bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch brengt vrede

Na de lunchpauze kwamen de mannen woest binnen. Er was gevochten, er was gescholden met combinaties van ziektes en landen van herkomst. Niet gezellig. Even tijd ingeruimd om erover te praten, maar dat kostte moeite. Na enig aandringen en met wat hulp van de dames bleek het verhaal als volgt te zijn: Er werd gevoetbald, maar niet door iedereen. De niet-voetballers maakten er een spelletje van om de bal af te pakken als die in hun buurt kwam. Dat begon na een poosje te irriteren en toen was het schelden begonnen, met direct daarna het vechten. Onze onvolprezen pleinwacht heeft hier niets van meegekregen.
Na de opheldering bleven de meest betrokken mannen boos en dwars. Bitch legde hen een probleem voor. Vanmiddag moeten jullie weer door dezelfde deur naar buiten. Gaat dat lukken? Ze dachten serieus van niet. Bitch zat met de handen in het haar. Hoe los je zoiets op?
Ineens borrelde er iets op! De dames uit de groep kregen de opdracht zichzelf zoet te houden met een tekening, een muziekje en een goed gesprek. De mannen werden naar buiten gecommandeerd om samen te gaan voetballen in de voetbalkooi. De twee meest boze mannen kozen partijen en het barstte los. Er werd fanatiek gevoetbald door de meeste jongens. Eén van de twee boze hoofden liep in eerste instantie nog boos langs de zijkant. Trapte alleen tegen de bal als hij in de buurt kwam, maar deed verder weinig moeite. Na vijf minuten zag bitch zijn gezicht opklaren en voetbalde hij lekker mee. De andere bozerik voetbalde meteen fanatiek mee en ging na elk mislukt schot op doel op zijn handen staan. Hij leek zichtbaar opgelucht dat het met een sisser afliep.
Na een kwartier ging de timer af. Bitch heeft even geëvalueerd. De boosheid was eruit. Ze hadden lekker gevoetbald en we konden ons mét de dames storten op de film voor de afscheidsavond. Hoe verzint ze het? 🙂

Advertenties
1 Reactie »

Bitch telt af

Het is eigenlijk heel ongebruikelijk, maar bitch betrapt zichzelf erop dat ze aan het aftellen is. Nog tien weken (negen en een half!) tot de zomervakantie. Nu de beslissing dat bitch vertrekt van haar school gevallen is, is het afscheid nemen begonnen. Op rustige momenten ruimt bitch haar mailbox op, bekijkt zij duizenden bestanden op de schoolserver om te beslissen wat weg kan en wat handig is voor de nieuwe collega’s in groep 8 en ruimt zij de overvloedige berg papier en spullen in en om haar lokaal op. En inmiddels is ook een datum gepland voor het afscheid van de collega’s. Waarna we vervolgens nog twee weken moeten werken. 🙂
De kids hebben geen zin meer. Ze weten natuurlijk niet dat bitch weggaat, maar ze werken ook niet echt mee om de laatste weken een beetje gezellig te maken/houden. Regelmatig gebeuren er rare dingen. Er staan nog veel leuke activiteiten op het programma voor de komende weken, maar tijdens de voorbereiding moet ik de les regelmatig stil leggen omdat er veel gepraat en weinig geluisterd wordt, omdat iemand ineens meent te moeten reageren met “homo’s” als twee vrienden elkaar met een kus begroeten in een filmpje. Of je gaat gezellig met een flesje eau de toilette op je buurman zitten spuiten. Of je besluit dat de prullenbak te ver weg staat en dat je je afval dus beter door de klas grofweg in de richting van bak kunt gooien dan even op te staan en het afval weg te brengen. En nog meer van dat soort dingen.

Bitch probeert enthousiast te blijven, positieve dingen te benadrukken en te belonen, nieuwe projecten te starten en vooral te overleven. Morgen (donderdag) wordt duidelijk met welke directeuren van mogelijke nieuwe scholen bitch een gesprek gaat voeren op 25 mei. Er is nog genoeg te doen, maar bitch telt te weken. Tijd voor iets nieuws!

Een reactie plaatsen »

Bitch bust

Dagje Milaan, altijd leuk. We hadden het na enige aarzeling (zijn de winkels wel open, bijv.) gepland voor de maandag. Het idee was dat de kale padrone met ons mee zou gaan, maar dat lukte helaas niet. Plannen gewijzigd. De zangpadrone heeft exoppaspoetsvriendin en bitch naar Pavia gebracht alwaar wij door een tankstop nét de rechtstreekse trein naar Milaan misten. Vanaf hier zal bitch zich beperken tot de rare dingen die we meegemaakt hebben.

– kaartjes gekocht op het station en er in de trein achtergekomen dat die afgestempeld hadden moeten worden omdat ze maar drie uur geldig zijn. Had de lokettiste niet gezegd. De conductrice deed er niet moeilijk over.
– uitgestapt op Rogoredo waar we moesten overstappen op perron 5. We hadden nog even, dus een kopje koffie gescoord en toen naar perron 5 dat er helemaal niet uitzag alsof er ooit een trein stopte. Het was trouwens een kopstation, maar dat even terzijde. Toen er rond vertrektijd nog steeds geen trein en ook geen andere passagiers waren nog maar eens gekeken op het informatiebord. Er stond echt perron 5. Maar om ons heen kijkend ontdekten we dat er nóg een perron 5 was. Zo snel als mogelijk (en dat is voor bitch niet zo snel) naar het juiste perron 5 en daar ingestapt in de trein die gelukkig niet op tijd was.
– 
op Milano Centrale even het station bewonderd en toen op zoek naar de door zangpadrone geadviseerde Hop on-Hop off bus. Dan zie je veel van de stad en je kunt in- en uitstappen waar je wilt. Na enige speurwerk vonden we de ticketshop en misten we de bus want die stopt natuurlijk niet naast de ticketshop maar zo ongeveer aan de andere kant van het enorme stationsplein.
– tijdens het wachten hebben we ons – goed bedoeld -bemoeid met drie oudere dames die de bus naar hun hotel zochten. Leuk gepraat en te laat gezien dat hun bus eraan kwam. Die hebben zij dus gemist.
– eindelijk in de bus (kwart over tien uit de villa vertrokken, het was inmiddels half één) en met oordopjes op geluisterd naar de zeer summiere uitleg in het Engels. Bij de Duomo uitgestapt. Die wilden we in elk geval zien.
– eerst in de rij voor kaartjes (tip voor de padroni en hun gasten: die kun je vooraf online bestellen!). Niet zo’n erg lange rij, maar wel een laag werktempo. Toen in de rij om de Duomo in te mogen. Iedereen werd gescand met een metaaldetector. Daarna werden de tassen intensief gecontroleerd. Vervolgens werd je kaartje nog gescand en toen mochten we eindelijk naar binnen. Het is natuurlijk een prachtige kerk en we keken onze ogen uit! Geprobeerd foto’s te maken van de ramen, maar je hebt altijd tegenlicht.
– eenmaal buiten besloten dat we eerst gingen eten. Het was inmiddels drie uur en de magen rommelden er vrolijk op los. Terrasje aan het Domplein. Kost wel wat, maar dan zie je ook wat! Vooral mannen met rode sneakers. Helemaal hot!
– na de late lunch naar de rij voor het dak. Gigantische rij! Veel Japanners, maar die kunnen er ook niks aan doen. Een lift waar maar een paar mensen in gaan, dus het schoot niet op. Na een kwartier besloten we af te zien van het dak i.p.v. vanaf het dak te zien. Zonde van de tijd!
– ijsje gegeten en winkels gekeken in de galleria Vittorio Emanuele. Dat liep allemaal redelijk soepel en was zeker de moeite waard. Als echte fans een Italiaanse Stephen King gekocht!
– uitgekomen op de Piazza della Scala, maar het duurde even voor we dat door hadden. We zagen ook de Scala niet. Die had zich verborgen achter volle bomen en een dikke rij toeschouwers. De straat was afgezet en er was onwaarschijnlijk veel politie op de been. Later begrepen we dat er een feestje was vanwege het 150-jarig bestaan van de krant Il Sole 24 ore. We hebben maar niet op de president gewacht. We wisten niet dat hij zou komen, maar we hadden sowieso al genoeg gewacht.
– stukje verder gewandeld en toen besloot bitch dat het mooi geweest was. De voeten waren het zat. Het was ondertussen 5 uur geweest. We hadden op het station wat terugreistijden genoteerd van treinen die zonder overstap gingen. De eerste van vijf over zes leek ons haalbaar. Aangekomen bij de bushalte van Hop on – Hop off bleek de bus natuurlijk net weg te zijn.
– niet gewacht op de bushalte, maar teruggelopen tichting Domplein, zodat exoppaspoetsvriendin nog iets leuks voor de kleinkids kon kopen. Met de buit in een tasje richting bushalte en nog even gekeken bij een drietal breakdancers, waarvan er één zijn billen begon te schudden voor exoppaspoetsvriendin.
– toen de voorstelling klaar was, bleek de bus al op de bushalte te staan. Weer een bejaardensprintje getrokken en op tijd in de bus. Hè, hè! Nu alleen nog even naar het station. Het was ondertussen spitsuur aan het worden en sommige straten waren afgezet vanwege het feest in de Scala dus het duurde wat langer. We werden door elkaar geschud, daar waar de bus over met steen geplaveide straten reed. En dat was bijna overal. Het duurde erg lang, dus we richtten ons maar op een  trein later.
– na een poos begon bitch de bordjes te bekijken. En de kaart. En ontdekte dat ze niet in de blauwe lijn, maar in de rode zat. Die dus helemaal niet naar het station ging. Dan klopte het dus ook dat bitch meende de Duomo weer te zien. Gierend van de lach weer uitgestapt en besloten de metro te nemen. Op de blauwe lijn moesten we namelijk nog een halfuur wachten. Net weg…
– met de metro waren we in no time op Milano Centrale en we hoefden alleen nog maar een kaartje te kopen. Bij de automaat deze keer, waar we vriendelijk geholpen werden door een jongeman die vervolgens het wisselgeld wenste om een kop koffie te kopen. Exoppaspoetsvriendin was onvermurwbaar. Ze had ‘dank je wel’ gezegd en daar moest hij het maar mee doen. Onze trein bleek op het allerverste (niet nieuwste maar verste weg) perron te staan, dus uiteindelijk moest er weer stevig doorgestapt worden om de trein (inmiddels die van vijf voor half acht!) te halen. Ook nog eraan gedacht om de kaartjes te stempelen en bij het fluitsignaal de volle trein in gestapt. Die vervolgens pas vijf minuten later vertrok. Zucht…
– in Pavia weer uit de trein en een plekje gezocht om te eten. Opgehaald door de privé-chauffeurpadrone en rond kwart voor elf weer thuis. Wát een dag! Erg leuk maar heel vermoeiend!

Een reactie plaatsen »

Siamo in vacanza!

In Italië! Vrijdag gearriveerd en nu al helemaal ingeburgerd. Dat bitch in Italië zit is niet echt bijzonder, maar deze keer is ze met exoppaspoetsvriendin. En dat is wél speciaal. De padroni roepen al een aantal jaren dat zij vooral eens moet langskomen (zijn ze uitgekeken op bitch?) dus daar hebben we maar eens werk van gemaakt. En het is beregezellig! We kletsen wat af! In het vliegtuig, voor het slapen gaan, na het slapen gaan. En nog lang niet uitgepraat. En daarnaast (of ondertussen) doen we natuurlijk leuke dingen.

Vrijdagavond door de mannen opgehaald van het vliegveld en in de villa verwelkomd met een lekkere spumante van Monte Goedzo. Meteen maar overgeschakeld op de crema di limone van Antonica en ook die gleed soepel naar binnen. Bitch heeft dit drankje altijd geweigerd omdat ze niet van limoncello houdt, maar dit is toch lekker! Afijn, kort nachtje geslapen en keurig op tijd wakker voor het vertrouwde “Te Lourdes op de bergen”. Of hoe ze dat hier ook noemen.

In de middag een stukje gewandeld met Joia, de zwembadpadrone en exoppaspoetsvriendin. Lekker in het zonnetje en met een beetje wind. Bij terugkeer het terras in gebruik genomen. Weer zonnetje, maar uit de wind. Dat werd al snel een tukje doen. Aan het eind van de middag kwamen de nieuwe gasten voor het kleine appartement en ex-gasten die interesse hebben in het huis van David. Daar zijn we met z’n allen naar toe gereden en hebben de woning even bekeken. Niks voor bitch. Trappen en een tuin op een steile helling. Ze mogen het hebben. 

Daarna iets te vroeg gearriveerd bij Leda en Nando, maar dat was geen punt. we hebben daar heerlijk gegeten! Allemaal lekkere dingen zoals een soort omelet met vlierbloesem of brandnetelbloemetjes erin. Meer antipasti in de vorm van vleeswaren, salade russo en ingelegde groenten. Ravioli met een vulling van hele lekkere ricotta (die we vooraf al op een broodje hadden mogen proeven!) en papaverzaad. Risotto met groene asperges. Stoofvlees én konijn. En een heerlijk toetje! Kwarktaart met witte chocola en munt. En chocoladeworst. Paar glaasjes wijn erbij (écht waar!) en koffie toe! Daar slaap je lekker op!

2016-04-30 12.21.162016-04-30 15.26.17

1 Reactie »