bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Col

op 18/07/2014

Gisteravond in het hoofd nog erg bezig geweest met de vliegtuigramp. Er blijken veel meer Nederlanders aan boord geweest te zijn dan iedereen dacht. Je maakt je dan toch zorgen. Kennen we mensen die op vakantie zouden gaan in die richting. Er waren kinderen aan boord. Die zitten op een school. Wat nou als die bij bitch op school zitten? En meer van dat soort gedachten.

Als we wakker worden blijkt het water opnieuw afgesloten te zijn. Niet zo’n probleem, er is melk voor het ontbijt. Tegen dat er gedoucht moet worden komt het systeem sputterend weer op gang. 
We installeren ons met een boekje in de schaduw in de tuin waar het prima uit te houden is. Bitchgenoot lacht om en citeert regelmatig uit het dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar. Ook wel “Pogingen om er nog iets van te maken”. Dit boek was bitch aangeraden en later ook cadeau gedaan door exfietsvriendin (ex bij fiets; door knieproblemen fietst ze nauwelijks nog). Zij lag dit in het ziekenhuis (niet vanwege de knie, maar vanwege galblaasproblemen) te lezen en vond het echt iets voor bitch. Is het ook. Leuk boek met een ernstige ondertoon. Je zal maar bejaard zijn in deze tijd. Dat bitchgenoot eruit citeert terwijl bitch het al gelezen heeft, is geen ramp. Het blijft leuk. Zelf leest bitch in “Dexter”. Vorig jaar dankzij de padroni verslaafd geraakt aan de series, maar de boeken zijn ook goed leesbaar. En regelmatig ook om te lachen. Daarvoor gumt bitch de laatste dertig bladzijden van “Rinoceros”. Ook weer klaar. 

In de loop van de middag rijden we naar de Col de la Schlucht. Het blijft hier een raar mengelmoesje van Frans en Duits. Het is er hoog – zo’n 1100 meter -, zonnig en druk. We doen op een terrasje cola en bosbessentaart. Eigenlijk wilden we een sandwich, maar die hadden ze niet. Bij vertrek uit de uitspanning zien we in de tuin een kopie van Manneken Pis staan. Heel raar! 
In een souvenirwinkel proberen we te achterhalen of deze col daadwerkelijk een schlucht heeft, een kloof. Maar we worden niet veel wijzer. Ze verkopen vooral meuk en het stinkt er. Reden genoeg om weer te vertrekken. We laten de stoeltjeslift links liggen en rijden verder over de Route des Crêtes. Vier jaar geleden waren we hier ook en we herinneren ons deze route als erg prachtig. En dat is hij ook. Je rijdt vlak onder de kam van de heuvels/bergen en er zijn regelmatig prachtige uitzichten. En skiliften en restaurants en zo. We passeren ook de plek waar we vier jaar geleden gewandeld hebben. Ook toen al een wandeling die eigenlijk te ingewikkeld was voor bitch. Deze keer slaan we hem over. We vinden een plekje in de schaduw op een P, klappen daar de stoeltjes uit en genieten van het uitzicht, het weer en onze boekjes. 
Laat in de middag rijden we terug naar La Bresse, waar we een broodje kopen en dan op zoek gaan naar eten. Even een bezoekje gebracht aan de plaatselijke kerk, die het in WOII heel zwaar heeft gehad. Zowat alles is nieuw. We dineren op het terras bij Hotel de la Poste. gewoon omdat het daar van de week erg lekker was. Deze keer vormt de eendenborst de hoofdmoot. Het moet wel een enorme eend geweest zijn, gezien de hoeveelheid die we op ons bord krijgen. Al wachtend en etend kijken we naar de bakker aan de overkant. Ze hebben een broodverkoopmachine buiten staan voor als ze gesloten zijn. Terwijl wij kijken wordt het apparaat gevuld. De dames zijn nog erg aan het uitzoeken hoe het werkt. Al snel nadat de machine gevuld is verschijnen de eerste klanten, maar op de een of andere manier werkt het niet goed. Op een gegeven moment staat de buurman van boven de wasserette aan de dames van de boulangerie uit te leggen hoe het werkt. Heel grappig allemaal. Maar het kan nog leuker. Het is inmiddels sluitingstijd voor de boulangerie dus één van de dames heeft op de knop gedrukt waarmee de schuifdeuren van buitenaf niet meer open gaan. Er staan weer klanten bij Le Distripain (zo heet dat apparaat) en weer zijn er problemen. Beide dames stappen naar buiten en ontdekken dat ze – na het oplossen van de problemen –  niet meer naar binnen kunnen. Eén van de dames weet een omweg, de andere staat wat ongemakkelijk lachend voor de deur. Ze ziet wel dat wij het zien en dan wordt er aan beide zijden voluit gelachen. Bitch heeft er tranen van in de ogen.

Het eten is heerlijk en veel. Zonder toetje vertrekken we naar het huisje met het idee alvast wat op te ruimen, maar eigenlijk valt er niks op te ruimen. Alles wat in de rondte staat, hebben we gewoon nog nodig. Morgen dus maar. Dat biedt ons de kans om nog even in de tuin te hangen en de route naar de Alpen te plannen. We stellen vast dat we het eerste stukje zelf doen (Route des Crêtes tot Thann) en daarna ons zullen laten leiden door onze  routemiep. Het is een kilometer 400 dus we gaan niet al te recreatief rondrijden. We zullen zien. Als er WiFi is dan blogt bitch vrolijk voort. Zo niet… dan niet.

vakantie2014076 vakantie2014079 vakantie2014080 vakantie2014084 vakantie2014086 vakantie2014088


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: