bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Prut

Het wil maar niet lukken met het weer. We zitten hier in La Plagne Soleil op ruim 2000 meter hoogte en de wolken zitten ook ongeveer op die hoogte. Vandaag geen stukje blauwe lucht gezien. Wel regen, van die drizzle. We hebben gelukkig genoeg boeken om te lezen, een laptop om af en toe het nieuws te kijken (als het werkt) en te bloggen. 

In de loop van de middag wordt het toch nog droog en bitchgenoot besluit een eindje te gaan wandelen. Bitch zwaait hem uit en ziet hem vervolgens binnen een kwartier alweer op het terras staan. Hij is linksaf naar boven gelopen maar daar valt niks te beleven. Dus nu de andere kant op. Nog eens een kwartier later belt hij op. Hij staat bij het station van de telebus – een kabelverbinding met La Plagne Centre – en is van plan naar beneden te gaan. Of bitch misschien mee wil. Nou is het gebruik van kabelbanen geen hobby van bitch, maar vooruit. Bitch pakt jas en tas en gaat naast het appartement op de bushalte staan. Er zijn allerlei gratis verbindingen van het ene La Plagne naar het andere. Het busje rijdt de hele dag heen en weer tussen Soleil en Village, waar het station van de telebus is. Gezellig samen zakken we af naar Centre en zwerven daar eindeloos door een complex waarin appartementen, kantoren, winkels en nog veel meer te vinden zijn. Vrij veel gesloten, helaas. Maar het loopt wel gezellig. De Spar is nu wel open en we doen nog maar wat inkopen. Nog even slenteren langs de minigolfbaan en potentiële eetgelegenheden en dan zwerven we weer terug naar de telebus. Even lekker een frisse neus gehaald. 

Terug in het appartement wordt er weer volop gelezen. En getukt. We eten brood omdat dat op maandag een goede combi blijkt te zijn met de reumapillen. Daarna nog wat tv kijken. Zelfs de Franse tv doet verslag van de toestanden rondom het neergestorte vliegtuig. Bitch blogt en maakt daarbij dankbaar gebruik van de foto’s van bitchgenoot. Hij heeft vandaag eindelijk de echte camera een keer gebruikt.

vakantie2014104 vakantie2014111 vakantie2014115 vakantie2014117

1 Reactie »

Wolken

Bitch zal beginnen met een tweede, wat uitgebreidere beschrijving van het appartement. We hebben daarin een ruime woonkamer/keuken met een lekkere hangbank. Bij aankomst moesten we meteen een inventarislijst checken en inleveren. Het enige wat ontbrak was een stoffer & blik en een stoofpan. Bij de receptie wisten ze ook niet zo goed wat daarmee bedoeld werd, maar als we hem nodig hadden zouden ze er één regelen. Nou zijn wij niet van plan om zelf te gaan koken, dus er was geen haast bij.
Dan zijn er twee slaapkamers met elk een tweepersoonsbed. Mocht een van ons beiden last krijgen van het gesnurk van de ander dan is er dus een alternatief. Zij het dat er geen beddengoed is. Maar thuis slapen we ook feestelijk door elkaars geknor heen, dus dat komt wel goed. Tenslotte – hou je vast – zijn er twee badkamers en een apart toilet. Met z’n drieën op een rijtje. De linker deur geeft toegang tot een ruimte met bad en wastafel, de middelste ruimte bevat alleen een toilet en de derde deur brengt je in een ruimte met een douche, een wastafel én een toilet! Kunnen we gezellig samen plassen!

Het appartement ligt op de begane grond en heeft nergens vitrage voor de ramen. Je zit dus óf in de etalage óf de hele dag met de dikke overgordijnen dicht. We hebben gekozen voor de etalage. Vanmorgen heeft bitch al een heel boos gezicht getrokken naar een jongetje dat naar binnen stond te gluren. Het nadeel van de dikke overgordijnen is dat je niet merkt dat het licht wordt. Bitch lag daar vanmorgen op te wachten (dat doet ze deze vakantie wel vaker) maar het werd maar niet licht. Om een uur of tien is bitch uit bed gegaan. Het was wel dag geworden, maar de wolken hingen laag. Een halfuurtje later was dat beter: veel minder wolken, bergtoppen in zicht en blauwe lucht. Maar wat later trok het toch weer helemaal dicht en zo bleef het de rest van de dag.

