bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch’ beroepenproject

op 16/04/2014

Het is een jaarlijks terugkerend evenement in groep 8: het beroepenproject. Ook dit jaar heeft bitch weer de nodige tijd gereserveerd om de kids te informeren over verschillende beroepen, bijbehorende opleidingen, leuke en minder leuke kanten, enz. Maar het project was wel aan een opknapbeurt toe. In het verleden bereidden de kinderen in groepjes van drie of vier een interview voor met een door hen zelf gekozen en benaderde beroepsbeoefenaar. Soms kwam die persoon op school, maar vaak ging bitch met de kinderen naar de werkplek toe. Dat was altijd erg leuk, maar zeer bewerkelijk. Als er een goede LIO-stagiair(e) was dan was het geen probleem. Maar LIO-stagiairs zijn slecht te vinden en de goede zijn helemaal zeldzaam.
Een andere aanpak dus. Enkele weken geleden heeft bitch een mail gestuurd aan haar familie, vrienden, kennissen en aan de ouders van de groep met het verzoek iets te komen vertellen over hun werk. Vanuit de ouders kwam er in eerste instantie geen enkele reactie. Na wat aandringen via de kinderen waren er toch vijf ouders bereid om langs te komen. De vrienden/kennissenmail leverde nog eens zes enthousiastelingen op en de familie van woensdagcollega maakte met drie personen het aantal van veertien gasten vol.

beroepenDe kids in groep 8 staan al een beetje in de “klaar=klaar”stand. Regelmatig wordt er gemopperd en geklaagd dat we “weer moeten werken.” Daar heeft bitch maling aan. Wat moet dat moet. Maar in de drie weken van het beroepen project (nou ja, door alle vrije dagen zijn het maar negen dagen) komen de lesboeken nauwelijks op tafel. Tot grote verbazing van bitch vroeg een van de meiden van de week wanneer we weer eens gingen werken. Ze vond die beroepen erg leuk, maar nou wilde ze wel weer eens rekenen. Echte pubers.

Wat komt er zoal langs aan beroepen?
De uitvaartverzorger: vader van een van de leerlingen. Had in de dagen voor zijn bezoek nog de oma van een van de andere leerlingen opgehaald. Hij vertelde een mooi verhaal over zijn werk zonder dat het ook maar een moment eng werd. De koffer met opmaakspullen en hechtnaalden was bar interessant.
De verpleegkundige in opleiding: dochter van woensdagcollega. Haar verhaal bevatte voor de kinderen nuttige informatie. Je moet op tijd zijn, je moet je aan de regels houden. Anders kun je het wel schudden.
Het hoofd van de klantenservice: moeder van een leerling. Zij geeft leiding aan een groep werkstudenten die de telefoon beantwoorden. De kinderen waren erg onder de indruk van de beperkte vrijheid. Als er geplast moet worden, kunnen de telefonisten zich door middel van een knop voor drie minuten afmelden. Daarna moeten ze gewoon weer op hun plek zitten.
De zzzp-er met een eigen bedrijf voor bedrijfsveiligheid: aangeleverd door het project Talentenkijker, dat bedoeld is om meer meisjes te interesseren voor een beroep in wetenschap en techniek. Had spannende dingen gedaan bij Hoogovens, Shell en BP. De kinderen waren verbaasd dat ze geen kinderen heeft. Wie moet het bedrijf dan overnemen?
De elektrotechnisch ingenieur: moeder van een leerling. Sloot mooi aan bij Talentenkijker. Ze kwam op dezelfde dag. Jarenlang gewerkt op de drukkerij van de Telegraaf. Dat was een bijzondere ervaring als enige vrouw in een mannenwereld. Maar ze heeft zich er dapper doorheen geslagen.
De logopedist: vaste gast op school, maar dan om de kleuters te screenen en de ouders van advies te dienen. Ze had een fraaie powerpoint gemaakt en stond met zichtbaar plezier te vertellen over haar werk. Over mensen die slissen, die de “r” niet kunnen zeggen (bitch!) en wat daaraan te doen is.
De acteur: hadden we daar toch ineens familie over de vloer. Gabbertje vertelde over haar ervaringen op het toneel. Het verhaal over de grommende hond op de eerste rij sloeg erg aan bij de kinderen. Vooral omdat het verhaal natuurlijk niet verteld, maar gespeeld werd. Ook liet Gabbertje zich eenvoudig overhalen om een stukje te zingen. Stoer hoor in zo’n klas vol pubers.
De visagiste die liever schminkt: moeder van een leerling. Heeft een hele dure visagie-opleiding gedaan waar ze er al snel achter kwam dat grimeren leuker is. Dat doet ze dus – ook op school – regelmatig. Een indrukwekkende koffer vol doosjes en potjes sleepte zij mee en daaruit gebruikte ze materialen om het verschil tussen make-up en schmink duidelijk te maken.
De serveerster: andere dochter van woensdagcollega. Sprak liefdevol en enthousiast over haar werk in een van de betere restaurants in Noord-Holland. Strenge regels, maar veel plezier in wat ze doet. Het idee dat er een varkentje rondloopt in het restaurant sprak niet alle kinderen aan.
De stucadoor: kon vanwege een dringende klus niet komen, maar had zijn schoonvader geregeld die de klas inwijdde in de kunst van het glas-in-lood maken. Hij had veel spul bij zich. Helaas sprak het onderwerp de kinderen niet zo aan. Ze kennen het nauwelijks. Bitch was wel erg blij met het onderwerp.
De chefkok: echtgenoot van woensdagcollega. Net als zijn dochter enthousiast over de plek waar hij werkt. Zijn ogen glimmen als het over eten gaat. Hoog tijd dat bitch dat restaurant eens gaat uitproberen. Hij begon meteen over coquilles, dus dat komt helemaal goed.

Op het programma staan voor de komende week nog: een wegenbouwer, iemand die aan de elektriciteit bij het spoor werkt en de directeur van de naastgelegen school voor voortgezet onderwijs. En dan evalueren. Bitch is toch wel benieuwd wat de kinderen ervan vonden. Wordt dus vervolgd.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: