bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Manke bitch

IMAG3857[1]Het zijn heerlijke dagen hier in de Oltrepó. Eerste Kerstdag geluncht bij de Boccapane, een agriturismo waar de heerlijke regionale gerechtjes vergezeld gaan van een eveneens heerlijke wijn. Gezellig gekletst met de mannen, de ogen uitgekeken op een soort afghaanse hond met een prachtig kapsel, kortom écht Kerstmis. Bij thuiskomst mochten de mannen de meegebrachte kerstcadeaus open maken: een rode piek voor in de kerstboom (inmiddels heeft deze een plekje gevonden in een steelpannetje met zand, waarin eigenlijk een kaars zou kunnen staan), het nieuwe boek van Johan Johansson (dat was schrikken, een écht boek met bladzijden en zo) en seizoen 7 van Dexter (ze wisten niet eens dat er een zevende seizoen was). Nadat er uitgebreid uitgebuikt was, werden de eerste afleveringen van Dexter geconsumeerd. Bitch heeft deze serie nooit gevolgd, maar zat meteen midden in het verhaal.

IMAG3861[1]Voor tweede Kerstdag was er niets gepland. Kookpadrone had een heerlijk kerstmaal voorbereid en voor de rest lag alles open. Van die gelegenheid maakte bitch dankbaar gebruik. Rond een uur of één besloot ze even van het toilet in het appartement gebruik te maken, maar gleed daarbij (op haar sokken) van de betonnen trap af. De enige die het doorhad was schrijfpadrone die dan ook kwam aangesneld om te kijken wat er gebeurd was. Het leek mee te vallen, het waren maar een paar treetjes. Eenmaal weer boven besloot bitch even haar zere voet te bekijken en toen bleek dat de vierde teen (ringteen –> ringtone in het Engels) een beetje erg scheef stond, zelfs in vergelijking met de door de reuma al scheefgegroeide tweede en derde teen. Toch maar even naar de eerste hulp. Voor zover het nog niet duidelijk was, bevestigde de foto het: teen gebroken. Daar valt weinig aan te doen. Alleen “even” rechtzetten en dan vasttapen aan een andere teen. Dat tweede onderdeel was snel gebeurd. Het “even” rechtzetten kostte moeite en deed gruwelijk pijn. Bij hoge uitzondering had kookpadrone toestemming gekregen om bitch te vergezellen naar de arts i.v.m. taalproblemen. Hij was de enige beschikbare persoon om in te knijpen tijdens het “even” rechtzetten. Een tweede foto wees uit dat de teen wel wat rechter stond, maar bitch moest zich de volgende dag weer melden voor het deskundige oordeel van een orthopeed.

IMAG3866[1]Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagochtend reden kookpadrone, bitchgenoot en bitch opnieuw naar de Azienda Ospedale in Stradella. Nu via de toeristische route omdat het ineens prachtig weer was en er een schitterend uitzicht op de Alpen was. Het begrip “spoedeisende hulp” wordt in Italië niet door iedereen begrepen. De wachtkamer zat (en liep nog verder) vol met mensen die helemaal niet zo spoedeisend hulp nodig hadden. Waarschijnlijk meldden zij zich met hun snotterige kind of hun zere knie bij de pronto soccorso omdat de huisarts een vrije dag genomen had. Resultaat was wachten. Lang wachten. De naam van bitch werd wel al snel genoemd, maar dat was alleen om mee te delen dat de orthopeed aan het opereren was en het dus nog wel een minuut of veertig, vijftig zou kunnen duren. Maar uiteindelijk mocht bitch dan toch naar binnen. Was de spoedarts op tweede kerstdag nog een zeer aantrekkelijke, jonge Kameroenees, de orthopeed op deze vrijdag was een wat oudere, vriendelijke maar hardhandige Griek. Ook hij sprak wat Engels. Pakte de teen doortastend beet en begon er niet alleen aan te trekken maar ook te draaien. Wederom moesten de handen van de kookpadrone het ontgelden. Nog een geluk dat hij geen pianopadrone is! Na diverse pogingen stelde hij vast dat dit het was. De teen zou wel scheef blijven maar als het aan de onderkant van de voet geen pijn deed, kon het zo blijven. Opereren was dan niet nodig. Het deed aan de onderkant geen pijn. Opnieuw getapet, poging gedaan om de rekening te betalen en toen dat niet lukte terug naar de villa. Heerlijk in het zonnetje gezeten!

IMAG3868[1]Om de stemming erin te houden werd er vrijdagavond uit gegeten bij Amici Miei, een nabij gelegen restaurant met erg vriendelijke eigenaren, lekker eten en prima wijn. Na afloop van de maaltijd maakte zuippadrone een foto van al het glasservies dat tijdens het eten gebruikt was. De vrolijke Roberto vulde dit stilleven nog even aan met de flessen die er in de loop van de avond geleegd waren. Niet alleen die van ons, maar ook die van andere gasten die inmiddels alweer weg waren. Deze foto maakte bitch zelf. Het was een gezellige boel. Voor het slapen gaan nog even gekeken naar de film “Onder invloed” (hoe toepasselijk) waarin bitchgenoot op onovertroffen wijze een Belgische agent zonder tekst maar met alpaca vertolkte. En toen lekker ingestort.

Vandaag de laatste dag bij de padroni. Tassen zijn gepakt. Rolstoel voor beide vliegvelden is geregeld en bitchkind komt ons ophalen. Ondanks de teen toch een heerlijk relaxt weekje gehad.

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch shopt nog meer

Ook in Italie moeten er kerstboodschappen gedaan worden. Bitch, bitchgenoot en jodelpadrone reisden af naar Pavia, schrijfpadrone bleef thuis. We begonnen met een bezoek aan de kerstmarkt aldaar. Mantra’s waren niet nodig. Er waren twee rijtjes met elk acht kraampjes en dat was het. Dankzij de traditionele kerstmist die overging in regen was de belangstelling voor de markt minimaal. Alle ruimte en tijd dus om het aangebodene te bewonderen: boeken, sieraden, handschoenen, sjaals, zeepjes, wierook en – waarachtig – ook wat kerstdingetjes. Niks spectaculairs. De regen drupte zorgvuldig tussen de afdekzeilen door in de nekken van de ollandesi. Na deze indrukwekkende ervaring was het tijd voor de lunch en daarna ging de tocht vol gespannen verwachting verder naar het plein voor de Dom alwaar geen kerstmarkt. De Dom zelf was niet open dus er viel weinig anders te doen dan de witte punto op te halen en naar de supermarkt te reizen.

Bij de Carrefour was het druk, maar niet zo druk als bij de Appie afgelopen zaterdag. Er werd relaxt gewinkeld. Kookpadrone wilde peultjes en koolraap, maar dat kennen ze in dit land niet. Ook verse slagroom was niet te vinden.Terwijl de gebroeders de gewenste boodschappen bij elkaar zochten, maakte bitch foto’s van de uitstallingen op de groente- en fruitafdeling. Al snel kwam er een leidinggevende naar haar toe met het verzoek geen foto’s te maken. Alsof bitch een spion van de concurrent was. Maar bitch schikte zich en staakte het fotograferen. De voor het recept van tweede kerstdag vereiste wijn (Barolo) werd toch maar niet aangeschaft. Wijn van 15 euro om in een gerecht weg te koken is wat overdreven.

Om de kerstdagen toch in gepaste dronkenschap te kunnen doorbrengen, werd tot slot van deze natte middag een bezoek gebracht aan de Cantina Sociale, waar de nodige wijn werd ingeslagen. Kerstmis? We zijn er klaar voor!

IMAG3819 IMAG3821 IMAG3822 IMAG3823 IMAG3827 IMAG3828 IMAG3829 IMAG3830 IMAG3832 IMAG3834 IMAG3835

Een reactie plaatsen »

Bitch shopt

Bitch viert Kerstmis in Italië, dus je zou denken dat er dan niet veel geboodschapt hoeft te worden. Desondanks had bitch op deze eerste vakantiedag de wekker op 9 uur gezet om bijtijds de stad in te gaan. Om 1 uur stapte bitch in de auto, zette bitchgenoot af bij het station (hij moest werken) en reed de stad in. Beetje later, dus. Bij de door bitch beoogde parkeergarage stond het verkeer vanaf de andere kant in de file. Daar had bitch geen zin in. Reed dus door naar de grote Appie om kerstboodschappen te doen voor bitchkind, die tweede kerstdag voor zijn liefje gaat koken. Ook bij de grote Appie was het druk, maar bitch was voorbereid. In de auto had zij gemantraad: “Ik heb geen haast, ik neem de tijd, ik wind me niet op, ik laat me niet gek maken.” En dat werkte. Bitch was zo relaxt dat ze pas bij de betaalautomaat bedacht dat ze wel een scanner had gepakt, maar haar boodschappen niet gescand had. Dat dus eerst maar gedaan alvorens af te rekenen. Het lampje op de betaalautomaat flikkerde vrolijk in het rood, maar geen enkel personeelslid nam de moeite om bitch te controleren. Dan niet!

Boodschappen in de auto. Naar de Gall & Gall voor een flesje whisky en naar de Etos. De rij voor de kassa was langer dan de winkel en maakte derhalve een flinke lus. “Ik heb geen haast, ik neem de tijd, ik wind me niet op, ik laat me niet gek maken.” En ging de winkel dus maar niet in. Terug naar de parkeergarage in de stad, waar de file inmiddels teruggelopen was tot drie auto’s. Bij de ingang stond dat de garage bezet was, maar op de bovenste etage waren nog heel veel vrije plekjes. Bitch liep zo de V&D in waar ze nog even een cadeautje voor de padroni wilde scoren. De rij bij de kassa’s was natuurlijk lang. En de rij waarachter bitch aansloot was uiteraard de langzaamste. “Ik heb geen haast, ik neem de tijd, ik wind me niet op, ik laat me niet gek maken.” De mevrouw voor bitch draaide zich verbaasd om toen bitch vrolijk meezong met het plaatselijke dweilorkest dat vanwege de regen besloten had in de V&D te gaan spelen. 

tonijn2Toen het cadeau betaald was, besloot bitch dat het tijd was voor een broodje. Er was nog niet geluncht. Ook in La Place was het druk. Bij de broodjes stond een echtpaar langdurig te aarzelen, terwijl de keuze beperkt was tot een pistoletje tonijnsalade of een vage focaccia. “Ik heb geen haast, ik neem de tijd, ik wind me niet op, ik laat me niet gek maken.” Uiteindelijk besloten ze tot een gebakje en was de dame voor bitch aan de beurt. Ze schoof op, pakte de tang en een tonijnsaladegeval en duwde weer terug. “Ik moet een bordje,”  zei ze al duwend. “Mág ik een bordje,” verbeterde bitch vriendelijk en reikte een bordje aan. De vrouw wist niet hoe ze het had. Bitch koos een pistoletje tonijnsalade, betaalde bij de net geopende kassa zonder rij en vond een plekje aan de lectuurtafel tegenover een mevrouw die ook een pistoletje tonijnsalade at. Al snel werd er gezellig gekletst over de drukte, werk, kinderen, kerstmis, boerenkool en allerlei andere heerlijke koetjes en kalfjes. Toen we afscheid namen, stelde ze zich nog even voor. Anja. Ze had in het Zaans Museum gewerkt op de afdeling educatie. 

Naar de Etos. In dit filiaal was de rij overzichtelijk. Vier personen voor bitch. Maar bij de kassa drie caissières die elkaar heel veel te vertellen hadden, waardoor het allemaal nog best lang duurde. “Ik heb geen haast, ik neem de tijd, ik wind me niet op, ik laat me niet gek maken.”

Terug naar de auto en naar huis. Lekker geshopt! “Ik heb geen haast, ik neem de tijd, ik wind me niet op, ik laat me niet gek maken.”

1 Reactie »

Bitch en de dropjes

Kinderen zijn soms echte dropjes. Zitten ze in groep 8 maar ze doen dingen die je van kinderen in groep 8 niet meer verwacht. 

Dropje 1
Afgelopen week was bitch met de groep op excursie naar het plaatselijke museum. Op de fiets. Het was een koude, maar windstille dag dus fietsen kon best. De dag voor de excursie kwam een van de leerlingen naar bitch toe met de mededeling dat ze een gat in haar fiets had. Bitch begreep dat natuurlijk wel, maar hield zich van de domme. Na enig doorvragen en wat hulp bleek dat ze een lekke band had. Bitch heeft uitgelegd dat ze met een lekke band of zonder fiets niet mee zou kunnen. De volgende ochtend verscheen ze met haar fiets op school. Bitch informeerde of het gelukt was met de band. Het antwoord was: “Ja, hoor. Maar net was hij weer lek en ik heb hem opgepompt.” Niet mee, dus.

Dropje 2
De groep van bitch bevat veel guppies, jonge leerlingen, weinig zittenblijvers. Sommige kinderen zijn dan ook nog eens klein van stuk. Een van de guppies fietste op de heenweg van de excursie vlak voor bitch. De vooraan fietsende moeder had er flink de sokken in. Op de helft van de route, na ongeveer 2 km, valt guppie spontaan om met haar fiets. Bitch herkent dit wel; ze doet het zelf ook af en toe. Maar van zo’n kind verwacht je dat niet. Bitch vroeg wat er gebeurde en guppie antwoordde dat ze moe was. Bitch lekker bijdehand: “Dan moet je toch maar liever niet midden op straat gaan liggen slapen.” Geen reactie. Op de terugweg mocht het gevallen meisje vooraan naast de meefietsmoeder rijden. Ging het ineens een stuk langzamer.

Dropjes 3
Een groepje dropjes, deze keer. In het museum was een foto-expositie over de bedrijvigheid in de regio. Na een korte uitleg moest er in groepjes een opdracht uitgevoerd worden. Bitch had op school al groepjes gemaakt, gebaseerd op de mogelijkheid tot samenwerken. Niet geselecteerd op droppigheid. Dat bleek bij de uitvoering van de opdracht. Elk groepje vormde een reclamebureau en moest een reclamefoto maken voor een bedrijf uit de streek. Zo had je Reclamebureau Duyvis, Reclamebureau Forbo, enz. De naam van het reclamebureau gaf dus aan voor welk bedrijf je een foto moest maken. Er werd hard gewerkt. Het dropjesgroepje was serieus bezig. De een zocht voorwerpen bij elkaar, de ander zocht een locatie in het museum, een derde maakte de foto. Zij waren reclamebureau Forbo. De locatie was een groot stuk uitgerold linoleum dat ook nog leuk omhoog getrokken was. Twee dropjes namen plaats op het linoleum en lieten zich fotograferen met een blikje pinda’s van Duyvis. Leuke slogan erbij: “Duyvis noten…. lekkerrrr!”. Ze waren dus reclamebureau FORBO. 

Dropjes 4
Weer een groepsdropgebeuren. Het optuigen van de kerstboom, iets wat bitch graag overlaat aan de kinderen zelf. Vinden ze leuk. Ook dit jaar. Drie dropjes begonnen enthousiast met het in elkaar zetten van de lelijke kunstkerstboom. Dat was al moeilijk zat. In eerste instantie was de top het middenstuk geworden. Dat paste niet. Toen hij eenmaal goed zat gingen de lichtjes erin. Bitch ging ondertussen even de rest van de groep uit de gymzaal halen. Toen ze terugkwam zaten de lichtjes er al in. De gekleurde lampjes aan de linkerkant in de onderste helft. De witte lampjes op een kluitje rechts bovenin. Bitch vond het geen punt, maar de rest van de klas protesteerde. ’s Middags een nieuwe poging door nieuwe dropjes. Lichtjes helemaal leuk verdeeld, snoertjes te kort om het stopcontact te bereiken. Verlengsnoer aangekoppeld maar niet uitgerold. En dat mocht dan weer niet van bitch. Woensdag na de excursie poging drie. Alle snoertjes lichtjes er weer uit. Opnieuw erin, door bitch nog enigszins omgeleid zodat ze zonder verlengsnoer het stopcontact konden bereiken. Ballen erin en opnieuw geen bevredigend resultaat, vond de groep. Bitch was er wel een beetje klaar mee. Op de grond lag het uitgerolde verlengsnoer volledig verstrikt in twee afgewezen snoertjes lampjes.
Donderdag verscheen de woensdagcollega van bitch en die had er geen vrede mee. Ze begon met alle takken van de boom goed uit te vouwen, waardoor het geheel ineens een stuk toonbaarder werd. Vervolgens nog wat extra ballen erin en het project was afgerond. Een andere collega heeft therapeutisch de snoeren en het verlengsnoer ontward. Kom maar op met dat kerstfeest! We zullen zien wat dat nog aan droppigheid oplevert in de vorm van vergeten bordjes, niet verschijnen, te laat verschijnen, enz.

 

Een reactie plaatsen »

Bitch op de planken

zaans vuur voorHet is geen excuus. Daar begint bitch ook niet meer aan. Maar de afgelopen maanden hebben bitch en bitchgenoot zich voorbereid op de jubileumvoorstelling van het plaatselijke theater. Al in april hebben zij zich aangemeld voor de feestproductie: bitchgenoot als acteur en bitch als lid van een 100-koppig koor.  In september begonnen de repetities. Bitchgenoot mocht elke maandagavond aan de bak en het koor kwam eenmaal per twee weken bij elkaar. De rest moest in zelfstudie gebeuren.

De afgelopen weken is de voorstelling langzaam gegroeid tot iets groots. Naast het megakoor zijn er drie professionele (Meral Polat, Theun Plantinga en Stijn Westenend) en 20 amateurspelers, diverse dans- en theatergroepen, BZ-ers (bekende gemeentegenoten), een heuse lokale popgroep en een varken. Het verhaal vertelt de geschiedenis van de regio gekoppeld aan de drang van mensen om toneel te spelen.

Bitchgenoot speelt onder andere een oermens en een zakkensjouwer, bitch zelf galmt mee in stukken uit de Carmina Burana, een lied van Eddie Christiani, een Russisch gezang, een strijdlied en een tranentrekkend slotlied. Beiden hebben we ons “moment of fame” gehad in de plaatselijke pers, bitchgenoot in een duo interview met een een mede-acteur, bitch in de rubriek “10 vragen aan” in het zondagse sufferdje.

Afgelopen week was de montage. Liederen werden geplaatst in scènes, spelers hoorden de liederen door het koor gezongen, beide groepen bewonderden de diverse danstalenten, kortom de voorstelling kreeg vorm en inhoud. Kostuums werden gepast, vermaakt, weer gepast en op naam in tasjes gestopt. Licht en geluid waren steeds meer op het juiste moment en op de juiste plek ingesteld. De vleugels zijn gestemd en de regisseur maakt vele kilometers van de techniek naar het toneel en terug. Bitchgenoot geniet van de professionele aanpak van het theater: een week lang gewoon kunnen oefenen op het toneel, kostuums die klaargelegd en opgehangen worden, zendertje op het hoofd, enz. Bitch vindt het heerlijk om te zingen in het grote koor onder de bezielende leiding van Bas Odijk. inderdaad ook betrokken bij de Vivo-voorstelling van anderhalf jaar geleden.

Maandag 9 december generale repetitie en dan achter elkaar zeven voorstellingen in de grote zaal (900 zitplaatsen!). Spannend, maar we hebben er heel veel zin in! Veel vrienden en bekenden komen kijken omdat – zoals het theater zelf ook slogant – er altijd wel iemand meedoet die je kent.IMAG3559-zv

2013-12-04 22.31.49

1 Reactie »