over provinciale wegen. Met de heersende warmte bevalt dat best dus we laten de RS voor wat hij is en kiezen voor de snelweg. Nou ja, snelweg… Al snel hebben we de eerste file gevonden en er blijven er nog veel te volgen. Gelukkig staan we niet écht stil. Het suddert zachtjes voort en er is dan wel wat rijwind. We zetten een musical cd’tje op en zingen luidkeels mee. Met de ramen open. Maar het helpt niet. Mensen gaan niet voor ons aan de kant.

Pas in Zwitserland, waar het bij de grens qua drukte juist weer wel meeviel, kunnen we weer vaart maken. We stoppen nog even om te tanken en zijn aan het einde van de middag bij de San Bernardino. Wij hebben een aantal keer de pas gereden, maar nu blijkt dat er ook een tunnel is. Zes komma zes kilometer. Waarom hebben we die de voorgaande jaren niet gezien? Bitch vermoedt dat de tunnel een poos buiten gebruik is geweest door een brand enkele jaren geleden. Maar zeker weten doen we het niet.
Wat we wél zeker weten is dat het hier, boven op de berg, lekker fris is. De ideale plek om te overnachten. De thermometer van de auto gaf tijdens het rijden een temperatuur van 36 graden aan. Toen we even geparkeerd hadden, was het 44 graden in de auto.
San BernardinoHet is druk in het dorp, dat ook San Bernardino heet, maar in het derde hotel, Brocca & Posta, hebben we beet. We doen een uitgebreide tuk en daarna dalen we af naar het terras voor het avondmaal. Ze praten hier trouwens allemaal Italiaans. Kunnen we vast wennen. Tijdens het eten genieten we van de twee Zweedse gezinnen die samen op vakantie zijn en een groep van elf personen vormen. Ze zitten achter ons op het terras en het is net een zak vlooien. Maar de vier ouders gaan er relaxt mee om. De kinderen mogen spelen tot het eten daadwerkelijk op tafel staat en ze bestellen voor alle zeven kinderen hetzelfde. geen gezeur. Heerlijk om te zien. Stiekem krijgen we tijdens het eten de behoefte aan een vestje, maar we geven niet toe. Het is echt fris hierboven. We lopen nog een klein rondje en zoeken dan de kamer weer op. Even lezen, poging tot bloggen maar de internetverbinding is te druk bezet. Uploaden lukt niet. Dan niet…

Zondag 28 juli 2013

We slapen heerlijk en zitten bijtijds (half negen) aan het ontbijt. Het is wat karig, maar we hoeven ook niet veel. Broodje, kaas, koffie of thee. Thee is lastig. Ze bieden alleen extreme smaken: pepermunt, groene thee met mint en rozenbottel thee. Een oude, dove man vraagt luidruchtig om normale thee, maar het is er gewoon niet. Uiteindelijk drinkt hij heet water met warme melk.

Op de weg is het heerlijk rustig. Zondag en vroeg. Prima combinatie. De reis verloopt voorspoedig. Miep voorspelt dat we rond 12.15 uur bij de mannen zullen zijn. Bitch telt daar drie kwartier bij op i.v.m. files en meldt de padroni dat ze ons tegen 13.00 uur kunnen verwachten. Maar er is geen file, zelfs niet bij de grens waar het toch serieus druk kan zijn. Naar het noorden toe ís het ook druk. Maar naar het zuiden niet. Dus – surprise! – om 12.30 uur zijn we al in Montecalvo. Toch nog iets later omdat er bij de afrit van de A7 toch nog een filetje stond voor het tolpoortje. Op het moment dat wij Spagna in willen draaien, draait de rodepuntopadrone Spagna uit om op de P plaats te maken voor ons. Wat een timing! Het weerzien is roerend en luidruchtig.

Er wordt een hoop bijgepraat en dan wordt er gezwommen, gedronken en weer gezwommen. En een watergevecht met de tuinslang. Tijdens het zwemmen wordt bitch door een onaangenaam insect in haar onderlip gebeten. Er ontstaat een feestelijke zwelling, die we met azijn weten te bedwingen.
Voor het avondeten zakken we af naar Amici Miei waar de stemming vrolijk en het eten heerlijk is. We beginnen met “Tanti auguri a te” voor Antonica die jarig is. Aan het eind van de maaltijd kost het afscheid veel tijd. In afwachting van betaalactiviteiten zakken bitch en -genoot nog even op het terras. De padroni schuiven aan en er wordt nog langdurig gezellig nagetafeld.

De mannen zijn weer zo lief geweest om hun bed af te staan en hun toevlucht te zoeken in de cantina, waar het overigens ook gewoon heel warm is. We slapen heerlijk ondanks de warmte.

Maandag 29 juli 2013

Prachtig landschap!Lekker geslapen, op tijd op. Bitch werd gewekt door de kerk die “Te Lourdes op de bergen” speelde. Daar wordt ze nou zo vrolijk van! De weersverwachtingen zijn niet best voor deze dag. Er wordt noodweer voorspeld. De lucht is al dicht bewolkt en in de loop van de dag gaat het steeds harder waaien. De padroni volgen de berichten nauwgezet. Vanavond is er Convivium in Golferenzo en daar willen we graag naar toe. We vrezen dat het niet door zal gaan. Het dondert af en toe, Er vallen een paar plensbuien. De inventaris waait door de villa, maar om een uur of zes klaart het op. Strak blauwe lucht, nog wel wat wind, maar de dreiging is weg. Rond half acht stuurt bitch de Ugly met de mannen als passagier de berg van Montecalvo af en de berg van Golferenzo op. 

Het systeem is bekend: we schaffen een menuutje aan (Proefpadrone kiest voor het paarse menu, Sirio), je ontvangt een nektasje met een wijnglas erin en dan wandel je door het dorp waar diverse restaurants en agriturismo’s hun voedsel en drank aanbieden.
We starten bij Prato Gaio met een voorafje van rijst met vis met daarbij een witte wijn. Niet voor bitch, de wijn, het is maandag. Het is een lekkere combi, waarop ook gefrituurde of geroosterde prei zit. Nog niet eerder geproefd, maar meteen goedgekeurd.
Bij het tweede tentje op hetzelfde kerkplein, bij de firma Colombi,  krijgen we ravioli met stoofvlees. En rode wijn. Bitchgenoot bedenkt nog net op tijd dat bitch ook de Parmezaanse kaas beter niet kan eten en regelt een bordje zonder kaas. De ravioli is lekker. Wel wat veel.
Samen zuigen :-)De derde stop is bij een agriturismo, Manfredi, die yoghurt smoothies met citrusfruit smaak aanbiedt. Jammie! Bitch proeft een klein slokje, bitchgenoot ontfermt zich over de rest.
Vierde stop: Agriturismo Boscasso. We krijgen geitenkaasjes in diverse varianten. Er is een eetadvies bij: in een rondje eten van mild naar scherp. Bitch proeft de middelste en geniet vervolgens van de gezichten die de mannen trekken als ze bij het scherpste kaasje zijn aangekomen. Echt scherp dus. En er zit nota bene nog verzachtende honing overheen. Wit wijntje erbij dat sterk ruikt, maar volgens de mannen waterig smaakt. 
En dan is het alweer tijd voor een dolce van Tradizioni di Elide. Een bordje met twee punten koek/taart, De ene is een soort van ontbijtkoek die bij de Italianen kennelijk niet goed valt. Op veel bordjes blijft dit puntje liggen. Wij lusten het wel. Het andere is een soort cake met een sinaasappelsmaakje. Ook lekker!
Tot slot mogen de gebroeders de trap afdalen naar de koffie/muziektent om koffie te halen. De muziek kunnen we zo wel horen en in het aangeboden bal hebben we geen zin. 

De hele route door het dorp komen we bekenden van de padroni tegen dus er wordt regelmatig gestopt en gekletst. Vooral Italiaans maar dat kan bitch inmiddels aardig volgen. Ook de gasten van de padroni hebben de berg bedwongen om de lekkernijen te proeven. Zijn waren al gespot door kennissen, een stel dat een huis elders in Montecalvo heeft gekocht. Bitch was er in februari bij toen dit gezin zich meldde bij de padroni voor info over de streek. Als we Fede en Sara voor de tweede keer tegenkomen, nodigt bitch zichzelf uit om de binnenkant van het huis te bezichtigen. De buitenkant had ze al bekeken. Uiteraard zijn we van harte welkom. Volgende week.

Met een auto vol aangeschoten en volgegeten mannen rijdt bitch de Golferenzoberg weer af en de Montecalvoberg weer op. Voor we weg zijn hebben de mannen wat zorgen. Het parkeerterrein in Golferenzo lijkt geblokkeerd door auto’s maar bitch stapt vol vertrouwen in de Ugly en stuurt vaardig van de P af. Helemaal niet moeilijk. 
Als snel ligt iedereen te bed. Het spijsverteren kan beginnen.

2 reacties »

Bitch in het bos

Vrijdag 26 juli 2013

De wekker gaat. Bitch zet de wekker af en slaapt nog even verder. Een halfuurtje later toch maar van de bed naar de bank met het boek “Tirza” van Arnon Grunberg. Een uurtje later verschijnt bitchgenoot en lezen we gezamenlijk verder. Wel ieder in het eigen boek, natuurlijk. Het is alweer warm in huis, maar buiten is het nog erger dus we sudderen rustig voort. Rond een uur of 12 lunchen we met de laatste gekookte eitjes. Morgen vertrekken we richting Italië en we willen zo weinig mogelijk bederfelijke waar meenemen.

Lezen in de schaduwNa de lunch wil bitchgenoot toch graag even naar buiten. Hij oppert wat stadjes maar daar is het gewoon te warm voor. Met flessen water, meloen en leesboeken stappen we in de auto en zoeken een beschaduwd plekje in de natuur. Op nog geen vier kilometer van de thuisbasis vinden we zo’n plek. Aan de rand van een al gemaaid korenveld boven op een berg. Er zijn behoorlijk wat vliegen dus er wordt volop gewapperd. Na een poosje moeten we nog wat dieper het bos in. Met water, meloen en wapperhandjes houden we het tot een uur of zes uit. Dan rijden we naar het dorp terug voor wat boodschappen om de voorspelde hitte van morgen te doorstaan. We eten bij restaurant Hirschen. Een schnitzel met pfifferlingensaus. Erg lekker. Nog even op het terras gezeten en dan voor de tv. Het blijft maar warm…

pfifferlingen

Een reactie plaatsen »

Bitch in het kasteel

Woensdag 24 juli 2013

Maar eens lekker op tijd opgestaan en ontbeten. Voor twaalf uur zijn we op pad. We rijden de Romantische Strasse de andere kant op, naar Weikersheim. Ze hebben daar volgens de Michelin gids – die overigens maar zeer weinig informatie over dit gebied geeft – een mooie burcht. Dat willen we wel eens met eigen ogen aanschouwen.
VrouwenbeeldenWeikersheim is niet ver weg. We zijn er met een minuutje of 20. Parkeren is goed geregeld. Er is een gratis P van waaraf je zo het centrum in wandelt. Het eerste wat opvalt is een beeld van twee vrouwen die gezellig op een betonblok zitten. Het blijkt te gaan om een expositie van een plaatselijke kunstenares. Er staan 21 beelden verspreid door het centrum. Bitch fotografeert er negen. We dreutelen eigenlijk meteen het slot in. Er gaat om één uur een rondleiding. We kopen daar kaartjes voor en zoeken een plekje in het bijbehorende park. In de schaduw. Het is nog steeds erg warm, meer dan 30 graden. Er zijn wel wolken, maar die dreigen alleen maar. De tuin is geïnspireerd door Versailles maar ook niet meer dan dat. Er staan veel eenjarige perkplantjes die je in Versailles niet zoveel ziet, maar het ziet er wel gezellig en zonnig uit.
Op de binnenplaats van het slot is een tribune gebouwd waarop de komende dagen Don Giovanni wordt uitgevoerd. Daar hebben we dan even geen zin in, ook al omdat het weer nogal onvoorspelbaar is.

Slot WeikersheimDe mevrouw die rondleidt spreekt een zeer keurige vorm van Duits. Goed gearticuleerd en dus goed verstaanbaar. Daar is bitch heel blij mee want Duits is niet haar sterkste taal. Maar het verhaal over de heren van Hohenlohe is prima te volgen. Ze richt zich regelmatig tot een jongetje van een jaar of vier, vijf. Die was eigenlijk gekomen voor ridders en harnassen, maar het slot is van na die tijd. We zien kamers waar audiëntie gehouden werden, slaapkamers en ook nog een prachtige ridderzaal die eigenlijk een feestzaal is. Voordat we daar naar binnen mogen zet de mevrouw een prachtig schrijdbaar muziekje aan en mogen wee naar binnen schrijden. Dat doet bitch en bitchgenoot denken aan een slot dat we vorig jaar bezochten. Daar moesten we op supergladde slofjes naar binnen. Bitch heeft die slofjes toen nog illegaal gefotografeerd. Hier mogen we gewoon lopen, kijken en luisteren naar de uitleg. Er zijn in het plafond allemaal jachttaferelen afgebeeld, ook van de jacht op beesten die de schilder nog nooit in het echt gezien heeft. De olifant lijkt daardoor meer op een nijlpaard of een neushoorn, maar het totaalbeeld is erg mooi.

Na de rondleiding lopen we nog even door de tuinen en zoeken dan een terrasje op voor Kaffee mit Kuchen. De dame die bedient, maakt een opgejaagde indruk. Op niets af want zo vreselijk druk is het niet. Maar twee stellen gasten stappen ontevreden op omdat het te lang duurt. Wij genieten van onze kuchen en bekijken uitgebreid alle passanten, uiteraard voorzien van het nodige commentaar. Ondertussen begint het zachtjes te druppelen maar tot een echte regenbui komt het niet.

We zoeken de auto weer op en rijden terug naar Niederrimbach, waar we veel sneller dan verwacht arriveren. Er blijkt gewoon een korte afsteekroute te zijn. We hadden wel gezien dat de weg anders was dan op de heenweg, maar de bordjes wezen ons de juiste kant op. Achteraf realiseren we ons dat de routemiep ons zaterdag geprobeerd heeft die weg te laten rijden, maar wij waren eigenwijs. Het scheelt de helft van de reistijd.

We doen boodschappen bij de Edeka en besluiten lekker “thuis” te eten. Bitchgenoot maakt sla met nieuwe aardappeltjes en lamskoteletjes. Lekker hoor. Nog even uitzakken op het terras. Het is nog steeds droog en de lucht wordt weer blauw.

Donderdag 25 juli 2013

Bad MergentheimNiet zo vroeg als gister, maar wel lekker geslapen. Na de brunch rijden we naar Bad Mergentheim. Iets verder dan Weikersheim van gisteren, maar met de afsteekroute die we gisteren aangeboden kregen zijn we er zo. Auto in de parkeergarage en we wandelen zo het centrum in. We vinden meteen een kerk met open deur. De Mariakerk. Helemaal leeg. Kennelijk niet meer in gebruik, maar toch wel de moeite waard. Veel engeltjes boven het priesterkoor. We komen op het centrale plein en doen eerst maar eens een kopje koffie. Er zit aan een tafel naast ons een grote groep, bestaande uit een stuk of acht vrouwen en één man. We schatten ze in op collega’s en al snel blijkt uit het gesprek dat het onderwijzers zijn. Natuurlijk. Je haalt ze er zo uit.

We lopen verder over het plein. Tussen twee grote, oude panden in (identiek, één leegstaand, de ander in gebruik) zien we de Johanneskerk. We zoeken de ingang maar op de deur hangt een bordje “Geschlossen putztag”. Dat is balen! Dan wandelen we maar naar het slot. Eerst een poosje zitten in het park met een boekje. In de schaduw, het is alweer heel warm vandaag.

Tegen half vier lopen we naar het Deutschorden museum en blijken precies op tijd te zijn voor de rondleiding die alleen op donderdag en in het weekend gegeven wordt. We kopen snel een kaartje en laten ons dan alles vertellen over de Duitse orde. Het gaat hier om een gecombineerde ridder/monnikenorde die ontstaan is in de tijd van de kruistochten. De orde bestaat nog steeds maar is nu gevestigd in Wenen. In Duitsland is hij opgeheven toen Napoleon het land in trok. De rondleidmevrouw praat enthousiast in verstaanbaar Duits. Ze praat vooral bij borden met tekst terwijl ze hele stukken met voorwerpen overslaat. Daar zal ze wel een reden voor hebben, denken we dan. De hele eerste verdieping is vandaag niet te bezoeken. De directeur ontvangt mensen van het Finanzministerium en heeft daarvoor kennelijk een hele etage nodig. Jammer, want nu heeft bitch niet de poppenhuizen kunnen bekijken en dat leek haar wel leuk. Dat was vroeger al haar favoriete afdeling in het Rijksmuseum. Bijna aan het einde is er wat belangstelling voor de ingerichte ruimtes in het gebouw. Er is ook een tentoonstelling door het hele gebouw heen van Walter Moers. Een schilder die bij voorkeur de bestaande kunst op de hak neemt. Zo hangt er een schilderij gebaseerd op de slaapkamer in Arles van Vincent van Gogh. Daar ligt het figuurtje van Moers in het bed. En er staat een Campbell’s soepblik met “Assholes in oil”.

Lamp in SchlosscaféWe verlaten het museum op het moment dat de directeurmevrouw nog een kennelijk belangrijke gast begroet. Hebben we dat ook weer gezien. Nog even een blik in de heel hoge kerk en dan zoeken we het terras op van het Schlosscafé. Daar worden we door harde rukwinden verdreven en dan genieten we onze Kaffee mit Kuchen maar binnen.

De eigenwijze bitchgenoot neemt een afslag die niet de goede is met als gevolg dat we een flinke afstand afleggen door het overigens prachtige landschap met daarboven de dreigende wolken. Bitch hanteert de kaart en loodst de Ugly toch nog vlot naar de supermarkt en het naastgelegen Blockhaus waar we een eenvoudig avondmaal met spekjes (bitchgenoot) genieten. We koelen lekker af op het terras van de familie H. en zakken dan met laptop en bier voor de tv op de bank. 

Een reactie plaatsen »

Bitch in Creglingen

Maandag 22 juli 2013

Bitch en bitchgenoot staan heerlijk in vakantiemodus. We slapen lang uit, komen pas rond het middaguur een beetje in actie. Op deze maandagochtend is het bitchkoppel broodloos. Zaterdag voor het laatst een supermarkt gezien en in vakantietijd wordt er natuurlijk niet verder dan één dag vooruit gedacht. Wat te doen…
Kruip door, sluip doorWe stappen in de auto en voeren plan B uit. Plan A was bezichting van een bijzonder altaarstuk in het plaatselijke Herrgottkirche en een bezoek aan het vingerhoedmuseum. Al bij de voorbereidingen hadden bitchkind en bitch ontdekt dat er in Creglingen een vingerhoedmuseum is. Hilariteit alom en dus een niet te missen hoogtepunt. Maar op maandag gesloten, dus plan B. Via de Romantische Strasse, die echt schitterend is, rijden we naar een Middeleeuws stadje zo’n 20 km verderop. Rothenburg ob der Tauber ligt boven op een rots. Logisch, het was vroeger echt een kasteel. Maar brand, aardbeving en Tweede Wereldoorlog hebben de nodige schade aangericht waardoor een groot deel herbouwd moest worden. Dat hebben ze overigens mooi gedaan. Het geheel heeft hier en daar wel een beetje een Disneyuiterlijk maar het idee van een oude Altstadt is toch wel gebleven. We bezoeken eerst een oud kerkje (Willibrordskerk) waarin nog kazematten te bezichtigen zijn. De naam heeft bitch nooit begrepen maar via steile trappen bereiken we een ondergrondse omgang met schietgaten en gaten waardoor pek naar beneden gestort kon worden. Ook boven in de kerk is iets dergelijks te vinden. Een omgang rond de kerk en over de stadsmuren van waar af de vijand op tijd waargenomen en verjaagd kon worden. Zou nu niet meer werken. De stad is rondom begroeid met bomen en struiken en er is nul zich op de omgeving en de vijand die zich daar wellicht schuilhoudt.

Na dit eerste bezoek wordt het serieus tijd voor een voedselstop. Niet alleen omdat de maag zachtjes knaaggeluiden voortbrengt, maar vooral ook omdat bitch pillen moet slikken. Anders gaat het schema in de war. Zodra het eten binnen is, vluchten we weer de straat op. In de biergarten was het verschrikkelijk warm! Het is sowieso erg warm de laatste dagen. De thermometer van de auto zakt zelfs na een poosje rijwind niet onder de 30 graden. We wandelen verder door Rothenburg en komen aan bij de Jakobskirche waar de weg met een poortje onderdoor gaat. Ook raar… We zijn nog net op tijd om ons bij de rondleiding met gids te voegen. Het is een vrolijke man die veel vertelt over de verschillende kunstzinnige altaarstukken in de kerk, maar die het allemaal ook weer niet té serieus neemt. Hij toont het gezelschap dat de schilder van het hoofdaltaarstuk de tocht van het lijk naar Compostella een beetje naar zijn hand gezet heeft. In plaats van Compostella is in de schildering het marktplein van Rothenburg te herkennen.
Topstuk in deze kerk is een altaarstuk van Tilman Riemenschneider. Het staat in een ruimte achter het orgel opgesteld en aangezien daar een stevige trap aan voorafgaat, besluit bitch dit onderdeel over te slaan. Maar goed ook, want terwijl bitchgenoot aandachtig luistert naar de toelichting wordt bitch overvallen door heftige krampjes die haar dwingen tot een bezoek aan het openbare toilet op een verderop gelegen pleintje. Nog voordat bitchgenoot het smsje dienaangaande gelezen heeft, zit bitch weer braaf in het kerkbankje op hem te wachten.

RothenburgWe wandelen aansluitend over leuke pleintjes, door smalle straten en poortjes, door de kerstwinkel en langs de stenen ommuring van stad. Alles in een bedaard tempo want het is te warm voor meer. De Franziskanerkerk gaat net dicht als we voor de deur staan. Dat is dan weer jammer. Een bankje in de schaduw in een parkachtig deel van de stad maakt dan weer veel goed.

Tegen dat de parkeertijd afloopt, zijn we weer bij de Ugly die tot onze grote blijdschap nog steeds in de schaduw staat. We tanken wat benzine, doen een paar boodschappen en keren via dezelfde prachtige Romantische Strasse weer terug naar Creglingen. De Romantische Strasse is zo mooi omdat het landschap zo groen en parkachtig is. Kleine, schattige dorpjes liggen verstopt in het smalle dal van de Tauber. Echt een schitterend gebied! De Strasse loopt naar het zuiden door tot de grens met Oostenrijk en er vormt zich een plan om die route te volgen als we komend weekend afzakken naar de Padroni.

In Creglingen is uit eten gaan op maandag geen succes. Veel tentjes zijn gesloten en uiteindelijk schuiven we weer aan op het terras van Schlossbäck, waar we zaterdag ook gegeten hebben. Bitch beperkt zich tot een veilige salade met brood, bitchgenoot doet zich te goed aan een Riemenscheider (inderdaad, de altaarmaker) cordon bleu.

Weer thuis kijken we “geen-Knevel” en van de Brink. Bij gebrek aan beter. Wel bijzonder dat er in beide huisjes BVN op de tv zit. We beginnen al een beetje op de twee Padroni te lijken.

Dinsdag 23 juli 2013

Bitchgenoot klaagt dat hij slecht geslapen heeft. Laat bitch daar nou niks van gemerkt hebben! De wekker was op negen uur gezet, maar bitch is net voor negenen wakker en zet de wekker uit. Er wordt nog even doorgesudderd tot een uur of half tien. We ontbijten met bolletjes met gebakken ei en verdwalen dan weer in de diverse leesboeken. Bitch was van plan om op facebook bij te houden wat er deze vakantie zoal gelezen wordt, maar bij gebrek aan WiFi lukt dat dus niet. Daarom nu in het blog maar even een overzicht van het verzette leeswerk.
1. Bitch was voor vertrek begonnen in “In een mens” van John Irving, één van de favoriete schrijvers van bitch. Dit is een prachtig boek over het leven van een biseksueel en transgenders in de vorige eeuw. Meeslepend geschreven en een enigszins schokkend tijdsdocument.
2. Daarna waren de verhalen van Herman Koch aan de beurt met zijn allen samengevoegd in een boek getiteld “Korte geschiedenis van het bedrog”. Koch is een echte verhalenverteller. Vaak lijkt het autobiografisch maar als je alle verhalen uit het boek achter elkaar zet, is het gewoon teveel voor een mensenleven. Hij hanteert verschillende stijlen en weet zijn lezers regelmatig op het verkeerde been te zetten.
3. Van Carlos Ruiz Zafon leest bitch het derde boek “De gevangene van de hemel”.  Het boek begint met een inleiding waarin CRZ aangeeft dat de twee eerdere boeken en dit boek bij elkaar horen  maar ook afzonderlijk gelezen kunnen worden. Dat maakt bitch niet meteen blij want in de eerste twee boeken liepen de verhaallijnen soms zo onontwarbaar door elkaar dat ze af en toe het spoort bijster was. Verrassend genoeg is het derde deel heel overzichtelijk en ongecompliceerd. Een duidelijk te volgen verhaal dat ook nog boeiend is.
4. Een miniboekje, boekenweekgeschenk, van J. BernlefDe pianoman”. Geïnspireerd door het aanspoelen van de pianoman in Groot-Brittannië een paar jaar geleden. Het is het benauwende verhaal van een jongen die opgroeit bij ouders die niet praten en daardoor een moeizaam leven leidt. Net als de pianoman komt de jongen terecht in Groot-Brittannië en weigert daar te praten, hoewel hij best wat Engels spreekt.
5. Van Tess Gerritsen las bitch “Koud hart”. Bitchgenoot had in de gaten dat het een meeslepend boek is en wilde het graag ook lezen. Vooral omdat zijn laatste boek niet zo bijzonder was. Na een poosje wil hij graag zijn vermoedens over de clou met bitch delen. Maar als hij begint te vertellen kan bitch hem niet volgen. Hij zit te lezen in “Koud bloed” van dezelfde schrijfster. “Koud hart” is een thriller die afwisselend speelt in 1830 en later en in onze tijd. Ingewikkelde intrige maar wel meeslepend. Bitch heeft het boek in één dag uit.
6. Vandaag heeft bitch in één adem het boek “De dinsdagvrouwen” van Monika Peetz uitgelezen. Een groep van vijf vrouwen die elkaar hebben ontmoet op een cursus Frans, is al vijftien jaar bevriend en ontmoet elkaar elke eerste dinsdag van de maand. Als van één van de vrouwen de partner overlijdt, besluiten ze samen de pelgrimstocht naar Lourdes af te maken waar de overledene aan begonnen was. En dan gaat de beerput open. Aardig verhaal, maar het einde is als de dominee in de Lutherse kerk uit het verleden van bitch: hij kon zijn “amen” nooit vinden in zijn preek.

Altaar van RiemenschneiderMaar er werd dus niet de hele dag gelezen. Aan het begin van de middag brengen we het uitgestelde bezoek aan de Herrgottkirche. Ook daar staat een Riemenschneider altaarstuk. Deze is helemaal van hout met als hoofdthema Maria Hemelvaart. Het schijnt dat op 15 augustus (dat is Maria Hemelvaart) de zon precies door de opengewerkte stukken in het altaarstuk schijnt. Dat gaan we dus niet meemaken. Er schijnt ook een schildering van Christophorus te zijn, waarin bitchgenoot natuurlijk erg in geïnteresseerd is. Maar hij ziet hem niet meteen. Bitch wel. Het is een muurschildering aan de zijkant van de kerk van zeg maar 10 meter hoog en 6 meter breed. Dat valt niet meteen op.

Tegenover de kerk in het dal ligt het vingerhoedmuseum. Dat moet dus ook bezocht worden. Helaas blijkt de deur op slot terwijl er toch echt staat dat ze op dinsdag open zijn. Bitch trekt de stoute schoenen aan en drukt op de bel, zoals in een klein zinnetje onderaan een bordje, geadviseerd wordt. Even lijkt het alsof er niets gebeurt, maar dan verschijnt er toch nog een mevrouw die de deur open doet en een bordje ophangt met een wat grotere tekst over aanbellen indien gesloten. Er zijn vierduizend vingerhoedjes verzameld, maar omdat die dingen zo klein zijn is de hele collectie samengepakt op één etagetje. De kelder uiteraard, zodat bitch ook vandaag weer aan haar daal- en stijgquotum komt. We kijken onze ogen uit. Behalve vingerhoedjes zijn er ook naaigereitjes en materialen om vingerhoedjes te maken uitgestald. We gaan natuurlijk op zoek naar de Nederland-component in de uitstalling en vinden die ook. Er zijn vingerhoedjes met Beatrix en Willem-Alexander, met Alex en Maxima, met – uiteraard! –  een molentje. Vingerhoedjes in een klompje. En een document waarin te lezen staat, dat er in Nederland een kartel ontstaan was op het gebied van vingerhoedfabricage. De duivelse Hollanders toch!
VingerhoedjesmuseumBitch probeert nog een vingerhoed met een kerststal te scoren voor vrouwvandepianistvriendin, maar helaas. Dat hebben ze niet.

We sjokken het dal weer uit en strijken even aan voor kaffee mit kuchen (abrikozenkwarktaart) en rijden dan nog een beetje rond door de prachtige omgeving. Ondanks het fabuleuze kaartlezen van bitch komen we al snel terecht op een plek waar we die middag al eerder waren: de kerk. We doen nog een supermarkt en keren dan terug naar het huis in Niederrimbach. We waren tijdens het minirondje wel nog in Oberrimbach geweest.

Eenmaal thuis zakken we met boekjes op het terras waar we na een tijdje weer vanaf vluchten omdat het gaat regenen. Er dreigt onweer maar uiteindelijk valt het erg mee. Het wordt gelukkig wel wat frisser.
We eten maar weer eens pastasalade, lezen nog eens wat en kijken BVN. En dan naar bed.

Een reactie plaatsen »

Bitch in Niederrimbach

Zo, bitch is lekker bezig de achterstand weg te werken!

Zaterdag 20 juli 2013

De plantjes van Frau H.Het is alweer tijd om op te breken dus we zetten de wekker om 8 uur. Behalve het inpakken van onze eigen spullen moet er natuurlijk ook schoongemaakt worden. Maar het is de hele week mooi weer geweest. We zijn veel op pad geweest en hebben geen modderschoenen mee terug genomen. Het valt dus allemaal erg mee. Even de stofzuiger erdoor en klaar is Klara. Bij het afscheid nemen van Frau H. blijkt dat de eindschoonmaak gewoon afgekocht wordt. We gaan niet met lege handen weg: na het ontbijt vinden we een zak met broodjes aan de voordeur en bij het afscheid scoren we ons derde potje jam. Frau H. kan maar slecht afscheid nemen. Of alles naar wens was. Of we iets gemist hebben (hebben we, maar we weten op dat moment even niet meer wat –> knoflookpers). Of we nog vragen hebben. Uiteindelijk rijden we om kwart voor tien weg. Op naar Niederrhimbach bij Creglingen.

We hebben onze Miep de route laten bepalen, maar we geven daar een geheel eigen invulling aan. We belanden uiteindelijk op de snelweg en dat schiet vlot op. Bij een Burger King doen we koffie en dan rijden we weer verder. Op de A3 begint zoetjesaan de file-ellende. Er zijn veel Nederlanders op weg naar het zuiden en wij zitten daar gezellig tussen. Niet voor lang: bitch stippelt op de kaart een alternatieve route uit en die blijkt prima te kloppen. Het landschap is prachtig! Groen, glooiend, warm. En we kunnen lekker doorrijden. Nog even een stop bij de Mac voor een plas en koffie. Daarna neemt bitch het stuur over en komen we rond vier uur aan bij een nieuwe Frau H. Hain deze keer. We mogen het appartement bekijken dat we gereserveerd hebben. Maar we mogen ook in het grotere appartement. Als bitchgenoot ziet dat er een bad is, is hij snel om. Later horen we dat het kleine appartement  verhuurd is aan een arbeider die in de weekends thuis is. Hij wil graag in het kleine appartement blijven dus we hebben de goede keus gemaakt.

Zout, peper, suikerAls alles is uitgepakt rijden we naar Creglingen voor boodschappen bij de Norma, een biertje en een warme maaltijd. Bij de biertent zit een complete kaartclub de wedstrijddag te evalueren. Toespraken, prijsjes en applausjes krijgen we in grote hoeveelheden over ons heen. We verkassen naar een achterafpleintje voor het diner. Gezellig tentje, lekker gegeten.
Terug bij het appartement drinken we nog een rosétje op het terras en dan zoeken we het bed op. Bitch heeft wat moeite met het donkere appartement en ligt langdurig te genieten van het gesnurk van bitchgenoot.

Zondag 21 juli 2013

De paden opToch nog lang in bed gelegen. Het is tegen twee uur als we aan de “brunch” zitten. Bij het tafeldekken blijken de eieren onvindbaar. Er is maar één optie: in de auto. Bitch heeft bij de supermarkt de diepvriestas met bederfelijke aankopen onder haar fleecejack gelegd. En daar blijkt het spul nog te liggen. En niet eens bedorven. Alsnog een gebakken eitje en dan maar eens in beweging. We wandelen met flesjes water en boeken het dorp uit en de akkers in. Al snel vinden we een schaduwrijk plekje met wat wind onder een boom. Het is daar heerlijk toeven. We houden het zomaar twee uur vol. We denken dat we op een rustig plekje zitten, maar ineens rijdt er over het bospaadje een personenauto langs… Raar!

We stappen tegen vijf uur weer op. Lopen nog wat verder omhoog en dan via wat kronkelbochten over het asfalt weer naar beneden. Nog even uitzakken thuis en dan naar Creglingen voor het avondeten. We schuiven aan bij een Italiaan. Pizza maar weer eens. Daarna (en dan zijn we alweer zowat twee uur verder) een ijsje bij de andere Italiaan, een wandelingetje door het dorp en weer terug naar Niederrimbach. Morgen willen we naar de Herrgottkirche en het vingerhoedjes museum maar dat laatste is dicht op maandag. Dan maar niet.

Nog wat foto’s en tv kijken en dan naar bed.

Een reactie plaatsen »

Bitch op de boot

Donderdag 18 juli 2013

Bootje varenWe gaan voor makkelijk vandaag. Goede keuze na de barre wandeltocht van gisteren. De kuiten van zowel bitch als bitchgenoot zijn stram en pijnlijk. Wekker gezet en om half 9 naar Zell om met de boot naar Cochem te gaan. Het is een tocht van drie uur en we zitten heerlijk in het zonnetje op het bovendek. Kopje koffie af en toe en voor de rest genieten van het uitzicht. We maken spectaculaire dingen mee:
– een geld automaat die het niet doet. Het pasje moet er op zijn kop in!
– twee keer door een sluis met een verval van een meter of 8; en op de terugweg ook twee keer!
– de zonnebril van bitch valt achterwaarts overboord als bitch omhoog kijkt naar aan laag overvliegend propellervliegtuig!
– kort daarna vliegen er drie helikopters over!
– er wordt echte schlagermusik gedraaid aan boord: Ich wil immer bei dir bleiben! Ze hebben wel drie verschillende nummers.
– tijdens een stop bij de werkplaats van de rederij stapt de kapitein van boord en vertrekt op een vorkheftruck. Gelukkig komt hij ook weer terug en varen we weer verder.
– tijdens de heen- en terugreis horen we zes keer de twee bandjes met uitleg over de Moezel en over de wijn. Bij de laatste keer wordt de stemming wat giechelig en zitten bitch en een medereizigster gezellig te playbacken.

Aan landAlle gekheid op een stokje, het is een heerlijk relaxte manier van reizen. In Cochem hebben we iets minder dan drie uur voor de boot weer terug gaat. We wandelen gezellig door de kleine straatje met winkels en restaurants. We waren hier al eerder toen het bitchkind nog een bitchkindje was. Bitch herinnert zich het centrale plein. Bitchgenoot herinnert zich ook dat hij hier al eens geweest is als we voor de tweede keer over het plein wandelen.
Voor de lunch hadden we de zinnen gezet op een portie worst met brood of zo. We zien niet direct een kraampje dus schuiven een restaurantje in waar de bockwurst het tagesmenu is. Het smaakt heerlijk. Daarna doen we nog wat straatjes en winkeltjes. Bitchgenoot mag een rugzakje zodat bitch niet alles in haar handtasje hoeft te proppen en bitch mag – natuurlijk! – een nieuwe zonnebril. Het wordt een paarse.

Grote ijsEven na twee uur zijn we het geslenter in de hitte zat. We zoeken een terrasje met Moezelzicht en genieten van bier en ijs. Keurig op tijd zijn we bij de boot. Het terras ligt tegenover de aanlegsteiger dus dat was niet al te moeilijk. Het is nog warmer dan op de heenreis en we zoeken nu wat schaduw op, maar omdat de Moezel nogal kronkelt, zitten we regelmatig toch weer in de zon. Langs de oever van de rivier is af en toe een strandje en we zien met veel plezier hoe de badgasten overspoelt worden door de boeggolf van onze boot. Ze kunnen er gelukkig wel om lachen. Wat verderop staat een groepje jonge mannen te joelen en te juichen. Op het moment dat de boot echt passeert, springen ze massaal van de steiger in het water, waarbij sommigen heel ondeugend de zwembroek even laten zakken.

