bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch is niet lief

Er start een nieuw thema na de meivakantie, die overigens alweer voorbij is voordat de maand mei begint. We gaan aan de slag met dinosaurussen. Toen bitch dit meldde in haar klas ging er een gejuich op. Dit thema leeft. Afgelopen dinsdag had een stagiaire uit een andere groep geregeld dat er een paleontoloog in de klas kwam waardoor het enthousiasme alleen maar groter werd.
Bij de thema’s werken wij volgens een vast plan, dat onder andere inhoudt dat je start met de startactiviteit. Ja, daar moet je wel vier jaar voor gestudeerd hebben. Als startactiviteit wordt voorgesteld plastic dinopoppetjes in gips te gieten en de kinderen die dan weer in kleine groepjes te laten uitbikken. Dus… bitch op jacht naar dino’s.
Bij Noppes, de kringloopwinkel, een zak met vijf dino’s gescoord en voor de andere vijf ’s middags nog even de stad in. Iets te laat, maar als je gericht zoekt is het te doen.
Bij de Action (hofleverancier van het onderwijs) waren er helaas geen plastic dino’s. Wel pluche, maar dat gipst niet zo fijn.
Door naar de Big Bazar, maar die blijken in de opheffing te zitten. Winkel bijna leeg, alles voor ramsjprijzen en geen dino’s.
Vlak daarnaast de Intertoys. Wél dino’s maar te groot en te duur. €7 per stuk. Niet grappig. De kleine goedkopere exemplaren hadden ze niet meer. Het meisje bij de kassa legde het heel duidelijk uit: het is net als bij Albert Heijn. Je hebt gewone winkels en XL-winkels. Wij zijn een gewone winkel. Ze adviseerde bitch naar de grote Intertoys te gaan. Na enige doorvragen bleek dat ze de vestiging van Bart Smit bedoelde. Inmiddels overgenomen door of opgegaan in Intertoys. Zeker een grote winkel, maar nog midden in de overgang naar het Intertoysdom. Geen dino’s. Wel gehad. Dat schiet niet op.
Afbeeldingsresultaat voor speelgoed dinosaurus hemaLaatste inval: de Hema! Recht tegenover ex-Bart Smit. Op de speelgoedafdeling vond bitch boerderijdieren, zeedieren, wilde dieren in precies de juiste maat. Dan zouden er toch ook dino’s moeten zijn… Bitch had de hoop al bijna opgegeven toen ze onderin achteraan nog precies één ton met dino’s vond. Hij had zich vermomd als ton met boerderijdieren. Een rode. Maar er zaten écht dino’s in. Yes! Helemaal happy!
Op weg naar de kassa wordt bitch aan haar jas getrokken door een roze kleutermeisje, dat met luide stem diverse malen verkondigt dat zij die dino’s wil. Bitch antwoordde snel: “Ja, maar ik HEB ze!” Daarop reageerde een vrouw, vermoedelijk de moeder. Dat ik ze dan toch wel aan het meisje kon geven. Bitch dacht er niet over. En zei dat ook. Vermoedelijke moeder meldde dat ze dat niet aardig vond. Wist natuurlijk niet dat ze in discussie was met Bitch. 🙂 Om ze af te schudden adviseerde bitch om zelf een ton dino’s uit het rek te pakken en was zelfs zo ‘aardig’ om met haar vinger in de richting van het dinoloze rek te wijzen, waarop het tweetal afdroop. Snel betaald en naar huis. Wat is het toch fijn om een bitch te zijn!

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch schrijft

Dit schooljaar heeft bitch groep 4/5. Na enkele maanden drong het door dat er dit jaar dus geen musical geschreven hoeft te worden. Daar zat bitch dan met haar creatieve kriebels. Nou was er altijd al een plan om iets toneligs te schrijven voor bitchgenoot. Hij had in december met een eenpersoons eenakter meegedaan aan de Sprokkelroute in IJsselstein. Hij speelde in de huiskamer van een collega en had op één avond wel een keer of acht zijn dingetje mogen doen. Hij kwam enthousiast thuis en bitch liet zich ontvallen dat ze dat ook wel eens wilde. En zo is het gekomen.
Begin januari werd de inschrijving geopend voor het Door het Lint-festival in Wormer. Bitch schreef in met in haar achterhoofd een vaag verhaal dat ontstaan was tijdens een gezellige hunvan2-005 kleinwijnproeverij met exoppaspoetsvriendin. Met betrekking tot de locatie koos bitch voor een ‘restaurantachtige’ locatie. Maar al schrijvend bleek het stuk in een huiskamer te spelen en niet in een restaurant. Geen nood, wij hebben contacten in Wormer. De pianist en vrouwvandepianistvriendin waren meteen enthousiast en een week later was de flyer klaar. Ook nog even gemeld bij de organisatie, die vervolgens een maand lang niets liet horen. Na die mand landde er een mail in het postvak IN met de indeling van de locaties. Bitch was geplaatst in Eetcafé De Huiskamer. Nog maar eens een mailtje. Nóg een mailtje. En toen kwam er eindelijk antwoord. Wijzigen kon niet. Er waren al toezeggingen gedaan aan de locatie. Maar als bitch zich zou terugtrekken – wat men niet hoopte – dan hadden ze daar begrip voor. Terugtrekken? Mooi niet! Spelen! In een huiskamer, niet in De Huiskamer. Afijn, druk heen en weer gemaild, teleurstelling geuit, gemopperd, verwezen naar het mailtje van de locatiecoördinator die dacht dat het wel te regelen viel en daarop kennelijk werd teruggefloten.
Eindelijk, twee maanden na de eerste mail hierover, werd bitch gebeld. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat er zelfstandig locaties werden toegevoegd. En het was vreemd want niet alle mails van bitch waren ontvangen. En het was allemaal wel wat raar gelopen. Ja, ja, zeg nou maar wat je zeggen wilt, dacht bitch. En ja, hoor. Bitch kreeg toestemming voor een voorstelling in het pianistenhuis. Hè, hè! Was dat nou zo moeilijk?
De vlag ging uit, figuurlijk, en dit weekend zijn bitch en -genoot begonnen met het lezen van de tekst. Volgend weekend komt toneelvriendinnetje om ons regiegewijs te ondersteunen. Via deze nieuwe categorie op de bitchblog houdt bitch jullie op de hoogte.

Een reactie plaatsen »