bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch verbetert

op 18/08/2017

lippenEr zat een rare fout in de vorige blog. De dame aan het ontbijt had natuurlijk geen opgeblazen borsten én een decolleté. Ze had opgeblazen lippen en een decolleté. Bitch vindt die dikke lippen altijd wat zielig. Het ziet eruit alsof die vrouwen niet meer kunnen praten. Maar goed, back to school!

 

Dag 13

2017-08-08 15.55.51.jpgDe tweede schooldag verloopt eigenlijk hetzelfde als de eerste. Het huiswerk wordt besproken en aan de hand van de gemaakte fouten volgt dan de grammaticales van juf Mary (eigenlijk Maria) met veel rug en bordgekrabbel. We schrijven ons de p en hopen maar dat alles blijf hangen. We komen zo tussen neus en lippen door van alles te weten over juf Mary. Ze is geboren in 1946. Komt uit Argentinië en woont in Rapallo, een paar kilometer noordelijker langs de kust.
Na de koffie met typisch Italiaanse koekjes (biscotti) gaan we verder met juf Carla. We praten over de wandeling van gister, over eten, over haar huis. Toen juf Carla na haar scheiding vanuit Duitsland terugkeerde naar Italië ging ze wonen in het huis van haar ouders. Een oud huis, met een hoop houten bouwseltjes eromheen. Dat wilde ze niet, dus maakte ze een plan om een stenen uitbouw te maken. Met de tekeningen in de hand wendde zich tot de gemeente om een permesso te bemachtigen, een bouwvergunning. Duurde natuurlijk eindeloos lang en uiteindelijk vroeg de bouwcommissie haar waarom ze eigenlijk niet gewoon was gaan bouwen en achteraf de kosten van een ‘bezwaarprocedure’ had betaald. Dat is wel wat duurder, maar zo doen alle Italianen het. Dát is Italië!
Na de lessen checken we snel even de mail om te kijken of er nog berichten zijn over ons nieuwe huis. Not. Snel even een lunch gescoord bij Le Carozze op het plein vlakbij ons huis en dan weer terug. We hebben nog tijd om ons huiswerk (over voorzetsels en voornaamwoorden) te maken en dan gaat de bel: de padroni staan voor het hek! Ons tijdelijke adres ligt op anderhalf uur rijden (snelweg; binnendoor duurt langer) en het leek ze leuk om een keer bij ons langs te komen. En het was ook leuk! Samen met het hondje hebben we gewandeld door de oude stad, die zij helemaal niet kenden. Zij waren alleen maar aan de boulevard geweest en hadden geen idee van wat er zich aan de andere kant van de spoorlijn bevindt. En ondertussen natuurlijk bijpraten! Tegen het eind van de middag gaan we onder het spoor door, toch maar naar de zee waar het hondje in dit seizoen helaas niet in mag. We wandelen langs de boulevard. Bitch toont het restaurant waar we niet gaan eten omdat het raar ligt (zie vorige blog). Niet eens echt aan zee. De andere keus blijkt niet open op dinsdag, maar de kale padrone heeft een restaurant gevonden waar je ook nog eens korting krijgt. We blijven wel Hollanders, hè! Het heet La Caracca. Bitch heeft even snel op Google Maps gekeken en meent te weten waar het ligt. Als we het op die plek niet vinden, zoeken we het nogmaals op en dan blijken we helemaal aan de andere kant van de boulevard te moeten zijn. Zucht… Lopen dan maar weer, terwijl het stikheet is. Maar ja, eigen schuld, dikke bult. Als we er eenmaal aan het eten zijn, blijkt het echt de moeite waard. Heerlijke gerechten, vriendelijke bediening en een redelijke prijs. En we zijn niet eens zover verwijderd van ons huis en het plein waar de auto van de padroni geparkeerd staat. Dat valt dan weer mee. Wat gezellig om even een paar uurtjes met de mannen door te brengen. Nadat bitch haar complete diner weer via de verkeerde uitgang heeft teruggegeven aan de natuur, kruipen we in bed en slapen heerlijk. 

 

Dag 14

btyVandaag zijn we echt op tijd op school. Onze Japanse klasgenoot is er niet – ze heeft vriendinnen uit Japan op bezoek – en ook de Canadese Michelle schittert door afwezigheid. Met z’n drietjes les, dus. Vandaag leren we dat juf Mary haar rijbewijs gekocht heeft in Argentinië, het heeft laten omzetten naar een internationaal rijbewijs en vervolgens naar een Italiaanse patente zonder ooit één les gehad te hebben. In Nederland grappen we wel eens dat iemand zijn rijbewijs op Bonaire bij een pakje boter heeft gekocht, maar het bestaat dus echt. Schande. 🙂
Met juf Carla storten we ons op ons favoriete onderwerp: eten en drinken. Daar kunnen we een paar lessen mee voort. De Italiaanse heerlijkheden worden doorspeckt met Duitse zaligheden en zo komen we vanzelf aan het einde van de ochtend en het begin van de lunch. In de middag kruipt bitch, na het huiswerk natuurlijk, even in bed voor een tukje. Als bitchgenoot ruim drie uur later terugkomt van een wandeling door de stad, maakt hij bitch wakker. Het was kennelijk even nodig. Bitchgenoot had nog een briefje achtergelaten waarop stond dat hij was wandelen, maar dat kon ongelezen in de prullenbak. Niets van gemerkt.

 

Dag 15

2017-08-10 17.46.25.jpgDe tijd vliegt! Dit is alweer de voorlaatste lesdag. Elke ochtend vraagt Manuela, die de secretaresse is op school, of we al in de zee gezwommen hebben. Tot nog toe niet, maar het gaat vast nog gebeuren. Ook vandaag zijn Japan en Canada niet vertegenwoordigd, dus we moeten het doen met het gezelschap van onze Zeeuwse Ludwig, die ons al verteld heeft over zijn hobby: miniatuurtreintjes. Hij heeft hiervoor zelfs een stuk aan zijn huis aangebouwd. Een soort cantina. Zonder het permesso-gedoe van Italië. Wij hebben uiteraard ook verteld over onze hobby’s. Juf Mary wijdt ons in in de geheimen van de pronomi combinati. Ingewikkeld. Vooral Chris zweet peentjes. Maar het is dan ook erg warm. We hebben het met juf Carla al gehad over de kerk, homo’s, fascistische architectuur en nog veel meer. De les gisteren ging trouwens niet over eten. Dat was vandaag pas. Gisteren hadden we het over de ijdelheid van de mens, de Italiaan. En werden we door Carla geïnterviewd over tatoeages, piercings, cosmetische chirurgie en meer van dat soort dingen.
Na de les eten we snel een hapje en gaan dan naar de haven. We willen met de boot naar Portofino en van daar uit naar San Fruttuoso. Bij het kopen van de kaartjes wordt ons al meegedeeld dat de boot alleen naar Portofino gaat omdat het water te hoog is in San Fruttuoso. Bitch heeft zo haar twijfels, maar het zal wel. Het is een heerlijk wiebelig tochtje met de boot. Bitch moet onderweg even plassen maar wordt alle kanten op geslingerd in het mini-toiletje zonder slot en zonder wc-bril. Maar ze houdt het droog. In Portofino wil bitch eerst even een colaatje zodat ze even het toilet kan gebruiken om haar ondergoed weer fatsoenlijk te doen. Dat was met het gewiebel niet helemaal goed gelukt. Na het betalen van de colaatjes is het Portofinobudget wel op. 15 euri voor twee cola’s. Schande! Maar ja, we snappen nu wel waar ze die dure jachten van betalen. We wandelen zo’n anderhalf uur rond langs de winkeltjes en langs de haven en gaan nog even met een ijsje op de kade zitten om van het uitzicht te genieten. Dan lopen we terug naar de boot en scoren nu wel een plekje op het bovendek in de zon. Heerlijk zondoorstoofd bereiken we de haven van Chiavari. Dat klinkt als een vaartocht van uren, maar we waren er binnen het halfuur. We installeren ons op het openbare strand en eindelijk zwemmen we in de zee. Heerlijk! Lekker afkoelen en zand tussen je tenen en in je badpak en mensen kijken en genieten van de geluiden. En dan een boekje lezen want daar is het vakantie voor!
We slapen heerlijk na deze middag in de buitenlucht en zijn er dankzij de firma Nivea in geslaagd niet te verbranden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: