bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch op reis

Dag 1

btyWat een heftige start van de vakantie dit jaar! Vlak voor vertrek een huis gekocht waarvoor natuurlijk de nodige handtekeningen gezet moesten worden. Diezelfde dag in de middag alsnog vertrokken. Gelukkig hadden we bijtijds gezien dat onze eerste reservering, in Bastogne, niet voor de donderdag maar voor de vrijdag was. Dat betekende dat we nog snel iets moesten bedenken want de vakantie uitstellen past niet in ons systeem. Een hotel in Maastricht had nog wel een plekje en daar konden we aan het einde van de middag wel zijn. Meteen de stad in, biertje op het Onze Lieve Vrouwenplein, winkels bekijken en boekwinkel in de Dominicanenkerk van binnen bezocht. En boeken gekocht, uiteraard. Gegeten vlak naast de boekwinkel en toen zachtjes aan weer terug naar het hotel. Dit jaar wel aan het eigen kussen gedacht dus heerlijk geslapen.

Dag 2

bdrNa een uitgebreid ontbijt de auto meegenomen naar de Q-Park onder het Vrijthof. Van daaruit nogmaals een rondje door Maastricht. Op de Servaasbrug gestaan, koffie met vlaai natuurlijk, lampenwinkel bezocht met het oog op de nieuwe woning, orgelconcertje bijgewoond in de St. Servaasbasiliek en daarna de kerk meteen maar even bekeken. Was alweer een flink aantal jaren geleden. Chris mocht aanhaken bij een rondleiding en kon daardoor de Ridderzaal boven de kerk bewonderen. Omdat de gids het aantal treden noemde, heeft bitch hier toch maar niet aan meegedaan. 89 treden valt buiten haar bereik. Om een uur of drie hebben we de auto weer opgehaald en zijn we naar Pommerloch gereden. De (nieuwe!) tomtom had moeite met het adres. Er stond Bärelerstrooss maar dat bleek in het Luxemburgs Berlestrooss te zijn. Tja… Na enig aandringen toch gevonden. We dachten dat we een gezellige B&B net buiten Bastogne hadden geboekt. In werkelijkheid bleek het een dependance van het hotel te zijn, waar we ons ook moesten aanmelden. Maar goed, de plek was ok, de bedden prima en het ontbijt ook goed. Het personeel spreekt ons afwisselend in het Frans, Duits, Engels en Nederlands toe. En het is al zo moeilijk om Frans te praten als je zo intensief met Italiaans bezig bent geweest. Maar we redden ons.

Dag 3

btyNa het ontbijt met boekjes van de omgeving in de auto gestapt. Behalve oorlogsmonumenten lijkt Bastogne niet veel te bieden te hebben. We besluiten om dan maar eerst naar de hoofdstad van de Luxemburgse Ardennen te rijden: Wiltz. Door allerlei omleidingen kunnen we niet goed bij het centrumpje komen en na een paar ijdele pogingen besluiten we Wiltz links te laten liggen. Of rechts, als je alle omleidingen gehad hebt. We rijden wat rond door de prachtige natuur en vinden al snel een weitje waar we onze stoeltjes kunnen neerzetten om een boekje te lezen. Heerlijk. Er is nauwelijks verkeer, er wandelt een jongeman met blafhond langs, er cirkelt een roofvogelachtige vogel boven ons hoofd en een fris windje zorgt dat we het prima kunnen uithouden.

In de middag rijden we toch naar Bastogne. Bij de muziekschool mogen we gratis parkeren en we lopen naar het plein met de VVV. Daar halen we een rondwandeling langs alle historische plekken van de stad. Het zijn er niet veel en we missen de eerste vier informatieborden. De wandeling is wel aardig, maar niet spectaculair. De kern van de historie van Bastogne is: “Hier was iets dat er nu niet meer is.” De poort van Treves en de kerk van Saint Pierre zijn er nog wel. We kunnen de kerk helaas niet in omdat er net een uitvaart begint. We liepen ongeveer gelijk met de rouwstoet op naar de kerk. Als ze met de kist de trappen genomen hadden waren ze er sneller geweest. Tegen het eind van de wandeling buigen we af naar een park waar we onszelf in het gras leggen om nog wat te lezen. Maar het gras is vochtig en de zon heet dus erg lang duurt dat niet. We maken de wandeling af. Drinken een biertje. En nog één. En eten dan Provençaalse mosselen op het McAuliffe plein. Dag 3 zit erop. Morgen verder.

Advertenties
1 Reactie »

Bitch is tevreden

Het plan was om de wording van het toneelstuk tot in detail te beschrijven op dit blog, maar het kwam er niet van. En inmiddels zijn de voorstellingen alweer achter de rug. Toch maar even een terugblik door een nog altijd hypere bitch. Wat was het leuk!

hunvannummer2Toen het stuk eenmaal geschreven en hier en daar zelfs herschreven was door de door ons uitgenodigde regisseur en bitch zelf, was het tijd om de tekst te gaan leren. Eerst ieder voor zich, waarbij bitchgenoot zich ontfermde over de rol van “de man” en bitch zich bezighield met de tekst van “de vrouw”. Een voor de hand liggende rolverdeling. Na een poosje werd de tekst te pas en te onpas geoefend tot in de auto op weg naar de familie in Capelle aan toe. 

Toen de tekst erin zat, voegde Lisa zich bij ons. Zij was door ons gevraagd om het stuk te regisseren en ze heeft dat voortreffelijk gedaan! Een aantal repetities hebben we ons beziggehouden met het brengen van de tekst. Welke emotie leg je erin? In welk tempo spreek je de tekst uit? En pas de laatste weken zijn we echt gaan spelen, waarbij we natuurlijk alles uit de voorgaande weken braaf toepasten. Probeerden toe te passen, want het was nog best moeilijk. In de week voor het Door het Lintfestival werd er gerepeteerd op locatie: in het Badhuis, zoals de woning van de pianist en vrouwvandepianistvriendin vaak genoemd wordt. Toen pas begon het stuk écht vorm te krijgen. We wisten waar we moesten zitten, we wisten hoe we de locatie in het spel konden betrekken en we kregen een beetje het gevoel hoe het zou zijn om het publiek zo dichtbij te hebben. Die kwamen namelijk bij ons aan de keukentafel zitten. 

Tijdens de generale repetitie werden de puntjes op de i gezet. Beetje meer dit, beetje minder dat, 15 seconden koffie, meer kijken naar het publiek, koekje erbij en nog veel meer. Dat kijken naar het publiek was bij de generale repetitie nog best lastig. Er zat, naast Lisa, één publiek: de jongste zoon des huizes. Die zou filmopnames van het stuk maken en moest daarvoor natuurlijk eerst een beeld hebben. Hij werd er wat onrustig van dat hij steeds aangekeken werd, maar vond het wel een leuk stuk. Na de generale kregen we van Lisa een toitoitoi-cadeautje met daarbij de kaarten die op de foto staan. ‘Raar mens is het ook.’

bmd

En dan de echte voorstellingen. Zes keer gespeeld. Drie keer binnen het festivalprogramma en drie keer in een besloten voorstelling voor vrienden, familie en bekenden met aan het eind een collecte voor het goede doel. En bij alle voorstellingen zat lekker veel publiek. Er konden maximaal 20 personen zitten en die hebben er bij een aantal voorstellingen echt gezeten. Elke voorstelling was weer anders. Voor bekenden speelt het natuurlijk anders dan voor onbekenden. Sommige mensen vonden het heel leuk om zo dichtbij te zitten en betrokken te worden, anderen draaiden enigszins verlegen of gegeneerd het hoofd af na het eerste oogcontact. De ene keer werd er meer en harder gelachen dan de andere keer. Bij één voorstelling ging er toch nog een telefoon af. Liggend op de houten keukentafel dus niet zo zachtjes ook. En er was ook een voorstelling waar iemand aan het einde van de voorstelling hard riep: “Zie je wel, dat dacht ik al!” 

Wat bij elke voorstelling hetzelfde was, was het applaus na afloop en het enthousiasme van het publiek. Sommige mensen konden goed uitleggen hoe ze het stuk ervaren hadden en dat bleek precies zo te zijn als we bedoeld hadden. Eerst een beetje grappig, maar naar het einde toe steeds serieuzer en schrijnender. Zo leuk om al die reacties te horen. 

bty

We  kijken met een heel tevreden gevoel terug. Lisa heeft geweldig werk verricht op regiegebied. Ze heeft ons een prachtige voorstelling laten spelen en er daarnaast met wat oefeningen voor gezorgd dat we rustig en geconcentreerd aan elke voorstelling begonnen.
De pianist en zijn vrouw hebben volledig belangeloos hun huis opengesteld, ons waar nodig gevoederd en ons aangenaam bezig gehouden tijdens de pauzes. 

En nu komt met enige regelmaat de vraag of er een vervolg komt. Nog eens spelen met bitchgenoot, een nieuw stuk. Geen idee. Voorlopig nog aan het nagenieten van deze editie van Door het Lint. Wat wás het leuk!

 

 

Een reactie plaatsen »