bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch blikt terug

op 26/07/2015

De afgelopen week heeft bitch doorgebracht in het WiFi-loze Torregrande op Sardinië. Regelmatig heeft zij blogs geschreven, maar uploaden ging dus niet. Daarom hieronder een terugblik met foto’s. Wel een heel lange blog, maar dan kan de lezer de volgorde eenvoudig vinden. 🙂 De foto’s staan helemaal onderaan. Die wilden niet lekker tussen de tekst gaan staan.

Bitch on a boat

We laten bitchkind, bitchkindvriendin en padroni achter in de villa en vertrekken, na een kalme start, naar Genua. Het is gruwelijk warm. De auto geeft 37 graden aan en de rijwind biedt geen verkoeling. In de buurt van Genua gaan we de bergen in en dat brengt de temperatuur een paar graden omlaag. Het vinden van de boot gaat voorspoedig, vooral omdat bitchgenoot begrijpt dat we de bordjes “Porto met bootjes” moeten volgen. We zijn er ruimschoots op tijd. Op tijd voor een bier en wat verpozing in de schaduw.
Rond half zeven mogen we de boot op en gaan we op zoek naar onze hut. Die ligt op het vijfde dek aan de bakboordkant van het schip. Daar kijken we nog wat rond. Na vertrek uit Genua melden we ons bij het restaurant. De padroni hadden ons geadviseerd niet naar het selfservice buffet te gaan, maar naar het bediende restaurant want daar was het lekker rustig. Een goed advies volgen we graag op. Maar aangekomen bij het restaurant blijkt het vol te zijn. Het ziet er niet vol uit, maar de Maître D’ meldt ons dat het vol is en dan is het ook vol. Een ongeduldige Italiaanse mevrouw met heel relaxte man voegt zich bij ons en verbaast zich over het feit dat er nogal wat tafels leeg zijn. Ze stelt ons en een ander stel voor om ons te melden als zestal, maar daar trapt de bediening niet in. Wachten is wachten.
We brengen de tijd door met kijken naar de restanten van de Costa Concordia die zo treurig aan zijn eind gekomen is. Uiteindelijk mogen we naar binnen. Het is al snel duidelijk dat hier in de organisatie iets mis gaat. Iedereen heeft kennelijk zijn eigen taak, maar bemoeit zich om de haverklap met anderen. Het tempo van bestelling opnemen en bedienen is bijzonder laag. Er verschijnt tenslotte een meneer die onze bestelling opneemt. Hij doet erg moeilijk over het door bitch gekozen voorgerecht. Prosciutto crudo? Die met mozzarella? Bitch heeft geen ander prosciuttogerecht op de kaart aangetroffen en knikt dus verbaasd van ja. Door alle opwinding vergeten we de contorni bij de secondi te bestellen, het bijgerecht bij de gefrituurde vis uit de golf. Welke golf dan ook. Hoewel de indruk gewekt is dat men het aanbod nauwelijks aan kan, staat het voorgerecht binnen vijf minuten voor onze neus. Het is lekker! Dan herinnert bitch zich de contorni en schiet een willekeurige ober aan. Fout! Bestellingen worden natuurlijk niet opgenomen door degene die het eten brengt. Het duurt even voor er wél een bevoegde instantie verschijnt. De bestelling van de contorni wekt verwarring. Hebben we dan al een secondo gehad? Nee, dat niet. We zijn gewoon vergeten de bijgerechten de bestellen. Na een poosje verschijnen de bijgerechten. de secondi komen niet. We beginnen er maar van te eten en wisselen gezellig frietjes en gegrilde groenten uit. Ook best lekker. Als het bijna op is, ziet bitchgenoot twee borden met gefrituurde vis uit de keuken komen. Voor ons. Maar als de bezorger ziet dat we nog iets zitten te eten maakt hij rechtsomkeert. Een poosje later komt hij vragen of we ons hoofdgerecht al gehad hebben. Niet dus. Of hij het nu zal brengen. Prima plan. Maar als het komt, is het flink afgekoeld. Het ziet er bovendien uit als bijeen geschraapte resten van deze avond. Niet wat wij onder frito misto verstaan. We beginnen er nog dapper van te eten, maar koude frituuransjovisjes zijn gewoon niet lekker. Het duurt eindeloos voordat iemand ons bord komt weghalen en voordat we dan weer de gevraagde rekening krijgen. Dat geeft ons tijd om de kwestie te analyseren. Een groot deel van de avond staan er mensen voor het restaurant te wachten. Maar gedurende datzelfde deel van de avond is bijna de helft van de tafels onbezet. Ze doen iets niet goed. De mensen (lees: mannen!) die in het restaurant werken hebben een gemiddelde leeftijd van 60+ en stralen uit dat ze het allang niet leuk meer vinden. Ze brengen veel tijd door rond de kassa, waar volgens ons niet half zo veel verdiend wordt als zou kunnen. Conclusie: het werkt niet en degene die er verantwoordelijk voor is, werkt waarschijnlijk op een kantoor in Genua. Hij/zij zou eens een tripje mee moeten maken.
Na het eten wandelen we wat rond over het schip. Bewonderen de sterrenhemel (nog véél mooier dan bij de padroni) en nemen dan nog een biertje in een bar waar steeds meer mensen zich uitstrekken op de bank om te gaan slapen. Tijd om naar de hut te gaan en hetzelfde te doen.

Bitch in the heat

Bitch is geland op Sardinië. De nacht was absoluut zwoel, maar in onze hut was er godzijdank airco. Die maakte een gruwelijke herrie, maar het hielp wel. Door de herrie en het slechte bed kwam er voor bitch niet veel van slapen. Om zes uur gaf ze het op en besloot een ommetje op het dek te maken. De zon kwam net op en bood een prachtige aanblik. De lucht was nog steeds zwoel, maar de enkele Italiaan die ook al wakker was liep met een truitje of een vestje aan. Rare jongens…
Niet om 8 uur maar om kwart voor negen legden we aan in de haven van Olbia. Wij hadden besloten om ons niet druk te maken en rustig te wachten tot de boot stil lag. De trappen naar de autodekken stonden ondertussen vol met ongeduldige mensen. Toen we de hut hadden ontruimd en de sleutelkaart was ingeleverd bij de receptie begaven we ons naar de auto. Daar bleek dat we vooraan in de uitrijrij stonden. Iedereen achter ons reed met een grote boog om ons heen. We werden in hoog tempo van het terrein van de rederij af gedirigeerd en bitch was al snel de weg kwijt. Miep wilde niet aanslaan op de ingevoerde adressen en de bordjes waren niet meteen duidelijk. Enige oplossing: even stoppen en herpakken. Dat hielp. Routemiep deed het nog steeds niet, maar de bordjes bleken toch te kloppen. We zaten al snel op de juiste weg en reden richting Oristano. Na een uurtje even gestopt voor een bakkie koffie en benzine. Daarna weer stug verder. Hoewel de weg geen snelweg is, kun je er vrij vlot overheen rijden. Het was absoluut niet druk, maar evengoed duurde de totale reis zo’n twee uur.
Voorbij Abbasanta stopten we even om Giovanna, de huishoudster te bellen, dat we in Abbasanta waren. Ze begreep genoeg van het Italiaans van bitch en beloofde over 20 minuten bij het huis te zijn. Helaas kwamen we nog een deviazione tegen, waardoor het iets langer duurde. Het huis was snel gevonden. We ontdekten dan het ingevoerde adres gewoon niet klopte. Op het briefje van de kale meedenkpadrone stond Via dei Millelire. Maar de straat heet volgens het bordje Via Domenico Millelire. Dat verklaart een hoop. Maar ook zonder de hulp van Miep bleek het huisje eenvoudig te vinden. Vooral ook omdat jampadrone ons van tevoren de plek op Google Maps en Earth had laten zien. Het klopte allemaal. Giovanna deed een snelle rondleiding en vertrok toen met haar kinderen die buiten hadden staan wachten.
We plaatsten de auto in de garage en de spullen in het huisje en spoedden ons naar de winkel om iets voor de lunch te halen. Na de lunch gaf bitch toe aan de behoefte om gemiste slaap in te halen. Ze sliep in de geaircode slaapkamer zo twee uur weg. Heerlijk! De rest van de week heette de slaapkamer “panic room” waarin wij vluchtten als het in huis té warm was. Daarna begaven we ons naar het strand om even het zeewater te proberen. Ook heerlijk! Op loopafstand, niet te druk, goede temperatuur. Wat wil je nog meer.
Het huisje heeft een buitendouche waar je het opgelopen zand lekker kunt afspoelen en meteen je natte spullen aan de waslijn kunt hangen. Ook alweer een succes. Voor het eten gaan we naar de buren: restaurant Oasi, waar we een inktvissalade en een pizza eten. Met koffie toe. Daarna nog even langs de boulevard waar de meukverkopers, die je overdag op het strand aanspreken, bij het licht van de ondergaande zon en een aggregaat hun meuk vanaf een kraampje verkopen. Althans proberen. Veel klanten hebben ze niet. Maar ze hebben dan ook allemaal hetzelfde in de aanbieding: hoedjes, telefoonhoesjes, armbandjes, e.d. Niet echt origineel.
Op het plein bij de Torre Grande is een concert van vier zangers gaande. Mooie gezangen waarbij een drietal heren staat te keelzingen. Knap hoor.
Zondagochtend besluit bitchgenoot dat we niet gaan rondhangen. We zijn om 9 uur wakker en besluiten het schiereiland Sinis te gaan bekijken met zijn moerassen en zoutmeren. We rijden nog even rond door Torregrande op zoek naar een bancomat, maar vinden er geen. Al snel nadat we Torregrande verlaten hebben, staan we in de file. Iedereen wil naar het strand, lijkt het. We besluiten om te draaien en een andere route te kiezen. Goed idee! Via Cabras en Riola (bancomat!) rijden we naar Su Palosu en zitten daar een poosje op de rotsen te kijken naar de baai, de andere toeristen, de zee en de horizon. Het is er prachtig en warm, maar gelukkig hebben we water meegenomen.
In Mari Ermi verzamelt bitch in gebroken Italiaans informatie over een boottocht naar Isola Mal di Ventre. Het antwoord komt in gebroken Engels. Dat levert een grappig gesprek en de gewenste informatie op.
Hierna rijden we terug naar Torregrande, tegen de iets minder drukke file in. Het begint al aardig heet te worden. Bij de winkel halen we verse broodjes en na de lunch is het hoog tijd voor siësta. Serieus slapen in de geaircode kamer is het enige wat helpt bij deze hitte. We hebben het over 37 graden Celsius.
Rond vijf uur zijn we weer bij positieven en wandelen we naar het strand, gewapend met parasol en boeken. Het is er weer heerlijk, Zo luxe om op loopafstand van het strand te zitten. Het is niet meer dan honderd meter lopen. Na het strand weer lekker onder de douche, een wijntje en dan naar een restaurantje waar we genieten van visgerechten. Niet wat we wilden, maar wel erg lekker. We drinken er de door Roberto en kale padrone veelgeprezen Karmis wijn bij. Ze hebben gelijk: prima wijntje. Het leven is goed op Sardinië! Warm, maar goed.

Bitch on the beach

We hebben onze draai gevonden op Sardinië. Het is erg warm, maar we blijven niet in ons huisje zitten. Op maandag zijn we naar Su Nuraxi gereden. Een plek in het binnenland waar resten van een oude nederzetting/fort te vinden zijn. De basis voor deze bouwwerken is gelegd rond 1500 voor Chr. en daarna zijn er steeds gebouwen aan toegevoegd. De plek, vlak bij Barumini is via de “snelweg” en een provinciale weg goed te bereiken maar door een gebrek aan goede bordjes raken we een aantal keren verdwaald in een stadje. Maar dankzij de onovertroffen kaartleeskunst van bitch vinden we de ruïne. We krijgen een rondleiding in het Engels & Frans en later wordt daar Italiaans aan toegevoegd als we een groep Italianen treffen die zich illegaal toegang hadden verschaft tot de plaats van handeling. De gids begint elke zin met “pas op!”. Hij bedoelt het goed. Zijn Frans is beter te volgen dan zijn Engels. Hij kijkt regelmatig maar ons als hij Engels spreekt, maar wij luisteren dus stiekem naar de Franse uitleg. Hij leidt ons langs ruïnes van diverse gebouwtjes en uiteindelijk ook de ruïne van de nuraghe op. Ondanks de hitte blijkt de ruïne goed te beklimmen. Er waait een heerlijk fris windje. Als we bovenop staan, blijkt dat de tocht door de ingewanden van het fort door zeer smalle gangetjes voert. Daar bedankt bitch voor de eer. Smalle gangetjes vindt zij niet leuk. Samen met nog zo’n heldin op sokken wacht zij boven op de ruïne op de terugkeer van de groep. De andere held is van Spaans/Italiaanse afkomst maar woont in Frankrijk. Er ontstaat een gezellig gesprek in het Frans. Fijn dat bitch dit ook weer even heeft kunnen oefenen.
Na ongeveer een uurtje zijn we terug bij het kantoortje waar de entreekaartjes verkocht werden. Het kaartje geeft ook toegang tot een plaatselijk museum waar ook archeologische vondsten te zien zijn. Voor de auto vinden we nu we een heerlijk schaduwrijk plekje. Bij de ruïne stond de Ugly in de volle zon. Niet fijn. We nemen de tijd voor het museum. Niet omdat het zo vreselijk veel te bieden heeft, maar omdat er gratis WiFi is. Kunnen we (vooral bitchgenoot!) even de mail en facebook checken. Lekker belangrijk! Ondertussen loopt het water bitch van het warme lijf. Het meest verrassende deel van het museum is gevestigd in de Villa Zapata. Bij restauratie bleken er onder deze villa ook resten van een nuraghe te liggen. We lopen er via glazen vloerdelen overheen. Brrrrrrr.
We nemen ook nog snel even een kijkje in de kerk, maar daar is niet veel bijzonders te zien. Dan maar weer verder, op zoek naar een lunch. We strijken aan in Las Plassas bij een simpel cafétje dat bevolkt wordt door het mannelijk deel van de plaatselijke bevolking. De cola en de sandwich met prosciutto crudo smaken ons prima.
Op de terugweg vermijden we de ingewikkelde steden en blijken dan ineens sneller terug te zijn dan we heen gingen. Hoogste tijd voor een siësta. Daarna strand. We installeren ons met handdoekjes, water en boekjes in het zand. De lucht is de hele dag al wat bewolkt en het waait stevig, maar tot regen komt het niet. Het zeewater voelt wel kouder aan dan zaterdag en zondag Na het strand douchen we onder de buitendouche. Heel handig want dan heb je geen zand in de bagno. Daarna is het tijd voor een borrel en lekker eten bij de pizzeria. Niet te ingewikkeld want maandag is pillendag. Maar het smaakt evengoed prima.

Bitch in Bosa

Het uitstapje van deze dinsdag brengt ons naar Bosa, een schilderachtig dorpje aan de westkant van Sardinië. De weg erheen is lang en bochtig, maar biedt prachtige uitzichten richting zee. De stad ligt te stomen in de zon. Ons gidsje belooft ons schaduwrijke straatjes in de oude stad, maar dat valt wat tegen. Vanaf de auto lopen we de oude brug over naar het Centro Storico. Het centrum zou autoluw moeten zijn, maar we moeten toch regelmatig even aan de kant voor een vierwielige passant. We klimmen en klauteren in de volle zon door de oude straatjes heen. Gelukkig zijn er met enige regelmaat wel plekken met schaduw en er waait een fijn windje. Bitch overtreft qua klimvermogen weer haar eigen verwachtingen en die van haar bitchgenoot. Ze heeft er zin in. Bosa is een leuke stad met vrolijk gekleurde huisjes. Niet zo vrolijk als op de voorkant van de gids; daar is stevig aan gefotoshopt. We wandelen langs de route van de auto’s weer naar beneden en zien daar ook weer allerlei leuke zaken. Er zijn diverse te bezichtigen kerkjes en de straatjes blijven leuk en gezellig. Op een pleintje doen we langdurig een lekkere lunch met cola en broodjes. Op weg naar de auto eten we een heerlijk ijsje (malaga en pannacotta) en we kopen nog snel even nieuwe deo’s. Die gaan hard in dit weer.
Bitch rijdt terug naar Torregrande. We nemen een andere route met een stuk snelweg erin, maar op weg naar die snelweg komen we toch weer een deviazione tegen. We rijden een hele tijd achter een auto vol met kurk van de kurkeik. En dan zien we ook dat de bomen langs de route kurkeiken zijn, die nog maar onlangs gepeld zijn.
Terug in het huisje (het is al tegen drieën) doen we toch nog maar even siësta. De was die we ’s ochtends hebben aangezet is al klaar en binnen een uur na ophangen ook weer droog.
De hitte is echt vermoeiend. Bitch kruipt zelfs nog even in bed en slaapt zo een uur weg. Even na vijven liggen we op het strand. Ook vandaag weer zagen we boven het binnenland weer dikke wolken, maar het komt weer niet tot regen. Zou voor de natuur wel even lekker zijn. We brengen bijna twee uur door op het strand. Het is een stuk rustiger dan in het weekend, maar er loopt nog allerlei interessant volk rond. We genieten volop van zon en zee. Voordat we aanbakken keren we terug naar ons huis en de buitendouche.
Eenmaal aan de borrel stellen we vast dat er grote belangstelling voor de tuin is bij de buurtkatten. Toch maar de autoramen dicht als hij in de garage staat. Straks gaat zo’n beest erin zitten en misschien wel piesen.
We eten bij Cucumeu, alweer lekker aan de vis met een Karmis erbij. We zitten aan de boulevard en hebben alle tijd om te kijken naar en commentaar te leveren op alle passanten. Het lijkt waarachtig wel vakantie, zei de kale padrone toen bitch op SMS verslag van het dagritme. Hij heeft gelijk.

Bitch in kwarts

Op woensdag vertrokken bitch en bitchgenoot naar Is Arutas, een strand waar geen zand maar witte kwarts ligt. We gaan redelijk op tijd weg en liggen rond half 11 in een prachtig helderblauwe zee. Het water is heerlijk, het strand is druk maar niet overvol. Het is hier prima toeven. Beetje zwemmen, beetje lezen, beetje bakken. We hebben bij de parkeermeter betaald voor 4 uur en dat maken we met gemak vol. Rond een uur of één lopen we naar het nabijgelegen restaurant voor een sandwich en een colaatje.
Als we om drie uur vertrekken is bitch een klein beetje aangebrand, maar dat merkt ze ’s avonds pas. We doen nog even wat boodschapjes bij de super in Cabras en strekken ons dan lekker uit in een stoel. Even bijkomen. Er wordt getelefoneerd met Antonio, de eigenaar van ons huisje. Hij wil weten of het goed gaat met ons, wij willen graag even afrekenen. We spreken af voor donderdag rond het middaguur.
Aan het einde van de middag gaan we naar het terras van Oasi. Door de padroni van harte aanbevolen, al was het maar vanwege het beschikbare internet. Het valt allemaal wat tegen. We bestellen een biertje en verwachten daarbij de lekkere hapjes zoals we die in de Oltrepò krijgen. We krijgen twee flesjes met een servetje erom en verder niks. Niet eens een glas. Er wordt harde muziek gedraaid, die door een paar mensen op het terras luidkeels meegezongen wordt. Categorie André Hazes. Geen fatsoenlijk netwerk te bekennen. Maar het bier is koud en lekker en daar gaat het om. Een man dumpt een visitekaartje van restaurant Sapore die Mare, even verderop langs de straat, op ons tafeltje. Toevallig hadden wij bij het passeren ’s middags al bedacht dat we daar wilden eten, dus de reclame was niet nodig.
We proberen nog een ander terras, aan zee gelegen. Daar krijgen we wel een glas en bestellen we zelf een zak chips. Je moet toch wat.
We melden ons rond half negen bij voornoemd restaurant, waar het nagenoeg uitgestorven is. Het is er kaal, we worden bediend door een meisje dat ons niet eens durft aan te kijken en alle serviesbewegingen gebeuren met een karretje. Nogal overbodig. Maar we eten er heerlijk. Vooraf een lasagne met vis en als hoofdgerecht zwaarvis op z’n mediterraans. Met een flesje Karmis, inmiddels favoriet.

Op donderdag doen we eerst wat nuttige dingen. Geld pinnen zodat we Antonio kunnen betalen, Karmis kopen voor de padroni en Roberto. Toevallig belanden we op de plaatselijke markt, die nogal ruim is opgezet. Ziet er gezellig uit, maar we kopen niks. We brengen de wijn thuis en gaan dan nog lekker een bakkie koffie doen (twee eigenlijk) bij Café Nelson aan het strand. ’s Avonds draaien ze daar harde muziek (zaterdagavond zelfs dwars door het concert op het plein bij de grote toren heen), maar nu klinkt er “niets-aan-de-handmuziek”. Zo mogelijk nog erger.
Tegen 12 uur keren we terug naar ons huisje en wachten rustig op de komst van Antonio. Er ontstaat een gezellig gesprek over de warmte. Het schijnt in jaren niet zo heet geweest te zijn als nu. Hij ziet een folder liggen van een opgraving (folder van de padroni) en vraagt of we geïnteresseerd zijn in archeologie. Best wel. Voor we het weten zijn we uitgenodigd voor een rondleiding over het terrein waar de afgelopen jaren de reuzenbeelden gevonden zijn. Morgen melden om half negen. Gaan we doen.
Ter voorbereiding daarop bezoeken we aan het einde van de middag het museum in Cabras waar een deel van de opgravingen tentoongesteld zijn. Leuk en informatief. Antonio blijkt te werken op de plek van de opgravingen. Komt dat even goed uit. We plannen ook een bezoek aan de kerk van San Salvatore voor de middag waar ze ook een ondergrondse verdieping hebben die de moeite is. We gaan het zien.
Na het museum is het de hoogste tijd voor het strand. Met een boekje, een biertje en een zak baconcrisps installeren we ons onder de parasol. Er zijn wat wolkjes waardoor het goed uit te houden is.
Rond half negen schuiven we weer aan bij Oasi waar we inktvissalade en zeewolf eten. Het smaakt ons prima. Het afruimen duurt even omdat het passerende personeel denkt dat bitch haar bordje nog niet leeg heeft. Het zijn allemaal botjes uit de zeewolf. Een stuk meer dan bitchgenoot had.
Terug in het huisje is er BVN en wijn. En even bloggen.

Bitch doet cultureel

Antonio’s bezoek gisteren zorgt nog voor een goede vulling van de vrijdag. Op de laatste dag op Sardinië nemen wij een overdosis cultuur tot ons. Om half negen in de ochtend mogen wij ons melden bij Monte Prama, waar de gigantenbeelden zijn opgegraven die we gisteren in het museum in Cabras bewonderd hebben. De routebeschrijving van Antonio is niet helemaal juist. Hij had gezegd 200 meter voorbij de afslag naar Is Arutas, maar een behulpzame agrariër meldt ons dat het 200 meter voorbij de afslag Mari Ermi is. En dan klopt het dus wel. Antonio heeft, zoals beloofd, zijn maatjes geïnformeerd. Sergio haalt ons op bij het hekje en draagt ons over aan dottore Franco, die de leiding heeft over de opgraving. Hij geeft een uitleg (in het Italiaans natuurlijk) over wat er al gedaan is en waar ze nu mee bezig zijn. Een groepje van drie mannen, waaronder Sergio, zit in het laatste stukje van het terrein te hakken met pikhouweeltjes en troffels. Ze zoeken naar de nog ontbrekende delen van de Gigantjes. Op alle vragen die wij in het Engels stellen antwoordt de dottore beleefd met “si”. Als we het in het Italiaans proberen komt er een wat uitgebreider antwoord. Bitchgenoot mag foto’s maken.
Na drie kwartier is het klaar. We danken de mannen hartelijk en verlaten de opgraving.

We rijden door naar het puntje van het schiereiland, parkeren de auto in San Giovanni di Sinis en lopen vervolgens naar de opgravingen van Tharros. Links en rechts van de weg is strand. Er hangen dreigende wolken boven de zee en zo af en toe waait daar een druppeltje uit. Tot serieuze regen komt het niet. We wandelen gezellig over de opgravingen van Punische en Romeinse resten heen en worden ineens verrast door een donderslag. Niet echt bij heldere hemel, maar we hadden hem niet ziet aankomen. Het blijft bij die ene klap. Verder gebeurt er niets verfrissends. Er wordt nog hard gewerkt op Tharros. Vage mannetjes zijn druk bezig met vage prutswerken, maar het is leuk te zien dat ze op dit enorme terrein nog niet uitgepuzzeld zijn. De grote toren naast het complex laten we links liggen. Tenminste, als je me je gezicht in de richting van de P staat. Het is echt té warm om die steenklomp te beklimmen. Bovendien raken we aan het einde van de gekochte parkeertijd. Het was fijn dat we zo vroeg waren. Als we teruglopen zien we dat het steeds drukker wordt.

Terug naar het huisje om lekker een boekje te lezen, een broodje te eten en een siësta te genieten. Om drie uur rijden we weer terug naar het schiereiland van Sinis om het kerkje van San Salvatore te bekijken. Ook een tip van Antonio. We moeten vooral vragen naar Gianni en zeggen dat we vrienden van Antonio zijn. Het kerkje ligt in een dorpje van kleine huisjes. Een heel bijzondere plek, het hele dorp is gericht op de processie die in september plaatsvindt. Meer is het niet, maar het ziet er schattig uit. Het belangrijkste van het kerkje is de ondergrondse etage, waar overblijfselen van een Romeinse tempel te zien zijn. Met muurschilderingen van beesten en van de goden Venus en Mars.

Nog even langs de super om eten en drinken voor de bootreis te kopen en dan installeren we ons snel op ons strand. Met bier, boek en badhanddoek. Het is er weer heerlijk en we houden het tot ver na zeven uur uit. Voor de laatste keer douchen we onder de buitendouche, voor de laatste keer hangen we het badgoed te drogen, voor de laatste keer…

We eten bij Cucumeu, natuurlijk weer iets vissigs. Morgen gaat de boot terug naar Genua. En wij terug naar de padroni. We hebben een heerlijk weekje Sardinië achter de rug. Écht vakantie!

Bitch bij de mannen

Vier uur is echt wel vroeg om op te staan. Maar ja, we wilden om vijf uur vertrekken zodat we om zeven uur in Olbia zouden zijn waar de boot naar Genua dan weer om negen uur zou vertrekken. Het enige wat klopt is de wekker. We staan netjes op tijd op. Bitch smeert broodjes en bitchgenoot laadt de bagage in. Giovanna is bestelt voor vijf uur, maar verschijnt dus niet. Om kwart over vijf besluiten we het huisje en de garage dan maar niet op slot te doen en te vertrekken. Door de nog steeds aanwezige deviazione schiet het niet erg op. En eenmaal op de snelweg blijkt er behoorlijk wat mist te hangen, waardoor we ook de gemiddelde geplande snelheid niet halen. Na een poosje komt te zon op en schijnt ons – omdat we van west naar oost rijden – recht in de ogen waardoor we ook niet voluit durven gaan. En tot slot missen we de afslag naar de haven van Olbia omdat er ineens geen bordje “Porto met bootjes” meer is. We arriveren na half 8, maar uiteindelijk blijkt dat geen enkel probleem want ons bootje arriveert pas na 9 uur en vertrekt om kwart voor 11 weer. Ook iets te laat. We brengen de dag door met lezen, slapen, lezen, wandelingetje, slapen en nog meer lezen. En een paar potjes pesten in de bar met een biertje. In plaats van om 7 uur ’s avonds, leggen we om 9 uur aan en zijn om 10 voor half 10 op weg naar de mannen. De zon gaat alweer onder…
De mannen zitten al naar ons te smachten. Of naar de spumante die ze voor de gelegenheid hebben koud gelegd. Dat kan ook. Hoe dan ook: we zijn weer terug!

2015 vakantie 113 2015 vakantie 114 2015 vakantie 115 2015 vakantie 119 2015 vakantie 120 2015 vakantie 121 2015 vakantie 122 2015 vakantie 123 2015 vakantie 124 2015 vakantie 128 2015 vakantie 129 2015 vakantie 130 2015 vakantie 133 2015 vakantie 137 2015 vakantie 144

2015 vakantie 149

2015 vakantie 152

2015 vakantie 154

2015 vakantie 156

2015 vakantie 157

2015 vakantie 164

2015 vakantie 168

2015 vakantie 171

2015 vakantie 174

2015 vakantie 175

2015 vakantie 179

2015 vakantie 182

2015 vakantie 1832015 vakantie 185

2015 vakantie 189

2015 vakantie 191

2015 vakantie 195

2015 vakantie 196

2015 vakantie 197

2015 vakantie 202

2015 vakantie 204

2015 vakantie 209

2015 vakantie 212

2015 vakantie 214

2015 vakantie 219

2015 vakantie 221

2015 vakantie 223

2015 vakantie 234

2015 vakantie 235

2015 vakantie 237

2015 vakantie 241

2015 vakantie 243


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: