bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch en de papa’s

Bitch bezocht de huisarts. Op het parkeerterrein aldaar fietste ze langs een papa met twee kinderen. Dat wil zeggen, papa stond op 10 meter afstand van de auto te appen met zijn mobiel. Eén kind stond luidkeels krijsend aan het portier van de auto te trekken. Wilde kennelijk naar binnen, het was erg koud. Het andere kind stond zichtbaar in tweestrijd halverwege de papa (bitch gaat er gemakshalve vanuit dat de begeleidende mannen in deze verhaaltjes de papa’s van de kinderen zijn) en de auto. Ze wilde ook de auto in, maar wilde papa niet alleen laten tijdens zijn zo belangrijke telefooncontact. 

In de wachtkamer zat een papa met twee jongetjes. Het ene jongetje, bitch vermoedt dat dit de patiënt was, hing wat zielig op zijn stoel. Het andere, iets oudere jongetje bleef maar vragen stellen. Is er ook een vos in Grollo? Daar is ook een bos. Is er een vos in Zaandam? Is er een vos bij de dokter? Is er een vos bij oma? Daar is ook een bos. En even later volgde hetzelfde rijtje vragen, maar dan over de vleermuis. Papa gaf zeer geduldig antwoord op alle vragen. Ja, in Grollo is een vos. Want daar is een bos. Nee, in Zaandam is geen vos. Bij oma is wel een vos. En een vleermuis. Eindeloos ging het vragen en beantwoorden door. 

Twee papa’s. Allebei twee kinderen mee. En toch zó verschillend. Wat kan er toch voor belangrijks te appen geweest zijn, dat je als papa je kinderen kunt negeren. Doet bitch denken aan de vele ouders die ’s ochtends met de telefoon aan het oor hun kind naar school brengen. Geniet er nou toch van, ze worden zo snel groot!

 

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Lekker bezig, Bitch

Sinterklaastijd, drukke tijd. Nou maakt bitch zich meestal niet zo druk, maar dit jaar gaat er toch af en toe wat mis.

btyDe school volgt de verhaallijn(en) van het Sinterklaasjournaal. Vreselijk programma maar de kids vinden het leuk. Dit jaar was het grote boek nat en daardoor onleesbaar geworden. Drama! Maar gelukkig, er was een oplossing. Elke groep kreeg een klein ‘grote boek’ met het verzoek alle kinderen er iets in te laten schrijven en/of tekenen. Lievelingskleur, lievelingsdier, bijzonderheden van het afgelopen jaar, wie ze geholpen hebben. Kortom, allemaal nuttige info voor de Sint, maar veel schrijfwerk voor groep 4.
Op de dag dat we het boekje aantroffen in de klas (op de stoel van juf en juf had niks gezien!) zijn we meteen begonnen. Aan het einde van de dag had één kind haar taakje klaar. De volgende dag aangedrongen op iets meer doorwerken. In dit tempo zou het 27 dagen duren en zoveel dagen hadden we niet. Vier, volgens de handleiding, maar wij hadden de schoencadeaus en het boekje even uitgesteld. Dus er waren nog twee dagen over. De volgende dag had er weer één kind in geschreven, op de derde dag drie. De inleverdag was inmiddels gepasseerd. Ook bij bitch’ duo-collega was het niet gelukt de hele klas aan het schrijven te krijgen. Uiteindelijk heeft bitch op 1 december de ontbrekende leerlingen een tekening en een tekstje op een A4-tje laten maken en dit snel ingeplakt. Te snel. Eén van de blaadjes zit op zijn kop. Bitch ontdekte het toen het al helemaal vast zat.
Het boekje ligt inmiddels bij bitch thuis want Sint gaat daar natuurlijk helemaal niks mee doen. Op het bord hangt een bedankbrief van Sint. Leuke herinnering voor later.

bty  bty  bty   bty

Maar er ging nog wat mis. Bitch is gek op inpakken. In een van de eerste blogs op ‘bitch van de bovenbouw’ meldde bitch dat ze voor alle bovenbouw leerlingen schoencadeaus had zitten inpakken. 180 stuks. Heerlijk! Dit jaar had ze ook al haar bijdrage geleverd tijdens de versiermiddag. Weer bergen schoencadeaus ingepakt. Stressballen, lekker handig om in een papiertje te frutten. Afgelopen vrijdag restten alleen de cadeaus voor de groep van bitch. Cadeaus in een grote tas, reflecterend hesje erover omdat bitch nog naar de appie en de turksepizzaboer moest. Eerst de pizza besteld, tas geparkeerd en toen naar de appie. Pizza opgehaald en naar huis gefietst. Lekker gegeten, tv gekeken, spelletje en taalcursus op de tablet gedaan en om tien uur zou het inpakken beginnen. Cadeaupapier gepakt, schaar, plakband en … Geen tas met cadeaus! Het drong onmiddellijk tot bitch door: de tas stond nog in de dönner shop. Ze hadden hem om de hoek van de toonbank gezet toen bitch nog even naar appie ging. Bij terugkeer tas niet gezien en dus ook niet meer aan gedacht. Paniek!!! Op internet gezocht naar het telefoonnummer. Lastig als je de naam van de zaak niet precies weet. Gebeld om tien over tien. Ze waren er nog en hadden de tas keurig in het tijdschriftenrek gezet. Blote voeten in de schoenen. Jas aan. Autoramen krabben want het vroor stevig (fiets was misschien handiger geweest maar het was zó koud). Tas opgehaald en eindelijk cadeaus in kunnen pakken. 

bmd   bmd

Maar verder geen stress, hoor. 🙂

1 Reactie »