bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Musical in wording

Vorig jaar was er een informatieavond voor de groep van bitch, toen nog groep 7. Ging over adviezen, drempeltest en schoolkamp. Aan het einde van de avond sprak een aantal ouders bitch aan. Ze hadden gehoord dat groep 8 van 2012-2013 geen musical ging doen. Dat klopte. De kids hadden duidelijk aangegeven dat ze daar geen zin in hadden. De ouders lieten alvast maar weten dat er voor hun kids wel een musical moest komen. Bitch’ antwoord was helder: we doen wat de kinderen willen, het is hun afscheid. Overigens hebben ook deze kinderen een geslaagde afscheidsavond gehad.

Aan het begin van dit schooljaar kwam het onderwerp natuurlijk ook bij de kinderen boven drijven. Bitch gooide de discussie open. Zeg maar wat jullie willen. Bitch past zich aan. Er werd druk gediscussieerd en na een poosje werd er gestemd. Wel een toneelstuk, geen musical. Prima. Alles kan. Eén van de leerlingen, dochter van een van de eerder genoemde ouders, was het er niet mee eens. Ze wilde een musical, net als haar grote zus. Maar er was gestemd. Discussie gesloten.

Na de kerstvakantie begon de discussie opnieuw. Het betreffende meisje had flink gelobbyd en de kinderen wilden een nieuwe stemming. Het blijft hun afscheid, dus bitch gaf ze de kans. Het kind had haar best gedaan. De stemming viel nu uit in het voordeel van de musical nadat bitch nog eens had uitgelegd dat in een afscheidsmusical net zoveel liedjes zitten als de kids willen. Het wordt dus een musical met weinig liedjes. 

Ook het onderwerp bleek stof voor discussie. De ene helft van de groep wilde een musical over school, de andere helft wilde dat nou juist niet. Het onderwerp school sprak bitch ook niet zo aan, dus daar heeft ze een beetje in gestuurd. Tegen de voorjaarsvakantie waren we er uit. Het wordt een realitysoap over schoolkinderen, waarbij maar één scène echt over school gaat. Het plan viel samen met de start van “Utopia” een realityprogramma over … iets. Bitch kijkt er niet naar, dus ze weet het niet precies. Ze waren meteen enthousiast. Twee meisjes die volgend jaar naar de HAVO gaan, kregen toestemming om de rekenles te missen en ideeën te bedenken. Dat hebben ze prima gedaan. Meteen ook de kinderen ingedeeld in de scènes en niemand had daar problemen mee.

De volgende stap was improviseren. De kinderen kregen de opzet van hun scènes even te zien en daarna moesten ze gaan spelen. Klasgenoten filmden de scène, bitch maakte aantekeningen. De filmpjes en de krabbels van bitch zullen moeten leiden tot het script. Bitch heeft wat opstartproblemen gehad, maar inmiddels is ze op stoom. Het komt allemaal goed!

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch’ beroepenproject

Het is een jaarlijks terugkerend evenement in groep 8: het beroepenproject. Ook dit jaar heeft bitch weer de nodige tijd gereserveerd om de kids te informeren over verschillende beroepen, bijbehorende opleidingen, leuke en minder leuke kanten, enz. Maar het project was wel aan een opknapbeurt toe. In het verleden bereidden de kinderen in groepjes van drie of vier een interview voor met een door hen zelf gekozen en benaderde beroepsbeoefenaar. Soms kwam die persoon op school, maar vaak ging bitch met de kinderen naar de werkplek toe. Dat was altijd erg leuk, maar zeer bewerkelijk. Als er een goede LIO-stagiair(e) was dan was het geen probleem. Maar LIO-stagiairs zijn slecht te vinden en de goede zijn helemaal zeldzaam.
Een andere aanpak dus. Enkele weken geleden heeft bitch een mail gestuurd aan haar familie, vrienden, kennissen en aan de ouders van de groep met het verzoek iets te komen vertellen over hun werk. Vanuit de ouders kwam er in eerste instantie geen enkele reactie. Na wat aandringen via de kinderen waren er toch vijf ouders bereid om langs te komen. De vrienden/kennissenmail leverde nog eens zes enthousiastelingen op en de familie van woensdagcollega maakte met drie personen het aantal van veertien gasten vol.

beroepenDe kids in groep 8 staan al een beetje in de “klaar=klaar”stand. Regelmatig wordt er gemopperd en geklaagd dat we “weer moeten werken.” Daar heeft bitch maling aan. Wat moet dat moet. Maar in de drie weken van het beroepen project (nou ja, door alle vrije dagen zijn het maar negen dagen) komen de lesboeken nauwelijks op tafel. Tot grote verbazing van bitch vroeg een van de meiden van de week wanneer we weer eens gingen werken. Ze vond die beroepen erg leuk, maar nou wilde ze wel weer eens rekenen. Echte pubers.

Wat komt er zoal langs aan beroepen?
De uitvaartverzorger: vader van een van de leerlingen. Had in de dagen voor zijn bezoek nog de oma van een van de andere leerlingen opgehaald. Hij vertelde een mooi verhaal over zijn werk zonder dat het ook maar een moment eng werd. De koffer met opmaakspullen en hechtnaalden was bar interessant.
De verpleegkundige in opleiding: dochter van woensdagcollega. Haar verhaal bevatte voor de kinderen nuttige informatie. Je moet op tijd zijn, je moet je aan de regels houden. Anders kun je het wel schudden.
Het hoofd van de klantenservice: moeder van een leerling. Zij geeft leiding aan een groep werkstudenten die de telefoon beantwoorden. De kinderen waren erg onder de indruk van de beperkte vrijheid. Als er geplast moet worden, kunnen de telefonisten zich door middel van een knop voor drie minuten afmelden. Daarna moeten ze gewoon weer op hun plek zitten.
De zzzp-er met een eigen bedrijf voor bedrijfsveiligheid: aangeleverd door het project Talentenkijker, dat bedoeld is om meer meisjes te interesseren voor een beroep in wetenschap en techniek. Had spannende dingen gedaan bij Hoogovens, Shell en BP. De kinderen waren verbaasd dat ze geen kinderen heeft. Wie moet het bedrijf dan overnemen?
De elektrotechnisch ingenieur: moeder van een leerling. Sloot mooi aan bij Talentenkijker. Ze kwam op dezelfde dag. Jarenlang gewerkt op de drukkerij van de Telegraaf. Dat was een bijzondere ervaring als enige vrouw in een mannenwereld. Maar ze heeft zich er dapper doorheen geslagen.
De logopedist: vaste gast op school, maar dan om de kleuters te screenen en de ouders van advies te dienen. Ze had een fraaie powerpoint gemaakt en stond met zichtbaar plezier te vertellen over haar werk. Over mensen die slissen, die de “r” niet kunnen zeggen (bitch!) en wat daaraan te doen is.
De acteur: hadden we daar toch ineens familie over de vloer. Gabbertje vertelde over haar ervaringen op het toneel. Het verhaal over de grommende hond op de eerste rij sloeg erg aan bij de kinderen. Vooral omdat het verhaal natuurlijk niet verteld, maar gespeeld werd. Ook liet Gabbertje zich eenvoudig overhalen om een stukje te zingen. Stoer hoor in zo’n klas vol pubers.
De visagiste die liever schminkt: moeder van een leerling. Heeft een hele dure visagie-opleiding gedaan waar ze er al snel achter kwam dat grimeren leuker is. Dat doet ze dus – ook op school – regelmatig. Een indrukwekkende koffer vol doosjes en potjes sleepte zij mee en daaruit gebruikte ze materialen om het verschil tussen make-up en schmink duidelijk te maken.
De serveerster: andere dochter van woensdagcollega. Sprak liefdevol en enthousiast over haar werk in een van de betere restaurants in Noord-Holland. Strenge regels, maar veel plezier in wat ze doet. Het idee dat er een varkentje rondloopt in het restaurant sprak niet alle kinderen aan.
De stucadoor: kon vanwege een dringende klus niet komen, maar had zijn schoonvader geregeld die de klas inwijdde in de kunst van het glas-in-lood maken. Hij had veel spul bij zich. Helaas sprak het onderwerp de kinderen niet zo aan. Ze kennen het nauwelijks. Bitch was wel erg blij met het onderwerp.
De chefkok: echtgenoot van woensdagcollega. Net als zijn dochter enthousiast over de plek waar hij werkt. Zijn ogen glimmen als het over eten gaat. Hoog tijd dat bitch dat restaurant eens gaat uitproberen. Hij begon meteen over coquilles, dus dat komt helemaal goed.

Op het programma staan voor de komende week nog: een wegenbouwer, iemand die aan de elektriciteit bij het spoor werkt en de directeur van de naastgelegen school voor voortgezet onderwijs. En dan evalueren. Bitch is toch wel benieuwd wat de kinderen ervan vonden. Wordt dus vervolgd.

Een reactie plaatsen »

Bitch met toeslag

treinBitch ging een dagje met een oud-collega naar Breda om daar een andere oud-collega en zijn vrouw op te zoeken. De reis was goed voorbereid. We gingen met de intercity direct (voorheen de Fyra) omdat we dan geen last zouden hebben van werkzaamheden aan het spoor bij Tilburg. En omdat de snelste verbinding was natuurlijk. Bitch heeft een voordeelurenkaart dus de oud-collega kon met korting mee.  Bitch had voor hem een kaartje Amsterdam-Breda en terug aangeschaft. Onderweg naar Amsterdam bedacht bitch dat er voor intercity direct een toeslag betaald moet worden en dat had ze dus niet gedaan. Op Amsterdam CS dus maar even naar de ticketbalie. Daar wist bitch een dermate warrig verhaal af te steken dat de balinese niet begreep dat bitch een papieren kaartje had gekocht terwijl ze in het bezit was van een ov-chipkaart. Opnieuw begonnen dus maar. En het was niet moeilijk. Bitch kocht er twee toeslagkaartjes bij. Eén voor heen en één voor terug voor de meereizende collega. Zelf kon ze haar ov-chipkaart bliepen bij de zgn. toeslagpaal op het perron. Een kind kan de was doen.

dickens en jonesWe reden in iets meer dan een uur naar Breda. Echt snel dus, met veel tunnels en weinig stations. Samen met de Bredase oud-collega en zijn vrouw brachten we de middag door op terrasjes in de zon. Met wijn, hapjes, nog meer wijn en een grote groep zeer luidruchtige studenten. Na het eten (Dickens en Jones, erg lekker!) was het tijd om het station weer op te zoeken. We waren op tijd maar waren toch enigszins gejaagd want bitch moest nog toeslag bliepen. Op het hele perron was helaas geen toeslagpaal te vinden. Terug naar de hal en raad gevraagd aan een geuniformeerde. Simpel antwoord: “Nee, er zijn hier geen toeslagpalen.” Bitch protesteerde. Ze moest toch toeslag betalen! De man wist ook niet hoe het werkte maar adviseerde bitch om in Rotterdam even snel het perron op te lopen en de toeslagpaal te gebruiken want daar stonden ze zeker wel. Zo gezegd, zo niet gedaan. De trein had vertraging, reed niet op het HSL-spoor maar op de gewone lijn en stopte maar heel kort in Rotterdam om nog iets van de vertraging in te halen. Absoluut geen tijd om even te gaan bliepen bij de toeslag paal. Hij stond er wel. Bitch heeft hem gezien! Tegen de oud-collega had bitch bij vertrek al gezegd dat ze het wel aan de conducteur zou vragen als die langskwam. En die kwam niet.

Kortom: geen toeslag. Bitch heeft het serieus geprobeerd maar het zat er gewoon niet in. Maar het was wel een geslaagde dag, met of zonder toeslag. 

Een reactie plaatsen »

Schoolvoetbal

Het was weer de tijd van het jaar om langdurig op de zere voeten in het gras te staan. Donderdag 3 april traden de dames uit de groep van bitch aan en dinsdag 8 april waren de heren aan de beurt. Laten we beginnen met vast te stellen dat bitch zeer weinig met voetbal heeft. Dat gezegd hebbend volgt nu een niet zo korte terugblik.

De dames
Van tevoren was er getraind. Een moeder uit groep 7 had aangeboden de meidenteams van groep 7 en van groep 8 een training te geven op een serieus voetbalveld. Hartstikke lief natuurlijk. De volgende ochtend – het was de vrije dag van bitch – had de moeder bij de juf van groep 7 haar beklag gedaan. De dames waren erg dwars en onbeschoft geweest. De scheldwoorden vlogen over het veld. Op donderdag hebben woensdagcollega en de collega van groep 7 een stevig gesprek gevoerd met de dames. Er werden duidelijke afspraken gemaakt over het gebruik van scheldwoorden. Die werden verplicht vervangen door het woord “yoghurt”. Wie zich tijdens de wedstrijden misdroeg, zou onmiddellijk naar de kant gehaald worden. Als meerdere meiden zouden schelden, dan werd het hele team teruggetrokken. Met die missie werden ze de strijd in gestuurd.
Het weer was goed, de outfitjes waren absoluut verantwoord: een rood schoolshirt als gemeenschappelijk element (behalve voor de keeper), zeer diverse broekjes en sportschoenen voor de persoonlijke finishing touch. Nergens een scheenbeschermer of noppen te bekennen. En ze waren allemaal op tijd, iets wat op school lang niet altijd lukt. Iets wat ook de organiserende voetbalclub niet lukte. De veldindeling in het rooster klopte niet en het duurde ruim een kwartier voor alle teams en scheidsrechters het juiste speelveld gevonden hadden. Maar toen ging het dan echt los. De eerste wedstrijd was de  beste! Met z’n allen slaagden de dames erin de stand op 0-0 te houden. De tegenstander was eigenlijk wel goed, dus het publiek was tevreden. De meiden stortten zich echter in een diepe dip. Ze konden toch al niet meer winnen, dus waarom zouden ze nog verder spelen. Een vader greep in, riep zijn dochter tot de orde en slaagde erin het moreel weer wat op te vijzelen. De andere drie wedstrijden werden feestelijk verloren. Topper van de laatste wedstrijd was absoluut de keeper die in een hip broekje met bijpassend knoopshirtje, op gympies en zonder handschoenen veel ballen uit haar doel hield. De tegenpartij had nog geroepen dat ze geen echte keeper was. Wél dus!
De dames werden aangemoedigd door een aantal mannelijke klasgenoten waarvan er eentje volledig in de slappe lach schoot door de missers die er gemaakt werden. Of als juf iets zei. Dan keek hij in de richting van bitch en gierde het uit.  Het was de grappenbedenker van 1 april.
Met één gelijkspel en drie verloren wedstrijden was het duidelijk: hier eindigde de voetbalcarrière van de vrouwen. Geen extra avond voor bitch en haar collega langs de lijn.

De heren
De mannen hadden niet getraind, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze konden het wel. Hier wel verantwoorde kleding, noppen, broekjes en sokken. De mannen speelden in een combinatieteam van groep 7/8 omdat er in beide groepen niet genoeg jongens zaten voor een afzonderlijk team. Een vriendelijke vader had de rol van coach op zich genomen en deed dit ook met verve. 
In het veld zag je duidelijk verschil tussen de spelers. De mannen in de verdediging voetbalden zichtbaar alleen maar in de voetbalkooi. Het was duidelijk te zien dat zij niet gewend zijn lange afstanden te lopen. Na de eerste wedstrijd van een kwartier sloeg de uitputting al toe. In de spits stonden de echte veldvoetballertjes die veel kilometers aflegden en de bal goed bij zich wisten te houden. Tussen de verdedigers en de aanvallers gaapte steeds een geweldig gat!
In de eerste wedstrijd begon de tegenstander bij een achterstand van 2-0 te mopperen. onze kinderen waren te groot en dat was niet eerlijk. Of het wel allemaal kinderen van groep 7 waren. Bitch heeft vriendelijk uitgelegd dat het een combinatieteam was, wat haar de nodige boze blikken opleverde. De reglementen zeggen hier verder niks over. Scholen kunnen één of meer teams opgeven voor de categorie groep 7/8. Niets mis mee, dus. De wedstrijd werd gewonnen. En onze voetballers waren niet extreem groot. In tegendeel.
In de tweede en wedstrijd troffen de echte voetballers spelers uit hun eigen team, die op een andere school zitten. Ze werden ingemaakt. Maar de mannen gaven niet op. Ze begonnen vol vuur aan de laatste wedstrijd. Deze werd gewonnen met 2-1. Twee prachtige doelpunten!
De mannen werden aangemoedigd door een aantal dames uit het meidenteam. Heel leuk, heel enthousiast tijdens de eerste wedstrijd. Daarna waren de meeste alweer verdwenen. Het regende bij vlagen heel hard en ze waren op de heenweg al doornat geworden. Eén meisje bleef voor alle wedstrijden en bleef ook enthousiast aanmoedigen. Dat is de ware geest.
Of de mannen door zijn naar de volgende ronde weet bitch niet. Zij moest meteen na de laatste wedstrijd weg om de auto naar huis te brengen waar bitchgenoot ongeduldig zat te wachten omdat hij met de auto naar een repetitie in Amsterdam moest.

De ouders
Bij de wedstrijden van de meiden waren veel ouders aanwezig, sommigen de hele avond, anderen maar een korte tijd. Maar hoe dan ook, er was belangstelling. Die was er ook bij de wedstrijden van de jongens, maar daar waren het vooral ouders van groep 7. Van de groep van bitch was er welgeteld één moeder. De rest was van groep 7. Maar beide avonden gedroegen zij zich zeer sportief. Geen onvertogen woord gehoord.

Bitch
Voor bitch waren het lange avonden met veel te veel staan en hangen. Bij de wedstrijden van de meiden was bitch heel stoer op de fiets gegaan omdat het prachtig weer was. De terugreis per fiets viel niet mee. Bij de jongens was het weer waardeloos en dat was ook voorspeld dus bitch had de auto gepakt. Maar ook deze avond was het fijn toen het over was. Stiekem hoopt bitch altijd dat de finales niet gehaald worden want dat betekent nóg een avond langs het veld. Niet verder vertellen, hoor!

Een reactie plaatsen »

1 april!

Over het algemeen lukt het bitch aardig om 1 april te negeren. Soms doordat het in een weekend valt, soms omdat er toevallig een vrije dag is. Dit jaar was er geen ontkomen aan: op 1 april moest bitch werken. Tot de tanden gewapend betrad zij het lokaal, maar de club van 24 was redelijk rustig. Meteen om vijf over half negen kreeg bitch ruimte voor een grap. Eénmaal per vier weken bezoekt de groep de “biebbus”. Op dinsdag. Nog altijd hebben de kids het schema niet in hun hoofd en verschijnen ze op onze biebbusdag zonder boeken op school. Ook deze eerste aprildag werd aan bitch gevraagd of we naar de biebbus moesten. Dat was niet zo, maar bitch antwoordde vriendelijk dat het inderdaad onze dag was. Paniek alom! Niemand had boeken mee om te ruilen. En juf had niks gezegd! Na een paar minuten paniek heeft bitch maar eens vriendelijk op de datum op het whiteboard gewezen. Grap werd gewaardeerd!

geintje! Later die ochtend kwam een collega (de woensdagcollega) bitch vertellen dat er een grap in de maak was. Ze hadden haar in vertrouwen genomen. Om tien uur zouden alle kinderen opstaan, naar buiten gaan en zich verstoppen. Dan zou juf wel boos worden! Maar het was nog vroeg, dus er was nog ruimte voor een andere grap. Een paar maal per dag vult bitch haar waterflesje bij de kraan in het lokaal. Vandaag had een van de schatjes plakband op de uitgang (mond?) van de kraan geplakt, zodat het water aan alle kanten behalve de goede naar buiten spoot. Maar bitch was voorbereid op dit soort dingen en deed de kraan dus heeeeel voorzichtig open. Het lekte een beetje maar het werd geen waterballet. De jongen die het gedaan had, was op dat moment in een andere ruimte voor een “sollicitatiegesprek” met de stagiaire. Bitch vulde haar flesje en liep naar de andere ruimte. Op afstand volgde zij het gesprek. Het ging toevallig over de kwaliteiten die je nodig hebt als je politieagent wilt worden. Toen er een stilte viel, informeerde bitch of je ook gevoel voor humor moest hebben als agent. De jongen knikte overtuigd van ja. Op dat moment keerde bitch ongemerkt haar flesje water om boven het hoofd van de grapjas. Hij had inderdaad gevoel voor humor. Wist meteen waarom bitch het deed en wij complimenteerden elkaar met de leuke grap.

En toen werd het echt tien uur. Een jongen stond op en verdween naar het toilet. Dat mag in groep 8 zonder vragen. Een tweede jongen stond op om ook naar het toilet te gaan. Dat mag niet. Dus bitch informeerde wat de plannen waren. Naar het toilet. Niet dus. Eén tegelijk, conform de afspraak. De groep werd wat onrustig. Bitch vond het sneu dat ze het niet voor elkaar kregen om toevallig met veel personen tegelijk naar het toilet te gaan, dus ze besloot een opening te bieden. “Ik moet even een telefoontje doen,” zei bitch en verdween naar het kamertje van woensdagcollega. Daar werd een paar minuutjes gezellig gekletst en toen besloot woensdagcollega even te gaan kijken in de klas. Alle kinderen zaten braaf op hun plek te werken. Dat doen ze anders nooit als bitch de klas uit is. Het was de bedoeling dat juf ín de klas zou zijn. Dus woensdagcollega keerde terug en stuurde bitch weer naar de klas. Ze zat nog maar net op haar stoel of alle kinderen stonden op en liepen (echt waar!) in een rijtje de klas uit. Bitch “mopperde”. “Wat krijgen we nou weer?” riep zij met luidde stem. Op haar gemakkie wandelde bitch naar de voordeur, maar de kids waren natuurlijk allang uit beeld. Bitch keek wat zoekend in het rond, praatte wat met collega’s van buitenspelende groepen en wond zich niet op. Heel even kwam om de hoek een koppie tevoorschijn. Toen riep bitch: “Betrapt! Kom maar weer terug!” En daar kwamen ze weer. Luidkeels lachend om hun eigen grap. De reactie van bitch  was boos genoeg geweest voor het effect. Een paar lafbekken wezen onmiddellijk het jongetje van de kraangrap aan als bedenker. Hij gaf het lachend toe. Tot teleurstelling van de verraders kreeg hij een “duim omhoog” van juf. Geen straf. Goede grap wederom!

Het werd weer wat rustiger in de klas en we werkten nog een poosje aan de sommen van die dag. Na de lunchpauze stond bitch nóg een grap te wachten. De kinderen hadden buiten gespeeld onder het toeziend oog van andere collega’s terwijl bitch een broodje at. Toen de bel ging, begaf bitch zich naar de deur om haar klas op te vangen, maar de boeven waren in geen velden of wegen te bekennen. Bitch liep naar de klas die tot haar verbazing gevuld was met kleuters. Ze zaten met bungelende beentjes op de veel te hoge stoelen aan veel te hoge tafels te tekenen. Heel braaf. En riepen keurig in koor “1 april!” toen bitch binnenkwam. Leuke grap! Bitch was verrast en vroeg of de kleuters dan misschien wisten waar de kinderen van groep 8 waren. Ze hadden natuurlijk geen idee. Giechel, giechel. Bitch ging op zoek en trof haar lange lummels in het lokaal van de kleutercollega. In de kring, opgevouwen op veel te kleine stoeltjes. “1 april!” klonk ook daar. Eigenlijk wilden de pubers wel in de kleuterklas blijven maar er stond nog een les van de stagiaire op het programma dus dat kon niet.

lachenOok deze grap was bedacht door de politieagent in spé. En ook hiervoor kreeg hij een compliment van juf. De rest van de week was de jongen uitgesproken vrolijk en handelbaar! Normaal gesproken is het er één die nogal wat energie kost. Dat is toch pure winst!

1 Reactie »