bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitchfight

De laatste jaren neemt bitch, als zij met de auto op vakantie gaat, haar eigen kussen mee. Zo-eentje met een neksteun erin. Heerlijk! Dit jaar dus niet gedaan en dat was niet slim. De nachten bij de padroni waren geen probleem: prima kussen. Sardinië (of was het nou toch Corsica?): redelijk kussen. Hotels onderweg: w.a.a.r.d.e.l.o.o.s.!!! Op sommige plekken (zoals in het dure hotel Winkelried in Stansstad) lag bitch een groot deel van de nacht te vechten met het kussen om er een enigszins slaapbaar model in te krijgen. Maar het leed is geleden, bitch is weer thuis. Gaat straks slapen in haar eigen bed met haar eigen kussen. Mét neksteun.

De terugreis verliep sneller dan gedacht. Na de vechtnacht in Stansstad zijn we om 10 uur weer op weg en rijden we redelijk vlot Zwitserland uit en Duitsland in. Er valt de nodige regen en we besluiten maar gewoon naar huis te gaan en niet nog ergens rond te gaan hangen. Op zeker moment geeft de thermometer van de auto aan dat het 13 graden is. Daar zitten we dan met onze korte broeken!
We lunchen met rotworst und pommes voor de lunch. Op het parkeerterrein is een filmploeg aan het draaien met mensen van de politie erbij. Wij denken voor een programma zoals “Opsporing verzocht”. De volgende ochtend (donderdag) als we onderweg aan de koffie zitten, komt bitch hier nog even op terug en probeert te bedenken hoe dat programma in het Duits heet. Zoiets als “Kalte Käse” maar dan anders. Slappe lach! Na de rotworst rijden we door tot een uur of vier. Dan slaan we van de A61 af bij Bad Kreuznach en vinden een Gasthaus in Windesheim. Klinkt bekend, maar dat komt omdat de hogeschool in Zwolle zo heet. De kamer is op de tweede etage dus we moeten de upstairs- en downstairsactiviteiten goed plannen. Tegen half zes zitten we in het bijbehorende restaurant aan de overkant van de straat te genieten van een Duitse bier. We hebben alle tijd om de werkzaamheden van de beheerders te bekijken en daar – uiteraard – commentaar op te hebben. Na een uurtje kiezen we een voorgerecht (zalmtartaar) en een hoofdgerecht (Züricher geschnetzeltes) uit. Zoals altijd brengt de salade ons in de war. Die wordt geserveerd na het voorgerecht en wij weten nooit of we meteen moeten aanvallen op de salade of dat we moeten wachten op het hoofdgerecht, dat doorgaans nog enige tijd op zich laat wachten. We nemen dan maar af en toe een vertwijfelde hap van het groenvoer en rekken dat net zo lang tot er nog wat over is voor bij het hoofdgerecht. Maar het smaakt allemaal heerlijk!

Na het diner maken we nog een klein wandelingetje door Windesheim. Het blijkt een stad vol Weinguter te zijn (Wijngoederen, zegt bitch). Huis na huis zijn er wijnbedrijven gevestigd. Maar we houden ons in. We hebben genoeg wijn. Op de kamer proberen we de WiFi-code maar die doet het alleen op de telefoon van bitch. Niet op de laptop dus de blog moest wachten tot we weer thuis waren.

Donderdagochtend ontbijten we snel en zijn om kwart over negen alweer op pad. Ook vandaag weer regen en een enkele Baustrecke, maar het schiet lekker op. Om twee uur rijden we – voorzien van broodjes, kibbeling en een nieuw neusvleugeltje op de bril van bitch –  de bitchstraat in.

Traditiegetrouw eten we bij onze Chinees. Dan nog een beetje TV kijken en bloggen en dan naar ons eigen bed! We zijn weer thuis. En het was een heerlijke vakantie! 

2015 vakantie 262 2015 vakantie 263 2015 vakantie 264 2015 vakantie 265 2015 vakantie 266 2015 vakantie 267 2015 vakantie 268 2015 vakantie 269 2015 vakantie 270 2015 vakantie 271

Advertenties
2 reacties »

Bitch in de bergen

Tijd om te vertrekken. We staan op tijd op om ook de kookworkshoppadrone voor vertrek nog even te kunnen knuffelen. Hij wordt met de gasten uit het grote appartement bij Leda verwacht voor alweer een smakelijke workshop en lunch. We zijn snel ingepakt en opgeruimd, knuffelen de onkruidpadrone en de kwispelbitch en vertrekken dan richting het noorden. Het is niet de bedoeling om zo snel mogelijk thuis te komen, dus er wordt een beetje geëxperimenteerd met de route. We laten Chiasso met zijn eeuwige file bij de grens rechts liggen en kiezen voor de A8 richting Varese. Van daaruit leidt een volgens de kaart mooie route over de grens en dan naar Lugano-Nord. Tot Varese gaat het goed, maar dan zijn we – zoals inmiddels gebruikelijk in Italië – de bordjes kwijt. We rijden volledig op het gevoel en dat brengt ons op prachtige bergwegen, langs een meertje, leuke dorpjes en zelfs een hertje! Bij het meertje stoppen we voor de lunch: pizza met speck en zola. Gorgon. Na een relaxt uurtje rijden we verder met bitch aan het stuur. 
Bitch mist bijna de grensovergang. Ze ziet het bordje “Lugano” wel, maar omdat het wit is, denkt ze dat het een bordje voor een veerpontje is. Maar het was dus de grens. Gelukkig is een U-bocht snel gemaakt en rijden we zonder poespas of file de grens met Zwitserland over. De weg is een beetje druk maar uiteindelijk rijden we toch weer op de snelweg. Bitchgenoot leidt bitch keurig vóórdat de file voor de Gotthardtunnel begint van de snelweg af en zo rijden we via de provinciale weg naar de Gotthardpas. Onderweg genieten we van het uitzicht op de file voor de tunnel. Gebiologeerd door een bordje voor motorrijders rijdt bitch onderaan de pasroute bijna de vangrail in, maar bitchgenoot geeft op tijd een gil. Ook weer gelukt. 🙂

Onze kant op is de pas redelijk rustig. Aan de andere kant van de pas wordt wel aan de galeria’s gewerkt, waardoor we soms even voor een verkeerslicht moeten wachten. Als we weer onderaan de berg zijn, duiken we de snelweg weer op. Inmiddels heeft bitchgenoot het stuur overgenomen. Rond half vijf rijden we Stansstad binnen waar we een veel te dure kamer nemen in Hotel Winkelried. De prijs bepaalt dat we maar één nachtje blijven. We overwogen twee nachten, maar daar zien we toch maar vanaf. We nemen eerst een door musjes jaloers bekeken en door wespen geïrriteerd biertje. Smaakt prima! Daarna een rondje om te kijken waar we het avondeten gaan nuttigen. We komen na de ronde terecht bij het Hafen Restaurant, dat deel uitmaakt van het hotel. Het is een Italiaans restaurant; kunnen we nog even nagenieten. Bitchgenoot neemt een Risotto al Mare en zelf kiest bitch voor een Lasagne al Forno. Best lekker allebei. De ook hier aanwezige wespen leggen snel het loodje door de vaardige hand van bitchgenoot en de lijvige ijskaart van Mövenpick. Moeten ze maar niet zo vervelend doen! Uit diezelfde kaart kiest bitch nog een toetje genaamd “Summer Breeze” en als dat weggewerkt is zoeken we onze kamer op. Morgen zien we wel weer.

2015 vakantie 253 2015 vakantie 254 2015 vakantie 255 2015 vakantie 256 2015 vakantie 257 2015 vakantie 258 2015 vakantie 259 2015 vakantie 260 2015 vakantie 261

1 Reactie »

Bitch bobt niet!

Zoals al aangekondigd in de vorige blog: bitch is niet de bob.We gingen naar Golferenzo voor Convivium en deze keer was bitchgenoot de l*l. Eh, de b*b. Elk jaar is de organisatie weer anders en dit jaar moest je de gerechten bij de kraampjes betalen en niet vooraf. Ook goed. We stippelden een verantwoorde route uit, zeg maar route “Menu 1”. Mochten we meteen naar het hoogste punt van het stadje, de kerk. We aten er battute di fassona piemontese. Niet uit te leggen, maar best lekker. Vervolgens weer helemaal omlaag naar het beginpunt voor een lekkere ravioli. Ander straatje omhoog om te genieten van stinco de maialino. Ook al niet uit te leggen, maar lekker. Toen een sorbetto al yogurt en tot slot toetjes. Bitchgenoot had ,crespella tiepido, een flensje, en bitch had gegrilde perzikken. Halverwege geruild, allemaal heel lekker en overgoten met heerlijke wijntjes. En ondertussen met verschillende mensen (Italiaans en Nederlands) een praatje gemaakt en verschillende hondjes en zelfs een jong katje geaaid. Kortom, weer een geslaagd evenement! Nog voordat bitch aan de blog begonnen was, stonden de eerste compromitterende foto’s al op facebook.

2015 vakantie 245 2015 vakantie 252 2015 vakantie 251 2015 vakantie 250 2015 vakantie 249 2015 vakantie 248 2015 vakantie 247 2015 vakantie 246

Een reactie plaatsen »

Bitch in ruststand

Even lekker bijkomen bij de padroni. We arriveerden zaterdagavond pas tegen 11 uur, maar de mannen zaten nog trouw op ons te wachten met spumante. Toen er twee flessen leeg waren, zijn we toch maar eens naar bed gegaan. De zondag verliep in alle rust: uitslapen, lezen, zwemmen, weer lezen en rond een uur of 8 naar La Robinie om lekker te eten. En dat lukt. Een voorafje van carpaccio met zomertruffelrasp, een primo van maccheroncini of spaghetti en voor de mannen een secundo van heerlijk rundvlees. Ook maar een toetje erbij en een paar flessen heerlijke wijn. We rollen de berg weer op. Bitchgenoot is de bob. Bitch rolt gelijk door haar bedje in; het was een zware dag!

Op maandagochtend is bitch om 10 uur opnieuw klaar voor het zware leven. Ze spijbelt vandaag met de reumapillen want er is vanavond Convivium in Golferenzo. Dat is elk jaar: een soort van eet- & drinkmarkt. En altijd op maandag waardoor bitch altijd de bob is en niet kan genieten van de heerlijke wijnen. Dus deze keer gaat bitch los! Een keertje overslaan mag best. Maar zover is het nog niet. Eerst rijdt bitch met de ontbijtjespadrone naar de Ikea in Milaan. Effe lunchen en dan belangrijke Bed-and-Breakfastinkopen doen: kussenslopen, lakens, dekbedovertrekken, glazen, een lampje, handdoeken en ook nog een dunschiller voor bitch. Jawel! We smijten met geld! 🙂

2015 vakantie 244

Een reactie plaatsen »

Bitch blikt terug

De afgelopen week heeft bitch doorgebracht in het WiFi-loze Torregrande op Sardinië. Regelmatig heeft zij blogs geschreven, maar uploaden ging dus niet. Daarom hieronder een terugblik met foto’s. Wel een heel lange blog, maar dan kan de lezer de volgorde eenvoudig vinden. 🙂 De foto’s staan helemaal onderaan. Die wilden niet lekker tussen de tekst gaan staan.

Bitch on a boat

We laten bitchkind, bitchkindvriendin en padroni achter in de villa en vertrekken, na een kalme start, naar Genua. Het is gruwelijk warm. De auto geeft 37 graden aan en de rijwind biedt geen verkoeling. In de buurt van Genua gaan we de bergen in en dat brengt de temperatuur een paar graden omlaag. Het vinden van de boot gaat voorspoedig, vooral omdat bitchgenoot begrijpt dat we de bordjes “Porto met bootjes” moeten volgen. We zijn er ruimschoots op tijd. Op tijd voor een bier en wat verpozing in de schaduw.
Rond half zeven mogen we de boot op en gaan we op zoek naar onze hut. Die ligt op het vijfde dek aan de bakboordkant van het schip. Daar kijken we nog wat rond. Na vertrek uit Genua melden we ons bij het restaurant. De padroni hadden ons geadviseerd niet naar het selfservice buffet te gaan, maar naar het bediende restaurant want daar was het lekker rustig. Een goed advies volgen we graag op. Maar aangekomen bij het restaurant blijkt het vol te zijn. Het ziet er niet vol uit, maar de Maître D’ meldt ons dat het vol is en dan is het ook vol. Een ongeduldige Italiaanse mevrouw met heel relaxte man voegt zich bij ons en verbaast zich over het feit dat er nogal wat tafels leeg zijn. Ze stelt ons en een ander stel voor om ons te melden als zestal, maar daar trapt de bediening niet in. Wachten is wachten.
We brengen de tijd door met kijken naar de restanten van de Costa Concordia die zo treurig aan zijn eind gekomen is. Uiteindelijk mogen we naar binnen. Het is al snel duidelijk dat hier in de organisatie iets mis gaat. Iedereen heeft kennelijk zijn eigen taak, maar bemoeit zich om de haverklap met anderen. Het tempo van bestelling opnemen en bedienen is bijzonder laag. Er verschijnt tenslotte een meneer die onze bestelling opneemt. Hij doet erg moeilijk over het door bitch gekozen voorgerecht. Prosciutto crudo? Die met mozzarella? Bitch heeft geen ander prosciuttogerecht op de kaart aangetroffen en knikt dus verbaasd van ja. Door alle opwinding vergeten we de contorni bij de secondi te bestellen, het bijgerecht bij de gefrituurde vis uit de golf. Welke golf dan ook. Hoewel de indruk gewekt is dat men het aanbod nauwelijks aan kan, staat het voorgerecht binnen vijf minuten voor onze neus. Het is lekker! Dan herinnert bitch zich de contorni en schiet een willekeurige ober aan. Fout! Bestellingen worden natuurlijk niet opgenomen door degene die het eten brengt. Het duurt even voor er wél een bevoegde instantie verschijnt. De bestelling van de contorni wekt verwarring. Hebben we dan al een secondo gehad? Nee, dat niet. We zijn gewoon vergeten de bijgerechten de bestellen. Na een poosje verschijnen de bijgerechten. de secondi komen niet. We beginnen er maar van te eten en wisselen gezellig frietjes en gegrilde groenten uit. Ook best lekker. Als het bijna op is, ziet bitchgenoot twee borden met gefrituurde vis uit de keuken komen. Voor ons. Maar als de bezorger ziet dat we nog iets zitten te eten maakt hij rechtsomkeert. Een poosje later komt hij vragen of we ons hoofdgerecht al gehad hebben. Niet dus. Of hij het nu zal brengen. Prima plan. Maar als het komt, is het flink afgekoeld. Het ziet er bovendien uit als bijeen geschraapte resten van deze avond. Niet wat wij onder frito misto verstaan. We beginnen er nog dapper van te eten, maar koude frituuransjovisjes zijn gewoon niet lekker. Het duurt eindeloos voordat iemand ons bord komt weghalen en voordat we dan weer de gevraagde rekening krijgen. Dat geeft ons tijd om de kwestie te analyseren. Een groot deel van de avond staan er mensen voor het restaurant te wachten. Maar gedurende datzelfde deel van de avond is bijna de helft van de tafels onbezet. Ze doen iets niet goed. De mensen (lees: mannen!) die in het restaurant werken hebben een gemiddelde leeftijd van 60+ en stralen uit dat ze het allang niet leuk meer vinden. Ze brengen veel tijd door rond de kassa, waar volgens ons niet half zo veel verdiend wordt als zou kunnen. Conclusie: het werkt niet en degene die er verantwoordelijk voor is, werkt waarschijnlijk op een kantoor in Genua. Hij/zij zou eens een tripje mee moeten maken.
Na het eten wandelen we wat rond over het schip. Bewonderen de sterrenhemel (nog véél mooier dan bij de padroni) en nemen dan nog een biertje in een bar waar steeds meer mensen zich uitstrekken op de bank om te gaan slapen. Tijd om naar de hut te gaan en hetzelfde te doen.

Bitch in the heat

Bitch is geland op Sardinië. De nacht was absoluut zwoel, maar in onze hut was er godzijdank airco. Die maakte een gruwelijke herrie, maar het hielp wel. Door de herrie en het slechte bed kwam er voor bitch niet veel van slapen. Om zes uur gaf ze het op en besloot een ommetje op het dek te maken. De zon kwam net op en bood een prachtige aanblik. De lucht was nog steeds zwoel, maar de enkele Italiaan die ook al wakker was liep met een truitje of een vestje aan. Rare jongens…
Niet om 8 uur maar om kwart voor negen legden we aan in de haven van Olbia. Wij hadden besloten om ons niet druk te maken en rustig te wachten tot de boot stil lag. De trappen naar de autodekken stonden ondertussen vol met ongeduldige mensen. Toen we de hut hadden ontruimd en de sleutelkaart was ingeleverd bij de receptie begaven we ons naar de auto. Daar bleek dat we vooraan in de uitrijrij stonden. Iedereen achter ons reed met een grote boog om ons heen. We werden in hoog tempo van het terrein van de rederij af gedirigeerd en bitch was al snel de weg kwijt. Miep wilde niet aanslaan op de ingevoerde adressen en de bordjes waren niet meteen duidelijk. Enige oplossing: even stoppen en herpakken. Dat hielp. Routemiep deed het nog steeds niet, maar de bordjes bleken toch te kloppen. We zaten al snel op de juiste weg en reden richting Oristano. Na een uurtje even gestopt voor een bakkie koffie en benzine. Daarna weer stug verder. Hoewel de weg geen snelweg is, kun je er vrij vlot overheen rijden. Het was absoluut niet druk, maar evengoed duurde de totale reis zo’n twee uur.
Voorbij Abbasanta stopten we even om Giovanna, de huishoudster te bellen, dat we in Abbasanta waren. Ze begreep genoeg van het Italiaans van bitch en beloofde over 20 minuten bij het huis te zijn. Helaas kwamen we nog een deviazione tegen, waardoor het iets langer duurde. Het huis was snel gevonden. We ontdekten dan het ingevoerde adres gewoon niet klopte. Op het briefje van de kale meedenkpadrone stond Via dei Millelire. Maar de straat heet volgens het bordje Via Domenico Millelire. Dat verklaart een hoop. Maar ook zonder de hulp van Miep bleek het huisje eenvoudig te vinden. Vooral ook omdat jampadrone ons van tevoren de plek op Google Maps en Earth had laten zien. Het klopte allemaal. Giovanna deed een snelle rondleiding en vertrok toen met haar kinderen die buiten hadden staan wachten.
We plaatsten de auto in de garage en de spullen in het huisje en spoedden ons naar de winkel om iets voor de lunch te halen. Na de lunch gaf bitch toe aan de behoefte om gemiste slaap in te halen. Ze sliep in de geaircode slaapkamer zo twee uur weg. Heerlijk! De rest van de week heette de slaapkamer “panic room” waarin wij vluchtten als het in huis té warm was. Daarna begaven we ons naar het strand om even het zeewater te proberen. Ook heerlijk! Op loopafstand, niet te druk, goede temperatuur. Wat wil je nog meer.
Het huisje heeft een buitendouche waar je het opgelopen zand lekker kunt afspoelen en meteen je natte spullen aan de waslijn kunt hangen. Ook alweer een succes. Voor het eten gaan we naar de buren: restaurant Oasi, waar we een inktvissalade en een pizza eten. Met koffie toe. Daarna nog even langs de boulevard waar de meukverkopers, die je overdag op het strand aanspreken, bij het licht van de ondergaande zon en een aggregaat hun meuk vanaf een kraampje verkopen. Althans proberen. Veel klanten hebben ze niet. Maar ze hebben dan ook allemaal hetzelfde in de aanbieding: hoedjes, telefoonhoesjes, armbandjes, e.d. Niet echt origineel.
Op het plein bij de Torre Grande is een concert van vier zangers gaande. Mooie gezangen waarbij een drietal heren staat te keelzingen. Knap hoor.
Zondagochtend besluit bitchgenoot dat we niet gaan rondhangen. We zijn om 9 uur wakker en besluiten het schiereiland Sinis te gaan bekijken met zijn moerassen en zoutmeren. We rijden nog even rond door Torregrande op zoek naar een bancomat, maar vinden er geen. Al snel nadat we Torregrande verlaten hebben, staan we in de file. Iedereen wil naar het strand, lijkt het. We besluiten om te draaien en een andere route te kiezen. Goed idee! Via Cabras en Riola (bancomat!) rijden we naar Su Palosu en zitten daar een poosje op de rotsen te kijken naar de baai, de andere toeristen, de zee en de horizon. Het is er prachtig en warm, maar gelukkig hebben we water meegenomen.
In Mari Ermi verzamelt bitch in gebroken Italiaans informatie over een boottocht naar Isola Mal di Ventre. Het antwoord komt in gebroken Engels. Dat levert een grappig gesprek en de gewenste informatie op.
Hierna rijden we terug naar Torregrande, tegen de iets minder drukke file in. Het begint al aardig heet te worden. Bij de winkel halen we verse broodjes en na de lunch is het hoog tijd voor siësta. Serieus slapen in de geaircode kamer is het enige wat helpt bij deze hitte. We hebben het over 37 graden Celsius.
Rond vijf uur zijn we weer bij positieven en wandelen we naar het strand, gewapend met parasol en boeken. Het is er weer heerlijk, Zo luxe om op loopafstand van het strand te zitten. Het is niet meer dan honderd meter lopen. Na het strand weer lekker onder de douche, een wijntje en dan naar een restaurantje waar we genieten van visgerechten. Niet wat we wilden, maar wel erg lekker. We drinken er de door Roberto en kale padrone veelgeprezen Karmis wijn bij. Ze hebben gelijk: prima wijntje. Het leven is goed op Sardinië! Warm, maar goed.

Bitch on the beach

We hebben onze draai gevonden op Sardinië. Het is erg warm, maar we blijven niet in ons huisje zitten. Op maandag zijn we naar Su Nuraxi gereden. Een plek in het binnenland waar resten van een oude nederzetting/fort te vinden zijn. De basis voor deze bouwwerken is gelegd rond 1500 voor Chr. en daarna zijn er steeds gebouwen aan toegevoegd. De plek, vlak bij Barumini is via de “snelweg” en een provinciale weg goed te bereiken maar door een gebrek aan goede bordjes raken we een aantal keren verdwaald in een stadje. Maar dankzij de onovertroffen kaartleeskunst van bitch vinden we de ruïne. We krijgen een rondleiding in het Engels & Frans en later wordt daar Italiaans aan toegevoegd als we een groep Italianen treffen die zich illegaal toegang hadden verschaft tot de plaats van handeling. De gids begint elke zin met “pas op!”. Hij bedoelt het goed. Zijn Frans is beter te volgen dan zijn Engels. Hij kijkt regelmatig maar ons als hij Engels spreekt, maar wij luisteren dus stiekem naar de Franse uitleg. Hij leidt ons langs ruïnes van diverse gebouwtjes en uiteindelijk ook de ruïne van de nuraghe op. Ondanks de hitte blijkt de ruïne goed te beklimmen. Er waait een heerlijk fris windje. Als we bovenop staan, blijkt dat de tocht door de ingewanden van het fort door zeer smalle gangetjes voert. Daar bedankt bitch voor de eer. Smalle gangetjes vindt zij niet leuk. Samen met nog zo’n heldin op sokken wacht zij boven op de ruïne op de terugkeer van de groep. De andere held is van Spaans/Italiaanse afkomst maar woont in Frankrijk. Er ontstaat een gezellig gesprek in het Frans. Fijn dat bitch dit ook weer even heeft kunnen oefenen.
Na ongeveer een uurtje zijn we terug bij het kantoortje waar de entreekaartjes verkocht werden. Het kaartje geeft ook toegang tot een plaatselijk museum waar ook archeologische vondsten te zien zijn. Voor de auto vinden we nu we een heerlijk schaduwrijk plekje. Bij de ruïne stond de Ugly in de volle zon. Niet fijn. We nemen de tijd voor het museum. Niet omdat het zo vreselijk veel te bieden heeft, maar omdat er gratis WiFi is. Kunnen we (vooral bitchgenoot!) even de mail en facebook checken. Lekker belangrijk! Ondertussen loopt het water bitch van het warme lijf. Het meest verrassende deel van het museum is gevestigd in de Villa Zapata. Bij restauratie bleken er onder deze villa ook resten van een nuraghe te liggen. We lopen er via glazen vloerdelen overheen. Brrrrrrr.
We nemen ook nog snel even een kijkje in de kerk, maar daar is niet veel bijzonders te zien. Dan maar weer verder, op zoek naar een lunch. We strijken aan in Las Plassas bij een simpel cafétje dat bevolkt wordt door het mannelijk deel van de plaatselijke bevolking. De cola en de sandwich met prosciutto crudo smaken ons prima.
Op de terugweg vermijden we de ingewikkelde steden en blijken dan ineens sneller terug te zijn dan we heen gingen. Hoogste tijd voor een siësta. Daarna strand. We installeren ons met handdoekjes, water en boekjes in het zand. De lucht is de hele dag al wat bewolkt en het waait stevig, maar tot regen komt het niet. Het zeewater voelt wel kouder aan dan zaterdag en zondag Na het strand douchen we onder de buitendouche. Heel handig want dan heb je geen zand in de bagno. Daarna is het tijd voor een borrel en lekker eten bij de pizzeria. Niet te ingewikkeld want maandag is pillendag. Maar het smaakt evengoed prima.

Bitch in Bosa

Het uitstapje van deze dinsdag brengt ons naar Bosa, een schilderachtig dorpje aan de westkant van Sardinië. De weg erheen is lang en bochtig, maar biedt prachtige uitzichten richting zee. De stad ligt te stomen in de zon. Ons gidsje belooft ons schaduwrijke straatjes in de oude stad, maar dat valt wat tegen. Vanaf de auto lopen we de oude brug over naar het Centro Storico. Het centrum zou autoluw moeten zijn, maar we moeten toch regelmatig even aan de kant voor een vierwielige passant. We klimmen en klauteren in de volle zon door de oude straatjes heen. Gelukkig zijn er met enige regelmaat wel plekken met schaduw en er waait een fijn windje. Bitch overtreft qua klimvermogen weer haar eigen verwachtingen en die van haar bitchgenoot. Ze heeft er zin in. Bosa is een leuke stad met vrolijk gekleurde huisjes. Niet zo vrolijk als op de voorkant van de gids; daar is stevig aan gefotoshopt. We wandelen langs de route van de auto’s weer naar beneden en zien daar ook weer allerlei leuke zaken. Er zijn diverse te bezichtigen kerkjes en de straatjes blijven leuk en gezellig. Op een pleintje doen we langdurig een lekkere lunch met cola en broodjes. Op weg naar de auto eten we een heerlijk ijsje (malaga en pannacotta) en we kopen nog snel even nieuwe deo’s. Die gaan hard in dit weer.
Bitch rijdt terug naar Torregrande. We nemen een andere route met een stuk snelweg erin, maar op weg naar die snelweg komen we toch weer een deviazione tegen. We rijden een hele tijd achter een auto vol met kurk van de kurkeik. En dan zien we ook dat de bomen langs de route kurkeiken zijn, die nog maar onlangs gepeld zijn.
Terug in het huisje (het is al tegen drieën) doen we toch nog maar even siësta. De was die we ’s ochtends hebben aangezet is al klaar en binnen een uur na ophangen ook weer droog.
De hitte is echt vermoeiend. Bitch kruipt zelfs nog even in bed en slaapt zo een uur weg. Even na vijven liggen we op het strand. Ook vandaag weer zagen we boven het binnenland weer dikke wolken, maar het komt weer niet tot regen. Zou voor de natuur wel even lekker zijn. We brengen bijna twee uur door op het strand. Het is een stuk rustiger dan in het weekend, maar er loopt nog allerlei interessant volk rond. We genieten volop van zon en zee. Voordat we aanbakken keren we terug naar ons huis en de buitendouche.
Eenmaal aan de borrel stellen we vast dat er grote belangstelling voor de tuin is bij de buurtkatten. Toch maar de autoramen dicht als hij in de garage staat. Straks gaat zo’n beest erin zitten en misschien wel piesen.
We eten bij Cucumeu, alweer lekker aan de vis met een Karmis erbij. We zitten aan de boulevard en hebben alle tijd om te kijken naar en commentaar te leveren op alle passanten. Het lijkt waarachtig wel vakantie, zei de kale padrone toen bitch op SMS verslag van het dagritme. Hij heeft gelijk.

Bitch in kwarts

Op woensdag vertrokken bitch en bitchgenoot naar Is Arutas, een strand waar geen zand maar witte kwarts ligt. We gaan redelijk op tijd weg en liggen rond half 11 in een prachtig helderblauwe zee. Het water is heerlijk, het strand is druk maar niet overvol. Het is hier prima toeven. Beetje zwemmen, beetje lezen, beetje bakken. We hebben bij de parkeermeter betaald voor 4 uur en dat maken we met gemak vol. Rond een uur of één lopen we naar het nabijgelegen restaurant voor een sandwich en een colaatje.
Als we om drie uur vertrekken is bitch een klein beetje aangebrand, maar dat merkt ze ’s avonds pas. We doen nog even wat boodschapjes bij de super in Cabras en strekken ons dan lekker uit in een stoel. Even bijkomen. Er wordt getelefoneerd met Antonio, de eigenaar van ons huisje. Hij wil weten of het goed gaat met ons, wij willen graag even afrekenen. We spreken af voor donderdag rond het middaguur.
Aan het einde van de middag gaan we naar het terras van Oasi. Door de padroni van harte aanbevolen, al was het maar vanwege het beschikbare internet. Het valt allemaal wat tegen. We bestellen een biertje en verwachten daarbij de lekkere hapjes zoals we die in de Oltrepò krijgen. We krijgen twee flesjes met een servetje erom en verder niks. Niet eens een glas. Er wordt harde muziek gedraaid, die door een paar mensen op het terras luidkeels meegezongen wordt. Categorie André Hazes. Geen fatsoenlijk netwerk te bekennen. Maar het bier is koud en lekker en daar gaat het om. Een man dumpt een visitekaartje van restaurant Sapore die Mare, even verderop langs de straat, op ons tafeltje. Toevallig hadden wij bij het passeren ’s middags al bedacht dat we daar wilden eten, dus de reclame was niet nodig.
We proberen nog een ander terras, aan zee gelegen. Daar krijgen we wel een glas en bestellen we zelf een zak chips. Je moet toch wat.
We melden ons rond half negen bij voornoemd restaurant, waar het nagenoeg uitgestorven is. Het is er kaal, we worden bediend door een meisje dat ons niet eens durft aan te kijken en alle serviesbewegingen gebeuren met een karretje. Nogal overbodig. Maar we eten er heerlijk. Vooraf een lasagne met vis en als hoofdgerecht zwaarvis op z’n mediterraans. Met een flesje Karmis, inmiddels favoriet.

Op donderdag doen we eerst wat nuttige dingen. Geld pinnen zodat we Antonio kunnen betalen, Karmis kopen voor de padroni en Roberto. Toevallig belanden we op de plaatselijke markt, die nogal ruim is opgezet. Ziet er gezellig uit, maar we kopen niks. We brengen de wijn thuis en gaan dan nog lekker een bakkie koffie doen (twee eigenlijk) bij Café Nelson aan het strand. ’s Avonds draaien ze daar harde muziek (zaterdagavond zelfs dwars door het concert op het plein bij de grote toren heen), maar nu klinkt er “niets-aan-de-handmuziek”. Zo mogelijk nog erger.
Tegen 12 uur keren we terug naar ons huisje en wachten rustig op de komst van Antonio. Er ontstaat een gezellig gesprek over de warmte. Het schijnt in jaren niet zo heet geweest te zijn als nu. Hij ziet een folder liggen van een opgraving (folder van de padroni) en vraagt of we geïnteresseerd zijn in archeologie. Best wel. Voor we het weten zijn we uitgenodigd voor een rondleiding over het terrein waar de afgelopen jaren de reuzenbeelden gevonden zijn. Morgen melden om half negen. Gaan we doen.
Ter voorbereiding daarop bezoeken we aan het einde van de middag het museum in Cabras waar een deel van de opgravingen tentoongesteld zijn. Leuk en informatief. Antonio blijkt te werken op de plek van de opgravingen. Komt dat even goed uit. We plannen ook een bezoek aan de kerk van San Salvatore voor de middag waar ze ook een ondergrondse verdieping hebben die de moeite is. We gaan het zien.
Na het museum is het de hoogste tijd voor het strand. Met een boekje, een biertje en een zak baconcrisps installeren we ons onder de parasol. Er zijn wat wolkjes waardoor het goed uit te houden is.
Rond half negen schuiven we weer aan bij Oasi waar we inktvissalade en zeewolf eten. Het smaakt ons prima. Het afruimen duurt even omdat het passerende personeel denkt dat bitch haar bordje nog niet leeg heeft. Het zijn allemaal botjes uit de zeewolf. Een stuk meer dan bitchgenoot had.
Terug in het huisje is er BVN en wijn. En even bloggen.

Bitch doet cultureel

Antonio’s bezoek gisteren zorgt nog voor een goede vulling van de vrijdag. Op de laatste dag op Sardinië nemen wij een overdosis cultuur tot ons. Om half negen in de ochtend mogen wij ons melden bij Monte Prama, waar de gigantenbeelden zijn opgegraven die we gisteren in het museum in Cabras bewonderd hebben. De routebeschrijving van Antonio is niet helemaal juist. Hij had gezegd 200 meter voorbij de afslag naar Is Arutas, maar een behulpzame agrariër meldt ons dat het 200 meter voorbij de afslag Mari Ermi is. En dan klopt het dus wel. Antonio heeft, zoals beloofd, zijn maatjes geïnformeerd. Sergio haalt ons op bij het hekje en draagt ons over aan dottore Franco, die de leiding heeft over de opgraving. Hij geeft een uitleg (in het Italiaans natuurlijk) over wat er al gedaan is en waar ze nu mee bezig zijn. Een groepje van drie mannen, waaronder Sergio, zit in het laatste stukje van het terrein te hakken met pikhouweeltjes en troffels. Ze zoeken naar de nog ontbrekende delen van de Gigantjes. Op alle vragen die wij in het Engels stellen antwoordt de dottore beleefd met “si”. Als we het in het Italiaans proberen komt er een wat uitgebreider antwoord. Bitchgenoot mag foto’s maken.
Na drie kwartier is het klaar. We danken de mannen hartelijk en verlaten de opgraving.

We rijden door naar het puntje van het schiereiland, parkeren de auto in San Giovanni di Sinis en lopen vervolgens naar de opgravingen van Tharros. Links en rechts van de weg is strand. Er hangen dreigende wolken boven de zee en zo af en toe waait daar een druppeltje uit. Tot serieuze regen komt het niet. We wandelen gezellig over de opgravingen van Punische en Romeinse resten heen en worden ineens verrast door een donderslag. Niet echt bij heldere hemel, maar we hadden hem niet ziet aankomen. Het blijft bij die ene klap. Verder gebeurt er niets verfrissends. Er wordt nog hard gewerkt op Tharros. Vage mannetjes zijn druk bezig met vage prutswerken, maar het is leuk te zien dat ze op dit enorme terrein nog niet uitgepuzzeld zijn. De grote toren naast het complex laten we links liggen. Tenminste, als je me je gezicht in de richting van de P staat. Het is echt té warm om die steenklomp te beklimmen. Bovendien raken we aan het einde van de gekochte parkeertijd. Het was fijn dat we zo vroeg waren. Als we teruglopen zien we dat het steeds drukker wordt.

Terug naar het huisje om lekker een boekje te lezen, een broodje te eten en een siësta te genieten. Om drie uur rijden we weer terug naar het schiereiland van Sinis om het kerkje van San Salvatore te bekijken. Ook een tip van Antonio. We moeten vooral vragen naar Gianni en zeggen dat we vrienden van Antonio zijn. Het kerkje ligt in een dorpje van kleine huisjes. Een heel bijzondere plek, het hele dorp is gericht op de processie die in september plaatsvindt. Meer is het niet, maar het ziet er schattig uit. Het belangrijkste van het kerkje is de ondergrondse etage, waar overblijfselen van een Romeinse tempel te zien zijn. Met muurschilderingen van beesten en van de goden Venus en Mars.

Nog even langs de super om eten en drinken voor de bootreis te kopen en dan installeren we ons snel op ons strand. Met bier, boek en badhanddoek. Het is er weer heerlijk en we houden het tot ver na zeven uur uit. Voor de laatste keer douchen we onder de buitendouche, voor de laatste keer hangen we het badgoed te drogen, voor de laatste keer…

We eten bij Cucumeu, natuurlijk weer iets vissigs. Morgen gaat de boot terug naar Genua. En wij terug naar de padroni. We hebben een heerlijk weekje Sardinië achter de rug. Écht vakantie!

Bitch bij de mannen

Vier uur is echt wel vroeg om op te staan. Maar ja, we wilden om vijf uur vertrekken zodat we om zeven uur in Olbia zouden zijn waar de boot naar Genua dan weer om negen uur zou vertrekken. Het enige wat klopt is de wekker. We staan netjes op tijd op. Bitch smeert broodjes en bitchgenoot laadt de bagage in. Giovanna is bestelt voor vijf uur, maar verschijnt dus niet. Om kwart over vijf besluiten we het huisje en de garage dan maar niet op slot te doen en te vertrekken. Door de nog steeds aanwezige deviazione schiet het niet erg op. En eenmaal op de snelweg blijkt er behoorlijk wat mist te hangen, waardoor we ook de gemiddelde geplande snelheid niet halen. Na een poosje komt te zon op en schijnt ons – omdat we van west naar oost rijden – recht in de ogen waardoor we ook niet voluit durven gaan. En tot slot missen we de afslag naar de haven van Olbia omdat er ineens geen bordje “Porto met bootjes” meer is. We arriveren na half 8, maar uiteindelijk blijkt dat geen enkel probleem want ons bootje arriveert pas na 9 uur en vertrekt om kwart voor 11 weer. Ook iets te laat. We brengen de dag door met lezen, slapen, lezen, wandelingetje, slapen en nog meer lezen. En een paar potjes pesten in de bar met een biertje. In plaats van om 7 uur ’s avonds, leggen we om 9 uur aan en zijn om 10 voor half 10 op weg naar de mannen. De zon gaat alweer onder…
De mannen zitten al naar ons te smachten. Of naar de spumante die ze voor de gelegenheid hebben koud gelegd. Dat kan ook. Hoe dan ook: we zijn weer terug!

2015 vakantie 113 2015 vakantie 114 2015 vakantie 115 2015 vakantie 119 2015 vakantie 120 2015 vakantie 121 2015 vakantie 122 2015 vakantie 123 2015 vakantie 124 2015 vakantie 128 2015 vakantie 129 2015 vakantie 130 2015 vakantie 133 2015 vakantie 137 2015 vakantie 144

2015 vakantie 149

2015 vakantie 152

2015 vakantie 154

2015 vakantie 156

2015 vakantie 157

2015 vakantie 164

2015 vakantie 168

2015 vakantie 171

2015 vakantie 174

2015 vakantie 175

2015 vakantie 179

2015 vakantie 182

2015 vakantie 1832015 vakantie 185

2015 vakantie 189

2015 vakantie 191

2015 vakantie 195

2015 vakantie 196

2015 vakantie 197

2015 vakantie 202

2015 vakantie 204

2015 vakantie 209

2015 vakantie 212

2015 vakantie 214

2015 vakantie 219

2015 vakantie 221

2015 vakantie 223

2015 vakantie 234

2015 vakantie 235

2015 vakantie 237

2015 vakantie 241

2015 vakantie 243

Een reactie plaatsen »

Bitch in the kitchen

Zo, daar is bitch weer. Zondoorstoofd en bruingebakken. En klaar voor een nieuw avontuur: Sardinië! Maar eerst even de afgelopen dagen doornemen. Wat is er zoal gebeurd? Nou, niet veel want het is hier erg warm. 34 graden en warmer. 
Woensdagochtend hebben bitchkind en bitchkindvriendin de auto gepakt en zijn ze naar de dichtstbijzijnde berg gereden. Daar was het heerlijk. Bij de villa was het, zoals gezegd, warm en zonnig. De activiteiten bestonden uit lezen, zwemmen, lezen, zwemmen en meer van dat al. Ondertussen werkte een Italiaanse loodgieter zich in het zweet om een waterontharder te installeren zodat de padroni de diverse machines weer kunnen vullen met kraanwater i.p.v. bronwater. De arme man is uren bezig geweest in de hitte. Maar nu, op vrijdag, zijn de padroni al heel blij. Ze zien duidelijk verschil. Bitchkind en met name bitchkindvriendin schrokken zich midden in de nacht wel even de pietjes toen het apparaat ineens herrie begon te maken. Schijnt erbij te horen.
Het plan was om aan het einde van de middag naar Pavia te gaan, maar toen de kale padrone ons vertelde dat de gevoelstemperatuur in Pavia boven de 40 graden lag, hebben we er maar van afgezien. We hebben heerlijk op het benedenterras een wijntje gedronken en wat gekletst. Daarna ging bitch aan de slag voor het eten. Samen met bitchgenoot reed ze naar Santa Maria della Versa om daar voor iedereen de gewenste pizza te scoren. De bestelling was helemaal gelukt. Alleen op de pizza speck e brie zat geen brie. Maar vooruit, het was daar ook warm. 

Voor de donderdag was een kookworkshop gepland bij Leda en Nando. De vader van het gastgezin ging ook mee; voor de jonge kids is dit niet zo boeiend. We genoten van de vaardigheid waarmee Leda pasta maakt, de saus, de vulling. Hoe het konijn ontdaan werd van overtollig vocht. En nog veel meer. Het echte handwerk liet bitch over aan de anderen, zelf probeerde ze aantekeningen te maken zodat iedereen achteraf nog zou weten hoe het ging en wat de ingrediënten waren. 

Om half 1 schoven de achterblijvers aan voor een heerlijke lunch, die startte met bruschietta (broodje met knoflook en een tomatenprutje. Toen zelfgemaakte tortelli met spinazie en ricotta. Over de ene schaal zat een saus van zoete rode uien en tomaatjes, over de andere heel simpel boter en salie. Daarna verscheen het konijn en tot slot het toetje: een soort van tiramisu maar dan niet met koffie maar met een likeur die ze hier kermes noemen. En daarbij natuurlijk heerlijke wijnen van eigen makelij, maar niet voor bitch want die was de bob.

Na terugkeer bij de villa lag het hele volkje al snel in het zwembad en daarna in de tuin of in de villa te snurken. Behalve bitch want die had dus niet gedronken. 🙂

Voor het avondeten waren we snel klaar. Niemand had erg veel trek in uitgebreide maaltijden dus de kookpadrone heeft een restje lasagne van dinsdag opgewarmd en een meloen in hapklare brokken verdeeld. Dat was genoeg.

Rond een uur of negen zakte het bitchgezin nog even af naar Santa M. voor het zomeravondfeest. Wát een belevenis! Tien kramen met vooral toeristenmeuk (armbandjes e.d.), een suikerspinmachine, een springkussen voor de kindertjes, wat terrasjes en een straatartiest op een eenwieler. O ja en een zanger van volksliederen. Smartlappen, dus. We hebben er alles uitgehaald wat erin zat en waren uiteindelijk met een uurtje weer terug in de villa. 

2015-07-15 17.30.52 2015-07-15 19.59.58 2015-07-16 09.22.23 2015-07-16 09.33.24 2015-07-16 09.33.48 2015-07-16 09.40.10 2015-07-16 09.53.55 2015-07-16 09.54.07 2015-07-16 10.10.10 2015-07-16 10.38.39 2015-07-16 11.26.54 2015-07-16 11.27.53 2015-07-16 11.34.25 2015-07-16 12.16.51 2015-07-16 21.44.00 2015-07-16 21.44.22 2015-07-16 22.14.29

1 Reactie »

Bitch in the pool

Zo, dat went snel! Warm weer, goed gezelschap bij de padroni en lekker eten. Het lijkt waarachtig wel vakantie! De zondag wordt doorgebracht in volmaakte rust. Op tijd opgestaan en meteen een beetje zwemmen in het diepblauwe, maar niet diepe zwembad van de padroni, beetje bakken in de zon, beetje knuffelen met een zeer aanhankelijke Joia. Die wil de hele dag wel met je tongzoenen. Bitch wil dat niet. Aan het einde van de middag even sperzieboontjes afgehaald. De kookpadrone maakte steak van de gril met friet (én zelfgemaakte mayonaise) en – natuurlijk! – sperziebonen. Zo lekker dat bitchgenoot zijn bord met de vinger schoon likt. 🙂 Heerlijk wijntje erbij van Monteguzzo. Op z’n Nederlands al snel verbasterd tot Monte Goedzo. Goeie naam!

Op maandag heeft de club van vier zich opgesplitst. De broers reizen naar Milaan Linate op bitchkind en bitchkindvriendin op te halen. Die komen gezellig buurten. Bitch en kale padrone vertrekken naar het zwembad om daar baantjes te trekken. Kale padrone doet in hoog tempo mét een badmuts op maar zonder haar zijn 40 baantjes; bitch spartelt er zonder badmuts maar met heel veel haar kalmpjes achteraan, maar komt toch nog tot 24 banen. Er ontstaat zelfs een mini-goed voornemen om in het nieuwe schooljaar ook weer eens serieus te gaan zwemmen. De zomer schijnt een betere periode voor goede voornemens te zijn dat 1 januari 00.05 uur. We zullen zien. 
Na het zwemmen een welverdiend kopje koffie en dan de broodnodige boodschappen. Met een Ugly vol nuttige en onnuttige aankopen keren we – vlak voor het reisgezelschap – terug bij de villa. Uit pure vreugde vanwege alle likbare tweevoeters piest Joia op de grond. 
Aan het einde van de middag is het tijd voor een typisch Italiaanse activiteit: wijnproeven. Bij Monte Goedzo. Jammer dat het voor bitch pillendag is. Ze mag af en toe even ruiken, maar trekt zich uiteindelijk terug op een stoel onder een boom. Zelfs de lucht van de wijn maakt haar onpasselijk. De andere genieten (en drinken) volop! De glazen worden gevuld alsof er niet geproefd maar geconsumeerd wordt. Gelukkig kan bitch de bob zijn. De Ugly wordt gevuld met dozen met flessen met wijn en we keren weer terug naar de villa. 

Het welkomstmaal van de studiebolletjes vindt plaats in Pizzeria Versa in Santa Maria. We eten natuurlijk geen pizza, maar lekkere gerechten met vlees en/of vis. Heerlijk! Aan het einde van de maaltijd begint het nostalgisch terugblikken op school, kerk, buurt, ouders, enz. Leuk voor de oudjes! 
Bitchgenoot en bitchkind bewonderen na terugkomst nog even de sterrenhemel en dan is het tijd om te gaan slapen. De nacht is warm en onrustig.

2015-07-12 20.43.42 2015-07-13 12.27.17 2015-07-13 17.08.15 2015-07-13 17.11.24 2015-07-13 17.20.47 2015-07-13 17.51.43 2015-07-13 20.30.47 2015-07-13 20.30.52

2 reacties »

Bitch on a mountain

De tweede dag van onze vakantie is ook weer een reisdag. Maar we hebben de totale afstand in drie hapklare brokken verdeeld dus we hoeven niet de hele dag in de auto en ook niet voor dag en dauw op pad. Hotel Faber in Worms is een plek waar we eerder geweest zijn en waar ook de padroni op weg naar Nederland wel eens overnachten. Prima plek, hond- en homovriendelijk dus ook best geschikt voor een bitch en haar genoot. We slapen er een nachtje en vertrekken dan weer en zijn de volgende keer weer vergeten dat het niet zo heel bijzonder is.

Hadden we donderdag nog veel buien onderweg, vandaag rijden we onder een strakblauwe hemel naar het zuiden. Weinig files, veel discussies met de routemiep. Tamelijk zinloos want ze is nogal eigenwijs terwijl ze de discussie altijd verliest.

We nemen de kleine omweg om Basel heen en ontlopen zo de drukte bij de grensovergang. In de kleine omweg is tijd en gelegenheid voor een kleine lunch met een kleine currywurst met pommes. Nou, als dat een kleine was dan wordt bitch wel heel nieuwsgierig naar de grote. De mededeling op de borden dat we niet via de Gotthardtunnel/pas naar Chiasso kunnen negeren we, met als gevolg dat we in een zeer lang, stilstaande file voor die tunnel komen. En we wilden gewoon over de pas. Bitchgenoot krijgt bijna een wegtrekker van de hitte. Bitch voorkomt dit door met hem van plek te ruilen: bitch in de volle zon, bitchgenoot achter het stuur. Goede deal! Uiteindelijk komt er toch weer beweging in. De eerste mogelijkheid om af te slaan naar de pas slaan we even over. De hele afrit staat vol met slimmeriken die ook om de file heen willen. De tweede afslag bij Amsteg is wel begaanbaar. En daar rijdt het ook gewoon. En – hoeveel geluk kun je hebben! – al snel is er ook een benzinepomp waaraan ondertussen dringend behoefte was. Daar kwamen we achter toen we de afrit naar laatste Aria Servizio voor de tunnel gepasseerd waren. Het kwam nog allemaal goed!

Rond vijf uur slaan we – aan de voet van de Gotthardpas – af naar het dorpje Hospental waar we een bed vinden in Hotel St. Gotthard. Toepasselijke naam. We zitten er heerlijk met een grote bier te genieten van het uitzicht! Na het tweede biertje schuiven we aan in het restaurant voor een eenvoudige, maar dure kipfilet met friet en salade en vervolgens maken we nog een miniwandelingetje door het minidorp.

Zaterdagochtend tegen half tien zitten we weer in de trouwe ugly en rijden we de Gotthardpas op. Het is er nog heerlijk rustig! Dat was over toen we de P aan de zuidkant van de Gotthard opreden. De P op zich was nog wel rustig, maar de files bij het toilet, waar bitch echt even gebruik van moest maken, waren gruwelijk. Dat bleek meteen ook de ergste file van de hele zaterdag. Bij Chiasso reed het zachtjes maar gestaag door en verder waren de snelwegen in CH en I fluide. Maar dat is dan weer Frans.

Rond half twee verenigden onze klamme t-shirts zich met de klamme lijven van de padroni. We zijn er weer! Bitchgenoot is aangenaam verrast door het prachtige appartement; bitch had het natuurlijk al gezien en bewoond. In mei. We praten boven even bij, bekijken de dvd van de parachutesprong van bitchgenoot en nemen dan een duik in het zwembad. Heerlijk.

De avond is gevuld met smakelijk eten bij Nel Castello in Cicognola en met een harmonieconcert op het plein bij het kasteel. Mooie muziek, heel gevarieerd. Jammer dat de vleugel last van de warmte had. Maar daar doe je niks aan. Het hoogtepunt van de avond bleek toen nog te moeten komen. Op de niet-reguliere terugweg vanaf Cicognola kruist tot twee keer toe een everzwijn ons pad. Al die jaren dat bitch deze prachtige plek bezoekt, had ze nog nooit een levend everzwijn gezien. De padroni ook niet. Maar nu was het echt zover: my first everzwijn! Yes!!!

2015-07-10 16.55.42 2015-07-10 16.59.34 2015-07-10 17.06.40 2015-07-10 17.54.56 2015-07-10 20.04.02 2015-07-10 20.04.11 2015-07-10 20.06.27 2015-07-10 20.07.56-1 2015-07-10 20.09.17 2015-07-10 20.13.41 2015-07-10 20.13.57 2015-07-10 20.18.44 2015-07-10 20.19.54 2015-07-10 20.20.42 2015-07-10 20.22.42 2015-07-11 09.40.06 2015-07-11 09.40.18 2015-07-11 09.40.30 2015-07-11 16.32.32 2015-07-11 21.02.24 2015-07-11 21.02.31 2015-07-11 22.04.14

1 Reactie »

Bitch on the road

Na een jaar hard werken en weinig bloggen was bitch er wel weer aan toe: vakantie! Gisteren alles ingepakt, vanmorgen nog even de tandenborstel toegevoegd en óp naar Italië! Voor 10 uur waren we op weg. No hurry, we hebben onszelf pas voor zaterdagmiddag aangekondigd.  We vertrekken met een mooie heldere lucht en veel zon. Heerlijk voor het vakantiegevoel. Maar eenmaal in Duitsland – via Arnhem; onze Miep had weer de kolder in de kop – begint het te regenen. Buiïge regen, noemt de weerman dat tegenwoordig. Hoe dan ook: nat. We lunchen met een eenvoudig broodje gezond in Hünxe en rijden verder lang Oberhausen, Dortmund, Keulen en nog meer van die bekende plekken. Over de Rechtsrheinische. Om een uur of drie lassen een een pauze op een P in voor een slaapje. We zitten allebei te knikkebollen. Echte bejaarden. Bitch mag daarna sturen en doet dat tot een uur of half vijf. Veel werkzaamheden maar steeds kleine stukjes zodat we niet echt last van file hebben. Het vinden van een slaapplek kost moeite. De dorpjes die wij aandoen bieden deze optie niet. In Gernsheim vinden we een B&B maar daar is niemand en het stinkt er vreselijk naar benzine doordat er een benzinestation tegenover zit. Dan rijden we maar door naar Worms. Daar weten we in elk geval een hotelletje. Het is zes uur als we ons daar melden. Snel ingecheckt en de stad in. We belanden bij een Italiaan die ons is aanbevolen door de padroni. We eten er heerlijk! Vooraf poliepensalade (klinkt niet zo lekker als het smaakt) en daarna zalm van de gril met tagliatelle. Voor bitch aardbeien met ijs en slagroom toe. Bitchgenoot mag koffie.  We zijn bijtijds weer terug in hotel. Morgen verder. Foto’s volgen.

2015-07-09 12.32.12 2015-07-09 18.28.38 2015-07-09 18.40.14 2015-07-09 18.59.36 2015-07-09 19.43.26 2015-07-09 20.36.37

2 reacties »