bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch Alberti

Enkele weken geleden heeft bitch kennisgemaakt met Albert oftewel Alberto. Alberto is een opvallend – maar zonder zijn rollator OMvallend – figuur dat (of toch die?) je regelmatig ziet rondwandelen in de wijk waar bitch woont. Hij is oud, erg krom, maar niet gek. De ontmoeting vond plaats tijdens een oecumenische kerkdienst waarin het jeugdkoor van de kerk van bitch meewerkte. Na afloop van de viering raakte bitch aan de praat met Alberto. We ontdekten een gedeelde interesse in muziek. Hij speelt keyboard, heeft daar ook les in; bitch doet iets met piano. Al snel kwam de vraag of hij een keer mocht komen luisteren bij bitch thuis. Dat was schrikken! Het pianospel van bitch is niet van het concertante niveau. Van geen enkel niveau, eigenlijk. Maar goed, het is een oudere man. Je wilt niet onaardig zijn, dus bitch zei dat het prima was. Dan moest bitch maar een keer komen kijken als hij met zijn bandje speelde in het verzorgingshuis waar hij woont. 

Diezelfde middag al lag er een envelop in de brievenbus. Van Alberto. We hadden bij de koffie ook adressen en telefoonnummers uitgewisseld. Hij was dus met zijn rollator tot aan de brievenbus gekomen zonder dat we daar iets van hadden gemerkt. In de envelop zat nogmaals zijn adres en telefoonnummer en wat printjes van foto’s waarop hij achter zijn keyboard zat. Hij meende het dus serieus!

Afgelopen weekend kwamen wij elkaar weer tegen in het winkelcentrum. Bitch zag Alberto, Alberto zag bitch niet. Toch vond bitch het raar om zomaar voorbij te lopen en niks te zeggen. Stel nou, dat hij bitch wél gezien en herkend had… Dus gegroet en ook meteen maar aangekondigd dat bitch op woensdag wilde komen luisteren naar het bandje. Dat vond ie leuk! Ze spelen van 10 tot 11. Bitch had ook een afspraak om koffie te drinken bij excollegavriendin en nam zich voor om rond half 11 te vertrekken. In een halfuur moest je toch een aardig beeld kunnen krijgen van de kwaliteit van een bandje.

Het werd woensdag. Het schema van bitch was krapper dan gedacht. Om half negen naar de pedicure die gehuisvest is in hetzelfde verzorgingshuis waar Alberto woont. Daarna meteen door naar de laptopgarage om opnieuw de ventilator te laten vervangen. De boodschap was: “als je hem vroeg brengt, kun  je hem dezelfde dag weer ophalen.” Mooi toch? Bitch was er om negen uur. Winkel dicht. Kopje koffie bij de HEMA, terug naar de winkel. Winkel dicht. Internet gecheckt, open vanaf 10 uur. Zucht… Dan dus maar eerst naar Alberto. Het bandje ging niet repeteren, dat had bitch verkeerd begrepen. Ze stonden opgesteld in de koffiezaal waar een flinke groep ouderen al achter een nog leeg kopje zat. Het was gewoon een optreden en dat doen ze bijna wekelijks. Verrassing! Maar de grootste verrassing kwam nog: bitch kreeg een cadeautje van Alberto, dat hij overigens zelf voor haar uitpakte. Een mapje (roze!) met een paar blaadjes erin met liedjes. En de vraag of bitch die straks even zou willen zingen. Oeps! Bitch kan best wel aardig zingen, maar zomaar in haar eentje voor publiek? Niet echt een bitchdingetje. Maar goed, het aangewezen liedje was “Mijn Bonnie vaart over de zee” en dat durfde bitch wel aan. 

albertoDe koffie arriveerde. Bitch werd geparkeerd aan een tafel met twee dames en een heer, de vrienden van Alberto. Er kwam een schaaltje met koekjes (een stuk of 15) dat na het eerste liedje op wonderbaarlijke wijze leeg was. Het bandje (twee dames op accordeon, een heer op een gitaar en Alberto onhoorbaar op een keyboard) speelde wat Indonesische liedjes en wat Jan Smit (brrr!) en na een minuut of twintig werd bitch aangekondigd. Bitch meldde bij het bandje dat ze alt is en dat ze de gespeelde nummers wel erg hoog ingezet vond. Er was tot nu toe niet bij gezongen dus bitch had ook niet kunnen uitproberen of ze het zou redden. Geen probleem, ik zou alleen door Alberto begeleid worden, dus het kwam wel goed. Alberto zet “Mijn Bonnie” in en bitch zingt haar liedje. Ging best lekker en er volgde applaus. Bitch maakte zich op om weer te gaan zitten, maar dat was niet de bedoeling. De andere liedjes in het roze mapje moesten ook gezongen worden! Alberto zette “Hutje op de hei” in, wel vaag bekend, vooral de laatste zin met flinke uithalen, maar verder nog nooit gezongen! Bitch meldde dat ze het niet goed kende, maar dat vond Alberto geen probleem. Gelukkig bleek dat hij het ook niet echt kon spelen, dus aan zingen zijn we nooit toegekomen. Daarna volgden “Droomland”,”Ach, Margrietje” en “’t Zonnetje gaat van ons scheiden.” Bitch blufte zich er vrolijk doorheen en werd beloond met een stevig applaus. Dat deden de toehoorders meestal niet en daarom had vooraf Alberto nog gevraagd of bitch aan het einde het applaus wilde inzetten. Voor zichzelf hoefde bitch dat dus niet te regelen. 

Op weg naar haar stoel werd bitch gelokt door een bewoonster. Of bitch geen zin had om op woensdagavond bij het koor te komen. Inderdaad, daar had bitch géén zin in. Terug bij de koffie heeft bitch stiekem even geappt met de excollegavriendin om aan te kondigen dat ze later zou komen. Zomaar weggaan was helaas geen optie. Er volgden nog wat instrumentale versies van het populaire Nederlandstalige repertoire en om vijf over 11 was het echt klaar. Dus flink geapplaudisseerd en toen even naar de band om afscheid te nemen. Ze waren van tevoren wat aarzelend geweest omdat ze bitch natuurlijk helemaal niet kenden, maar nu was er lof en tevredenheid alom. En bitch moest vooral nog maar eens komen zingen. Alberto kreeg nog even op z’n kop vanwege deze overval, maar hij was er blind van uitgegaan dat bitch het wel zou doen en ook wel zou kunnen. 

Willeke Alberti, eat your heart out! Bitch takes over the verzorgingshuizen!

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch wordt altijd wakker…

Er is zo’n irritant liedje van Kinderen voor Kinderen: “Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd”. Door bitch overigens nogal eens veranderd in “Ik word altijd wakker met een meisje in mijn hoofd”, maar daar gaat het nu niet om. Vannacht was het weer zover. Bitch werd wakker. Mét een wijsje in haar hoofd. Tijdens de viering in de kerk afgelopen zondag werd een nieuw lied van de pianist en vrouwvandepianist ten gehore gebracht. Mooie tekst, zeker in het licht van de vluchtelingenproblematiek. Dit liedje dus heeft zich genesteld in het bitchhoofd en wil daar niet meer uit. Dus lag bitch om zes uur (herfstvakantie!) te zingen en zich suf te piekeren wat ook alweer de volgende regel is. Want zingen in het hoofd is niet genoeg, de tekst moet ook nog eens kloppen. En zo goed kent bitch het lied nou ook weer niet. Geprobeerd om het hoofd op andere gedachten te brengen door het binnenwaarts zingen van andere liedjes, zoals “En van je hela, hola, houd er de moed maar in”. Daarvan kwamen al zingend meerdere coupletten bovendrijven, die bitch al in geen jaren gehoord had. Maar eenmaal onder de douche was het er weer. “Zie mij staan,” heet het lied. Het is het titelstuk van de in november verschijnende nieuwe Blom-cd. Hieronder de tekst. Om nooit meer te vergeten. 

Kijk naar mij!
Zie mij staan!
Met mijn hoofd vol verhalen
en mijn handen vol leegte
Zie mijn recht van bestaan
Kijk mij aan!

Zie je dan niet, dat ik ben gevangen
In uren van leegte en eenzaamheid
Hoor je dan niet, dat ik slechts kan roepen
als dolende zwerver in de woestijn!

Kijk naar mij!
Zie mij staan!
Met mijn hoofd vol verhalen
en mijn handen vol leegte
Zie mijn recht van bestaan
Kijk mij aan!

Zie je dan niet, dat ik ben gevangen
In dagen van wanhoop en angstigheid
Zie je dan niet, dat ik slechts kan vluchten
als opgejaagd vee in de vallei!

Kijk naar mij!
Zie mij staan!
Met mijn hoofd vol verhalen
En mijn handen vol leegte
Zie mijn recht van bestaan
Kijk mij aan!

Al wat ik heb zijn mijn gedachten
Aan wat ooit leefde in mijn bestaan
En nu ik alles heb verloren
Vraag ik jou met mij mee te gaan
Laat mij niet staan….
Laat mij niet staan….

Dus…
Kijk naar mij!
Kijk naar mij!
Kijk naar mij!
Zie – mij – staan!

Een reactie plaatsen »

Bitch met een zweepje

Er is iets mis. De groep van dit jaar ontbreekt het volledig aan werktempo, werklust, nieuwsgierigheid, enz. Niet aan plezier en gespreksstof. Na elke zin van bitch barsten ze uit in enthousiast geklets. Bitch zegt: “Pak een pen en je kladschrift” of zoiets en hup, daar begint het weer. Ze zitten dan ook meteen achterstevoren en missen daardoor de geïrriteerde/gekwelde/verdrietige blik van bitch. Preken maken geen indruk, overleg levert niks op. Afgelopen donderdag was het ultieme dieptepunt. Op het programma stond een rekentoets. Woensdag hadden de kids de toets (uiteraard met andere sommen) geoefend onder leiding van de woensdagcollega. Bij de nabespreking vonden ze de oefentoets een eitje, makkelijk en meer van dat soort opmerkingen. Vragen waren er niet. Donderdag de echte toets. Dramatisch! Niet alleen qua resultaat maar vooral qua werktempo. Er staat drie kwartier voor deze toets. Bitch laat ze nog even doorwerken als ze ziet dat het nog niet af is. Na bijna vijf kwartier onderbreekt bitch de toets voor het tienuurtje en de pauze. Na de pauze spelling en taal uitgelegd, zodat degene die klaar waren met de rekentoets verder konden. Om half twaalf iedereen aan de aardrijkskundeles. Op dat moment drie leerlingen klaar met de toets. Na de lunch aardrijkskundetoets van maandag besproken. Daarna tijd om werk af te maken. Toen de school uitging waren er nog altijd zes kinderen aan het rekenen. Taal en spelling hadden de meesten ook nog niet af. De voor die middag geplande activiteiten van de kinderboekenweek waren niet doorgegaan. Bitch besloot strenger te worden: de zweep erover!

zweepVrijdag stond niet alleen de programmaonderdelen op het bord maar ook de beschikbare tijd. Elke opdracht van bitch werd voorafgegaan door een waarschuwing met betrekking tot onnodig gepraat. Elke neiging tot niet werken werd bemopperd. Eén veelpleger kreeg na drie waarschuwingen een andere plek: in zijn eentje vooraan in de klas. Nog niet eenvoudig met zoveel kinderen in een klein lokaal. Werk dat niet af was, zou na schooltijd ingehaald moeten worden. En ja hoor:  ’s middags zomaar volop tijd voor proefjes en gedichten (kinderboekenweek). Bitch baalt dat het op die manier moet, maar het is niet anders. Volhouden tot de vakantie (nog één week) en dan maar hopen dat ze het na de vakantie spontaan snappen. Zucht…

Een reactie plaatsen »

Bitch adviseert

Bitch heeft de afgelopen week adviesgesprekken gevoerd. Het zijn er veel dit jaar en hoe meer kinderen, hoe meer vreemde dingen. De inschrijving voor de gesprekken loopt via een ouderforum. Ouders krijgen een bericht dat de inschrijving geopend is en kunnen dan een dag en een tijdstip kiezen. Hoe simpel kan het zijn?
– één moeder had een paar weken geleden haar been verbrand en bitch had toen aangeboden het gesprek bij haar thuis te voeren. Woensdagmiddag bleek zij ineens op school te zijn voor iets anders en was zo nieuwsgierig dat ze vroeg of ze even tussendoor een gesprek kon hebben. Kind was er niet bij.
– één moeder liet haar dochter melden dat ze het ouderforum niet gebruikt. Bitch heeft haar toen zelf maar ingedeeld en tijdens het gesprek uitgelegd dat ze zich toch echt moest aanmelden voor het forum. Doorgestuurd naar de collega die dit voor ons regelt. Daar is ze dus nooit gearriveerd.
– één moeder stuurt een berichtje aan bitch dat ze maandagmiddag mag langskomen. Bitch bij de moeder dus. Zonder enige toelichting. Berichtje teruggestuurd dat het zo niet werkt. Kind een briefje met een afspraak meegegeven, waarop kind met vader verscheen. Ouders zijn gescheiden. De dag na dit gesprek opnieuw een bericht van moeder. Dat vader niet kan komen want die heeft het veel te druk. Zelf kan ze ook niet komen, dus of bitch maar langs wil komen of opbellen.
– één onzeker jongetje met iets te hoge ambities verschijnt met ouders en stiefmoeder. Het gesprek speelt zich – tegen de wil van bitch – vooral af over het hoofd van het jongetje heen. Stiefmoeder heeft het hoogste woord.
– één gezin heeft drie kinderen in de groep van bitch. Helaas kunnen ouders maar één moment vastleggen in de kalender. Oplossing: direct na de boeking van ouders hebben bitch en woensdagcollega de daarop volgende tijden vastgelegd. Waardoor wij vervolgens allebei vermeld stonden als ouders van de drieling.
– twee moeders verschenen met een niet-familielid om mee te luisteren en aanvullende vragen te stellen.
– één advies werd gegeven in het Engels.
– één advies werd door een Poolse vertaald in het Oekraïens. Of in het Pools. Dat kan ook.
– diverse ouders verschenen met een of meer jongere broers/zusjes die ook gezellig aan tafel kwamen zitten. Niet altijd een doorslaand succes.
– éénmaal werd de klassieker “intelligentie is een cadeautje” ingezet.

Over de adviezen zelf valt niet veel te melden. Bitch en woensdagcollega hebben om de beurt een gesprek gedaan. Ook wel eens leuk: gewoon meeluisteren en aantekeningen maken. De meeste ouders stemden in met het beeld dat van hun kind geschetst werd en waren tevreden met het advies. Een enkele ouder gaf aan trots te zijn op het kind. Dat hadden we best wat vaker willen horen. Die kinderen verdienen het zo!
Bijna alle kinderen gaven zichzelf desgevraagd precies het juiste advies.

Het zit er inmiddels weer op. In februari de definitieve adviezen. Benieuwd wat daarover t.z.t. te melden valt…

Een reactie plaatsen »