bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch komt thuis

op 24/08/2017

Dag 25

hangbrug reutteWe slapen lekker in ons laatste Italiaanse onderkomen. Het ontbijt is echt Italiaans: koffie, croissants, jam. maar de jam zat er ook al in. Lekker is het wel. We zijn snel weer op weg en hopen op een vlotte doorstroming. Van het verkeer, niet van het ontbijt. Het begint goed. De drukte op de weg naar de Brennerpas is te overzien. We hebben wat moeite met de benzine. Sinds een jaar of zo werkt ons dashboard niet zo goed meer. De stand van de benzine kunnen we pas zien als we voor een tweede keer contact maken met de sleutel. En de stand past zich ook niet gedurende reis aan, maar wordt pas aangepast als je weer opnieuw start. Niet echt handig, hoor. We proberen dus steeds op tijd te gaan tanken, maar we lopen op dat gebied vandaag tegen wat problemen aan: bij de eerste pomp (selftank) werken de knopjes om een bedrag of ‘pieno’ te kiezen niet. We verlaten het tankstation zonder benzine. Bij de volgende ontbreekt het knopje ‘pieno’. We kiezen dus maar voor het 20 euro-knopje, maar daarmee is de tank nog lang niet vol. Bij de derde poging vinden we een bediende pomp en kunnen we eindelijk voor de ‘pieno’ gaan. Hè, hè! We schaffen daar ook meteen een snelwegvignet voor Oostenrijk aan, want dat moet. En als we dan Oostenrijk inrijden treffen we een tolstation waar we nog eens 9 euro mogen betalen. Raarrrrr! Maar keuze is er niet, dus vooruit maar. Nou willen we eindelijk wel eens opschieten. Routemiep doet het goed. Ze stuurt ons niet via München, maar via Ulm. En daarmee via de Fernpass waar het onaangenaam druk is. We staan eindeloos in de file. Dan rijdt het ineens weer en om de volgende bocht staat alles weer stil. Echt zó irritant. We doen ruim anderhalf uur over een afstand van 33 km. En we ergeren ons aan sommige motorrijders die het voor zichzelf en anderen behoorlijk gevaarlijk maken. Bij het plaatsje Reutte volgen we de bordjes naar een restaurant op wat voor de lunch te scoren. We komen op een enorm parkeerterrein, waarvandaan het nog een stevig eind lopen is naar het restaurant. En als we omdraaien zien we wat hier de toeristentrekker is: er is een enorme hangbrug over het dal gemaakt waar je naartoe en overheen kunt wandelen. Slaan we over, we gaan naar huis.
De lunch wordt uiteindelijk een broodje bij een benzinestation (niet getankt!) en dan rijden we eindelijk Duitsland in. En Duitsland, dáár kun je pas echt lekker in de file staan. Dat doen we dus ook. Het schiet echt niet op. We rijden van Baustelle naar ongeluk naar Baustelle. Meestal beginnen we rond een uur of vier te zoeken naar een hotel, maar vandaag stelt bitchgenoot voor om door te rijden tot we nog een kilometer of 500 van huis verwijderd zijn. We zijn niet erg opgeschoten vandaag. Zo gezegd, zo gedaan. We doen nog een lekkere file op de weg tussen  Karlsruhe en Mannheim. De radio houdt ons gelukkig op de hoogte van de lengte en duur van de file. Bitch zoek op haar telefoon alvast een hotel in Speyer. Verder gaan we niet komen. De eerste melding van Google Maps is dat het vanwege file nog zeker drie kwartier duurt, maar de rotzooi van de aanrijding schijnt opgeruimd te zijn want een kwartier later staan we al voor Hotel Wartturm. Een prima hotel met, ook weer volgens Maps drie restaurants in de buurt. Op loopafstand. Het dichtstbij is de Mac, maar die slaan we over. We lopen naar het Griekse restaurant dat op 800 meter ligt. Of op 3 minuten. Dat blijkt de autoafstand te zijn en wij gingen lopen. Maar het weer is goed en de route is rustig. Érg rustig. En de afstand is ook wat langer dan 800 meter, maar who cares. We eten gezellig én lekker bij de Griek. Het is alleen veel te veel. Ze bieden ons bij vertrek nog een doggy bag aan, maar wij zien niet zo goed hoe we dat moeten regelen, dus we bedanken. We lopen gezellig kletsend  weer terug naar het Hotel voor een heerlijk nachtje slapen. We zijn er aan toe.

 

Dag 26

btybtyWe hadden aangekondigd dat we om 8 uur, half 9 wilden ontbijten. Dat lukte dus niet. We zaten er om 9 uur, maar dat was natuurlijk geen probleem. Een heerlijk uitgebreid Duits ontbijt. Met zelfs negerzoenen! Lekker! En dan óp naar huis. Gisteren wilde routemiep graag dat we naar Mannheim zouden rijden, maar inmiddels is ze overtuigd en leidt ze ons keurig over de snelweg 61 naar Venlo. Hoewel er vandaag wél vrachtauto’s zijn is het rustiger op de weg dan gisteren. Iedereen rijdt lekker door. Er zijn wel Baustelles, maar daar is het een kwestie van iets rustiger rijden, niet stilstaan. Pas in Nederland begint het gekkenhuis. Wat een asocialen zijn er op de weg! Ze snijden je af, voegen zomaar in zonder te kijken en een vrachtwagenchauffeur heeft zelfs het lef om ons met zijn hand aan de kant te wapperen. Dat doen we dus niet. We toeteren ‘vrolijk’ terug. Voor de lunch gaan we bij Venray even van de snelweg af voor een broodje kroket/uitsmijter. En dan weer verder.
Om een uur of vier staan we voor ons eigen huisje. We zijn er weer. Even bijkomen, dan opruimen en – traditiegetrouw – Chineesje eten. Vanaf nu storten we ons op de verhuizing!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: