bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch is tevreden

op 04/07/2017

Het plan was om de wording van het toneelstuk tot in detail te beschrijven op dit blog, maar het kwam er niet van. En inmiddels zijn de voorstellingen alweer achter de rug. Toch maar even een terugblik door een nog altijd hypere bitch. Wat was het leuk!

hunvannummer2Toen het stuk eenmaal geschreven en hier en daar zelfs herschreven was door de door ons uitgenodigde regisseur en bitch zelf, was het tijd om de tekst te gaan leren. Eerst ieder voor zich, waarbij bitchgenoot zich ontfermde over de rol van “de man” en bitch zich bezighield met de tekst van “de vrouw”. Een voor de hand liggende rolverdeling. Na een poosje werd de tekst te pas en te onpas geoefend tot in de auto op weg naar de familie in Capelle aan toe. 

Toen de tekst erin zat, voegde Lisa zich bij ons. Zij was door ons gevraagd om het stuk te regisseren en ze heeft dat voortreffelijk gedaan! Een aantal repetities hebben we ons beziggehouden met het brengen van de tekst. Welke emotie leg je erin? In welk tempo spreek je de tekst uit? En pas de laatste weken zijn we echt gaan spelen, waarbij we natuurlijk alles uit de voorgaande weken braaf toepasten. Probeerden toe te passen, want het was nog best moeilijk. In de week voor het Door het Lintfestival werd er gerepeteerd op locatie: in het Badhuis, zoals de woning van de pianist en vrouwvandepianistvriendin vaak genoemd wordt. Toen pas begon het stuk écht vorm te krijgen. We wisten waar we moesten zitten, we wisten hoe we de locatie in het spel konden betrekken en we kregen een beetje het gevoel hoe het zou zijn om het publiek zo dichtbij te hebben. Die kwamen namelijk bij ons aan de keukentafel zitten. 

Tijdens de generale repetitie werden de puntjes op de i gezet. Beetje meer dit, beetje minder dat, 15 seconden koffie, meer kijken naar het publiek, koekje erbij en nog veel meer. Dat kijken naar het publiek was bij de generale repetitie nog best lastig. Er zat, naast Lisa, één publiek: de jongste zoon des huizes. Die zou filmopnames van het stuk maken en moest daarvoor natuurlijk eerst een beeld hebben. Hij werd er wat onrustig van dat hij steeds aangekeken werd, maar vond het wel een leuk stuk. Na de generale kregen we van Lisa een toitoitoi-cadeautje met daarbij de kaarten die op de foto staan. ‘Raar mens is het ook.’

bmd

En dan de echte voorstellingen. Zes keer gespeeld. Drie keer binnen het festivalprogramma en drie keer in een besloten voorstelling voor vrienden, familie en bekenden met aan het eind een collecte voor het goede doel. En bij alle voorstellingen zat lekker veel publiek. Er konden maximaal 20 personen zitten en die hebben er bij een aantal voorstellingen echt gezeten. Elke voorstelling was weer anders. Voor bekenden speelt het natuurlijk anders dan voor onbekenden. Sommige mensen vonden het heel leuk om zo dichtbij te zitten en betrokken te worden, anderen draaiden enigszins verlegen of gegeneerd het hoofd af na het eerste oogcontact. De ene keer werd er meer en harder gelachen dan de andere keer. Bij één voorstelling ging er toch nog een telefoon af. Liggend op de houten keukentafel dus niet zo zachtjes ook. En er was ook een voorstelling waar iemand aan het einde van de voorstelling hard riep: “Zie je wel, dat dacht ik al!” 

Wat bij elke voorstelling hetzelfde was, was het applaus na afloop en het enthousiasme van het publiek. Sommige mensen konden goed uitleggen hoe ze het stuk ervaren hadden en dat bleek precies zo te zijn als we bedoeld hadden. Eerst een beetje grappig, maar naar het einde toe steeds serieuzer en schrijnender. Zo leuk om al die reacties te horen. 

bty

We  kijken met een heel tevreden gevoel terug. Lisa heeft geweldig werk verricht op regiegebied. Ze heeft ons een prachtige voorstelling laten spelen en er daarnaast met wat oefeningen voor gezorgd dat we rustig en geconcentreerd aan elke voorstelling begonnen.
De pianist en zijn vrouw hebben volledig belangeloos hun huis opengesteld, ons waar nodig gevoederd en ons aangenaam bezig gehouden tijdens de pauzes. 

En nu komt met enige regelmaat de vraag of er een vervolg komt. Nog eens spelen met bitchgenoot, een nieuw stuk. Geen idee. Voorlopig nog aan het nagenieten van deze editie van Door het Lint. Wat wás het leuk!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: