bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

La vacanza in Italia – deel 3

op 20/08/2016

IMAG3036Na een heerlijke nacht in hotel La Macchia (we hebben het opgezocht: het betekent maquis – laag struikgewas –  maar ook vlek) en een aangenaam ontbijtje reden we een nieuw avontuur tegemoet: de taalcursus in Ascoli Piceno. Het was maar 2,5 uur rijden dus we besloten kalm aan te doen. Volgens ons reidsgidsje was het stadje Norcia de moeite waard. De padroni hadden ons dat ook al laten weten dus wij parkeerden de auto op een P in de volle zon en wandelden gezellig het stadje in. Op een terras in de schaduw weer eens koffie, deze keer met een gebakje erbij. Een soort Bossche Bol, maar dan gevuld met chocola. Nutella. Zijn ze in Italië gek op! Wij ook. Lekker smerig eten met de handen.
tasjeVerder de stad in gewandeld. Uiteraard de kerk bezocht en bewonderd en daarna weer volop aandacht voor de winkeltjes. De specialiteiten van Norcia zijn worst en truffels, maar daar waren we niet naar op zoek. Ons vakantierugzakje was gesneuveld. Beide schouderbandjes los uit het stiksel, waarschijnlijk door de erin meegesleepte flesjes water. Maar het ging alweer een jaar of drie, vier mee dus het was geen ramp. Wel onhandig, daarom zochten we in Norcia vooral naar een vervangend draaghulpmiddel. Dat viel niet mee. Inderdaad worst en truffels in overvloed, maar tasjes? Moeizaam. Uiteindelijk vonden we een winkeltje (vol tasjes en vreselijke souvenirs) waaruit luid de Italiaanse evenknie van André Hazes loeide en waar een mevrouw werkte met een stem die klonk alsof ze al 80 jaar gerookt had. Ze was 50 of zo. Toen ik vroeg om een tasje – zoiets als dit – trok ze een grote bloemige schoudertas tevoorschijn. Ik zei dat ik wat kleiners wilde, maar ja die muziek… Er verscheen een nóg grotere tas. Ook met bloemen. Met behulp van handgebaren uitgelegd dat hij juist kleiner moest zijn en toen kwam ze met een schattig schoudertasje van denim, met op de voorkant twee sportschoentjes met heuse veters erop. Verkocht! Op de trap van de kerk de inhoud van de rugzak overgeheveld naar de schattige nieuwe tas en de rugzak heel stiekem in een vuilnisbak gepropt. We wilden niet dat iemand zou denken dat het een bompakketje was want dat was het niet. En het geeft zo’n gedoe.
Terug bij de auto bleek die echt enorm heet te zijn geworden. Even gelucht en toen maar snel gaan rijden. Bitchgenoot wilde het dakraampje open doen, maar dat bleek – net als de routemiep – verschrikkelijk last van de warmte te hebben. Ging moeizaam open, maar niet helemaal. Ging nog moeizamer dicht, na enig aandringen wel helemaal. En toen hoorden we De Piep. Een elektronische piepsignaal, zoals ons dakraam maakt als we de motor uitzetten: “Piep, ik ga nu dicht!” En dan heel onregelmatig. Niet als een waarschuwing, maar volkomen willekeurig. Raar… Na een paar kilometer ontdekte bitchgenoot dat de piep zich liet horen op het moment dat hij het rempedaal indrukte. We reden door een bochtig, bergachtig gebied dus de rem was nogal eens nodig. Bitch wilde het liefst meteen stoppen en de ANWB bellen. Remmen die het niet doen in de bergen, dat is niet goed. Bitchgenoot stelde ondertussen vast dat de remmen het prima deden, dus dat het wel meeviel. Een vooraf aangekondigde garage werd derhalve voorbij gereden en we bereikten al piepend ons doel: Ascoli Piceno.
academia italiana a-pWij zouden ons om een uur of vijf melden bij de school en daar zouden we dan opgevangen worden. We waren er al om half twee. Iets te vroeg. Auto geparkeerd op een P en te voet op zoek gegaan naar de school. Wij hadden ons voorstellingen gemaakt van een groot gebouw met lokalen, tafels en stoelen. En dat vonden we dus niet in de Corso Vittorio Emanuelle II. We vonden ook nummer 19 niet. Wel nummer 23 en daarvoor geen nummer 19. Nog een keer de straat in, nu ook voor bij nummer 23. Dat bleek geen huisnummer maar een merk te zijn dat bij de winkel op nummer 15 hoorde. Even verderop zat gewoon nummer 19: een winkelpand met borden voor de deur dat je er taalcursussen kunt volgen. Een bureautje bij de ingang, wat tafels met een paar stoelen eromheen en dat was het. We wisten nu in elk geval waar we naartoe moesten en liepen het centrum van het stadje in om te lunchen. En daarna maar eens op verkenning. Aan het plein waar we lunchten lag een grote kerk, was de touristeninfo gevestigd, stonden grote fonteinen. Genoeg te beleven. De kerk was erg mooi, gewijd aan de heilige St. Emidio. Beneden in de crypte was het aangenaam koel. Daar hebben we dus uitgebreid gezeten, bordjes en boekje over de heilige en zijn kerk gelezen. Hij beschermt tegen aardbevingen, altijd handig! Daarna weer wat gewandeld en op het terras bij Miletti cola gedronken en een boekje gelezen. Later ontdekten we dat dit een beroemd café was. En daar gaan wij dan gewoon aan de cola! De aanbevolen olive ascolane (olijven vermomd als bitterbal) werden midden op de dag nog niet geserveerd, maar dat hebben we in de rest van de week ruimschoots ingehaald.
DSC_1295
Uiteindelijk was het dan toch tegen vijf uur en we wandelden weer terug naar de school. Fijn dat we inmiddels wisten waar het was. Vijf minuten lopen van ons plein. Om vijf over vijf werden we gebeld door Daniela, de secretaresse van de school. Of we er al waren. Tja, Hollanders… dus wij waren er natuurlijk al. Ze woont dichtbij de school dus met een paar minuutjes was zij er ook en was de cursus begonnen. Ze sprak louter Italiaans tegen ons en als wij een fout maakten, werden we direct verbeterd. Onderweg vertelden we haar waar we geluncht hadden: bij bar Ideal op het Piazza Arringo. FOUT!!! Geen goeie tent. Alles wat aan het Piazza Arringo zit deugt niet, volgens Daniela. Een alternatief bleef overigens uit. Ze bracht ons naar het appartement van haar verloofde, haar fidanzato, Massimo waar wij die week te gast zouden zijn. Massimo was naar een bruiloft, vandaar dat zij de honneurs waarnam. Het appartement was ook weer vlakbij ons plein. Alles in Ascoli Piceno (d.w.z. het centro storico) bleek op loopafstand te zijn. Heerlijk! Nadat de bagage was uitgeladen bracht bitchgenoot de Ugly naar een plek buiten het centrum waar hij gratis mocht uitrusten (De Piep bleek inmiddels weer verdwenen!) en we hebben hem een week lang niet gebruikt.
DSC_1321Na het vertrek van Daniela hebben we het pand voorzichtig verkend en zijn we vervolgens de stad weer ingegaan om te eten. We schoven aan op een terrasje tegenover Miletti. Dat was eigenlijk meer een bar. Een menukaart was er niet. We moesten maar bij de ingang op het bord kijken. Best lekker gegeten, maar wel wat raar. Bij thuiskomst verwachtten we Massimo aan te treffen, maar niets wees erop dat hij zelfs maar in de buurt geweest was. Morgen naar school!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: