bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Back to school!

De vakantie zit er op. Voor iedereen die nog altijd denkt dat je in het basisonderwijs zes weken vakantie hebt: Wake up! Het zijn er nog maar vijf. Volgende week moet er weer gewerkt worden. Klas inrichten. Leerlingen doorspreken. Programma’s maken. Lijstje voor de klassendienst. Lijstje voor de brandrij. Thema’s voorbereiden. En… dit jaar ook op donderdag en vrijdag een studietweedaagse. Om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Dus: de vakantie zit erop.

Gisteren liep bitch met haar lief door de stad (het dorp) en daar ontmoette zij een leerling die ze vorig jaar in de klas had gehad. Met moeder en grote zus. Het kind was op 1 mei in de klas gekomen en in de laatste schoolweek kondigde moeder aan dat ze gingen verhuizen naar het buitenland. Bitch’ mond viel open. Ze waren nog geen jaar in Nederland. Maar goed, de argumenten waren logisch en je houdt ze niet tegen. Bitch heeft wel aangegeven bij moeder dat ze het erg heftig vond voor de kinderen. Bij de ontmoeting in de stad meldde moeder dat ze zich bedacht had. Ze blijven toch in Nederland. De school van de oudste dochter had ook twijfels geuit over de verhuizing. Dus ze blijven. Bitch is vooral blij voor de kinderen. Het was wel opvallend dat moeder geen idee had hoe ze dat nu moest regelen en wanneer de school eigenlijk weer begint. Maar dat wist bitch dan weer wel.

back to school

Vanmiddag is bitch even naar school geweest. Even kijken of de verbouwing gelukt was. Dat bleek zo te zijn. En even een paar verhuisdozen halen om spullen naar de opslag te brengen. Dat even ‘viel’ tegen. In de hele school geen lege verhuisdoos te vinden. Volle wel. Uiteindelijk vonden we er nog een paar in de opslagruimte op het schoolplein. Gauw de deur weer op slot en nog even een weekendje niet aan school denken. Volgende week weer.

Advertenties
1 Reactie »

Bitch komt thuis

Dag 25

hangbrug reutteWe slapen lekker in ons laatste Italiaanse onderkomen. Het ontbijt is echt Italiaans: koffie, croissants, jam. maar de jam zat er ook al in. Lekker is het wel. We zijn snel weer op weg en hopen op een vlotte doorstroming. Van het verkeer, niet van het ontbijt. Het begint goed. De drukte op de weg naar de Brennerpas is te overzien. We hebben wat moeite met de benzine. Sinds een jaar of zo werkt ons dashboard niet zo goed meer. De stand van de benzine kunnen we pas zien als we voor een tweede keer contact maken met de sleutel. En de stand past zich ook niet gedurende reis aan, maar wordt pas aangepast als je weer opnieuw start. Niet echt handig, hoor. We proberen dus steeds op tijd te gaan tanken, maar we lopen op dat gebied vandaag tegen wat problemen aan: bij de eerste pomp (selftank) werken de knopjes om een bedrag of ‘pieno’ te kiezen niet. We verlaten het tankstation zonder benzine. Bij de volgende ontbreekt het knopje ‘pieno’. We kiezen dus maar voor het 20 euro-knopje, maar daarmee is de tank nog lang niet vol. Bij de derde poging vinden we een bediende pomp en kunnen we eindelijk voor de ‘pieno’ gaan. Hè, hè! We schaffen daar ook meteen een snelwegvignet voor Oostenrijk aan, want dat moet. En als we dan Oostenrijk inrijden treffen we een tolstation waar we nog eens 9 euro mogen betalen. Raarrrrr! Maar keuze is er niet, dus vooruit maar. Nou willen we eindelijk wel eens opschieten. Routemiep doet het goed. Ze stuurt ons niet via München, maar via Ulm. En daarmee via de Fernpass waar het onaangenaam druk is. We staan eindeloos in de file. Dan rijdt het ineens weer en om de volgende bocht staat alles weer stil. Echt zó irritant. We doen ruim anderhalf uur over een afstand van 33 km. En we ergeren ons aan sommige motorrijders die het voor zichzelf en anderen behoorlijk gevaarlijk maken. Bij het plaatsje Reutte volgen we de bordjes naar een restaurant op wat voor de lunch te scoren. We komen op een enorm parkeerterrein, waarvandaan het nog een stevig eind lopen is naar het restaurant. En als we omdraaien zien we wat hier de toeristentrekker is: er is een enorme hangbrug over het dal gemaakt waar je naartoe en overheen kunt wandelen. Slaan we over, we gaan naar huis.
De lunch wordt uiteindelijk een broodje bij een benzinestation (niet getankt!) en dan rijden we eindelijk Duitsland in. En Duitsland, dáár kun je pas echt lekker in de file staan. Dat doen we dus ook. Het schiet echt niet op. We rijden van Baustelle naar ongeluk naar Baustelle. Meestal beginnen we rond een uur of vier te zoeken naar een hotel, maar vandaag stelt bitchgenoot voor om door te rijden tot we nog een kilometer of 500 van huis verwijderd zijn. We zijn niet erg opgeschoten vandaag. Zo gezegd, zo gedaan. We doen nog een lekkere file op de weg tussen  Karlsruhe en Mannheim. De radio houdt ons gelukkig op de hoogte van de lengte en duur van de file. Bitch zoek op haar telefoon alvast een hotel in Speyer. Verder gaan we niet komen. De eerste melding van Google Maps is dat het vanwege file nog zeker drie kwartier duurt, maar de rotzooi van de aanrijding schijnt opgeruimd te zijn want een kwartier later staan we al voor Hotel Wartturm. Een prima hotel met, ook weer volgens Maps drie restaurants in de buurt. Op loopafstand. Het dichtstbij is de Mac, maar die slaan we over. We lopen naar het Griekse restaurant dat op 800 meter ligt. Of op 3 minuten. Dat blijkt de autoafstand te zijn en wij gingen lopen. Maar het weer is goed en de route is rustig. Érg rustig. En de afstand is ook wat langer dan 800 meter, maar who cares. We eten gezellig én lekker bij de Griek. Het is alleen veel te veel. Ze bieden ons bij vertrek nog een doggy bag aan, maar wij zien niet zo goed hoe we dat moeten regelen, dus we bedanken. We lopen gezellig kletsend  weer terug naar het Hotel voor een heerlijk nachtje slapen. We zijn er aan toe.

 

Dag 26

btybtyWe hadden aangekondigd dat we om 8 uur, half 9 wilden ontbijten. Dat lukte dus niet. We zaten er om 9 uur, maar dat was natuurlijk geen probleem. Een heerlijk uitgebreid Duits ontbijt. Met zelfs negerzoenen! Lekker! En dan óp naar huis. Gisteren wilde routemiep graag dat we naar Mannheim zouden rijden, maar inmiddels is ze overtuigd en leidt ze ons keurig over de snelweg 61 naar Venlo. Hoewel er vandaag wél vrachtauto’s zijn is het rustiger op de weg dan gisteren. Iedereen rijdt lekker door. Er zijn wel Baustelles, maar daar is het een kwestie van iets rustiger rijden, niet stilstaan. Pas in Nederland begint het gekkenhuis. Wat een asocialen zijn er op de weg! Ze snijden je af, voegen zomaar in zonder te kijken en een vrachtwagenchauffeur heeft zelfs het lef om ons met zijn hand aan de kant te wapperen. Dat doen we dus niet. We toeteren ‘vrolijk’ terug. Voor de lunch gaan we bij Venray even van de snelweg af voor een broodje kroket/uitsmijter. En dan weer verder.
Om een uur of vier staan we voor ons eigen huisje. We zijn er weer. Even bijkomen, dan opruimen en – traditiegetrouw – Chineesje eten. Vanaf nu storten we ons op de verhuizing!

Een reactie plaatsen »

Bitch vertrekt

Dag 22

btyDonderdag vandaag. Vanmiddag wordt er wijn geproefd! Hoogtepunt van de vakantie, natuurlijk. Bitch en bitchgenoot besluiten om dan in de ochtend een bezoekje aan Pavia te brengen. Gewoon omdat het kan. En even later omdat er een schroefje uit de bril van bitch gevallen is. Meteen maar even laten maken dan. Het is verdacht rustig in Pavia. Maar ja, de vakantie is hier ook nog steeds in volle gang en de winkels gaan in Italië echt gewoon een paar weken of dagen dicht. Gelukkig is er wel wat open. De brillenwinkel, bijvoorbeeld. De mevrouw kijkt bedenkelijk naar het pootje en het vastmaaksysteem. Ze weet niet of dat lukt. We moeten ons maar een halfuurtje vermaken en dan terugkomen. Doen we. Maar dat is nog best ingewikkeld, je vermaken zonder bril als je een sterkte van -5 hebt. De wereld wordt toch wat ondoorzichtig. We beginnen maar eens met een kopje koffie op een terrasje naast een mevrouw met een hondje op schoot. Chihuahua. Vanuit zijn veilige ligplaats, de dame is voorzien van een enorme schoot, durft hij elke langslopende hond toe te blaffen. Mevrouw voert ondertussen het ene telefoongesprek na het andere. Je kunt het maar druk hebben. Als de koffie op is geleidt bitchgenoot bitch de naastgelegen boekwinkel in. Ook geen fijne ervaring zonder bril. Voor elk interessant lijkend boek moet bitch het exemplaar tot op een neuslengte naderen. Nog altijd is bitch op zoek naar een Nijntje in het Italiaans, maar ook hier bij de libreria La Feltrinelli, toch een grote zaak, is Miffy niet te vinden. Als bitch later in de villa googelt op Miffy, dan komt deze winkel wel bovendrijven als verkooppunt. Het zal wel aan de afwezige bril gelegen hebben. Bitch koopt wel de Italiaanse editie van Sjakie en de Chocoladefabriek. Leuk voor thuis.
Na het halfuurtje blijkt de bril daadwerkelijk weer in elkaar te zitten. Wij blij! En het kost niente. Ook fijn. We wandelen een poosje rond door de straatjes achter de winkelstraten. Best leuk om te zien. Leuke hofjes, aardige doorkijkjes en schaduw. Het is een erg hete dag vandaag. Natuurlijk mag de Ponte coperto niet ontbreken. Vaak genoeg gezien, maar het blijft bijzonder. In het water ontdekken we twee witte reigers, ibissen. Mooie beesten! Rond een uur of één begint de maag te knorren. We lopen langs de plaatselijke ‘Blokker’ waar ze nog steeds de door bitchgenoot zo gewaardeerde wok met afneembare steel verkopen. En in dezelfde serie ook hapjespannen. Wij willen wel aankopen doen, maar ook deze winkel is wegens vakantie gesloten. En het was nog wel uitverkoop… 😦
Dan toch maar aan de lunch. Bij de Cupelone dat tegenwoordig zelfs een terras naast de Dom heeft. Maar dat ligt vol in de zon dus we geven de voorkeur aan een tafeltje binnen. Het is gezellig druk en het eten is als vanouds heerlijk! Vooraf verschillende worstsoorten en dan een risotto met rode wijn en kaas. Jammie! Als de bordjes zijn afgelikt rekenen we af en rijden terug naar de villa. Zonder pannen, met geschroefde bril.
Aan het einde van de middag komt heer Rampinelli ons ophalen voor de wijnproeverij. Zijn aanwezigheid daarbij blijkt noodzakelijk. We weten niet zo goed waarom, maar het is wel gezellig. En we vertrekken altijd met een flinke sconto (bitch’ favoriete Italiaanse woord). Misschien zouden we die anders ook wel gekregen hebben, maar dat weet je nooit.
We proeven veel wijnen. Ook een paar onbekendere omdat de vertrouwde smaakjes al uitverkocht zijn. De etiketten voor de Luoghi moeten zelfs nog op de fles geplakt worden. Speciaal voor ons! De schuur is echt bijna leeg. Er staan vooral resten van een losbandig leven op Ferragosto (drumstel, kratten met servies, een bierpomp (!) en wat fusten). Met een auto vol dozen en licht aangeschoten vertrekken we weer. We hebben allemaal het gevoel dat we veel te weinig betaald hebben, maar Massimo heeft het twee keer nagerekend. Misschien is hij gewoon wel blij dat de oude voorraad weg is. Morgen begint hij aan de nieuwe oogst.

 

Dag 23

bdrNiks dringends op het programma, behalve het laatste avondmaal in de villa dat voor ons bereid wordt door de Rampinelli’s. Dat wordt dus weer een heerlijk dagje bloggen, lezen, zwemmen, en zo.
Zo rond half 8 komen de cuochi en begint het eten. Heerlijke antipasti (rauwe ham, frittata met ui, insalata russa – die stond er nog van maandag!). Dan een risotto en als secondo de onvolprezen filetto Voronov. En ook nog tiramisu. Alles even lekker en overgoten met de (on?)nodige wijntjes. En ondertussen weer uitgebreid Italiaans gesproken. Een mooie ultima cena! We rollen ons bed in en bereiden ons voor op het vervolg van de reis morgen.

 

Dag 24

btyDe gasten uit het grote appartement zijn al vroeg vertrokken. Wij niet. We doen lekker kalm aan. Eten een broodje, drinken een bakkie koffie en zijn dan om half 11 of zo klaar voor vertrek. Joia wordt wat onrustig van ons heen en weer geloop naar de auto. Ze denkt dat ze ook mee mag en gaat alvast op de passagiersstoel zitten. Helaas voor haar, dat gaat niet gebeuren. We knuffelen de mannen en Joia, zwaaien uitgebreid tot we uit beeld zijn en rijden dan achter de eerste trekker met aanhanger vol druiven van deze dag in de richting van de snelweg. Het plan: we rijden naar het dorpje Furmane, komen daar rond lunchtijd aan, lunchen, zoeken een slaapplaats en gaan dan wijn proeven bij Stefano Accordini. Goed doordacht, zou bitch zeggen. Waar gaat het dan mis? We gaan eerst op zoek naar een hotel, maar na drie pogingen blijkt dat dus niet te lukken. Het is te dicht bij het Gardameer en het is nog hoogseizoen. Dan maar de lunch, waarmee we dus zouden beginnen. Dat lukt dan weer probleemloos: barretje, focaccia, colaatje. En dan de wijnproeverij. Dáár gaat het mis! Er staat op de plek waar we het dorp inrijden een bord. Dat wijst ons naar links, de kant die we al opgereden zijn om een hotel te zoeken. We rijden nu wat verder door over de haardspeldbochtige weg, maar zien geen bordjes meer en ook geen wijnbedrijf. Althans niet met deze naam. Advies gevraagd aan routemiep. Zij zegt dat we beneden in het dorp moeten zijn, iets verder dan waar we de auto hadden geparkeerd voor de lunch. Daar is het dus niet. Google Maps op de bitchfoon aan gezet. “Neeeee, het is boven op de berg met de haarspeldbochten,” zegt Google Maps. “Zoek het uit!” zeggen wij. We zijn ondertussen het hele dorp vier keer in alle windrichtingen door gereden. Jammer, want het was echt heerlijke wijn, maar we hebben het wel gehad met Fumane. We zetten de routemiep op ‘naar huis’. Zij wil ons terugsturen door het hele dorp. Mooi niet. Wij pakken de kaart en rijden heel eigenwijs via een provinciale weg naar het noorden. Routemiep geeft het na vele pogingen ons te laten omkeren eindelijk op en past de route aan. Het is wel een prachtige weg die we nu rijden. Bergen, bochtjes, dorpjes, bossen. Schitterend. Dat maakt het verdriet om de gemiste wijn weer een beetje goed. Rond een uur of vier rijden we de bergen uit en het dal van de Adige in. We vinden een slaapplekje in hotel La Pineta in Ala. Prima hotel alleen zou een beetje licht in de gangen aardig zijn. Of op zijn minst lichtknopjes die laten zien dat ze er zijn. Als we na het plaatsen van de bagage in de kamer weer naar de lift lopen staan we ineens in het aardedonker. Maar dan ook echt! Op de tast terug naar de kamer, deur open en toen gekeken waar het lichtknopje zat. Niet leuk. Maar verder prima dus. Lekker biertje, lekkere pizza, heerlijk overdekt terras waar we ons door de enorme onweersbui met wind en stortregens niet laten wegjagen, zoals de meeste Italianen. Morgen verder. Nog 1150 km te gaan.

Een reactie plaatsen »

Bitch in de relaxstand

De tijd bij de padroni is ideaal voor het echte vakantiegevoel. Weinig doen, lekker eten, veel lezen. En dat maakt dat de stukjes in deze blog wat korter zijn.

Dag 19

gelateria-sibilleMaandag is niet de favoriete dag van bitch. Het is de dag van de reumapillen. Maar een chatje met een excollegamedereumagenieter bracht bitch op een slecht idee: een spijbeldagje. Had de excollegamedereumagenieter ook gedaan en bitch vond eigenlijk dat dat wel kon. De laatste spijbeldag was 2e kerstdag 2016. Dat is best heel braaf. Dat betekende dat bitch lekker een biertje en een wijntje kon drinken. Maar dat later. De dag begon wat later dan de vorige. Na het ontbijt reisden bitch en -genoot met de kookpadrone naar de Esselunga, de grote supermarkt. AH-XL, zeg maar. Even lekker inslaan. Nuttige dingen (groente, melk, beleg, kaas, bier, brood, crackers) en onnuttige, maar lekkere dingen (ansjovis in het zuur, olive ascolane, insalata russa). Het is gruwelijk druk in de Esselunga en na enig nadenken weten we waarom. Morgen is het 15 augustus, Ferragosto. Voor de Italianen een belangrijke feestdag, zoals Kerstmis. En als Italianen vieren, dan eten ze. Vandaar de drukte. Maar bij de kassa gaat het razendsnel. Nog vlot een bakkie koffie gescoord en dan weer naar huis. Bootsschappen 🙂 opruimen voordat ze door de hitte bederven. De helft van de blikjes bier leggen we in de koelkast in ons appartement, zodat we snel een koud biertje hebben als we beneden op het terrasje zitten. Aan het einde van de middag pakken we de auto en rijden we met de kale padrone naar Stradella voor een ijsje van Sybilla en een borrel op een terras. Alle bankjes op het grote plein zijn bezet door oudere mensen. Oudjes. Veel cafétjes zijn wegens vakantie gesloten, dus ze lopen een beetje met hun ziel onder hun arm. Dan maar een bankje. Wij borrelen met heel veel hapjes, dat zijn ze in Italië zo gewend. Wel een beetje sneu voor de kookpadrone, die zich inspant om een lekker avondmaal voor ons te bereiden. We doen toch ons best maar, dus hij heeft het niet voor niks gedaan.

 

Dag 20

bmdKalm aan maar weer. Niet te vroeg op. Het is Ferragosto en we zijn voor de cena uitgenodigd bij Luisa la Sorte, een vriendin van de padroni die ook aan B&B doet. Er zijn behalve wij viertjes alleen maar Italiaanse gasten. Joepie! Kunnen we lekker ons Italiaans oefenen. En het gaat goed! Bitch krijgt complimenten van haar tafelgenoten en heeft zelfs het lef om de kookpadrone (maar vanavond niet) te corrigeren. Eens een juf, altijd een juf. 🙂
Bitch praat met de moeder van Luisa, met een schoonzus, met de padroni en de bitchgenoot uiteraard en het is erg gezellig. Het eten bestaat uit barbecue. Als we aankomen staat er al een grote spies kebab te draaien op zo’n echte shoarmadraaier. Als we weer thuis zijn realiseren we ons dat daar dus helemaal geen vlees van op tafel gekomen is. Waarschijnlijk nog niet gaar. De rest was heerlijk! Vooraf lekkere worst, ingemaakte rode uien. Dan garnalen, lamsvleesspiesjes, lapjes varkensvlees en heerlijk brood. Bitch is gek op brood. Helemaal nu ze dat de laatste maanden vanwege het koolhydraatarme dieet weinig gegeten heeft. En wijn, natuurlijk. Veel wijn. In alle variëteiten! Kookpadrone is de BoB, maar niet heus. Hij drinkt lekker mee en bitch kan zich werkelijk niet herinneren of hij ons veilig thuisgebracht heeft. Maar dat zal haast wel. We duiken bij thuiskomst om half elf meteen ons bedje in. Het muntje is op. Maar het was bijzonder gezellig!

 

Dag 21

IMG_20170816_163446.jpgHet is alweer woensdag. Er wordt nog onderhandeld over de vertrekdag. Wat de padroni betreft kunnen we een paar dagen langer blijven. De eerstvolgende gasten voor het kleine appartement worden pas dinsdag of woensdag verwacht. Het klinkt aantrekkelijk, maar wij willen ook nog langs een wijnboer in de omgeving van Verona en zijn van plan om na het proeven een nachtje in die buurt te overnachten. We zijn er nog niet uit.
Vandaag staat er niks op het programma en dan doen we dus ook niks. Nou ja, zwemmen (niet zo scherpe onsie), lezen, bloggen en zo, maar verder niks. Kookpadrone maakt plannen om een lekker gerecht met lof en zalm te maken, maar kale padrone en bitch hadden al bedacht dat we uit eten zouden gaan. Een spannende onderneming, want we hebben geen idee of er restaurantjes open zijn op de dag na Ferragosto. Maar dat valt mee. We willen naar Il Fontanino net buiten Santa Maria della Versa en die blijken gewoon open te zijn. Ook weer geregeld. We eten heerlijk, al kan bitch niet zo goed meer bedenken wat dan. Een uitgebreide amuse met allerlei lekkere hapjes, een antipasto met vis en dan… nog iets. Lekker in elk geval.

Een reactie plaatsen »

Bitch verkast

Dag 16

IMG-20170811-WA0001Laatste schooldag. Het weekje Italiaanse les is om gevlogen! Maar eerst nog één ochtendje aan de bak. En we werken hard! Michelle uit Canada hebben we niet meer teruggezien, onze Japanse cursusgenote is er vandaag weer wel. Juf Mary vraagt wat we nog willen leren. Als snel komen toch de werkwoorden weer bovendrijven: de condizionale en de futura en de overeenkomsten/verschillen. Het is stevig bikkelen en we schrijven ons de pietjes. Op het moment denk je dat het allemaal wel duidelijk is, maar als bitch dit zit te typen als ze weer thuis is, twijfelt ze alweer of dit wel de juiste termen zijn.

IMG-20170811-WA0002

Na de pauze storten we ons met juf Carla op de Italiaanse keuken. We lezen recepten, leren termen die je bij het koken tegenkomt en praten natuurlijk ook veel over eten. Voor we het weten is de ochtend weer om. We krijgen een certificaat voor geleverde prestaties. Wederom op A2 niveau. Bitch is een beetje teleurgesteld: vorig jaar had zij een certificaat met A2+. Zelf heeft bitch het idee dat ze veel bijgeleerd heeft, dus waarom niet een B1? Nou ja, het was leuk en leerzaam. En het is klaar. De Zeeuwen krijgen ook een diploma. Corina is in de loop van de afgelopen dagen aardig bijgedraaid en heeft toch ook een leuke week gehad. We nemen afscheid van iedereen, leggen de diploma’s in ons huisje neer en gaan dan gezellig rondwandelen in de stad waar de vrijdagmarkt nog volop in gang is. Er worden vooral kleren en schoenen verkocht. Geen dingen die wij nodig hebben, maar gewoon leuk om rond te kijken. De markt trekt een hoop volk naar de stad, ook al omdat het weer het een beetje laat afweten. Het is bewolkt en niet echt strandweer. Dan is de markt een welkome afwisseling. Als we genoeg gezien hebben zoeken we een plekje om te eten. We komen terecht in een leuk tentje achter een muur. De naam is iets met blauwe regen, maar is verder uit ons geheugen verdwenen. We eten er spaghetti met zeevruchten. Erg lekker. Als we weer naar buiten gaan begint het serieus te regenen. We schuilen even in één van de vele portici, galerijen met winkels. In ons huisje wachten we op droge buien en dan gaan we een stukje wandelen. Het dorp heeft een schitterende begraafplaats, dat had bitchgenoot ontdekt tijdens zijn wandeling donderdag toen bitch sliep. Het lijkt wel een stad in de stad. We wandelen daarheen en kijken angstvallig naar de dreigende lucht die in de verte hangt. Gelukkig zijn er flink wat galerijen met ingemetselde kisten waar we droog kunnen staan als het zou losbarsten. maar het barst niet los. Het trekt gewoon over. We lopen weer terug en wandelen nog wat winkel/marktstraatjes door. Het blijft gezellig!
Voor het avondeten wilden we naar Ü Recanto. we hadden daar al een keer geluncht en het was erg lekker. Omdat alles nat is, is het terras niet open. We denken dat we door een deur het restaurant in lopen maar komen er na een poosje achter dat we in een bar zitten met een heel andere naam. De door ons bestelde risotto en lasagne worden opgepiept in de magnetron maar smaken evengoed lekker. De muziek is prima en we hebben het best naar onze zin. Eenmaal terug in het appartement beginnen we alvast een beetje op te ruimen. Morgen verder.

 

Dag 17

bdrNa het ontbijt staat er een ontzettend mooie cabrio op ons erfje. Wat zou het leuk zijn om daarmee naar Montecalvo Versiggia te rijden. Maar we hebben helaas geen sleutel. Bitchgenoot wandelt dus maar naar de P aan zee om onze ouwe trouwe Ugly op te halen. Die heeft daar een week lang braaf op ons staan wachten. Door de regen van gisteren is hij wel verschrikkelijk vies geworden. De weg naar en de illegale parkeerplek voor ons huisje zijn bezet, dus bitchgenoot parkeert de auto gewoon maar op de weg. Het is geen doorgaande straat. De auto die in de weg staat, is een politieauto. De diender van dienst zit erin en wacht geduldig af tot wij al onze bagage in de Ugly hebben gezet. Deur op slot, hekje dicht, sleutel in de brievenbus en daar gaan we. We willen door de bergen naar de mannen rijden anders zijn we er al om 11 uur. Dan hebben ze het nog druk met poetsen. En door de bergen is een prachtige route. Al snel na vertrek vliegt er een wesp naar binnen door de open ramen. Hij raakt klem tussen de rug van bitch en haar stoelleuning en prikt bitch twee keer in haar rug. Dat doet goor zeer. Even gestopt dus maar om het beest eruit te jagen. gelukkig zakt de pijn na een poosje. We rijden verder door een prachtig landschap! Veel motorrijders vandaag. Een van hen heeft zijn motor klemgereden onder een overhangende rots. Waarschijnlijk is hij weggegleden over bergpuin dat door de regen op weg terecht gekomen is. Hij is veilig afgestapt. In de motor krijgen ze geen beweging. Sneu, hoor. Bij een osteria langs het riviertje de Aveto eten we een heerlijke trutvis. Zo noemen wij sinds jaar en dag de forel. De officiële Italiaanse naam is trota. Lekker!
Onze route voert langs de Passo del Penice waar het ook weer druk is met motorrijders. Het uitzicht op de Alpen is wonderbaarlijk helder. Meestal zie je dat alleen in de winter, maar nu is het door de regen zo mooi! We kijken onze ogen uit. Een stukje verderop stoppen we nog een keer om van het uitzicht te genieten. En dan is het echt tijd om de mannen op te zoeken. Het is inmiddels half vier.
Natuurlijk is het weerzien roerend, zelfs nu we elkaar vier dagen geleden nog gezien hebben. Het is toch een beetje thuis komen.
We vieren onze aankomst met een etentje bij La Versa. Het is weer als vanouds lekker en gezellig. Siamo arrivati!!!

 

Dag 18

real-grappa-socialAls bitch wakker wordt, besluit ze meteen van het mooie weer te gaan genieten. Lekker met een boekje op een zonnebedje in de tuin. Om 9 uur ’s ochtends is dat nog heel veilig. Na een uurtje is het genoeg en besluit bitch even in het zwembad te gaan. Het water is adembenemend koud, nog geen 21 graden. Brrrrr. Gauw eruit.
De rest van de dag doen we lekker kalm aan. Boekjes lezen en zo. Na het avondeten wandelen we met de gepensioneerde padrone even bij de familie Rampinelli binnen. Koffie en een grappa. En nog een grappa. En nog maar eentje. Bitch niet, natuurlijk. Zij houdt niet van grappa. Maar de broers wel. De zuipschuiten. En dat terwijl ze wisten dat de Rampinelli’s nog moesten eten. 

Een reactie plaatsen »

Bitch verbetert

lippenEr zat een rare fout in de vorige blog. De dame aan het ontbijt had natuurlijk geen opgeblazen borsten én een decolleté. Ze had opgeblazen lippen en een decolleté. Bitch vindt die dikke lippen altijd wat zielig. Het ziet eruit alsof die vrouwen niet meer kunnen praten. Maar goed, back to school!

 

Dag 13

2017-08-08 15.55.51.jpgDe tweede schooldag verloopt eigenlijk hetzelfde als de eerste. Het huiswerk wordt besproken en aan de hand van de gemaakte fouten volgt dan de grammaticales van juf Mary (eigenlijk Maria) met veel rug en bordgekrabbel. We schrijven ons de p en hopen maar dat alles blijf hangen. We komen zo tussen neus en lippen door van alles te weten over juf Mary. Ze is geboren in 1946. Komt uit Argentinië en woont in Rapallo, een paar kilometer noordelijker langs de kust.
Na de koffie met typisch Italiaanse koekjes (biscotti) gaan we verder met juf Carla. We praten over de wandeling van gister, over eten, over haar huis. Toen juf Carla na haar scheiding vanuit Duitsland terugkeerde naar Italië ging ze wonen in het huis van haar ouders. Een oud huis, met een hoop houten bouwseltjes eromheen. Dat wilde ze niet, dus maakte ze een plan om een stenen uitbouw te maken. Met de tekeningen in de hand wendde zich tot de gemeente om een permesso te bemachtigen, een bouwvergunning. Duurde natuurlijk eindeloos lang en uiteindelijk vroeg de bouwcommissie haar waarom ze eigenlijk niet gewoon was gaan bouwen en achteraf de kosten van een ‘bezwaarprocedure’ had betaald. Dat is wel wat duurder, maar zo doen alle Italianen het. Dát is Italië!
Na de lessen checken we snel even de mail om te kijken of er nog berichten zijn over ons nieuwe huis. Not. Snel even een lunch gescoord bij Le Carozze op het plein vlakbij ons huis en dan weer terug. We hebben nog tijd om ons huiswerk (over voorzetsels en voornaamwoorden) te maken en dan gaat de bel: de padroni staan voor het hek! Ons tijdelijke adres ligt op anderhalf uur rijden (snelweg; binnendoor duurt langer) en het leek ze leuk om een keer bij ons langs te komen. En het was ook leuk! Samen met het hondje hebben we gewandeld door de oude stad, die zij helemaal niet kenden. Zij waren alleen maar aan de boulevard geweest en hadden geen idee van wat er zich aan de andere kant van de spoorlijn bevindt. En ondertussen natuurlijk bijpraten! Tegen het eind van de middag gaan we onder het spoor door, toch maar naar de zee waar het hondje in dit seizoen helaas niet in mag. We wandelen langs de boulevard. Bitch toont het restaurant waar we niet gaan eten omdat het raar ligt (zie vorige blog). Niet eens echt aan zee. De andere keus blijkt niet open op dinsdag, maar de kale padrone heeft een restaurant gevonden waar je ook nog eens korting krijgt. We blijven wel Hollanders, hè! Het heet La Caracca. Bitch heeft even snel op Google Maps gekeken en meent te weten waar het ligt. Als we het op die plek niet vinden, zoeken we het nogmaals op en dan blijken we helemaal aan de andere kant van de boulevard te moeten zijn. Zucht… Lopen dan maar weer, terwijl het stikheet is. Maar ja, eigen schuld, dikke bult. Als we er eenmaal aan het eten zijn, blijkt het echt de moeite waard. Heerlijke gerechten, vriendelijke bediening en een redelijke prijs. En we zijn niet eens zover verwijderd van ons huis en het plein waar de auto van de padroni geparkeerd staat. Dat valt dan weer mee. Wat gezellig om even een paar uurtjes met de mannen door te brengen. Nadat bitch haar complete diner weer via de verkeerde uitgang heeft teruggegeven aan de natuur, kruipen we in bed en slapen heerlijk. 

 

Dag 14

btyVandaag zijn we echt op tijd op school. Onze Japanse klasgenoot is er niet – ze heeft vriendinnen uit Japan op bezoek – en ook de Canadese Michelle schittert door afwezigheid. Met z’n drietjes les, dus. Vandaag leren we dat juf Mary haar rijbewijs gekocht heeft in Argentinië, het heeft laten omzetten naar een internationaal rijbewijs en vervolgens naar een Italiaanse patente zonder ooit één les gehad te hebben. In Nederland grappen we wel eens dat iemand zijn rijbewijs op Bonaire bij een pakje boter heeft gekocht, maar het bestaat dus echt. Schande. 🙂
Met juf Carla storten we ons op ons favoriete onderwerp: eten en drinken. Daar kunnen we een paar lessen mee voort. De Italiaanse heerlijkheden worden doorspeckt met Duitse zaligheden en zo komen we vanzelf aan het einde van de ochtend en het begin van de lunch. In de middag kruipt bitch, na het huiswerk natuurlijk, even in bed voor een tukje. Als bitchgenoot ruim drie uur later terugkomt van een wandeling door de stad, maakt hij bitch wakker. Het was kennelijk even nodig. Bitchgenoot had nog een briefje achtergelaten waarop stond dat hij was wandelen, maar dat kon ongelezen in de prullenbak. Niets van gemerkt.

 

Dag 15

2017-08-10 17.46.25.jpgDe tijd vliegt! Dit is alweer de voorlaatste lesdag. Elke ochtend vraagt Manuela, die de secretaresse is op school, of we al in de zee gezwommen hebben. Tot nog toe niet, maar het gaat vast nog gebeuren. Ook vandaag zijn Japan en Canada niet vertegenwoordigd, dus we moeten het doen met het gezelschap van onze Zeeuwse Ludwig, die ons al verteld heeft over zijn hobby: miniatuurtreintjes. Hij heeft hiervoor zelfs een stuk aan zijn huis aangebouwd. Een soort cantina. Zonder het permesso-gedoe van Italië. Wij hebben uiteraard ook verteld over onze hobby’s. Juf Mary wijdt ons in in de geheimen van de pronomi combinati. Ingewikkeld. Vooral Chris zweet peentjes. Maar het is dan ook erg warm. We hebben het met juf Carla al gehad over de kerk, homo’s, fascistische architectuur en nog veel meer. De les gisteren ging trouwens niet over eten. Dat was vandaag pas. Gisteren hadden we het over de ijdelheid van de mens, de Italiaan. En werden we door Carla geïnterviewd over tatoeages, piercings, cosmetische chirurgie en meer van dat soort dingen.
Na de les eten we snel een hapje en gaan dan naar de haven. We willen met de boot naar Portofino en van daar uit naar San Fruttuoso. Bij het kopen van de kaartjes wordt ons al meegedeeld dat de boot alleen naar Portofino gaat omdat het water te hoog is in San Fruttuoso. Bitch heeft zo haar twijfels, maar het zal wel. Het is een heerlijk wiebelig tochtje met de boot. Bitch moet onderweg even plassen maar wordt alle kanten op geslingerd in het mini-toiletje zonder slot en zonder wc-bril. Maar ze houdt het droog. In Portofino wil bitch eerst even een colaatje zodat ze even het toilet kan gebruiken om haar ondergoed weer fatsoenlijk te doen. Dat was met het gewiebel niet helemaal goed gelukt. Na het betalen van de colaatjes is het Portofinobudget wel op. 15 euri voor twee cola’s. Schande! Maar ja, we snappen nu wel waar ze die dure jachten van betalen. We wandelen zo’n anderhalf uur rond langs de winkeltjes en langs de haven en gaan nog even met een ijsje op de kade zitten om van het uitzicht te genieten. Dan lopen we terug naar de boot en scoren nu wel een plekje op het bovendek in de zon. Heerlijk zondoorstoofd bereiken we de haven van Chiavari. Dat klinkt als een vaartocht van uren, maar we waren er binnen het halfuur. We installeren ons op het openbare strand en eindelijk zwemmen we in de zee. Heerlijk! Lekker afkoelen en zand tussen je tenen en in je badpak en mensen kijken en genieten van de geluiden. En dan een boekje lezen want daar is het vakantie voor!
We slapen heerlijk na deze middag in de buitenlucht en zijn er dankzij de firma Nivea in geslaagd niet te verbranden.

Een reactie plaatsen »

Bitch op school

Dag 10

2017-08-05 14.40.19.jpgWe slapen lekker en het ontbijt in Hotel de Ville is prima. Naast ons zit een dame met opgeblazen lippen en een decolleté haar best te doen mooi te zijn. Als de bijbehorende man verschijnt is het vertoon ineens over en wordt er in stilte ontbeten. Door hen, wij kletsen gewoon door. We leveren na het tandenpoetsen de sleutel en de afstandsbediening van de airco weer in en vertrekken richting Chiavari. Het is een zwarte zaterdag, zeggen ze. Eigenlijk merken we daar helemaal niks van. Het is wel een warme zaterdag. Héél warm. Alleen bij Genua is er een beetje file, maar dat rijdt in elk geval. We treffen wel een sukkeldame in een klein autootje aan met angst voor tunnels. Ze rijdt niet harder dan 50 en wij moeten vol in de rem om er niet tegenop te rijden.
Miep doet haar werk goed. Zonder problemen leidt ze ons naar de straat waar de school is en we vinden daar zowaar ook nog een parkeerplekje. We hebben om vijf uur afgesproken met Manuela die ons naar het appartement zal begeleiden. Het is nog vroeg, dus we wandelen na een broodje met cola alvast wat rond door de gezellige stad, waar alles natuurlijk dicht is. Pas aan het einde van de middag gaan de winkels weer open. De supermarkt is wel open dus we doen wat inkopen voor het ontbijt want dat moeten we de komende week zelf regelen.
Keurig om 5 uur treffen we Manuela en het appartement is, zoals beloofd, vlak om de hoek bij de school. Het is een bescheiden huisje met daarin eigenlijk alleen ons appartement en iets vaags in de kelder. Rondom ons huisje staan appartementengebouwen waarin ook nog de ambulancepost, de croce verde, gevestigd is. We zijn benieuwd wat we daarvan gaan horen. Nadat we hebben vastgesteld dat we een parkeerbon hebben, brengen we de bagage naar binnen, auto leeg, en dan rijden we naar de gratis P aan zee om daar de auto voor een week achter te laten. Zelf lopen we langs de boulevard om te kijken wat er te beleven is. Veel tentjes met drankjes en eten dus we zullen niet van honger omkomen. We eten bij Da Vittorio, ons door Manuela aangeraden. Het eten is prima, maar de gasten worden in hoog tempo weggewerkt. Voorafje, primo, secondo, eventueel een toetje en dan wegwezen. Koffie hebben ze niet. De tafel moet snel weer gevuld worden met mensen die al staan te wachten.
Het appartement is erg warm en met de ramen open slapen is hier geen optie. Er is veel volk op straat (ook bij de croce verde) en die praten. Op zijn Italiaans, dus luid. Het aantal ambulances dat vertrekt is gelukkig klein. Morgenochtend bij de super maar eens een ventilator kopen. Bitch had ze al zien staan bij het brood. 🙂

 

Dag 11

2017-08-06 15.02.08.jpgHet is zondag, de school begint maandag pas. Dus we slapen lekker uit. De supermarkt is om de andere hoek in de straat van de school, dat betekent dagelijks verse broodjes. Verder starten we langzaam. Lekker douchen, beetje lezen en dan naar een terrasje voor de lunch. In de middag pakken we de leesboekjes in en wandelen naar de lift die ons naar het Parco Botanico brengt. Dat park ligt op een heuvel vlak bij ons appartement. We betalen braaf de entree, maar eigenlijk is het een beetje zielig park. Er staan wel bijzondere bomen, maar het hele gebeuren heeft zichtbaar last van de hitte. Het is echt heet in Chiavari. Boven in het parco vangen we in elk geval wat wind en is er schaduw. Prima om een uurtje te gaan zitten lezen.
Daarna zakken we weer af en wandelen weer een stukje door het dorp. Voor het diner lopen we naar zee en gaan op zoek naar het restaurant waarvan de kale padrone gezegd heeft dat het goed scoort op TripAdvisor. We vinden het, maar het is volledig gereserveerd. Bovendien ligt het terras aan de ingang van een parkeergarage. Dat wordt hem dus niet. We lopen nog een stukje verder op zoek naar nummer 6 op de lijst van TA. Dat ligt helaas te ver weg. Bitch trekt het niet om verder te lopen. We kijken even naar het kinderspektakel dat zich op een pleintje aan het einde van de boulevard afspeelt, maar het stelt niet veel voor. We eten uiteindelijk een uitgebreide apericena (borrel met hapjes) aan zee en kijken ondertussen naar de paraderende mensen. Het zijn er veel en ze hebben zich prachtig aangekleed. Als het op is, lopen we terug naar ons huisje om lekker te gaan slapen. De ventilator is inmiddels gekocht en in elkaar geknutseld met een mesje en een schaar, bij gebrek aan een schroevendraaier. We slapen heerlijk! Ramen dicht, wapper aan!

 

Dag 12

2017-08-07 21.34.20.jpgWe zijn er klaar voor: na een ontbijtje wandelen we naar school waar we nog net op tijd arriveren. Zo gaat dat nou eenmaal als je dichtbij school woont. We weten het nog van vroeger. Het gaat meteen van dik hout. Juf Mary is een echte schoolfrik. We krijgen een schriftelijke test die ze hoogstpersoonlijk met een rode pen nakijkt. We zijn met vier Nederlanders, twee stellen. Corina wordt naar een ander lokaal gestuurd, wat ze niet zo leuk vindt. Ze wilde liever bij haar man in de groep. Tijdens de pauze begrijpen we dat Ludwig (ja, echt!) al jaren les heeft en Corina niet. Niet zo vreemd dat zij zijn niveau niet heeft. Er is ook een Canadese mevrouw, Michelle, die Canada verruild heeft voor Chiavari. Zij mag blijven. Even na de test arriveert een Japanse jongedame wiens naam we de hele week niet goed verstaan hebben. Zij volgt al negen maanden de lessen en doet mee om goed de Italiaanse teksten te kunnen zingen en begrijpen. Ze heeft conservatorium gedaan.
Mary maakt een vliegende start. Ze gebruikt de fouten uit de test om meteen stevig grammatica te geven met veel krabbels op een ouderwets schoolbord. Ze is vooral zelf aan het woord en staat veelvuldig met haar rug naar de klas. Om 11 uur geeft ze huiswerk op voor de volgende dag en kondigt dan de pauze aan.
Na de pauze is onze oude, rijzige, statige Mary ineens vervangen door een schattig kleine, veel jongere Carla. Een dame met een verleden in Duitsland (klinkt heel fout; ze is alleen maar getrouwd geweest met een Duitser). Carla is van de conversatie. We praten over werk, hobby’s, haar verleden, familie en nog veel meer. De tijd vliegt om! Met de vier Nederlanders wandelt Carla om half één de stad in en vertelt hier en daar wat over de geschiedenis of de betekenis van een gebouw. De meeste plekken hadden bitch en haar genoot de afgelopen dagen al gezien. Corina raakt een beetje in paniek. Het Italiaans gaat te snel. Ze kan het niet volgen, ze wil ook niet dat Carla overgaat op Engels of Duits en ze maakt daarover nogal ruzie met haar Ludwig. Carla besluit wat langzamer te praten en na de Italiaanse tekst een vertaling te geven. Dat werkt.
Als de wandeling voorbij is zoeken we een eetplekje voor een eenvoudige lunch en dan gaan we even bijkomen in ons huisje. Het huiswerk moet natuurlijk ook gemaakt worden. Aan het einde van de middag gaan we weer naar buiten, lekker rondbanjeren. Mensen kijken. Eten. Lezen en naar bed. We zijn begonnen!

Een reactie plaatsen »

Bitch loopt achter

Bitch moet diep gaan graven in haar geheugen. Een aanzienlijk deel van de vakantie beschikte zij niet over internet en kon dus niet bloggen. Natuurlijk had bitch braaf in een Word-document kunnen bijhouden wat er gebeurd is, maar dat vraagt een geordendheid die bitch in haar vakantie nou eenmaal niet heeft. Überhaupt niet. 🙂 Toch maar een poging te achterhalen wat we hebben meegemaakt.

Dag 7

IMG_20170802_115227.jpgIn Genève dus. Het is er erg warm, ook in de hotelkamer. Raam open is geen optie, we zitten zoals gezegd midden in het centrum en het is een pokkeherrie. Maarrrrr… het hotel kent het probleem en heeft gezorgd dat er een ventilator in de kamer staat. Ramen dicht, wapper aan en we slapen heerlijk!
Het ontbijt is wat minder. Er is nauwelijks plek om te zitten, het beleg is op, het brood is zo goed als op. De eitjes zijn rood geschilderd en wekken de indruk dat ze gekookt en al zijn aangeschaft en in de koelkast bewaard. Toen bitch er eentje oppakte, dacht ze eigenlijk dat het een romatomaat was. Zo rood! Het komt al met al wat rommelig over. Maar we eten wat, poetsen de tandjes en gaan de zinderende stad in. Er is een oud gedeelte met kathedraal en zo, dat ze speciaal voor bitch op een heuvel hebben gelegd. Lekker klimmen dus. Maar we doen het heel rustig aan en er zijn voldoende plekjes om even te gaan zitten. En natuurlijk ontdekken we eenmaal boven dat er ook een bus gaat. Er staan prachtige oude gebouwen in deze wijk: de kerk natuurlijk, het stadhuis, het arsenaal met zelfs nog kanonnen in het portaal. Links en rechts fonteinen en overal bloemen. Het is ondanks de warmte leuk om er te zijn en rond te lopen. Voor de lunch vinden we een restaurantje vlak bij het arsenaal, waar ze mosselen hebben. Altijd goed. Na de lunch lopen we naar het park dat we op weg naar de oude stad al hadden gezien. Dat wil zeggen, bitchgenoot denkt dat we naar het park lopen. Qua richting klopt dat ook wel, maar hij is vergeten dat we een heuvel op geklommen zijn. We zien het park vanaf een terras met balustrade in de diepte liggen. Naar beneden om in het park een boekje te lezen? No way. Gelukkig staan er op het grote, schaduwrijke terras ook banken dus lezen we daar een uurtje. Na de lees- en een plaspauze dalen we weer af en bezoeken onderaan de heuvel een tempel. Geen echte, het is gewoon een kerk (allemaal protestant hier in het land van Calvijn), maar op de kaart stond tempel. Onderweg zien we nog een portiek met gigantische mozaïeken op de muur. We wandelen vervolgens nog wat rond in de niet zo oude stad en drinken bier op een terras.
Boven in de oude stad hadden we gezien dat er een zomerconcertenreeks gaande was. Om en om in het stadhuis (boven, dus) en in een park langs het meer. Deze avond was er een parkconcert van een Peruviaanse band La Cumbia. We besluiten dat we daar heen willen en stappen als de avond begint op de voor ons gratis bus. En stappen ongeveer vier haltes te vroeg uit, dus er moet nog een flink eind gewandeld worden. We waren gelukkig op tijd weggegaan en komen dus vroeg genoeg in het park aan. De plek waar het concert is, blijkt lastiger te vinden. Uiteindelijk gaat bitchgenoot op onderzoek uit, terwijl bitch een bankje gebruikt. Eenmaal gevonden blijkt het al aardig druk te zijn. Gelukkig is er nog één stoeltje vrij waarop bitch kan zitten. Bitchgenoot vlijt zich, nadat hij bier en een stuk hartige taart heeft gekocht, aan de voeten van bitch en dan kan de pret beginnen. De muziek lijkt erg op die van Santana. Veel instrumentale nummers. Het sfeertje is tóp! Er wordt gedanst, de buurman van bitch blijkt allerlei zelfgeknutselde ritme-instrumenten meegebracht te hebben en doet volop mee met de muziek. Een heerlijke avond!
De bus, die dus vlakbij het park stopt, brengt ons weer naar huis en we kruipen tevreden in ons bed. Met de wapper aan, natuurlijk.

 

Dag 8

IMG_20170803_124254.jpgHet lag aan het personeel, denken wij. Deze dag is het ook vol in de ontbijtruimte, maar de schalen worden regelmatig aangevuld, bij de koffie/thee wordt ook een mandje met brood geleverd en het ziet er allemaal net even iets beter verzorgd uit. Na een hele dag rondlopen in de stad bij de heersende temperaturen is er weinig fut om weer te gaan wandelen. We hebben ontdekt dat er aan de rand van de stad, in Frankrijk (!) een kabelbaan is, die je naar de top van de Mont Salève brengt. Daar is het vast frisser dan in de stad, gokken wij. De bus brengt ons, nog steeds grateloos en voor niks, naar de grens. Vanaf dat punt is het lopen geblazen. Toch zeker vijf tot tien minuten! Er staan duidelijke borden naar de kabelbaan, maar het lukt ons evengoed om verkeerd te lopen. Geeft niet, we zijn er gekomen. De kabelbaan zelf behoort tot de minder favoriete vervoermiddelen van bitch, maar het gaat wel heel snel en makkelijk. En de gondel zit zo vol dat naar beneden kijken gewoon niet kan. Boven is het inderdaad wat frisser dan in de stad en het uitzicht is geweldig. Als we klaar zijn met ons hieraan vergapen, zoeken we een plekje in de schaduw. Dat lukt prima op een speelveld, waar een aantal groepen van een Franse zomerschool verblijven. Dus: herrie, onmachtige groepsleiders (want wel enthousiast, maar niet geschoold) en gezelligheid. Bitch kijkt geamuseerd toe als er groepen gemaakt moeten worden voor het vervolg van de dag. Zo fijn om vakantie te hebben en niet verantwoordelijk te zijn! 🙂
Het is goed uit te houden in de schaduw en als de kinderen eenmaal vertrokken zijn is het aangenaam rustig. Na een tijdje besluiten we te gaan lunchen op het terras, waar het ook alweer rustiger wordt. We kijken met plezier naar de obers die druk doen, zonder het druk te hebben. We eten een salade niçoise zonder tonijn. Niet helemaal niesewase dus, wel lekker. Rond een uur of half vier stappen we weer in de kabelbaangondel en zakken af naar het benedenstation. We hoeven maar even te wachten tot de bus komt en laten ons weer naar het centrum van Genève terugbrengen. Toch maar weer lekker slenteren. We overwegen om nog een boottochtje te gaan maken, maar de terrasjes en het bier zien er te aanlokkelijk uit. Aan de voet van het reuzenrad strijken we neer op een terras en houden het daar met een windje van See prima uit!
We keren nog even terug naar het hotel om de tas met boekjes te droppen en fris te worden (wapper!). Dan zoeken we in de buurt van ons hotel een restaurant en komen terecht bij een ‘tartaarbar’. Ze serveren hier alleen tartaar van zalm, tonijn en rundvlees. Je kiest een tartaar, een maat (S, M of L), een saus en in no time staat er een heerlijk taartje voor je neus, gegarneerd met gebakken piepers en brood. Simpel concept en zó lekker! Die houden we erin!
Terug in Hotel de Genève alvast een beetje inpakken. Morgen weer verder.

 

Dag 9

2017-08-04 17.45.14.jpgWe reizen weer. Bitchgenoot haalt de auto uit de parkeergarage bij het station, bitch wacht met de bagage in het hotel en babbelt wat met de balienees. Het is hier ’s zomers altijd zo warm, zegt de man. Dat hadden we niet gedacht. En ja, onze rekening klopt wél met de reservering via Booking.com in tegenstelling tot sommige klanten voor bitch, die dachten dat de prijs in euri was.
In een vloek en een zucht rijden we de grens over. Controle? Daar doen ze niet aan, vreemd genoeg. De Mont Blanc tunnel blijkt een ingewikkelder proces te zijn. De berg zelf ziet er prachtig, indrukwekkend uit. Grote gletsjer, scherpe piek, schitterend. Maar twee kilometer voor de tunnel begint de file. Ze laten, na ervaringen met de brand in 1999 maar mondjesmaat auto’s toe in de tunnel en dat geeft file. We doen een uur over de twee kilometer. De kale padrone (ooit wiskunde gestudeerd) rekende vlot uit dat we dan reden met een snelheid (traagheid!) van 2 kilometer per uur. Scherp! Gelukkig is er veel schaduw en biedt de file ons de kans om uitgebreid het monument voor de gevallenen in de brand te bewonderen. Klinkt allemaal grappig en we bleven er vrolijk onder, maar leuk was het niet. Vooral omdat ook hier de file mensen uitdaagt tot asociaal rijgedrag. Maar wij zijn op vakantie. Wat maakt het ons uit. Aan de andere kant van de tunnel ligt Italië. Hopsakee!
We zijn blij met ons nieuwe Routemiep, want ons volgende overnachtingsadres is in een ieniemienie plaatsje in de bergen: Saint-Vincent. Klinkt heel Frans. Spreken ze daar ook. Er zijn flink wat Italianen op vakantie, Nederlanders zie je er niet. Heel fijn!
Ons hotel is er een uit de betere klasse. Met parkeergarage en airco. Die laatste doet het eigenlijk niet zo goed, maar als je net binnenkomt in de kamer lijkt het heel wat. Of misschien snappen wij de afstandsbediening niet zo goed. Die kregen we bij de kamersleutel. Samen ook weer inleveren bij vertrek, dus geen kans om hem stiekem mee te nemen. Het is nog vroeg dus we wagen ons aan een wandelingetje door het dorp. Er is één straat waar alle winkels, barretjes en restaurants zitten en dat is wonderlijk genoeg een redelijk vlakke straat. We kuieren gezellig heen en weer. In de plaatselijke kerk, gewijd aan Saint Vincent natuurlijk, branden we een kaarsje voor tante Rie die helaas overleden is. En omdat we toch bezig zijn, steken we er ook één aan voor de zus van bitch. Een beetje hulp van boven kan nooit kwaad. Daarna is er een terras met bier, waarbij we als borrelhapje onder andere een schaaltje met twee gekookte eieren krijgen. Beetje vreemd, maar wel lekker. We eten een pizza op een terras vlakbij de kerk. Later die avond verschijnt er een zanger die een scherm met karaoketeksten heeft neergezet. Sommige klanten zingen luidkeels mee, er wordt gedanst en het is gezellig. Voordat we in de verleiding komen om zelf wat te zingen (not!) vertrekken we naar ons geaircode hotel voor de eerste Italiaanse nacht. Onderweg kijken we nog even mee naar de film die op het plein vertoond wordt voor de kindertjes. Een tekenfilm over hondjes. Natuurlijk in het Italiaans. Gezellig, maar niet boeiend. Het uitzicht op de bergen is ook niet echt imponerend dus tijd om te gaan slapen.

