bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch op kamp

Afgelopen week was het weer kamptijd. Omdat de vaste locatie van bitch’ school gesloten is – de beheerder werd te oud – is er het afgelopen jaar gezocht naar een alternatief. En gevonden! Binnen het bestuur bestaat al jaren een kampterrein op Terschelling waar we dit jaar op proef naartoe konden. En wat bitch betreft gaan we volgend jaar weer.

Hoedje van schuimHet terrein telt een aantal slaaphuisjes. Vier voor de kids, één voor de leiding. En er is een dagverblijf. Buiten kan gevoetbald, gevolleybald, getafeltennist en anderszins gespeeld worden. In de omgeving is veel te beleven: strand, wad, dorpjes om te winkelen, wrakkenmuseum. Het kostte geen enkele moeite om de dagen te vullen. Zaterdag na aankomst zijn we het wad op gegaan; na het eten douanespel in het bos. Zondag eerst “dam-tot-dam”loop rond het meertje. Na het ontbijt Zweeds renspel gedaan (veel vragen, veel rennen); ’s middags boottochtje om naar de zeehonden te kijken. ’s Avonds op het terrein dierengeluidenspel. Op maandag eerst hollen naar het wad en terug. Daarna naar West-Terschelling om te winkelen en uitgebreid krabben te vangen. ’s Avonds spelen en eten in het wrakkenmuseum en op het kamp bonte avond. Natuurlijk. Bitch heeft zich voor de hoedjeswedstrijd laten vol spuiten met haarmousse. Bleef niet lang zitten. Dinsdag opruimen, schoonmaken en weer naar huis.

Voor het vullen van de nachten zorgden de kinderen zelf. De eerste nacht hebben we ze steevast teruggestuurd naar hun eigen huisje als ze hun neus buiten de deur staken. De tweede nacht was veel leuker. Toen hebben we ze laten gaan. Zelf zijn we in het donker achter het raam van het dagverblijf gaan zitten en dat werkte als een breedbeeld tv. We hebben ons geen minuut verveeld. Het waren net muisjes: holletje uit, schichtig rondkijken en dan prrrrrt naar een ander holletje. Als ze te dicht in de buurt van het huisje met slapende jongens kwamen, gaf een van ons een harde tik op het raam en dan renden ze weer terug naar hun eigen holletje. Rond een uur of drie gingen we even luisteren bij de huisjes. De jongens waren stil, althans er werd niet gepraat. Wel gesnurkt. Een groot deel van de meiden had zich verzameld in één huisje en daar hoorden we wel wat. De dames zaten met z’n allen te huilen. Ze hadden een enge man gezien en rare geluiden gehoord. Een enge man was er niet. Ze hadden misschien wel een man gezien, maar dat was de mannelijke begeleider die we meegenomen hadden. En die was niet eng. En wat die enge geluiden betreft: er liepen allerlei dieren over het terrein. Tijdens de voorgaande uren hadden we al een kat en een egeltje gezien. Er zijn ongetwijfeld ook muizen op het terrein met zoveel snaaiende en knoeiende kinderen. Niets om bang voor te zijn, vonden wij. De verdwaalde meiden hebben we veilig teruggebracht naar hun eigen huisje en daarna was het snel stil. Wij hebben op veilige afstand nog heel hard staan lachen. Waarom? Dat moet de lezer maar persoonlijk vragen aan bitch. Dat past niet op het blog.
De derde nacht, na de bonte avond, was snel rustig. De leiding had zich heel strategisch met een colaatje geïnstalleerd bij een van de huisjes. Geen kind kwam op het idee om zomaar de deur uit te gaan; ze konden horen dat we er waren. Er werd nog wel wat gekletst, maar al snel was iedereen stil.

BrandarisWe kijken terug op een zeer geslaagd kamp. De kinderen waren er vrijdag nog vol van. Volgende week is er vergadering van de stichting die het kamp beheert en dan gaan we regelen dat we volgend jaar weer mogen. Bitch heeft nu al zin!

Advertenties
1 Reactie »