Keurig om zes uur leggen we weer aan in Zell. Zondoorstoofd en met nog steeds onwillige benen wandelen we de stad in voor een broodje (voor morgen) en een lekker avondmaal en een biertje. Weer terug bij het huisje komt Frau H. met nieuwe, rijpere aalbessen en opnieuw een behandeling voor het verbrande bitchhoofd. We zakken lekker uit en kruipen, na een slachtpartij onder de lokale vliegenbevolking, in ons bedje. We vinden allebei, ondanks het grondige onderzoek van gisteren, toch nog een teekje. Nog niet vol gezogen. Zo lekker is ons bloed niet.

Vrijdag 19 juli 2013

Geen wekker vandaag, maar we zijn toch redelijk op tijd wakker. Er is een vlieg in de slaapkamer. We ontbijten om een uur of 11 voor de deur. In het dorp wordt alweer druk getrekkerd, gezaagd en gefloten (dat laatste door de vogeltjes).
Na het ontbijt en de koffie gaan we met de auto naar Zell. we willen kijken wat het “Romeinse heiligdom” inhoudt waarnaar de bordjes verwijzen. We proberen allerlei straatjes, maar vinden het niet. Dan niet…

Geen uitzicht!We volgen de Moezel om een bezoekje te brengen aan Beilstein. De boot legde daar gisteren aan en het zag er erg gezellig uit. En dat is het ook. Het is maar een klein stadje maar we kunnen er leuk wandelen door de straatjes en langs terrasjes. Vooral de straatjes die naar beneden gaan vallen ons nog zwaar. We besluiten daarom af te zien van een bezoek aan de oude burcht op de berg. We proberen nog wel even of je er met de auto kunt komen, maar dat is helaas niet mogelijk. Dan niet…

Via een steil bergweggetje keren we terug naar de Hünsrücker Höhe. Boodschappen bij de “Nah und Gut” in Blankenrath en dan lekker aan de rosé in de tuin van Frau H. We zien haar heel even bij aankomst, maar de rest van de dag blijft ze uit beeld.

Als de fles leeg is, maakt bitchgenoot pastasalade die we lekker voor de deur op het bankje opeten. Heel veel knoflooksaus met heel veel knoflook. De laatste avond in Tellig is aangebroken.

Een reactie plaatsen »

Bitch in het oerwoud

Dinsdag 16 juli 2013

De rug moet nog even wennen aan het bed, dus bitch staat op met een wat moeizame rug. Maar dat mag de pret niet drukken. We weten inmiddels dat de dinsdag altijd wat lastig is na de pillen op maandag. En wat dat betreft valt het dan wel weer mee. Na de brunch pakken we de auto om nogmaals Idar-Oberstein te proberen. We kiezen een volledig alternatieve route en deze keer lukt het wel om de stad te bereiken. De route voert langs prachtige hellingen en verre uitzichten. Op zich al heel plezierig. We vinden toch weer een omleiding en er ontstaat even discussie over de betekenis van een verkeersbord in samenhang met het onderbord. Natuurlijk had bitch gelijk! Gnagnagna!
Skyline van edelstenenIn I-O is het warm en absoluut niet druk. Dat valt ons de laatste dagen vaker op. Veel hotels en Gasthausen zijn dicht en het is niet extreem druk op de toeristische plekken. We willen naar het Museum Idar-Oberstein omdat je daar een goed beeld krijgt van de ontwikkeling van de edelstenenindustrie in deze regio. Het museum wordt keurig in het Idar-deel van de stad al aangegeven. Bijna vergissen we ons en rijden we naar de mijnen. Maar we wilden het museum. Even later zien we een bordje “Duits Edelstenen Museum”. Auto in de koele parkeergarage en hup, het museum in. Niet te groot, lekker overzichtelijk en prachtige stenen. Eerlijk waar. Van robijn tot topaas en van aquamarijn (die bitch erg mooi vindt) tot agaat. En nog veel meer. Een video geeft met een supersaaie mannenstem toelichting op de voorwerpen van de tweede verdieping die gemaakt zijn van edelstenen. We haken al snel af. Niet om aan te horen!
Aan het einde bezoeken we ook de sonderausstellung over mooie dingen uit rivieren en zeeën, samen te vatten in “parels en koralen”. Best mooi, maar niet spectaculair. Niet zo mooi dat bitch daarvoor nou de trap naar de kelder moest af- en opklimmen.
We verlaten het museum en drinken een dikke cola op een terras op het Beursplein. De mevrouw van de bediening neemt uitgebreid de tijd om haar frustraties over iets te bespreken met een klant die eigenlijk wil eten. Het bord staat al voor haar neus, maar ze vindt het kennelijk onbeleefd om te beginnen terwijl die bediendame daar nog staat. En ondertussen worden wij toch wel enigszins genegeerd. Uiteindelijk krijgen we toch onze cola en genieten we van het uitzicht dat vooral bestaat uit een partytent met daarin een meneer en een mevrouw en een kraampje met “Biblische Literatur zum Mitnehmen”. Maar zelfs voor niks zijn de mensen niet geïnteresseerd. Eén meneer stopt even voor een praatje en nog wat later komt er een mevrouw die eerst praat met de meneer en mevrouw en daarna enthousiast begint met de boel af te breken en in een auto te laden. De goede werken voor de geloofsgemeenschap zijn weer volbracht.
Aalbessen van Frau H.We gaan nog even langs de supermarkt voor wat boodschappen en zoeken dan de auto weer op voor de terugreis. De parkeerprijzen zijn hier heerlijk. Voor € 2,50 hebben we tweeëneenhalf uur geparkeerd. De terugreis, langs een andere weg, is zeker zo mooi als de heenreis en schiet lekker op. Grappig is dat we na het Idar-deel door het Oberstein-deel rijden en dat bitch daar ontdekt dat we naar een ander museum zijn geweest dan de bedoeling was. Het Duitse Edelstenen Museum is niet hetzelfde als het Museum Idar-Oberstein. Nah ja. Het was toch wel leuk!
 Alle wegafzettingen zijn nu voor verkeer dat de andere kant op moet. Daar hebben we dus mooi geen last van. De route voert een tijdje langs de Simmerbach. Een mooi stukje! We stoppen in Kirchberg voor een avondmaal op een zonnig terrasje. We hebben tot nu toe elke dag buiten gegeten. Echt zomer! We eten een heerlijke knoflooksteak met frietjes en salade. De steak is heerlijk mals en precies goed medium gegaard. Dat maak je wel eens anders mee. Bij een ijstentje aan de overkant van het plein halen we een ijsje (mokka-banaan!) en dan rijdt bitch het laatste stukje naar Tellig.
We zitten nog maar net op het bankje voor de deur (onze stamtafel) of Frau H. verschijnt met een bak frambozen uit eigen tuin. Heerlijk! Wat worden we verwend. Ze aanhoort onze belevenissen van die dag en meldt dat je ook nog leuk kunt wandelen naar het volgende dorpje langs de weg.  Met die gedachte ploffen we binnen op de bank en kijken naar de Avondetappe op BVN. En dan naar bed.

Woensdag 17 juli 2013

OerwoudBitch vindt het een goed idee: een stukje wandelen. In het huisje ligt een wandelkaart en we kiezen een bescheiden tochtje uit: ca. 3,5 km. Met de aanloop naar het begin, de terugloop naar het huisje en de omweg in het dorp komen we toch wel richting 5,5 à 6 km. Het is tegen één uur als we van start gaan. Helemaal het verkeerde moment op zo’n warme dag. Maar zo zijn bitch en –genoot nu eenmaal. Het wandelt lekker. Beetje omhoog, beetje omlaag en er staat zelfs een bankje langs de route dat gesponsord is door Frau H. Wat wil een mens nog meer? Nou, dat de route goed wordt aangegeven. De eerste kilometers gaan redelijk, maar eenmaal in Schauren – het buurdorpje – komen we er langdurig niet meer uit. Na enig puzzelen en wat slokjes water vinden we het vervolg van de route maar na een poosje vergissen we ons toch. En dit deel stijgt en daalt flink dus als je dan weer terug moet na een flinke daling is dat niet fijn. Een deel van deze route stijgt niet alleen maar voert door een soort oerwoud. Het pad is nauwelijks te herkennen en het stikt van de bramen en de brandnetels. Het is flink afzien voor bitch. Een eenvoudige, goed begaanbare weg lukt prima, maar dit was echt teveel van het goede. In de schaduw van een groep bomen, als het oerwoudgedeelte achter de rug is, nemen we uitgebreid de tijd om bij te komen en dat is echt nodig. Op dat punt kunnen we Tellig alweer zien liggen en is de nog te wandelen afstand te overzien. Even na half vier zijn we moe en bezweet terug bij het huisje. Even douchen, tekenspeurtocht en dan een klein tukje. Niet gepland, maar wel lekker.
Om een uur of vijf zakken we – per auto – af naar Zell. Morgen willen we met de boot naar Cochem en we zoeken even uit hoe laat dat kan. Kwart over negen heen, zes uur terug en dan een uurtje of drie om Cochem te bekijken. Moet lukken. Alleen wel vroeg op…
We doen wat boodschapjes bij de buurtsuper en strijken dan neer op een terras voor koud bier en een Italiaanse maaltijd: tomatensalade en lasagne voor bitch. Tagliatelle voor bitchgenoot. Met zeedingetjes erdoor. Het afrekenen is een feest op zich: bij het neerleggen van de bon bedenkt de ober dat het tweede biertje van bitch er niet op staat. Het wordt dus iets meer. Bitchgenoot mompelt dat het nog steeds niet klopt. Bitch kijkt en zegt dat tegen de ober. Er staat wijn op die wij niet hebben gehad. Duizendmaal excuses! We krijgen 7 euro terug en vertrekken. Later zegt bitchgenoot dat hij iets anders bedoelde. Zijn witbiertje stond niet op de rekening. Daar gaan ze bij de Ratskeller niet rijk van worden.
Ondergaande zonWe zitten nog even voor de deur op het bankje. Frau H. laat zich vanavond niet zien. Bitch sluit de laptop af en daar is Frau H. Achteloos plantjes watergevend maar ondertussen zichtbaar hopend op een praatje. Bitch gaat weer buiten zitten (zat binnen te bloggen) en er begint een gezellig gesprek over de activiteiten van vandaag. Frau H. heeft bij haar dochter iets met kaarten gedaan. Wij hebben gewandeld. We bespreken de route en het moeizame spoor door de wildernis. Dat hadden we natuurlijk nooit moeten doen. En ach, bitch is verbrand. Frau H. verdwijnt en keert even later terug met iets wat lijkt op een stuk zeep. Het is een wondermiddel tegen zonnebrand dat ze in Spanje heeft gekocht. Geen idee wat erin zit. Bitch moet de bril af en al snel is haar hele hoofd ingesmeerd met het wondermiddel. Het ruikt naar sinaasappel en vanille en nog veel meer. Het voelt heel vet. Bitch dacht dat de zonnebrand wel meeviel. Het bitchhoofd is eigenlijk altijd wel wat roder. We zullen zien. Morgen. Met een rosétje in de hand zien we de avond vallen en wordt het steeds stiller in het land. Heerlijk!

Een reactie plaatsen »

Bitch in de grot

Tja, na een enthousiaste herstart van de blog is bitch neergestreken in een Duits dorpje bij een Duitse mevrouw die waarschijnlijk nog nooit van WiFi gehoord heeft. Ook het bereik van de telefoon laat te wensen over. Heel af en toe komt er een smsje binnen van de smspadrone of van het bitchkind. Dat laatste natuurlijk alleen na een eerste smsje van bitch. Eigenlijk is het wel rustig. Totdat bitch aan dit verslag begon was de laptop nog niet uit de tas geweest. Wat hebben bitch en haar genoot zoal gedaan sinds de laatste blog?

Zaterdag 13 juli 2013

St. PietersbergEen beetje uitgeslapen maar we moesten op tijd uitchecken. De ontbijtjes in het hotel zijn lekker. Niet overdreven veel keuze in het buffet maar wel lekkere dingen. En eitjes op bestelling gemaakt. Met alle bagage weer in de auto rijden we de Luikerweg uit en parkeren de auto voor het Chalet op de St. Pietersberg. Koffie gedronken en een kaartje gekocht voor een rondleiding in de mergelgrotten. De route is niet elektrisch verlicht, er gaat een aantal gaslampen mee. Dat geeft een onstabiel beeld van de omgeving, waaraan bitch even moet wennen. In de groep lopen ook twee Italianen  mee. De gids vraagt of ze Engels spreken en ze zeggen dat ze dat een beetje kunnen. Maar de eerste opmerking van de gids – ‘Stay close to me.” – begrijpen ze al niet.
We krijgen te zien hoe de mergelblokken werden uitgegraven, hoe in de tijd van Napoleon mensen woonden in de grotten compleet met de veestapel en ook hoe je de uitgang weer kunt vinden. Vooral gewoon de gids volgen.
De lieve bitchgenoot haalt de auto op en dan rijden we naar een supermarkt. We hebben de komende twee weken een huisje gehuurd en dan moet je dus je eigen ontbijt maken. Onze Miep voert ons vrij soepel naar Tellig, een klein dorpje vlakbij Zell am Mosel. Onderweg zoeken we een rustig plekje voor een picknick en na een uurtje rijden we weer. Bij Kinderbeuren is een omleiding en als Duitsers omleiden, dan doen ze dat goed. Maar trouwe Miep vindt voor ons de juiste weg en even na vijf uur arriveren we bij Frau Hastenpflug. De koffie is klaar en er is zelfgebakken taart bij. Ook krijgen we een fles zelfgebrouwen appelsap en twee potten jam, eveneens uit eigen keuken. Het huisje is helemaal gelijkvloers. Heerlijk voor bitch! Het uitzicht is mooi. We kunnen lekker voor de deur zitten met een bakkie koffie of een biertje.
Voor het avondeten rijden we naar een nabijgelegen dorp, Blankenrath, waar we op het terras van een drukke pizzeria  terechtkomen. Lekker gegeten. Pizza natuurlijk.

Zondag 14 juli 2013

Er is altijd wel een bank voor de bitchbeentjesHeerlijk uitgeslapen! Dat is het voordeel van zelf je ontbijtje maken. Rond het middaguur brunchen we aan de buitentafel met een lekker gebakken eitje. Want dat kregen we ook nog van onze gastvrouw: een doos met eitjes van de eigen kippen. En een fles bronwater. Ook nog.
We maken er verder een rustdagje van. Boekje lezen, af en toe kijken of de telefoon het al doet, puzzeltje maken en weer een boekje lezen. ’s Middags maken we gebruik van de schaduwrijke tuin van Frau H. We installeren ons met een kussen op de stoelen en al snel komt Frau H. aandribbelen: extra stoel voor onder de bitchbenen, kussentje daarop, de krant (nieuws voor bitchgenoot en de bijlagen voor bitch).
Aan het einde van de dag zakken we de berg af naar Zell en eten op het terras van Der grünen Kranz. Bitch mag geschnetzeltes Stroganoff en bitchgenoot eet Schweinebäckchen. Allebei erg lekker. We lopen nog een rondje door het inmiddels uitgestorven Zell en keren dan terug naar ons huisje.

Maandag 15 juli 2013

Al vroeg, zodra de deur open is, staat Frau H. weer voor de deur. Vandaag heeft ze een emmer aalbessen voor ons. Ze doet erg haar best, maar wij worden een beetje nerveus van het goede mens. Na een simpel ontbijtje gaan we op zoek naar een supermarkt en een tankstation. Na enig rondrijden in Blankenrath vinden we de super. Eten gekocht en koffie en thee. Tot nu toe heeft bitchgenoot oploskoffie gedronken die we nog in de picknicktas hadden. Koffie en thee hadden we gewoon niet aan gedacht. Als we de boodschappen achterin de Kangoo laden, ziet bitchgenoot ineens de krat met boodschappen voor de Padroni staan. Met daarin zo’n 15 pakjes thee. Hoezo geen thee…
Traben-TrarbachWe bergen de boodschappen op en stappen weer in de auto. Het idee is om naar Idar-Oberstein te gaan waar men dingetjes doet met edelstenen. Het zit niet mee. Eerst kloppen de wegnummers niet, waardoor we denken  dat we verkeerd zitten. Dan is de weg die we willen rijden afgesloten en een omleiding is niet aangegeven. Tot slot stelt bitchgenoot vast dat de benzine zo goed als op is en wordt dat de eerste prioriteit. We komen uiteindelijk terecht in Traben-Trarbach en als de tank weer vol zit, besluiten we om wat rond te wandelen door deze gezellige stad. Eerst koffie natuurlijk en dan over de brug van Traben naar Trarbach. Leuke kleine straatjes, veel terrasjes, een te beklimmen toren en natuurlijk de Moezel. De toren is voor bitchgenoot. Je kunt er zomaar gratis zonder kaartje in. Aan de Moezel genieten we een poosje van live jazzmuziek. We maken net de laatste uurtjes van het vier dagen durende wijnfestival mee. Lekkere muziek. Eerder, tijdens de koffie aan de overkant van de Moezel, genoten we al van een bigband. Ook gezellig.
Om een uur of vier taaien we weer af. Via “dorpje Kröv” waar we ooit met bitchkind geweest zijn, rijden we terug naar Tellig. Bitchgenoot kookt bloemkool met een karbonaadje. Bitch eet daar niet veel van. Het is pillendag. De aalbessen vormen het toetje voor bitch. Met veel suiker want ze zijn verschrikkelijk zuur!
De avond brengen we door met lezen, bloggen en tv-kijken. Ze hebben hier BVN. Ook leuk.

 

2 reacties »

Bitch op de bek

afscheidDe vakantie is begonnen. Bitch was in de eerste week redelijk relaxt. Geen musical gedaan, maar een alternatief programma dat veel minder stress opleverde. Is goed bevallen. Het afscheid van de kids was sowieso erg gezellig! Maandag 1 juli een bbq. Lekker weertje, lekker gegeten en leuk spelletjes gedaan. Als afsluiting watertrefbal, de kids tegen de aanwezige juffen en meester. Vonden ze geweldig! Zo maar ineens was het al 8 uur, tijd om af te sluiten. Dinsdag de afscheidsavond met de ouders en andere familieleden. De kinderen hadden zelf aangegeven dat ze geen musical wilden dus we hadden een voorstelling gemaakt met korte stukjes dans, tekst en filmpjes. Niet heel lang, wel erg leuk. En aan het eind voor elk kind een limerick van juf. Viel ook goed in de smaak.

Door deze relaxte afsluiting was bitch afgelopen donderdag helemaal klaar voor de vakantie.  Zelfs vooraf al dingen geboekt: een hotel in Maastricht, een lunch in Maastricht, een huisje bij de Moezel en een huisje bij de Neckar.

Maar het begon dus met Maastricht. Van tevoren nog even met de auto naar de garage. Hij startte wat moeizaam en we wilden niet dezelfde toestanden als in 2012. Opname-element vervangen en hij liep weer als een tierelier. Donderdag auto ingepakt en toch nog maar even naar de dokter voor een kuurtje antibioticum: blaasontsteking. En nog snel even een Blombestelling gepost.

hotelRond half 3 waren we in Hotel Pastis waar we hartelijk ontvangen werden met een kopje koffie. Op loopafstand van het centrum dus de volgende actie was, inderdaad, lopen naar het centrum. Kriskras door allerlei winkelstraatjes en vervolgens op zoek naar een apotheek want bitch bedacht ineens dat ze een medicijn vergeten was. Dankzij de lieve assistente van de vervangdokter was het snel geregeld. Faxje naar de apotheek en bitch had haar maagbeschermertjes alsnog in handen.
Daarna was het tijd voor biertjes op terrasjes, uitzichten over de Maas, nog meer straatjes, Vrijthof, biertje, eten en nog meer straatjes op weg naar het hotel. We hadden al een aardige indruk gekregen van de stad: gezellig, bruisend en warm!

Voor de vrijdag hadden we zowaar een echt plan gemaakt. ’s Ochtends naar de markt. Onderweg daarheen een rondleiding met een gids besteld bij de VVV. Na de markt lunchen bij “De Twee Heeren” (Due Padroni?) met de bon die bitch van de pianist en vrouwvandepianistvriendin had gekregen voor haar verjaardag. Een heerlijke sandwich met zalm en garnalen! Jammie!!!

couponDe markt was druk en gezellig. Veel kramen met stoffen, maar ook vis, kaartjes, mobielhoesjes, bloemen, planten, enz. Bitch leefde zich uit met haar telefoon. Vooral kleurrijke composities geschoten. Leuk om te doen, maar ook lastig. Al die mensen liepen steeds maar door beeld.

Na de lunch gingen we naar de VVV waar de wandeling zou starten. Een aardige, gezellige meneer leidde ons door de stad en vertelde veel leuke verhalen. Na de bezichtiging van de oude stadsmuur klommen we naar de achterkant van de Servaaskerk en daar lag in de stoep zo’n k-kinderkopje los. Natuurlijk vond bitch dit kinderkopje en landde ze languit op het plaveisel. Schaafje op de elleboog en verder stijve arm en been rechts. Niet zo handig.

stoeltjesHet Vrijthof was helemaal volgezet met stoeltjes in verband met de concerten van André Rieu. Bitch en bitchgenoot hoeven hier niet zo nodig heen. Zeker niet toen we bij de VVV de prijzen hadden gezien. Bitchkind denkt daar anders over. Op het moment dat bitch dit berichtje typt, zit bitchkind daadwerkelijk op het Vrijthof te genieten en misschien zelfs wel mee te deinen. Hoe raar kan het lopen.

Na de wandeling bezochten we de Polare-boekhandel die gehuisvest is in de Dominicanerkerk. Vreemd om te zien, maar toch mooi. Hierna begon de tocht van terrasje naar bankje aan het water naar terrasje naar OLV-plein alwaar weer een terrasje. Daar hebben we ook gegeten. Veel mensen, maar tegen half negen was het aardig leeggelopen. Allemaal naar André. André ging trouwens ook naar André. De buren op het terras begonnen ineens heel opgewonden te praten. Ze zagen op een ander terras André van Duin zitten. Ze raakten er maar niet over uitgepraat. Een van de dames stond zelfs helemaal op om een foto te maken. Lekker belangrijk!

Om 10 uur waren we weer terug in het hotel. Bitchgenoot in bad en bitch aan de blog. Morgen reizen we verder. Het begin was tóp!

Meer foto’s

1 Reactie »