bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

We noemen hem Jan

Er is dit jaar in de groep van bitch een lio-stagiaire. Een lio-stagiaire is een leerkracht in opleiding die in het laatste jaar is aangeland. Bitch heeft een goeie getroffen. Een pittige jonge meid met hart voor het vak. Ze staat op maandag en dinsdag helemaal zelfstandig voor de groep terwijl bitch andere, ontzettend nuttige dingen doet. Lio doet naast de stage ook nog een minor muziek. En toen kreeg iemand – geen idee wie – het geweldige idee om een student van de muziek minor te koppelen aan iemand van het conservatorium die muziekleraar wil worden. Een geweldig idee. Samen lessen voorbereiden, samen leuk bezig met muziek. 

Wij kregen een man. Een gitarist. Al enkele jaren een eigen lespraktijk maar omdat ook daar de crisis is toegeslagen nu bezig met het muziekleraarschap. We noemen hem voor het gemak Jan. Zo heet hij natuurlijk niet, maar bitch is gek op privacy gedoetjes. Jan moest samen met lio muzieklessen geven in de groep van bitch en zelfstandig in twee andere groepen.

Tijdens de eerste les trof bitch Jan worstelend met “To stop the train” aan in groep 8. Dit is een lied dat bitch ook op haar repertoire heeft en zij nam dus even plaats in de klas om mee te luisteren. Het lukte niet erg. Jan gebruikte het keyboard, zocht daar een leuk toontje uit en begon te zingen. Bitch probeerde spontaan mee te zingen, maar de door Jan gekozen noot paste niet in haar bereik. Ook niet in dat van Jan en al helemaal niet in dat van de kinderen in de groep. Kortom, niet om aan te horen. Bitch vertrok weer. Toen Jan later die dag de school verlaten had, stond het keyboard nog vrolijk op de grond achter in de klas. Deze les werd tekenend voor het gehele, inmiddels beëindigde stagetraject van Jan. Veel lessen in groep 8 ontaardden in chaos. Liedjes die gezongen moesten worden, kwamen niet uit de verf. Het vooraf bedachte plan om in een aantal lessen te komen tot een eindproduct opgebouwd uit ritmes, muziek, tekst en beweging werd niet voltooid. Liedjes die door de kinderen werden voorgesteld voor de volgende les, bleek hij niet te kennen en daardoor niet te kunnen aanleren. Het megasucces “Happy” van William Pharrell klonk als een droevig  begrafenislied. Niks happy. Bij de laatste les bleek hij de twee speciaal aan hem doorgemailde liedjes niet eens fatsoenlijk voorbereid te hebben omdat hij ze niet kende. Gedurende de hele stageperiode (herfstvakantie tot kerstvakantie) heeft er op het bureau van bitch een papieren tas gevuld met ritme-eitjes gestaan. Op de laatste dag heeft bitch nog aan hem gevraagd of hij die wilde opruimen, maar dat is dus ook niet gelukt.

EITJESNa zijn tweede of derde les in groep 8 kreeg bitch woorden met Jan. Hij zat in het bijzijn van bitch in de personeelsruimte te verzuchten dat het wel een extreem moeilijke groep is. Daar werd bitch boos over. Zij houdt niet van stempels en etiketten. Er is geen sprake van dat dit een moeilijke groep is. Het is een groep 8 met mondige pubers en ja, er zitten een paar kinderen met een gebruiksaanwijzing in. Maar het is absoluut geen moeilijke groep. Bitch heeft hem aangesproken op deze uitspraak en hem gevraagd of hij ook had nagedacht over zijn eigen rol in dit verhaal. Daar was hij verbaasd over. Hij was heus niet bang voor die kinderen dus het had niks met hem te maken. Ook adviseerde bitch hem om de “lastige” kinderen even persoonlijk aan te spreken. Dat deed hij zowaar wel. Maar zijn lessen werden er niet beter van. 

Afgelopen maandag was Jan zijn laatste stagedag. Er waren twee beoordelaars van het conservatorium die wél zijn lessen in groep 5 en 6 hebben bekeken, maar niet in groep 8. Ze hebben zelfs niet geïnformeerd hoe het in groep 8 was gegaan. Zonder enige vorm van afscheid van de kinderen, van lio en van bitch bleek Jan aan het einde van de middag vertrokken te zijn. De eitjes heeft bitch vanmorgen maar even in de kast gezet.

Gelukkig was lio zo slim om haar eigen plan te trekken. Ze heeft zelf een lessenplan ontwikkeld en is erin geslaagd om de groep een liedje zo goed aan te leren dat ze in staat waren om daar zelf kerstteksten op te maken. Bitch overweegt ondertussen om contact op te nemen met de docenten van zowel lio als Jan om deze originele vorm van samenwerking nog eens ter discussie te stellen.

Advertenties
1 Reactie »

Dank u, Sinterklaasje!

Bitch heeft het Sinterklaasfeest weer overleefd. Ze is vreselijk verwend door de hulpjes van de goedheiligman, maar het was een dag met hindernissen.
– Om te beginnen was bitch al een week of twee vreselijk verkouden en dat bemoeilijkte de samenzang met de kinderen van school behoorlijk. Bitch had geprobeerd om deze klus naar een andere collega over te hevelen, maar niemand durfde het aan om 230 kinderen samen te laten zingen. Uiteindelijk heeft bitch donderdagmiddag toch maar even een kleine repetitie georganiseerd. Bij deze repetitie gebruikte bitch voor het eerst de nieuw aangeschafte headset en dat werkte geweldig. De handen waren vrij voor het vasthouden van tekst en het dirigeren; het geluid was tóp.
– Vrijdagochtend, de dag van het grote feest, was de headset niet aan de praat te krijgen. Alles geprobeerd: stekkertjes getest, batterijen gecheckt, alles uit en weer aan, maar het lukte niet. Dus stond bitch met een kop vol snot, een schorre stem, een microfoon aan een draadje en géén tekst te zingen met de kindertjes.
– Sinterklaas had er zin in. groep 7 was nog niet eens buiten toen de club al in een prachtige auto met open dak het schoolplein opreed. Snel het zingen ingezet. Ondanks het oefenen werden nu van de zenuwen alle oude teksten met “Zwarte Piet” erin gezongen. Niemand die er wat van zei. Sint merkte nog op dat het geluid nu goed was met dat headsetje.
– In de klas had bitch een lijn met ballonnen gespannen. In elke ballon de naam van een kind en dan met de prikpen steeds een ballon laten knallen. Succes verzekerd. De lijn met ballonnen hing precies zo hoog, dat telkens als bitch er onderdoor liep, haar haarklem aan de lijn bleef hangen. Dan merk je pas hoe vaak je heen en weer loopt door de klas.
– De surprises waren leuk. De meeste kinderen hadden hun best gedaan. De gedichten waren voor een deel afkomstig van internet. Eén van de makers ontkende, maar toen het volgende gedicht op de naam na exact hetzelfde bleek te zijn, moest ze wel toegeven.
– Een van de meiden kreeg een prachtige stoomboot als surprise (zelf had ze overigens geen surprise gemaakt en een internetgedicht gescoord). Ze kreeg het ding met geen mogelijkheid open dus bitch schoot met de schaar te hulp. Het was echt een weerbarstig geval. De schaar kwam niet door het karton heen, maar wel door de vinger van bitch. Daar moest echt een pleister aan te pas komen: het bloedde als een rund!
– In de grote zaal, waar de EHBO-set zich bevindt – trof bitch een groep van een stuk of zes peuters aan. Zij speelden zonder enig toezicht met de veel te grote krukken, met de draden van de geluidsinstallatie, met de inhoud van een bestekbak en met nog andere zaken die niet echt veilig zijn voor peuters. Tijdens het pleister plakken keerde een van de moeders van de ouderraad terug. Bitch legde uit dat deze situatie niet zo veilig was maar de moeder had hier geen oren naar. Ze was erg over de rooie omdat degene die speculaasjes voor de kinderen zou regelen dit niet gedaan had. Elke andere ouder die naar de grote zaal kwam, moest dit horen en had er uiteraard een mening over. Pogingen van bitch om er een positieve draai aan te geven (neem het mee bij de evaluatie, schrijf het op voor volgend jaar en ga nu lekker genieten van het feest in de school) kwamen niet aan. De koekjes waren ondertussen wel geregeld.
– In de klas was ondertussen een jongetje met ADHD erg verdrietig geworden. Hij had ’s ochtends zijn pil niet gehad en we hadden afgesproken het maar een keertje zo te laten. Met Sinterklaas wordt er geen al te groot beroep op de concentratie gedaan. Inmiddels had hij zelf in de gaten hoe druk hij was. Toen bitch vroeg waarom hij zo verdrietig was, zei hij dat hij helemaal gek werd van zichzelf. Sneu, hoor.
– Om twaalf uur mochten de kinderen naar huis. Het opruimen verliep redelijk vlot en om half één zat iedereen klaar voor de lunch. Het was heerlijk en veel. Toen de schalen met vis leeg raakten, besloot bitch de laatste schaal uit de koelkast en het plastic te halen. Het potje ravigottesaus liet zich in eerste instantie niet openen. En toen het wel lukte, vloog het uit bitch haar hand en landde – uiteraard op z’n kop – op de vloer.
– Tot slot van de feestdag een potje Sintdobbelen. Iedereen had een cadeautje meegenomen en daarmee werd het aloude dobbelspel gespeeld: doorgeven, van stoel ruilen, terugpakken, enz. Zodat je na drie kwartier nog altijd niet weet met welk cadeautje je naar huis zult gaan. Aan het eind van het spel was de verwarring groot. Iedereen had een cadeautje, maar er stonden nog twee cadeaus in de kring. De collega’s begrepen er helemaal niks van. Bitch biechtte op dat zij niet één maar drie cadeautjes had gekocht. Daar moest over nagedacht worden. De cadeautjes moesten natuurlijk wel bij iemand terecht komen. Uiteindelijk werd er met de dobbelsteen gegooid en kwamen de restcadeaus toch nog goed terecht.

Kleine hindernisjes waren het, maar toch leuk om even te vermelden. Bitch keerde huiswaarts met een auto vol cadeaus waar ze blij mee was. Het was een goed feest. Dank u, Sinterklaasje!

2014-12-05 09.57.58 2014-12-05 11.45.01 2014-12-05 12.38.31 2014-12-05 15.25.06 2014-12-05 15.25.53

Een reactie plaatsen »