Na een uitgebreide badligsessie van bitchgenoot werd er gebruncht en daarna zijn we maar eens de omgeving gaan verkennen. We hadden wel behoefte aan een supermarkt, maar in de zomer is het in dit gebied niet half zo druk als ’s winters. Resultaat: veel winkels en restaurants gesloten. We zijn gezellig van La Plagne-dorp naar La Plagne-dorp gereden. Overal even rondgekeken, soms even uitgestapt om wat beter te kijken. Weinig winkels en restaurants in beeld. Wat blijkt? Ze verstoppen hier de Centres Commerciaux achter de ontzettend lelijke hotelgebouwen. Je moet dus echt goed zoeken. We komen langs de bobsleebaar die in  1992 deel uitmaakte van de Olympische Spelen van Albertville. Ziet er raar uit zonder sneeuw. In de nederzetting die rondom de finish was opgebouwd staan veel panden leeg en/of te koop. We stoppen ook even bij de start van de baan. Je kunt gewoon naar de baan toelopen, het hek staat open. Voor fietsers is het ten strengste verboden om de baan af te dalen, maar als je wilt lopen, ga je gang! Anderhalve kilometer ijsvrij beton om over te wandelen. Toch maar niet! Op gezette tijden mag je wel lopend of fietsen deelnemen aan de race naar boven. Ook origineel.

In La Plagne Centre (dûh!) –  vinden we een tourist information waar we alle gewenste informatie krijgen: welke restaurants zijn er open, waar is de winkel, wat valt er hier eigenlijk te beleven en meer. De winkel vinden we in hetzelfde complex. Geen Super U maar een Mini U. Met broodbeleg, drinken en andere nuttige zaken. Ook weer geregeld. We hebben dan al koffie gedronken in Bar Restaurant l’Avalanche, waar bitch zich als een echt blondje gedraagt. Tijdens haar bezoek aan het toilet gaat zomaar het licht uit. Het is een inpandig toilet zonder daglicht. Bitch zwaait wat met de armen in de hoop dat er een bewegingsmelder is. Niet dus. Bitch draait aan de knop van het slot, maar ook daar geen resultaat. De deur gaat gewoon niet open. Heldere ingeving: zaklantaarn op de mobiel! Dat helpt. De deur ging niet met een draaiknop maar met een schuifje. Het voorzichtig openen van de deur van heet toilet is voldoende om het licht weer te activeren. Poehee! Eenmaal terug bij bitchgenoot is het tijd voor een kop koffie. Met suiker deze keer. Voor de schrik. Bitch gooit de suiker met zakje en al in de koffiekop. Ook al niet echt handig.

Aan het einde van de middag keren we terug in het appartement waar het erg warm is. De verwarming blijkt aan te staan. Snel uitgedraaid en maar even de deur van de etalage opengezet. Bitchgenoot buigt zich op de laptop over de mail terwijl bitch het derde deel van “Dexter” uitleest. Niet zo goed als deel 1 en 2. Beetje te zweverig. Hopelijk is deel 4 weer wat meer down to earth.

Voor het eten melden we ons bij het nabijgelegen “Monica’s Bar Restaurant”. Ook weer verstopt achter de hotels hier in La Plagne Soleil. We zijn wat aan de vroege kant, maar dat is geen probleem. Het is inmiddels flink gaan regenen en het gaat onweren. De kok meldt ons dat het Hollands weer is en doet dan heel verbaasd dat wij Hollanders zijn. Grapjas. Vervolgens begint hij wel een gesprek over het neergestorte vliegtuig. Hij vindt het – net als wij – een schande en het is volgens hem allemaal de schuld van de Russen in het algemeen en Poetin in het bijzonder. We eten lekker (entrecote en kipspies met sla en frites) en nemen een inmiddels vertrouwd dessert: Café Gourmand. Koffie met kleine toetjes. Jammie! Terwijl we daarvan zitten te smullen bedenkt bitch ineens dat ze in het blog niet vermeld heeft dat we tijdens de wandeling langs de beek van Sinterklaas wilde frambozen gegeten hebben. Die groeiden daar zomaar langs het steile pad omhoog. Ook lekker!

Het onweer rommelt nog flink als we teruglopen. De route naar de ingang van ons appartement wordt versperd door een grote diepe plas. We lopen dus maar even om zodat we droge voeten houden. We bloggen wat, kijken naar de Franse televisie waar men flink wat last heeft van het onweer. Regelmatig valt het beeld weg of het blijft hangen als een beschadigde elpee. Morgen mooi weer?

 vakantie2014093 vakantie2014094 vakantie2014095 vakantie2014099 vakantie2014100 vakantie2014103

1 Reactie »

Files

We hadden zelf bedacht dat we tussen de 400 en de 500 km moesten afleggen van het ene adres naar het andere. Ook monsieur Perry, maar dan een andere dan degene die ons vorige week zaterdag had binnengelaten, dacht dat het zoiets was. Onze routemiep zei dat we nog 273 km te gaan hadden toen we haar ingeschakeld hadden. We hadden toen al een kilometer of 30 achter de kiezen. Het liep alleen allemaal wat anders.
De wekker ging om acht uur. We hadden besloten dat we  niet gingen schoonmaken, daar betaalden we dan wel 35 euro voor. En daardoor waren we lekker snel gedoucht, gevoed en gepakt. De Perry-meneer deed een snel rondje, rekende af en om half tien waren we op weg. We volgden de Routes des Crêtes en schoven om even na 10 uur bij Markstein aan voor koffie. Even wakker worden. Vanaf Markstein gingen we té enthousiast naar rechts en reden daardoor een flink stuk de verkeerde kant op. Toen we dat ontdekt hadden, hebben we Miep wakker geschud. Zij besloot dat de snelste weg door Zwitserland ging. Dat was misschien ook wel zo, maar vandaag niet. Bij Basel begon de file en die ging met kleine onderbrekingen door tot ongeveer Lausanne. Daarna ging het wat vlotter, maar eenmaal terug in Frankrijk ging het bij Annecy helemaal mis. De weg die we volgens Miep moesten volgen was flink opgebroken. We konden er wel langs maar het duurde eindeloos. En toen kwamen we te rijden langs het meer van Annecy en dat was al even dramatisch. Mooi weer, dus allemaal naar het meer. En op onze tijd weer allemaal naar huis. Miep gaf aan dat we rond tien voor zeven in La Plagne Soleil zouden zijn en dat was dan maar net op tijd. We werden tussen vijf en zeven uur verwacht. Op het laatste stuk raakte Miep helemaal in de war. Ze wilde alle haarspeldbochten afsnijden en stuurde ons zowat recht de helling op. We hebben haar maar even gereset en toen wist ze het weer. Alleen raakte ze nu weer in de war van haarspeldbochten. Daar liggen de stukken weg tussen de bochten zó dicht bij elkaar dat ze steeds dacht dat we de verkeerde kant op gingen.
Maar goed. Ongeveer helemaal boven op La Plagne (bekend van de Tour) ligt ons onderkomen. We werden heel vriendelijk doch onverstaanbaar te woord gestaan en schakelden dus maar over op het Engels. Mooi appartementje, begane grond, in een complex met sauna en zwembad, broodjesservice, wifi, parkeergarage, enz. Alleen de winkels en restaurants zijn bijna allemaal gesloten. Ze moeten het hier echt hebben van de wintersport. 

Gezien de afstand van ons appartement naar de bewoonde wereld denken we dat het een rustig weekje wordt. Veel lezen en verder weinig. Jammer want van deze regio hebben we wél een gidsje.

We eten bij de Coin au Feu. Een klein restaurant met een grote houtoven waarin veel lekkers wordt klaargemaakt. Veel met kaas, want het is hier bijna Zwitserland. Het smaakt in elk geval heerlijk.
Twee tafels achter ons breekt ineens paniek uit als blijkt dat oma het niet meer doet. Gelukkig was het alleen een flauwte – het was écht heel warm – en komt oma na enig aandringen en natte doeken in haar nek weer tot haar positieven. De twee kleinzoons zijn behoorlijk van de rel. Oma wordt afgevoerd en na een halfuurtje zit de rest van het gezin weer bij elkaar. Toch raar.

We gaan vanavond maar eens op tijd naar bed en morgen uitslapen. We zijn behoorlijk gaar…

vakantie2014089 vakantie2014090 vakantie2014091 vakantie2014092

Een reactie plaatsen »

Col

Gisteravond in het hoofd nog erg bezig geweest met de vliegtuigramp. Er blijken veel meer Nederlanders aan boord geweest te zijn dan iedereen dacht. Je maakt je dan toch zorgen. Kennen we mensen die op vakantie zouden gaan in die richting. Er waren kinderen aan boord. Die zitten op een school. Wat nou als die bij bitch op school zitten? En meer van dat soort gedachten.

Als we wakker worden blijkt het water opnieuw afgesloten te zijn. Niet zo’n probleem, er is melk voor het ontbijt. Tegen dat er gedoucht moet worden komt het systeem sputterend weer op gang. 
We installeren ons met een boekje in de schaduw in de tuin waar het prima uit te houden is. Bitchgenoot lacht om en citeert regelmatig uit het dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar. Ook wel “Pogingen om er nog iets van te maken”. Dit boek was bitch aangeraden en later ook cadeau gedaan door exfietsvriendin (ex bij fiets; door knieproblemen fietst ze nauwelijks nog). Zij lag dit in het ziekenhuis (niet vanwege de knie, maar vanwege galblaasproblemen) te lezen en vond het echt iets voor bitch. Is het ook. Leuk boek met een ernstige ondertoon. Je zal maar bejaard zijn in deze tijd. Dat bitchgenoot eruit citeert terwijl bitch het al gelezen heeft, is geen ramp. Het blijft leuk. Zelf leest bitch in “Dexter”. Vorig jaar dankzij de padroni verslaafd geraakt aan de series, maar de boeken zijn ook goed leesbaar. En regelmatig ook om te lachen. Daarvoor gumt bitch de laatste dertig bladzijden van “Rinoceros”. Ook weer klaar. 

In de loop van de middag rijden we naar de Col de la Schlucht. Het blijft hier een raar mengelmoesje van Frans en Duits. Het is er hoog – zo’n 1100 meter -, zonnig en druk. We doen op een terrasje cola en bosbessentaart. Eigenlijk wilden we een sandwich, maar die hadden ze niet. Bij vertrek uit de uitspanning zien we in de tuin een kopie van Manneken Pis staan. Heel raar! 
In een souvenirwinkel proberen we te achterhalen of deze col daadwerkelijk een schlucht heeft, een kloof. Maar we worden niet veel wijzer. Ze verkopen vooral meuk en het stinkt er. Reden genoeg om weer te vertrekken. We laten de stoeltjeslift links liggen en rijden verder over de Route des Crêtes. Vier jaar geleden waren we hier ook en we herinneren ons deze route als erg prachtig. En dat is hij ook. Je rijdt vlak onder de kam van de heuvels/bergen en er zijn regelmatig prachtige uitzichten. En skiliften en restaurants en zo. We passeren ook de plek waar we vier jaar geleden gewandeld hebben. Ook toen al een wandeling die eigenlijk te ingewikkeld was voor bitch. Deze keer slaan we hem over. We vinden een plekje in de schaduw op een P, klappen daar de stoeltjes uit en genieten van het uitzicht, het weer en onze boekjes. 
Laat in de middag rijden we terug naar La Bresse, waar we een broodje kopen en dan op zoek gaan naar eten. Even een bezoekje gebracht aan de plaatselijke kerk, die het in WOII heel zwaar heeft gehad. Zowat alles is nieuw. We dineren op het terras bij Hotel de la Poste. gewoon omdat het daar van de week erg lekker was. Deze keer vormt de eendenborst de hoofdmoot. Het moet wel een enorme eend geweest zijn, gezien de hoeveelheid die we op ons bord krijgen. Al wachtend en etend kijken we naar de bakker aan de overkant. Ze hebben een broodverkoopmachine buiten staan voor als ze gesloten zijn. Terwijl wij kijken wordt het apparaat gevuld. De dames zijn nog erg aan het uitzoeken hoe het werkt. Al snel nadat de machine gevuld is verschijnen de eerste klanten, maar op de een of andere manier werkt het niet goed. Op een gegeven moment staat de buurman van boven de wasserette aan de dames van de boulangerie uit te leggen hoe het werkt. Heel grappig allemaal. Maar het kan nog leuker. Het is inmiddels sluitingstijd voor de boulangerie dus één van de dames heeft op de knop gedrukt waarmee de schuifdeuren van buitenaf niet meer open gaan. Er staan weer klanten bij Le Distripain (zo heet dat apparaat) en weer zijn er problemen. Beide dames stappen naar buiten en ontdekken dat ze – na het oplossen van de problemen –  niet meer naar binnen kunnen. Eén van de dames weet een omweg, de andere staat wat ongemakkelijk lachend voor de deur. Ze ziet wel dat wij het zien en dan wordt er aan beide zijden voluit gelachen. Bitch heeft er tranen van in de ogen.

Het eten is heerlijk en veel. Zonder toetje vertrekken we naar het huisje met het idee alvast wat op te ruimen, maar eigenlijk valt er niks op te ruimen. Alles wat in de rondte staat, hebben we gewoon nog nodig. Morgen dus maar. Dat biedt ons de kans om nog even in de tuin te hangen en de route naar de Alpen te plannen. We stellen vast dat we het eerste stukje zelf doen (Route des Crêtes tot Thann) en daarna ons zullen laten leiden door onze  routemiep. Het is een kilometer 400 dus we gaan niet al te recreatief rondrijden. We zullen zien. Als er WiFi is dan blogt bitch vrolijk voort. Zo niet… dan niet.

vakantie2014076 vakantie2014079 vakantie2014080 vakantie2014084 vakantie2014086 vakantie2014088

Een reactie plaatsen »

Zoet

Wie zoet is, krijgt lekkers. En wij waren zoet. De hele ochtend lekker in de tuin gezeten met een boekje, een puzzeltje, een script en een hoedje. Heerlijk warm, afwisselend in de zon er weer eruit. De schade aan bitch ten gevolge van de St. Nicolaaswandeling gisteren lijkt mee te vallen. Gelukkig zijn er voldoende pijnstillers meegekomen. Het water waarlangs we liepen blijkt trouwens Ruisseau de St. Nicolas te heten. Voor de duidelijkheid. En het stroompje achter het huis heet de Chajoux. Is dat ook weer helder. 
In de loop van de middag maken we een boodschappenlijstje voor de Super U, maar eerst brengen we een bezoek aan de Confisserie Bressaude, de snoepjesmakerij van La Bresse. Zoals te verwachten viel veel kinderen in het publiek. De meneer die de snoepjes maakt vindt zich zelf erg grappig. Om de anderhalve zin klinkt er een gemaakt lachje. Zijn verhaal is nauwelijks te volgen maar de beelden spreken voor zich. We zien hoe de siroop gemaakt wordt, hoe kleur- en smaakstoffen worden toegevoegd, hoe de pasta dan in snoepmalletjes gegoten wordt, hoe de snoepjes “antiplak” gemaakt worden en tenslotte mogen we de snoepjes ook proeven. Deze smaken wel erg lekker! De smaak heet “mûre”, in het Nederlands “braam”. We kopen er na afloop van de uitleg in de winkel een zakje van. Ze hebben nog veel meer lekkere dingen: noga, een soort van m&m’s en nog vele meer. Maar we beheersen ons.

Vlakbij is een wijnproeverij, zo meldt de gids van de toeristendienst. Maar ter plekke blijkt dat het niet om wijn maar om fruitlikeur gaat. Daar zijn bitch en bitchgenoot geen liefhebber van dus we besluiten om te keren en het bedrijf geen energie te laten steken in non-kopers zoals wij.
Dan maar naar de Super U om het lijstje af te werken: brood, melk, water, chips en een zacht gummetje. Ja, echt waar. Het boek dat bitchgenoot geleend heeft ter voorbereiding op een nieuwe voorstelling (Rhinoceros van Ionesco) staat vol met onderstrepingen en krabbels. Het plan is om het boekje even te scannen en dan zijn potloodstrepen erg storend. Vandaar het gummetje. Bitch werpt zich op de eerste 70 bladzijden. Andere keer meer.

Voor we vertrokken werden we aangesproken door een Franse werkmeneer die ons meldde dat hij het water ging snijden i.v.m. een lek verderop aan de weg. Recht voor onze deur verschijnt een verkeerslicht waardoor het ineens erg druk en lawaaiig wordt voor de deur. Als we terugkomen is het water weer beschikbaar (of wellicht niet afgesloten geweest), de mannen vertrekken maar het verkeerslicht blijft. 

We eten vandaag écht bij de pizzeria. Een lekkere salade met spekjes en zo meer vooraf. Daarna voor bitch een superhamburger en voor bitchgenoot varkenslapjes met kaassaus. Beide erg lekker, maar heel machtig. Bitchgenoot ziet toch nog kans om een bordje profiterolles met ijs weg te werken. Bitch slaat over.

Terug in het huisje kijken we op tv naar de berichtgeving over het neergehaalde vliegtuig. Bizar.

vakantie20140067 vakantie20140069 vakantie20140076

Een reactie plaatsen »

Vroeg

In de informatie hadden we gezien dat in La Bresse op woensdag een markt is met regionale producten. Doorgaans staan we vrij laat op, maar dit wilden we niet missen. Wekker gezet op 9 uur en om kwart over tien reden we richting het dorp. Niets te zien! Geen markt, niks. Alleen een soort van podiumpje met op de achterkant de mededeling dat de markt van 17.00 tot 22.00 uur zou zijn. Waren wij ook eens lekker op tijd…

We besluiten dan maar het land in te trekken. Bitch wil een bezoek brengen aan een plaatselijke weverij. Er zijn hier heel veel bedrijven waar ze “Ligne de la maison” maken. Moet toch leuk zijn om te bekijken. We zijn al snel bij het bedoelde bedrijfje maar bitchgenoot vindt het niks. Volgens hem is het alleen maar een winkel en verder niets. Hij draait de auto om en rijdt de weg weer op. Bitch moet dit even verwerken.
We rijden richting Ventron, gewoon omdat het kan. Daar ter plekke blijkt dat er een Musée de Textile in de buurt is, dus dan proberen we dat maar. Het is de moeite. Een zeer aardige meneer gebaart dat we eerst maar de rondleiding moeten meedoen en dan kunnen we daarna wel de entree betalen. Hij is de enige werknemer in het pand. Hij leidt ons langs spinmachines en weefgetouwen. We mogen zelf ook proberen een draad te draaien van gewassen katoen. Bitchgenoot blijkt daar bijzonder goed in te zijn. Bij de weefgetouwen demonstreert de meneer uitgebreid hoe het werkt, hoe ze de patronen maken en nog veel meer. Het kleine groepje gasten (ongeveer acht personen) is erg geïnteresseerd. Het was een leuk uurtje. Op de bovenste etage kunnen we zelf ook nog even aan de slag met kinderweefgetouwtjes. Leuk om te doen. Bitch herinnert zich ineens dat ze vroeger ook zo’n ding had. 

Met een berg folders van wat nog meer leuk is in de omgeving en met twee keukenhanddoekjes verlaten we het pand. Nog snel even een foto van de schaapjes aan de overkant gemaakt. Die zijn hier ook!

We vervolgen de weg naar … Ja, waarheen eigenlijk. Nou ja, we vervolgen dus de weg. Eerst nog even een verkeerde afslag: we komen terecht op een bergtop met een mooi hotel waar je omheen kunt rijden. En dan moet je gewoon weer terug. De juiste weg voert ons langs berg en dal, prachtige natuur met veel wielrenners daarin. Ergens langs de route staat een bordje “Cascade de St. Nicholas”. Dat mag je in deze tijd van pietengedoe toch niet negeren. We bekijken eerst het kapelletje van de Sint en beginnen daarna aan de rondwandeling van een halfuur naar de waterval. En terug.
Het wordt iets meer dan een halfuur. De route is schitterend, net als het watertje (waarvan we niet eens weten hoe het heet), maar de wandeling is eigenlijk te heavy. Met steile trappen en hellingen zakken we langdurig langs het water naar beneden. Een hele klus voor bitch, maar het lukt. Onderaan gaan we even uitgebreid zitten bijkomen en dan aanvaarden we de terugweg. We zijn  – zoals gebruikelijk – weer geweldig voorbereid: geen water, geen eten, een onhandige tas, geen idee hoe de route loopt. En natuurlijk op het heetst van de dag. De terugweg is ook behoorlijk ingewikkeld. Regelmatig moet bitchgenoot één of meerdere handjes helpen. Maar met veel geduld en liefde lukt het. Na bijna anderhalff uur staan we weer bij het kapelletje. Het aangegeven halfuur lijkt ons zelfs voor geoefende klimmers nauwelijks haalbaar. Misschien als je alleen maar loopt en niet geniet. Maar dat is natuurlijk zonde. We puffen even uit in de schaduw; bitchgenoot zet de auto ook even in de schaduw en open. Na een kwartiertje kunnen we het leven weer aan en rijden we naar de eerste de beste auberge om het uitgezwete water aan te vullen. En een stevige punt frambozentaart met slagroom te eten bij wijze van lunch. De auberge heet “Aux trolles”. Daar hebben ze in deze streek wel wat mee. Bitch heeft ze vaker gezien.

Terug bij het huisje is het tijd om te relaxen. In de tuin maar weer met een boekje en de folders van de meneer van het textielmuseum. Na een tukje op de bank vertrekken we naar het dorp om alsnog de markt te bezoeken. Indrukwekkend. Er staan ongeveer twintig kraampjes met regionale producten: honing, snoepjes, speelgoed, enz. En er lopen misschien vijftig geïnteresseerde mensen rond. Binnen tien minuten zijn we er klaar mee en wandelen we naar de pizzeria. Helaas… gesloten! Heel vervelend. Dan maar naar de brasserie bij het sportcentrum. We hadden daar al gezien dat ze moules/frites deden, dus daar kiezen we voor. Valt wat tegen: de mosselen zijn te lang gekookt en erg droog geworden. Ondertussen zien we hele wolken vliegende mieren langskomen. Die vliegen hier kennelijk wat later uit dan in Noord-Holland. Daar maakte nicht José al enkele weken geleden melding van deze plaag. 

Op de bank genieten we van de oer- Hollandse programma’s die BVN ons biedt. 

draadje gesponnen vakantie2014044 vakantie2014047 vakantie2014052 vakantie2014057

1 Reactie »

Zon

Vandaag een lekker rustig dagje gehad. Laat opgestaan en na het ontbijt verhuisd naar de tuin. Eindelijk schijnt de zon! We lezen wat, oefenen teksten van Chris, maken een puzzeltje en kletsen. Chris zijn hoofd even geschoren en verder gewoon genieten van de zon. Aan het einde van de dag bespeuren we bij elkaar wat roodheid. We zullen zien hoe dat zich ontwikkelt.
In de middag doen we even boodschappen en dan keren we terug in de tuin voor dezelfde heerlijk nutteloze vakantieactiviteiten.
We eten in het dorp bij – hoe kan het ook anders – Hotel de la Poste. We kiezen het menu van 22 euro: heerlijk gegeten voor een heel acceptabel bedrag. Nog even een rondje langs het water en dan terug naar onze studio voor blog en bvn. Hoewel… we blijven hangen bij een documentaire over het smelten van de poolkappen op één van de Franse zenders. Prachtige beelden! En stof tot nadenken.

luisteren naar het water achterzijde huis in de tuin kunst in La Bresse

Een reactie plaatsen »

Watervallen

Het weer houdt nog steeds niet over, maar dat weerhoudt ons er niet van om leuke dingen te doen. Vanwege de regen starten die leuke dingen wel met de auto. Vandaag maar eens zonder enige aanleiding het dorp verlaten in de richting van de skipistes. We hebben nog steeds het gevoel dat er hier meer skiverhuurbedrijven dan skipistes zijn. We passeren de skiliften van Hohneck, best een groot parkeerterrein erbij, maar we zijn nog niet overtuigd. De omgeving is trouwens wel prachtig. We zien dat we op de Route des Cretes rijden. daar hebben we in 2010 ook gereden, maar dan de andere kant op. Misschien dat we bij de verplaatsing naar de alpen daar nog een stukje van rijden. 
We arriveren bij het dorp Gérardmer. Vreemde naam, geen zee te zien. En geen Gerard ook. Er is nog een restje markt, dus we parkeren de auto op een taxistandplaats en wandelen het dorp door. Hier eindigde afgelopen zaterdag de etappe van de Tour en dat kun je nog zien aan spandoeken en de fietsen die ter decoratie aan de lantaarnpalen zijn opgehangen. Rondom het dorp diverse meren waar het bij mooi weer goed toeven moet zijn. Vandaag maar niet. Tot onze verbazing zien we in Gérardmer een winkel van Zeeman. Gewoon ook met die naam.

Als we klaar zijn met Gérardmer laten we ons door de bordjes “toutes directions” de bebouwde kom uit leiden. Na een poosje zien we bij een kruising een bordje dat wijst naar de watervallen van Tendon. We zijn de kruising al voorbij, maar bitchgenoot keert om en we zoeken alsnog de watervallen op. Het blijken er twee te zijn. De grote (Grande Cascade) en de kleine (Petite Cascade). We pakken het groot aan en beginnen dus bij de Grande. We zien de waterval in de verte maar de wandelroute erheen is steil en glibberig van de regen. Geen goed idee, dus. In plaats daarvan volgen we een pad dat ons blijkt te leiden naar de Petite Cascade. Lastig inschatten hoe ver het is, maar we weten dat er een paard met een karretje gaat. Dus als het te gek wordt kunnen we daarmee terug naar de P bij de grote waterval. Het wandelt lekker. Beetje omhoog, beetje omlaag. Op de terugweg blijkt dat het toch meer omlaag dan omhoog was. We komen vlak bij het einde de huifkar met het paard tegen en informeren hoe laat ze weer terugkomt. De dame op de bok meldt dat je alleen bij de grote waterval kunt opstappen. Da’s nou jammer. De kleine waterval is wat beter te bekijken. Dichter bij het pad, maar wel kleiner natuurlijk. Na enig aarzelen besluiten we maar gewoon terug te lopen naar de grote waterval. Gaat vast iets langer duren dan de 25 minuten die op het bord staat. Gelukkig is het inmiddels wel droog dus kan de jas uit. Het duurt iets meer dan drie kwartier en we staan onszelf een koffie/cola met een punt bessentaart toe. Bitch is best trots op zichzelf.

Weer een beetje uitgerust reizen we terug naar La Bresse om de Toeristendienst te bezoeken. Zo noemen ze het in de Nederlandstalige folder die we uitgereikt krijgen. Lekker terug in het huisje voor een tukje, een avondboterham (i.v.m. de pillen), een boekje en een blog. Morgen mooi weer!?

fietsdecoratie gemeentehuis watervalletje prachtig bemoste stenen wandelpad

1 Reactie »

Regen

Goeie samenvatting van de dag: regen! Niet de hele dag, maar wel regenmatig. Lekker geslapen in ons ietwat smalle en korte bed. Bitchgenoot spoedt zich naar de Super U die op zondag om 12 uur sluit. Het is er Super drUk! Vers brood hebben ze niet dus we ontbijten met een voorverpakt brood. Beter iets dan niets. Op advies van bitchkind, een ervaren supermarktbroodbakker, hadden we afbakbroodjes meegenomen. Er zou toch wel een oven in het huisje zijn! Maar nee hoor, alleen een magnetron dus dat schiet niet op. Maar de boterhammetjes zijn lekker. Het slechte nieuws is dat de Super U maandag ook maar tot 12 uur open is i.v.m. 14 juillet, de nationale feestdag van de Fransen. 

Rond half twee pakken we de auto om het dorp La Bresse te gaan verkennen.  We rijden leuk rond zonder een weilandsuper te vinden en gaan dan in Cornimont een weggetje naar links in. Dat ontpopt zich al snel als een “schattiger waldweg”, nu eens vol in de regen, dan weer mist en soms ook in de zon. We komen geen mens tegen, wel af en toe een bordje met “attention barrière”. Dat begrijpen we gelukkig niet dus we rijden vrolijk door. Na een poosje staan we bovenop de Col de la Vierge. Hoog, maar geen uitzicht. Het hele gebied is nogal bossig en we vragen ons af waarom ze in ons dorp ski’s verhuren. Weer afgedaald komen we bij le Lac de Corbeaux, het meer van de kraaien/raven. Heel overzichtelijk en net weer even droog, dus we besluiten – net als veel andere toeristen die hier onderaan de maagd wel weer zijn – een rondje om dit meer te lopen. Er wordt gevist, gebarbecued en door een enkele dappere dame zelfs gezwommen. Ondertussen gaat het regenen maar we lopen gewoon door. Na het rondje, waar we ongeveer een half uur over doen, is het tijd voor een bakkie. Gelukkig is er een café-bar en nog open ook!

We zakken weer af naar La Bresse op zoek naar de toeristische info. Kost even moeite, maar we vinden hem. Gesloten! Morgen nog maar eens proberen al gelden ook daarvoor aangepaste openingstijden i.v.m. 14 juillet. Terug naar het huisje dan maar en even lekker hangen op de bank met een boekje. Bitchgenoot leest afwisselend “Rhinoceros” van Ionesco en “En uit de bergen kwam de echo” van Khaled Hosseini. Zelf heeft bitch zich e-readergewijs gestort op “Koudegolf” van Arnaldur Indridason. Een vorig jaar ontdekte IJslandse schrijver. Prettig lezen!

Rond kwart voor zeven begeven we ons opnieuw naar La Bresse, deze keer voor een smakelijk avondmaal met spekjes en zo meer. Kost moeite. Veel restaurants zijn gesloten op zondagavond, andere zien er niet echt aantrekkelijk uit. We komen uiteindelijk terecht bij een Chinees-Vietnamees restaurant. Lekker eten en redelijk gevuld met andere eters. Ondertussen komt het buiten met bakken uit de lucht maar als we klaar zijn en vertrekken is het weer droog. We komen terecht in een soort van optocht van de verschillende sportclubs uit La Bresse: crossmotoren voor groot en klein, wielrenners, langlaufskeelers enz. De straat is er helemaal voor afgezet. We hadden bij de tourist information al gezien dat je daar ’s middags niet mocht parkeren, maar toen wisten we niet waarom. Nu wel. De optocht trok die kant op. Snel wat foto’s gemaakt en toen weer naar huis. Bloggen en voetbal kijken.

schattiger waldweg lac de corbeaux nog meer lac huisje assortiment des beignets optocht

2 reacties »

Op reis

We hadden dé oplossing gevonden voor het Tour de France-gedoe rondom het eerste vakantieadres. Gewoon een omtrekkende beweging maken door Duitsland. Wat meer kilometers, maar minder problemen met afgesloten wegen e.d. Gelukkig had bitch al ruim van tevoren ontdekt dat de Tour dezelfde kant op zou gaan als wij dus we waren voorbereid. Van de week al uitgebreid mailcontact met de verhuurder gehad over dit onderwerp. Ze begrepen wel dat we misschien niet precies tussen vier en zes uur zouden arriveren. Sterker nog, het zou wel fijn zijn als we ná zes uur aankwamen. Dan hadden zij én wij geen last van de Tour. Zo gezegd, zo gedaan. 
Op de routemiep gaven wij als bestemming aan “Haus Rita”, de plek waar we op weg naar Italië een aantal keer overnacht hebben. Daar wilden we niet echt heen, maar het was een eind in de goede richting. 
Bij Venlo ging het even mis. Miep wist niet dat de snelweg daar inmiddels klaar is, bitchgenoot las de krant i.p.v. de kaart en bitch dacht dat ze het zonder miep en kaart ook wel wist. Niet dus. Voor we het wisten reed bitch op de weg naar Duisburg i.p.v. de 61. Geen probleem, via een omweg kwamen we toch wel waar we wilden. Het kostte alleen wat tijd.
Onderweg af en toe een stop voor benzine, koffie, broodje, enz. Bij de laatste koffiestop hebben we de routemiep maar verteld dat we niet naar Haus Rita gingen. Even was ze teleurgesteld, maar al snel stortte ze zich na diverse keren “herberekenen” op het wijzen van de juiste weg. Jammer voor miep dat bitch zo eigenwijs is. Regelmatig stuurde bitch haar -genoot een andere kant op dan miep wilde. Maar eenmaal in de buurt van de eindbestemming waren we het eens: miep mocht de weg wijzen. Een prachtige weg langs berg en dal, over een col van ruim 1100 meter en weer terug naar beneden. Langs de weg veel Tourverkeer: fietsers, campers, auto’s (veel Belgen en Nederlanders) maar die gingen allemaal de andere kant op. Heel fijn.
Rond kwart voor zeven stonden we bij ons huisje dat geen huisje was. Bitch had toch goed gekeken op de site, maar in plaats van een huisje bleken we een studio in een goed gevuld complex gehuurd te hebben. Mooi en ruim voor twee personen, maar toch…
Na afhandeling van de zakelijke aspecten even naar het centrum van La Bresse om een pizzaatje te scoren. In de pizzeria was het bijzonder druk en buiten reden almaar vrachtauto’s en bussen van de Tour voorbij. Dat heeft toch wel wat. In de pizzeria ook weer wat Nederlanders en naast ons vriendelijke Fransen die vroegen of we het niet erg vonden dat ze Frans spraken. In tegendeel, het was wel rustig. We hadden geen last van elkaars gesprekken. 
Terug in het studiohuis de tv aan om voetbal te kijken. Met Frans commentaar. Heel leerzaam. Ze zijn wel voor Nederland, dat is duidelijk.

Tot slot het weer van vandaag: zeer wisselend. Het ene moment volop zon en temperaturen van 24 graden, het andere moment een regenbui en weer zes tot acht graden minder. 

broodje bij de lunch kopje koffie De beek achter het huis uit de regen

2 reacties »