bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

La vacanza in Italia – deel 4

dsc_1322En toen zaten we in Ascoli Piceno, in het appartement van Massimo Biccari. Bij het wakker worden, bleek dat Massimo inmiddels toch in huis was. De tafel was gedekt, er was brood en eenmaal gedoucht en aangekleed bleek er daadwerkelijk een man in huis te zijn. Hij zat bij ons tijdens het ontbijt maar hij at niet, nam alleen een kopje koffie en een chocoladekoekje. Al snel kwam het gesprek op zijn aanwezigheid. Hij moest helaas weer weg. Naar een vriend die zijn aandacht nodig had en of wij dat erg vonden. Eigenlijk wel, maar een vriend in nood laat je niet stikken. Wij namen afscheid van Massimo en hadden de rest van de week het huis voor onszelf. Heerlijk, maar niet helemaal in lijn met de opzet van de cursus.

imag3069We vertrokken naar school en maakten daar kennis met onze juffen. Op maandag, woensdag en vrijdag kregen we les van Valerie; op dinsdag en donderdag van Beatrice. De groep bestond uit drie leerlingen, bitch, bitchgenoot en Cristina. Cristina is een 14-jarig, bleu meisje uit Roemenië dat van haar ouders Italiaans moest leren omdat ze in september in Ascoli naar school gaat. De lessen waren intensief. Er werd echt alleen Italiaans gesproken. Wij mochten vragen beantwoorden, zinnen maken, verhalen vertellen/schrijven en werden zin voor zin gecorrigeerd. Veel lesstof was bij de les van onze buurthuisjuf al langs gekomen maar het werd nu allemaal wat duidelijker. De lessen begonnen ’s ochtends om 9 uur en duurden tot 1 uur. Tussendoor was er een pauze van ongeveer 20 minuten waarin we even overstaken naar een barretje voor een kopje koffie. Gezellig! Naast de lessen moest er ook huiswerk gemaakt worden. Dat deden we in de middag, voor of na de siësta. Op vrijdag werd onze inzet beloond met een heus certificaat. We zijn trots!

2016-08-09-13-21-03Op de tweede lesdag maakten we kennis met Pite, over wie Daniela, de secretaresse, ons verteld had. Pite bleek een Belg van een jaar of 40 te zijn die gewoon Piet heet. Helaas hebben de Italianen wat moeite met het uitspreken van een woord met een klinker op het einde, vandaar Pite. Piet was al een aantal keren in Ascoli geweest en kwam altijd in dezelfde week, zodat hij het feest van de heilige Emidio kan meemaken. Hij volgde, omdat hij al gevorderd was, privéles dus tijdens onze lessen zagen we hem niet.

imag3050De middagen werden besteed aan kennismaking met de stad. Zelf bezochten we op maandagmiddag de kerk van Franciscus en nog wat andere kerken die we onderweg tegenkwamen. Op dinsdagmiddag maakten we met Beatrice een tocht door de stad. We zagen een aantal dingen die we zelf op zondag al hadden ontdekt, maar het was leuk om haar de details te horen vertellen. En dan allemaal weer in het Italiaans natuurlijk. Na afloop van de wandeling besloten we met Piet te gaan eten. Hij wist een goed restaurant. Beetje verstopt, maar inderdaad lekker gegeten. Na afloop nog even naar het Piazza del Popolo waar vanwege de feestweek elke avond een concert of iets anders leuks is. We treffen er een modeshow. Niet zo boeiend. Wel boeiend was dat Piet wist te vertellen dat Massimo die week bij zijn verloofde, Daniela, sliep omdat wij in zijn huis zaten. En Piet kon het weten, want hij logeerde ook bij Daniela.
Op woensdag maken we met een Giorgio een wandelingetje langs de rivier de Tronto, waar hij ons vertelt over plantjes en boompjes en waar we ook vrolijk keuvelen over het weer, het water, de wolken en nog veel meer.
img_20160805_184743Vrijdag is dan echt het grote feest van Sant’Emidio, de beschermheilige tegen aardbevingen. Eenmaal terug in Nederland blijkt dat hij zijn werk niet zo goed doet want in de buurt van Ascoli vindt een stevige aardbeving plaats. Hoe dan ook, het feest is groots. ’s Ochtends wordt er uitgebreid gekerkt en kunnen de mensen na de viering een basilicumplantje kopen. Het verhaal gaat dat er na de begrafenis van Emidio in een donkere grot een basilicumplantje groeide op zijn graf. De trappen van de kerk zijn afgeladen met plantjes en de geur is bijna te heftig. Het plein is inmiddels overspoeld door ballonnen- en speelgoedverkopers. Laat in de middag (over de tijdsplanning en de daadwerkelijke starttijden van de activiteiten gaat bitch het niet hebben. Het is Italië, dat zegt genoeg) is de processie waarbij het beeld van Emidio door de stad gedragen wordt. Sinds twee jaar is er een nieuw beeld dat tot grote verontwaardiging van de lokalen sterk lijkt op Ken, de plastic partner van Barbie, ook plastic. Ze hebben wel een beetje gelijk. In de processie spotten we Valerie, onze ma-wo-vr juf. Ze loopt mee met een delegatie uit Santiago de Compostella. Of zo. Onder haar bruine pelerinetje verstopt ze niet alleen haar handen, maar ook een flesje water en haar mobiel. Als de processie is vertrokken vieren wij ons certificaat met bubbels bij Café Miletti. Na het eten keren we terug naar het Piazza Arringo waar de grote tombola (bingo) plaatsvindt. We hebben een lot gekocht waarvoor we zelf de nummers kozen. Op een balkon aan een palazzo worden de nummers getrokken en getoond aan het volk. Er zijn twee prijzen. Een van 10.000 en een van 2.000 euro. Daarna taait de hele bevolking af naar de rivier om het vuurwerk te aanschouwen. Het is even heel druk in ons straatje, maar het grote voordeel is dat wij na afloop als eersten thuis zijn. De rivier bevindt zich op slechts 50 meter van ‘ons’ huis. Het bleef nog lang onrustig in de stad. De prijs hebben wij trouwens niet gewonnen.

We slapen nog één nachtje in Ascoli en rijden dan in één dag naar de padroni in Montecalvo. De snelweg voert langdurig langs de Adriatische Zee en biedt ons, op de momenten dat er geen geluidsscherm is, prachtige  uitzichten. 

Advertenties
Een reactie plaatsen »