Een reactie plaatsen »

Bitch reist verder

Dag 4

bdrHet is alweer tijd om Pommerloch (niet echt vlakbij Bastogne) te verlaten. Na het ontbijt is alles weer snel ingepakt en maken we ons klaar voor de reis naar Epinal in de Vogezen. De afstand is niet zo groot en het weer is droog, maar winderig. Goed genoeg om weer even een uurtje met een boekje in een stoeltje te zakken. Bitchgenoot leest “Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan”. Een Couperus inderdaad, ter voorbereiding op een voorstelling van Zout in de Stadsschouwburg in januari. De club speelt dan hun eigen versie “Voorbij” in het decor van Toneelgroep Amsterdam. Zelf begint bitch nu echt op te schieten in “Avenue of Mysteries” van John Irving. Een prachtig verhaal waaraan bitch al een tijd geleden begonnen was, maar wat niet opschoot omdat het een boek is dat niet geschikt is voor “voor het slapen gaan”. Je moet er echt even in doorlezen en dan is het een meeslepend verhaal. Prachtig boek!
Aan het einde van de middag bereiken we Epinal. We hebben gereserveerd in een prachtig hotel vol knipmessend personeel. Ze hebben ons een kamer op de eerste etage toegewezen maar hebben vergeten ook een lift aan te leggen. We ruilen de sleutel dus maar voor de sleutel van een kamer op de begane grond. Beter!
We rijden de stad in om eens even te kijken wat er te beleven is. Dat blijkt niet veel te zijn. Bijna alle restaurants zijn dicht. De kerk is open zodat we in ieder geval wat plaatjes kunnen schieten voor de internetquiz ‘welke kerk in welke plaats is dit?’ Daarna schuiven we op zowat het enige terrasje dat open is en bestellen een bavette. Hadden we thuis ook, van onze eigen koe, en bleek erg lekker. Hier dus niet. Het was een droge, taaie hap. Erg jammer.
De avond brengen we door in de verlaten bar. De ober brengt ons braaf koffie en bier, met veel geknipmes maar overigens straalt hij uit dat hij liever had dat we naar bed gingen. Dat hebben we toen maar gedaan.

 

Dag 5

btyHet is wat minder weer. Er dreigt regen dus we besluiten er per auto op uit te trekken. Epinal laten we links liggen. We weten al dat we daar niet moeten zijn. We rijden naar St. Dié des Vosges waar de bui inmiddels echt losgebarsten is. We wachten nog een poosje voor de kathedraal in de auto, maar het schiet echt niet op. Een stukje verderop parkeren we de auto voor een terras waar we koffie drinken. Als die op is, is het zowaar minder nat en keren we terug naar de kerk. Mooi wel, maar opvallend harde, niet gewijde muziek. Wij verdenken de naast de kerk geplaatste draaimolen van deze herrie, maar het blijkt een jongeman met een radio te zijn die zich in het portaal van een zij-ingang verscholen heeft. In de kerk treffen we een kruisweg aan die zo afkomstig lijkt te zijn uit een Kuifje-album. En de tekeningen hangen ook nog eens in de verkeerde volgorde. Het is net of Jezus met zijn kruis achteruit loopt. Als we uitgekeken zijn in de kerk is het alweer tijd voor de lunch. We eten forel in een te chic restaurant waar ze broodjes met een tang op je bordje plaatsen. Maar de forel met een korstje van amandelen is wel erg lekker.
Vanwege toch weer regen gaan we de auto in en rijden wat rond door het prachtige Franse landschap. Er steekt een hertje de weg over, recht voor onze auto. Onze vakantie kan niet meer stuk! Bitch leest de kaart en bitchgenoot rijdt. Zo zijn we op ons best. Het levert een prachtige rit op waarbij we bijna in een toltunnel verdwijnen. Gelukkig zien we nog net op tijd een uitweg en kunnen we op onze schreden terugkeren. Lezen kwam er met dit sneue weer helaas niet van.
Voor het avondeten gaan we naar de Buffalo Grill die tegenover het hotel ligt. Niet omdat we nou zo’n fan van deze keten zijn, maar omdat eten op maandag pillendag altijd een moeizaam gebeuren is. De baconburger ging er goed in; de salade was ronduit ranzig. Die hebben we dus maar laten staan. Bij terugkomst hebben we vriendelijk bij de receptie gevraagd of we op het terras mochten zitten. Lezen en een bakkie koffie was het idee. De balinees moest dat eerst even aan haar baas vragen. Gelukkig, we kregen toestemming. En koffie. Nou ja, de koffie kregen we natuurlijk pas na toezegging van betaling. 

 

Dag 6

btyVoort gaat ie weer. Vandaag leidt de reis naar Genève waar we drie nachten zullen verblijven. Nooit geweest, dus hoogste tijd. De autorit verloopt voorspoedig. Het is ruim 300 km rijden maar dat is relatief weinig. Onderweg dus even een dorpje in om een farmacie te bezoeken (tandenstokers en brillendoekjes). Meteen maar even een lunch met een sandwich. Het personeel lijkt hier wat teleurgesteld over, maar wij houden vol. Een sandwich. En de kok geeft aan dat hij dat wel maken kan. Hij is erg lekker! De sandwich dan.
Het tweede deel van de reis verloopt wat moeizamer. We komen door Pontarlier waar het erg druk is. En waar wij wat stilletjes doorheen rijden. Dit is de plek waar Chris in 2010 in het ziekenhuis belandde vanwege zijn hartproblemen. De herinnering is nog vers en niet leuk. Ruimschoots voor de F/CH-grens staan we al in de file. Niet omdat het druk is, maar omdat het verkeer maar mondjesmaat wordt doorgelaten. Geen idee waarom. Paspoorten controleren doen ze niet… Maar al spoedig daarna rijden we door Genève. In eerste instantie een wat onoverzichtelijke stad, maar de tomtom wijst ons feilloos de weg naar Hotel de Genève, dat er in het echt toch wat minder uitziet dan op internet.
Als de spullen gedumpt zijn in het hotel wandelen we de stad in. We zitten redelijk in het centrum. Straat uit, brug over en je staat in het bruisende hart op de linkeroever van de Rhône. We beginnen maar eens met een Mövenpickijsje op een terras aan het water. En daar ontdekken we al snel wat we eigenlijk al wisten: duur!!! Na het ijsje en een rosé slenteren we verder langs de terrassen en het water en komen terecht bij een reuzenrad. Daar wil bitch natuurlijk niet in, maar ze doet het wél. Omdat ze weet dat bitchgenoot het leuk vindt. Zolang we beiden rustig op een bankje blijven zitten is het goed te doen. Helaas voelt bitchgenoot als snel de behoefte om op te staan om foto’s te maken. Dat vindt bitch dan weer minder. Maar na drie rondjes stappen we heelhuids weer uit en gaan we op zoek naar een plekje om te eten. Die zijn er genoeg. We kiezen voor een tent in een rustig straatje waar we kip van  het spit eten. Echt lekker. En ondertussen maar gluren naar de mensen op het terras en de passanten. We kijken onze ogen uit! Op een betonnen randje op een plein genieten we nog even van de ruzie tussen een Italiaans stel. Zij verwijt hem van alles. Hij zegt bij herhaling dat hem dat niet interesseert. Of het nog goed gekomen is? Geen idee… Van het hotel hebben we gratis kaartjes voor het OV gekregen dus we stappen na nog een stukje lopen op de bus die praktisch voor het hotel stopt.

Een reactie plaatsen »