bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch rondt af

Zaterdag 18 augustus 2018

sdrTijd om te vertrekken. We pakken snel in. Nou ja, dat doet bitchgenoot, die kan dat heel snel! En dan rijden we richting de padroni om daar nog een nachtje te slapen voordat we echt naar huis gaan. Rondom Florence is het gruwelijk druk. Toch nog wat zwartige zaterdag. Maar eenmaal voorbij die stad, gaat het eigenlijk allemaal heel vlot.
Bij Parma gaan we nog even van de snelweg af. We hebben het hotel zó gemist, dat we daar nog even langs willen. En als we daar dan toch zijn, kan bitch haar insulinespuiten ophalen die in de koelkast van kamer 311 waren blijven liggen.
Het weerzien met de padroni is wat minder geëmotioneerd dan anders. Maar ja, als je elkaar in één vakantie drie keer tegenkomt, dan gaat het bijzondere er natuurlijk wel een beetje af.
Omdat Gabbertje, die ons huis bewoont in de vakantie vanwege een gebroken voet, heeft aangekondigd dat ze per donderdag een andere woonplek heeft, bietsen we er bij de Padroni nog een paar nachtjes bij. Dan kunnen we thuiskomen als de dames vertrokken zijn. Lopen we elkaar niet in de weg. Het mag, gelukkig!
In de avond gaan we met de mannen en Cora en Marco (die we kennen van de Italiaanse les in ons thuisdorp) eten bij La Versa. Weer lekker en beregezellig. En wijn. Ook.

dav   dav

Zondag 19 augustus2018

Lekker hangen. Wasje draaien en de door de kook- (en was-) padrone gedane was weer in de tas opgeborgen. Verder lekker lezen, biertje doen en verder niks. Niet eens gezwommen. Kookpadrone maakt nasi. Restverwerking. 

Maandag 20 augustus 2018

mdeWe worden deze dagen lekker laat wakker. Daar is het vakantie voor! Ook het hondje ligt er lekker lui bij. Ze speelt Roodkapje. Bitchgenoot doet de afwerking van de Buurman & Buurman-klus van de vorige week. In de middag gaan we even winkelen bij de Esselunga. Wij koken vandaag. Bitchgenoot, dus. We krijgen meteen opdracht om bij de Brico Floculante voor het zwembad mee te nemen en wandelen spontaan even door de Fratelli Giovanelli (Blokker) heen op jacht naar eierdopjes en een slacentrifuge. Niet gelukt. De boodschappen voor het avondmaal lukken wel. Onderweg genieten we van de eerste vendemmiaverschijnselen: trekkertjes met bakken vol druiven en bergen velletjes van na het persen. Jummie, nu al trek. Maar we hebben zat wijn voor in Nederland.
Bitchgenoot maakt risotto met forelfilet. De mannen vinden het erg lekker en bitch ook!

sdr   sdr

sdr   sdr

sdr   sdr

sdr

Dinsdag 21 augustus 2018

Nu is het dus echt tijd om naar huis te gaan. Zoals altijd nemen we er ruim de tijd voor. Het idee is om donderdagavond of vrijdag aan te komen. Maar het is op de weg zó rustig dat we erg hard opschieten. Geen file bij de grens in Chiasso (anders waren we omgereden via Varese). Geen file bij de Gotthard (anders hadden we de pas genomen). Geen file bij Basel (omdat we daar al enkele jaren met een grote bocht omheen rijden). We zoeken een slaapplek in Lörrach en vinden die bij Haus Martin. Een kneuterig hotelletje, beheerd door een zeer bejaarde mevrouw. Haar nog bejaardere man weet niet wat de kamers kosten. Heel vriendelijk, alles keurig, maar wel oud. Maar er is een bed en er is ontbijt. En daar gaat het om.

dav   sdr

sdr

Woensdag 22 augustus 2018

sdrLekker op tijd op, na een redelijke nacht. Wel onhandig dat het toilet op de gang was. We zijn snel weer op pad na een eenvoudig doch voedzaam ontbijt. Bitchgenoot rijdt het hele stuk richting Koblenz. Bij de lunch boeken we een kamer in hotel Weiland in Lahnstein. Daar komen we rond drie uur aan. De mevrouw van het hotel besluit ons een grotere kamer te geven. Lijkt aardig, maar bij nader inzien hadden we liever de andere kamer gehad. Deze ligt op de bovenste etage aan de kant waar de zon ondergaat. Heel warm. Ramen dus maar open Maar ja, aan de zonkant ligt ook het station waar ongeveer elke tien minuten een hele lange goederentrein passeert. Met heel veel herrie! En het prachtige grote, ronde bed bleek toch ook niet zo heel praktisch. Goed om je dan te realiseren dat het maar voor één nacht is.
Maar voor het zover is, brengen we veel tijd door in het park aan de Rijn, dat ook vlak bij ons hotel ligt, achter het station. Het is er heerlijk rustig en er staat een fris windje. Biertje bij een bar aan de Rijn, Balkandiner op een pleintje even verderop en dan weer terug in het park. Het verblijf  in de sauna stellen we zo lang mogelijk uit. De nacht die volgt, maakt een hoop herrie en kost veel nachtrust. 

sdr   sdr

dav   sdr

dav   sdr

Donderdag 23 augustus 2018

De wekker staat op half negen, maar we zijn om half acht al wakker. Even snel ontbijten en dan weer op weg. Weinig oponthoud. Er was een melding van de afsluiting van de A61, maar er is een keurige omleiding en we merken er eigenlijk niks van. We lunchen met een boerenpannenkoek in Ede. En dan zijn we om een uur of drie echt thuis. Exoppaspoetsvriendin is nog druk aan het werk, maar het ziet er nu alweer schoon en opgeruimd uit. Na een bakkie pakken we de auto uit en dan is de vakantie echt voorbij. Behalve dan dat we natuurlijk nog wel even moeten chinezen. Heerlijk Hollands!

dav   sdr

dig   dig

sdr

Advertenties
2 reacties »

Bitch in het goede klooster

Vrijdag 17 augustus 2018

Het verblijf in Toscane is kort, zoals gezegd. Dus ook deze dag nog maar even iets zien van de omgeving. De combinatie van bitchgenoot op TripAdvisor en bitch op Google Maps is een goede. Bitch is altijd al de betere kaartlezer geweest. Diverse opties komen langs, maar op basis van afstand, route en aantrekkelijkheid valt de keuze op Buonconvento. Een schattig middeleeuws plaatsje op een halfuur rijden van ons verblijf. Waarvan nog steeds niet duidelijk is waar het ligt. Maar we zijn inmiddels dusdanig bekend, dat we het zonder adres ook wel weten te vinden. Voor de routemiep voeren we, indien nodig, de plaats met de twee restaurants in, Ponte A Bozzone. Van daaraf vinden we het wel. De keuze voor het uitstapje van deze vrijdag is natuurlijk op donderdagavond al gemaakt. Als we daar ’s ochtends nog over hadden moeten nadenken, dan waren we wellicht niet eens op pad gegaan.

Het was inderdaad maar een halfuurtje rijden over middelgrote wegen. Vlakbij het dorp slaat de twijfel toe. Verkeersborden waarschuwen voor kans op files. Het zal toch niet waar zijn, hè?! Maar nee hoor. De file kan ontstaan als de spoorbomen dicht zijn. Het dorp zelf is heerlijk rustig. We parkeren dicht bij de toegangspoort en wandelen dan gezellig door de smalle straatjes. We besluiten niet te laat te gaan lunchen omdat het ontbijt er bij in geschoten is. En door de diabetes moet bitch wel met enige regelmaat wat eten. Er is een klein terrasje waar we nog net in de schaduw zitten. Tegen dat we klaar zijn, is dat veranderd in een nog steeds klein terrasje waar we volop in de zon zitten. De lunch wordt nog opgevrolijkt door een groep jonge jongens (voetbalteam?), die voorbij loopt. Ziet er smakelijk uit. Daarvan moest natuurlijk een foto naar de kale padrone. 🙂
Tijd om verder te gaan. We lopen nog een stukje, bekijken de kerk, maar ineens besluiten de bitchdarmen dat er dringend behoefte is aan een toilet. Bij een ander restaurant loopt ze naar binnen en vraagt of ze het toilet mag gebruiken. Dat mag gelukkig!

Daarna is het wel genoeg. We rijden terug naar dinges om daar eerst wat te tukken en dan nog een duik in het zwembad te nemen. D.w.z. bitchgenoot duikt. Bitch slaat even over. Leest een boekje. The Wizard of Oz in het Italiaans. Bitch kende alleen de film met Michael Jackson en Diana Rossi (die met d’r haren in een bossie!). Het boek is wat minder aangejurkt. En het leest vlot weg. 

Voor het diner googelt bitch een beetje rond. Gisteren had ze op weg naar het huisje een wegwijzer gezien naar een restaurant. Van de naam waren flarden blijven hangen. Iets met Malafresca, Bijna goed: Malafrasca. We rijden erheen en genieten van een heerlijke maaltijd in een prima sfeer. Er zitten, buiten ons, alleen maar Italianen. Achteraf krijgen we van de moeke die in joggingbroek de bediening doet een compliment voor ons Italiaans. Yes!!!

sdr   dav

dig   dav

sdr   sdr

sdr   btr

 

2 reacties »

Bitch haakt af

Donderdag 16 augustus 2018

Omdat we door de autopech niet zo heel veel Toscanetijd hadden, gingen we elke dag toch maar even de hort op. Vandaag stond San Gimignano op het programma. Volgens het summiere Toscaneboekje dat we van de padroni geleend hadden en waarin het vooral over Florence ging, was San Gimignano een must. En wat moet, dat moet. Het was niet zo heel ver rijden van ons onderkomen en bitch is ondanks de TomTom nog altijd gek op kaartlezen en leuke routes zoeken. Gelukt! We waren heel snel bij SG, maar we waren er ook heel snel weer weg. In file reden we rond de stad langs een stuk of vier P’s. Bij elke P stond een politiepersoon die ons doorwapperde: vol! Na de vierde en laatste P, besloten we dat dit niet ons reisdoel was. Later meldde de kale padrone dat het een tourist trap is. Straatjes vol met souvenirwinkels en wandelen over de hoofden. Niks aan gemist.

Een ander reisdoel dan maar. Castellina in Chianti, dat leek bitch wel wat. Al was het maar omdat de route erheen via prachtige weggetjes, met een groen randje op de kaart, liep. De rust was een verademing. P voor een luttel bedrag op 250 meter lopen. Paar leuke straatjes, mooi kerkje en voldoende restaurants om uit te kiezen voor de lunch. Het werd een restaurant met terras en uitzicht. Altijd goed. Bitch had last van verantwoorde keuzes. Ze lunchte met een bord vol heerlijke streekhapjes, antipasto misto, en daarna volgde alleen nog een gemengde salade. Ineens behoefte aan vitamientjes. Wel wijn erbij natuurlijk. 

Via nog meer leuke weggetjes en met dank aan onze routemiep ook een stevig aantal gruizelwegen keerden we terug voor boek en zwembad. Ondertussen werd er met enige regelmaat gekletst met buren uit een ander deel van het gebouw. Ieren, man (Italiaans), vrouw en twee puberzoons, die het zwembad niks vonden vanwege de insecten en het liefst binnen zaten met telefoon, tablet of andere elektronica. Moeder vertelde dat ze ook nog een dochter heeft, die al sinds haar 16e in Rusland woont. Nu 18 jaar. Ze danst en moeder heeft nog nooit een uitvoering van haar kunnen bijwonen. Sneu toch.

We hadden al dagen geen boodschappen gedaan. Omdat we eigenlijk niks nodig hadden, maar ook omdat we geen supermarkt konden vinden. Op Ferragosto hadden we Google Maps ingezet, maar die vond alleen maar gesloten supermarkten. Logisch natuurlijk. Het hele land is dicht. Vandaag nog maar eens een poging. Veel gezien van de buitenrand van Siena. Coop gevonden. Een hele grote, hele nieuwe. Zo nieuw, dat hij nog niet open was. Het werd tenslotte de PAM super. Al een paar keer langsgereden maar niet als zodanig herkend. Wat fruit, wijn en happertjes gekocht. En een grote tas, want de blauwe krat waarin we de boeken altijd vervoeren had het bij het uitladen in … waar we nu zitten, begeven. Ook nog zoiets. De plek waar ons huisje staat, heeft geen naam. Het hoort bij de Cantina en (een stuk verderop) het hotel van Borgo Scopeto. Ons deel van het huis heet Borgonero. Maar een plaatsnaam? Vagliali werd in de routebeschrijving aangegeven, maar dat ligt nog een heel eind verderop. 

Met de boodschappen aan boord gaan we op zoek naar een restaurant. We komen bijna in het centrum van Siena terecht, waar de Palio net afgelopen is en iedereen naar huis wil. Druk dus en de enige mogelijkheid is de berg weer af. Dat doen we dan maar. We toeren nog wat door buitenwijken en industriegebieden. Het enige dat we vinden is de Burger King, maar daar beginnen we niet aan. Op weg naar, in godsnaam dan maar weer, Ponte A Bozzone, zien we ineens een pizzeria. Het ziet er niet uit. Het is er stinkend druk, maar er is een tafeltje voor ons en ze hebben pizza’s en bier. Meer hebben we niet nodig. 

dig   dav

dav   dig

dav   btr

sdr   dav

Lezen met uitzicht. Mooi, toch!

sdr

 

Een reactie plaatsen »

Bitch in chiesa

Woensdag 15 augustus 2018

Vandaag was bitch weer eens in een echte RK-kerk, alwaar een mis met bisschop en heel veel heren, een heel goed koor en veel vlaggen en toeters. Het was Maria Hemelvaart, maar hier in Siena was het ook de mis voor de Palio, de jaarlijkse (twee keer per jaar, bleek later) paardenrace op de Campo del Palio. Alle wijken waren vertegenwoordigd met hun vaandel. In plaats van consecratiebelletjes klonken er vandaag trompetters. En als de trompetters klonken, dan zwaaiden de vendels. Mooi gezicht. We wilden eigenlijk gewoon de Dom bezichtigen. En dat kost geld. Maar, omdat er een mis gaande was, mochten we er gratis is. We waren niet de enigen. Wij schoven netjes in een rij, maar andere toeristen liepen gewoon foto’s te maken. Omdat we ook het voorste deel van de kerk wilden zien, zijn we ook ter communie gegaan. Mooie kerk! Aan het einde van de mis kwamen alle vaandels door het middenpad naar de uitgang, gevolgd door de hoogwaardigheidsbekleders. Die paradeerden in optocht langs ons heen. Toen ze voorbij waren, sloten wij aan. De laagwaardigheidsbekleders. Waren we ook lekker snel de kerk weer uit.

Vanaf de Duomo afgedaald naar de Campo del Palio. Steile weggetjes, maar wel sfeervol ondanks alle souvenirwinkeltjes. Want wat waren er veel toeristen. Toen we ’s ochtends richting Siena reden, dat we van onze heuvel af al konden zien liggen, hadden we moeite een P te vinden. Alles was vol. Na enig omrijden vonden we een P met plek van waaraf ook nog eens een pendelbusje reed naar de Porta Tufi. En de bus kwam er al heel snel aan. 

davOp het paardenplein lag al de zand/kleilaag waarover tijdens de Palio op 16 augustus de paarden hun rondjes rennen. Door de trainingen al vol met hoefijzerafdrukken. We hebben er lekker rondgekeken. Bitchgenoot heeft zelfs een rondje gelopen in de brandende zon, maar niet in galop. Daar was het echt te heet en te vol voor. We herinnerden ons het bezoek aan deze plek in 1984. Toen was het ook heel druk (net ná de Palio). We hadden toen geluncht op een terrasje aan het plein en dat was heel duur. Hoewel we dus vooraf al besloten hadden dat we deze keer niet aan het plein zouden lunchen, zaten we tegen enen eerste rang aan het plein. Omdat het toch wel bijzonder is. even snel een pastaatje gescoord en toen weer verder gewandeld. Rondgekeken in een chocolawinkel. Eéntje geproefd. Kopen was bij de heersende temperaturen geen optie. Langzaamaan weer terug gestiefeld naar onze Porta in de hoop dat er snel een bus zou komen. Die kwam. Met twintig minuten waren we weer bij ons huisje. Zwempakken aan en het zwembad in ondanks de hapgrage insecten die zich daar verzameld hadden.

Tegen acht uur naar Ponte A Bozzone, aan de voet van onze heuvel, voor het diner. Daar waren we gister ook al geweest. Er zitten twee restaurantjes tegenover elkaar. Allebei erg vol. Gister bij Bella Napoli een pizza gescoord. Deze dag bij La Piccarda iets anders. Het eten maakte niet veel indruk, de bediening wel. En dat was geen goede indruk. Lange wachttijden. Wijn afgekeurd door bitch (hij was echt muf) en vervolgens kwam de ober niet meer terug. Toetje en koffie maar overgeslagen.

Terug in het huisje tv gekeken. Alleen maar Italiaanse zenders. We bleven hangen bij TV Siena, waar alle Palio’s van de afgelopen jaren (we stapten in bij 1996) werden herhaald. Lekker snel. Twee per jaar: 2 juli en 16 augustus. Die paarden lopen vier rondjes en dan is het alweer klaar. Wat een circus daaromheen.  Wat vooral opviel was het leed waarmee de winnaar te maken kreeg: zodra hij over finish was, werd hij bestormd door supporters die allemaal probeerden hem van zijn paard af te trekken. Arme man, arm paard.

btrhdr   dav

btr   btr

btr   dav

Een reactie plaatsen »

Bitch wacht nog even

Na het ontbijt besluit bitchgenoot een stukje te gaan wandelen. Bitch blijft op de kamer en leest, speelt een spelletje op de tablet en houdt de klok in de gaten. Na anderhalf uur keert bitchgenoot terug. Moe maar voldaan. Met mooie foto’s. Om 12 uur laten we de receptie weer bellen. En hoera! de Ugly is klaar. Na drie uur kunnen we hem ophalen want voor die tijd is de garage weer dicht. Natuurlijk.

DSC_1694

DSC_1703   DSC_1707

Dan maar even lunchen bij de caffeteria op het station. Een lekkere focaccia en een blikje cola. En dan op jacht naar een Bancomat want de garage wil cash geld zien.

39148035_10212155965356635_5989035833586352128_nDaarna pakken we alles in en om drie uur laten we de receptie een taxi bellen. Die is er vlot. Het regent ondertussen stevig. De schoenzolen zijn nat en de voet van bitch glijdt bij het instappen weg. Haar teen raakt in volle vaart de steun waarmee de voorstoel aan de grond gemonteerd is. Huppekee! Weer een blauwe teen! En er sijpelt een straaltje bloed in de sandaal. Maar de Ugly is klaar. We rekenen af, houden de verwijten dat ze ons niet gebeld hebben zoals beloofd, binnen en zoeken de snelweg op om alsnog naar Toscane te reizen. Het regent pijpenstelen en dat merken we vooral als we even gaan tanken. Wat een water! Maar goed, dat droogt wel weer.

On half zeven draaien we het terrein op van wijnhandel Borgo Scopeto. We moeten daar belangrijke zaken, zoals de toeristenbelasting, regelen. Dan rijdt de dame van dienst voor ons uit, op weg naar ons huisje. We rijden over semi-verharde wegen, met veel stenen, Erg spannend. Bitch ziet al beren voor het geval het hier ook gaat regenen. De regen is namelijk na de tunnel door de Apennijnen opgehouden. Het spettert af en toe en er dreigt onweer. Eenmaal aangekomen stelt de mevrouw ons gerust. Er is ook een asfaltweg, maar dit was de kortste route.

Als we onze heuvel weer afzakken om te gaan eten, zien we voor ons uit een hertje rennen. Een echte Bambi, met wiebelpootjes. Yeah!!!

Een reactie plaatsen »

Bitch wacht

Maandag 13 augustus 2018

Om 9 uur (eigenlijk half 10) mocht er gebeld worden met de garage. Helaas was de Ugly nog niet klaar. Om 12 uur mochten we het nog eens proberen. De mevrouw aan de receptie sprak heel snel en op het verzoek van bitch om het kalmer aan te doen, kwam geen reactie. Om 12 uur bitch dus de receptie van het hotel laten bellen. Die waren hartstikke goed in Italiaans! Het was, zoals de sleper al zei, toch de startmotor en die was niet op voorraad. Was besteld, maar kwam misschien dinsdag binnen en anders donderdag want woensdag was Ferragosto en dan was alles dicht. Dinsdag om 12 uur nog maar eens bellen. Even later werd bitchgenoot gebeld door de ANWB met exact hetzelfde bericht. Wij wisten niet eens dat ze zich nog druk maakten om de Ugly.

We besluiten maar even te gaan lunchen. Niet ver van het hotel zit La Greppia, een onooglijk restaurant maar het eten is er heerlijk! Aan het tafeltje tegenover  ons zitten twee heren, waarvan de een constant aan het woord is en de ander zich beperkt tot ja-knikken. Als we ’s avonds in een ander restaurant zitten, zijn ze er ook. Alleen nu in vrijetijdskleding. Nu is de andere man ook regelmatig aan het woord.

Na de lunch toch maar weer naar het hotel. Tukje doen, boekje lezen. Aan het einde van de middag weer aan de borrel bij de duiven, ondertussen druk brainstormend over de volgende editie van “Door het Lint”. Daarna wandelen we het eetstraatje weer in om bij Sorelle Picchi te reserveren voor de lunch op Ferragosto. De padroni komen gezellig mee lunchen als we er dan nog zijn. We bezoeken ook de boekwinkel waar ze geen Nijntjes in het Italiaans hebben. Uit de collectie. Dan maar een simpele versie van de Tovenaar van Oz. Moet te doen zijn.

btrWe eten op Piazza Garibaldi bij de pizzeria. Naast ons een gezin met één kind van een jaar of vijf, dat zijn papa en mama stevig in zijn macht heeft. Papa bemoeit zich er al niet mee, mama vindt dat hij moet eten. Maar dat wil hij niet. Hij kijkt filmpjes op mama’s telefoon. Als de telefoon door mama wordt afgepakt, begint hij te krijsen. Dus krijgt hij het ding weer terug. En dat op 10 cm afstand, wat zo dicht bij elkaar stonden de tafeltjes.
De bediening is prut. Het hoogtepunt (dieptepunt!) is, dat ze al met het hoofdgerecht verschijnen als bitchgenoot nog met zijn voorgerecht bezig is. Dat bitch commentaar levert, maakt niet uit. We zijn er snel weer weg, nadat we geïnformeerd hebben naar de bus. Die rijdt ’s avonds niet, helaas. Lopen dan maar weer want een taxi is niet in beeld.

In het hotel nog even lezen en nieuws kijken op TV. Bij Genua is een brug in de snelweg ingestort. Zijn wij ook wel overheen gereden. Brrrrr.

Een reactie plaatsen »

Bitch heeft pech

Het begon allemaal heel goed deze zaterdag (11 augustus 2018). Vroeg op, snel ingepakt, broodje eten en op pad. We reizen door naar Toscane om daar een weekje rond te kijken. En dan zaterdag de 18e weer terug naar de padroni om wijn in te laden. Maar het liep een beetje anders. Hoewel er weer een zwarte zaterdag was, viel het op de A1 erg mee. Wel af en toe een harmonicaatje (coda a tratti), maar we schoten lekker op. Vlak voor Parma vloog er een wesp de auto binnen en landde op de kaart van bitch. Bitch raakte niet in paniek, ondanks de dubbele prik van vorig jaar, maar meldde de wesp bij bitchgenoot. Hij zette de auto zodra het kon aan de kant in een SOS-vak. De wesp was toen al verdwenen. Na een slokje water wilden we verder maar de ugly had er geen zin meer in. Wilde niet starten, het schakelpookje was niet in beweging te krijgen, helemaal niks. Gevalletje ANWB. Daar werden we prima geholpen. Met een uur à anderhalf uur moest er een wegsleepauto zijn. Als er na twee uur toch niks gebeurd was, dan mochten we bellen.

Dat werd dus afwachten. In de zon, maar die was gelukkig niet zo heet en er stond een frisse bries. Gezellig op de vangrail gaan zitten en ogen op de snelweg gehouden. Gelukkig hadden we een hele voorraad water in de auto, gekoeld in een koelbox. Na een halfuurtje verscheen er een auto van de carabinieri. Ze gebaarden dat we naar hun auto toe moesten komen, uitstappen deden ze kennelijk niet. In haar mooiste Italiaans heeft bitch uitgelegd wat er aan de hand was. De mannen vonden twee uur wachten wel erg lang en namen zelf contact op met de wegslepers van de ACI. Als die er binnen een uur niet waren mochten we het noodnummer bellen.

De ACI was er nog weer een halfuurtje later. De goede man keek even onder de motorkap, testte de accu, maar daar zat het probleem niet. Dat hadden wij ook al bedacht. Wegslepen dus maar. Dat viel nog niet mee, want de voorwielen van de auto waren geblokkeerd. Even omhooglieren lukte niet. Dan maar de sleepauto van de handrem en naar de kangoo toe laten trekken. Toen de ugly erop stond mochten wij in de cabine. Een hele klim, maar bitch kreeg het voor elkaar! We werden naar de garage in Parma gebracht (we stonden een paar honderd meter voor de afslag, bleek later). De ugly werd met een vorkheftruck van de sleepauto afgetild. Dat wiebelde gevaarlijk, maar het ging allemaal goed. De garagehouder zei, dat ze zondag misschien tijd hadden om ernaar te kijken en anders maandag. Bitch kreeg een telefoonnummer dat ze maandagochtend mag bellen en ze liet haar eigen nummer achter. De garagenist regelde een taxi, wij haalden ondertussen wat kleding en belangrijke zaken uit de auto en werden keurig naar het NH-hotel in Parma, vlakbij het station gebracht.

Daar zaten we dan. Even op bed gelegen om te bekomen van de warmte (airco, heel fijn) en toen maar de stad in gegaan. Centrum op loopafstand. Kerkjes bekeken, winkeltjes, terrasjes gedaan. Kortom best gezellig. Heerlijk gegeten bij Gallo d’Oro, waar ze paardenvlees op het menu hebben. Vinden we lekker. Na het eten een taxi genomen naar het hotel, want de voeten wilden ook niet meer. Nog even geblogd, boekje gelezen, CNN gekeken en toen slapen.

Zondag de hele dag lopen hopen op een telefoontje van de garage, maar helaas. Dat wachten hebben we natuurlijk niet in het hotel gedaan. Wel lekker uitgeslapen en laat ontbeten. Daarna zijn we gewapend met boekjes en flesjes water naar het Parco Ducale gegaan om te lezen, maar ook om mensen te kijken. Veel gezinnen, veel mensen die hier via de vluchtroutes terechtgekomen zijn. Reuring alom. In de verte rommelde de donder, maar echt geonweerd heeft het niet. Tegen half vier zijn we weer naar de stad gewandeld voor een bezoek aan de dom. De battisteria lukte niet. Moest je een combikaartje kopen voor museum en battisteria van 8 euro pp. Maar we wilden niet naar het museum.  Dan maar niet. Nog wat zitten kijken naar alle mensen en toen verkast naar het Piazza Garibaldi voor een bier. Net als gisteren toen we daar zaten, waren de duiven zeer opdringerig. Als er ergens iets te eten op tafel werd gezet, zaten ze meteen op de tafel om mee te eten. Na het bier het straatje met de restaurantjes ingewandeld en geland op het terras van Sorelle Picchi, waar het erg lekker eten was. Natuurlijk Parmaham en aanverwante artikelen en daarna pasta voor bitch (fettuccine) en osso buco voor bitchgenoot. Lekker wijntje erbij en klaar is klara. Lopend terug naar het hotel want er was geen taxi te bekennen.

Misschien kunnen we de ugly morgen ophalen… Foto’s volgen. Nu tijd om te slapen.

Een reactie plaatsen »

Bitch suddert

Het is weer een heerlijk standaard weekje bij de padroni. Weinig activiteit, heerlijk bijkomen. Lekker eten, voldoende drinken, beetje zwemmen, boekjes lezen, puzzeltje maken en vooral niet bloggen. Bitch wil wel, hoor, maar het komt er niet van.

De maandagochtend begint wat depri. Bitch stelt vast dat ze ondanks de extra prednison toch wel heel veel pijn in de handen heeft. Daar wordt ze verdrietig van. Gelukkig is bitchgenoot er om mee te leven en opbeurende woorden te spreken. En dan gaat het wel weer over.

Maandagmiddag rijden we naar Stradella voor een ijsje van Sibilla. Altijd goed. We eten deze dag kliekjes uit de koelkast, waarin later die week die schrijfpadrone enkele zeer bejaarde producten aantreft. Niemand ziek geworden, gelukkig. Bitchgenoot maakt deze dagen nog wat foto’s met de echte camera. Best mooi. Hij ziet o.a. zwaluwen die komen drinken uit het zwembad. Bitch ziet ondertussen hoe hij de vliegenmepper gebruikt als bladwijzer. Dat kan natuurlijk ook!

Op woensdag gaan de broers aan het klussen. In de badkamer van het kleine appartement zit een kabelgootje los. kluspadrone heeft het al een paar keer geplakt met diverse soorten kit, maar het wil niet blijven plakken. Bitch zit met haar boek buiten op hoorafstand van Buurman & Buurman en kan het “overleg” prima volgen. Als ze na een poosje gaat kijken, zit de goot geschroefd én geplakt en is het geheel klemgezet om te drogen met een plank, een berg papier, een snijplank (waarop bitchgenoot die ochtend een ontbijtbroodje voor bitch had aangevoerd) en een telescoopstok om het geheel te klemmen. Ziet er heel professioneel uit. 🙂

Later die dag reizen we naar de wijnhandel Monteguzzo om voor de zoveelste keer de heerlijke wijnen te proeven en voorraad in te slaan voor thuis. Gecombineerd met wat bestellingen van familieleden. Het is even puzzelen want Massimiliano heeft door de slechte oogst van vorig jaar erg weinig voorraad. Hopelijk wordt het dit jaar beter. Het ziet er goed uit. Dat wel. Met de wagen volgeladen keren we terug naar de villa waar we de wijn parkeren in de cantina. We hopen dat er nog wat over is, als wij terugkomen uit Toscane.

Op donderdag krijgen we visite. De pianist komt met vrouw, jongste zoon en verkering langs om nu eindelijk eens met eigen ogen te zien hoe mooi het is in de Oltrepò. Ze zijn enthousiast. Als we aan de borrel zitten, begint het te onweren en vooral te regenen. We verplaatsen het hele gezelschap naar de oprijlaan, onder het terras van de gasten. De regen spettert wel een beetje, maar weerhoudt ons er niet van om bij te praten en een spelletje te kaarten.
Ze (het pianistgezin) kwamen speciaal op deze donderdag omdat er ’s avonds cena a casa is. We laten ons met een groep van 12 personen verwennen door Roberto en Antonica. Het is allemaal even heerlijk. We zitten gezellig te kletsen met de gasten uit het grote appartement die ook meedoen aan de maaltijd. Voor vertrek plaatst de vrouwvandepianistvriendin nog even een bestelling voor lekkere wijn, die bitch de volgende dag meteen maar gaat halen. 

Roberto gaat mee om de prijs nog wat te drukken. We worden geholpen door een assistent die eruit ziet alsof hij net wakker is en veel gedronken heeft. Dat blijk tijdens de gesprekken ook precies de situatie te zijn. Met als gevolg dat er flessen net niet vallen; dat hij het antirammelkartonnetje er slechts met de hulp van Roberto in krijgt, dat de doos te klein is voor de flessen die we bestellen en dat hij die toch maar dichtplakt. Nou ja, de wijn is lekker en daar gaat het om.

Vrijdagavond gaan we weer gezellig met de mannen en de hond uit eten. We gaan naar Bazzini in Canetto Pavese. Het eten is lekker, net als de wijn. De sfeer is prima. Morgen naar Toscane. Maar daarover morgen meer!

De foto’s zitten nogal door elkaar heen. De eersten zijn van vrijdag en dan gaan ze steeds verder terug in de week.

btr  dav

dig  dav

dav  sdr

dav  dav

dav  sdr

sdr   dav

dav   mde

DSC_1623   DSC_1631

btrhdr   sdr

sdr

 

 

1 Reactie »

Bitch bij de padroni

Eerst maar wat foto’s van vrijdag!

sdr   sdr

dav   dav

Zaterdag 4 augustus 2018

Vandaag moeten we het appartement in San Bartolomeo al Mare verlaten. Niet zo heel veel werk. Wij leven in de vakantie uit de weekendtassen en verzamelen de was in een vuilniszak. Heel overzichtelijk. Bitchgenoot is razendsnel! Als bitch uit de douche komt is de koelkast al leeg en uit. Om half negen schuiven we voor de laatste keer aan bij Bar Varazzese voor cappuccino met brioche. Al ciocolato of alla crema. De sleutels laten we na betaling ook daar achter en om 9 uur zijn we op pad. Het gaat allemaal heel soepel. Volgens routemiep zijn we rond 12 uur bij de mannen. De toeristen die richting Bartolomeo gaan, hebben waarschijnlijk meer tijd nodig. Veel file en bijna file die kant op.

Bitch appt de mannen de hoe laat we er zullen zijn. We gaan nog even langs de Esselunga om deo en muggenspray (anti!) aan te schaffen. En een borstel, want al dat zeewater heeft de weelderige haardos van bitch veranderd in touw. Sociaal als ze is, belt bitch met de mannen of zij nog iets nodig hebben. Er volgt een hele lijst met nog een aanvulling in een later telefoontje. Even langs de Esselunga wordt dus uitgebreid langs de Esselunga. Maar alles voor het goede doel.

Tegen half één arriveren we bij de villa. We halen de Ugly leeg zodat we die de komende dagen als gezamenlijk vervoermiddel kunnen gebruiken. Direct daarna dalen we af naar Pizzeria La Versa voor een pranzo, lunch. De gasten van het grote appartement hebben nl. aangekondigd dat ze laat arriveren, dus dan zit een cena, diner, er niet in. Maar een lunch is ook lekker. En gezellig. Er wordt weer gekletst als vanouds. We eten stracciatella (twee c’s!!!) van mozzarella en dan iets pasta-achtigs, wat bitch al niet meer weet. Bitch maakt even gebruik van het toilet. Het damestoilet is ook invalidetoilet. Lekker ruim dus. Als je op de wc zit, kun je niet bij de wc-rollen die op een tafel staan. De officiële wc-rolhouder werkt niet. Het doortreksysteem is, heel invalidevriendelijk, verplaatst naar de plek naast de wc-pot. Het werkt met een grote knop, die bitch maar met moeite ingedrukt krijgt. Handen wassen in een verlaagde, grote wasbak met decaratieve geulen in de hoeken. Door die geulen stroomt het water als je de kraan openzet, direct de wasbak uit, over het bitch shirt. Iets zachter dan maar? Werkt niet. Open of dicht. Goed over nagedacht.
De routines in de villa zijn simpel: eten, slapen, zwemmen. Kun je een boek over schrijven! Bitch weet al een titel: Eat, sleep and swim. En na het zwemmen de spumante die we traditiegetrouw bij aankomst nuttigen. Met een restje happertjes uit Ligurië.

Van het avondeten maken we niet teveel gedoe. Kookpadrone rommelt een heerlijke salade in elkaar met ingrediënten uit eigen tuin terwijl de rest van het gezelschap niet kijkt naar de wedstrijd om de Johan Cruijffschaal. Staat wel aan, hoor.

Zondag 5 augustus 2018

Lekker geslapen. Bitchgenoot deed een poging tot koffie maar snapte nog niet zo goed hoe het apparaat werkt. Wij zijn niet van de Nespresso. Dan maar eerst een duik in het zwembad! Heerlijk. 28 graden. en zo vroeg in de ochtend nog weinig insetti.

De middag sudderen we door op het terras naast het appartement, gewapend met de anti-muggenspray. Er zijn er weer veel. We maken kennis met de gasten. Vriendelijke mensen uit de Krimpenerwaard.

Voordat de avond helemaal gevallen is, rijden we naar Cigognola, waar je heerlijk pizza kunt eten met concert na. Door het concert kunnen we niet op de gebruikelijke plek parkeren. Gelukkig weet bitchgenoot in perfect Italiaans uit te leggen dat er een invalida aan boord is en mogen we toch vlakbij het grote plein parkeren. Goed gedaan, jochie!

De pizza is fijn: Speck e brie, de favoriet van bitch. Ze regelt nog even dat hij voor haar gesneden aangeleverd wordt. Dat lukt namelijk niet meer. Ondanks twee shotjes prednison in vier weken tijd, is de pijn behoorlijk. Het leek even te werken, maar inmiddels weet bitch helaas beter. Hopelijk gaan de medicijnen die bitch na de vakantie krijgt verbetering brengen… Maar deze overpeinzingen zijn eigenlijk van maandagochtend.

Het concert is ook fijn! Muziek van Rossini, ligt goed in het gehoor. We schuiven met een plastic tuinstoeltje (heel gevaarlijk!) achteraan aan en genieten een uurtje van de muziek. Heel anders dan in een muziekzaal, want in de buitenlucht. Geen akoestiek. Na afloop nog even een glaasje spumante gescoord en toen geprobeerd te vertrekken. Dat was dus het moment, waarop Kookpadrone de ene na de andere bekende tegenkomt, waarmee hij natuurlijk veel te bespreken heeft. De rest van het gezelschap wandelt alvast naar de auto om daar te wachten. Bitchgenoot brengt ons weer veilig thuis!

Een reactie plaatsen »

Bitch niet in de grot

Het idee was om na de lunch en de siësta de grotten van Toirano te bezoeken. Warm aanbevolen door juf Martha en ook de beide reisgidsjes zijn enthousiast. Klinkt wel aantrekkelijk, een frisse grot, dus we besluiten die kant op te rijden. Via de SS1, de Via Aurelia. Eigenlijk zijn we wat te laat op pad, maar als we gearriveerd zijn kunnen we nog net met de laatste visita guidata mee. De weg naar de ingang is nog 200-250 meter. Maar het is erg warm en bitch trekt het vereiste hoge tempo niet. Gedesillusioneerd en ook gefrustreerd keren we op 100 meter afstand van de ingang om. Dit wordt hem niet.
Via de snelweg keren we terug naar onze hometown en wachten op ons balkonnetje tot het tijd is voor het avondeten. We wandelen naar La Risacca, waar we met de padroni ook gegeten hebben zondagavond. Ook nu blijkt bijna alles wat we willen bestellen niet meer voorradig te zijn. Het wordt dus uiteindelijk Brazino, o nee tóch orata want dat is er wel. Hoe dan ook, lekker gegeten!

Vrijdag 3 augustus 2018

Laatste lesdag alweer. Bitch heeft eerst les, anderhalf uur. Dan drinken bitch en -genoot koffie bij Danilo en dan keren we terug om samen een spelletje triviant te spelen met vragen in het Italiaans en natuurlijk over Italië. Gezellig hoor. Als de les bijna om is, scoort bitchgenoot zijn laatste taartpuntje en dan is het voorbij. We nemen afscheid van maestra Martha en fidanzato Alessandro en verlaten het pand. Heftig teleurgesteld! Er is niet eens een certificaat deze keer. Heel onbevredigend! Lunch dan maar met vis en dan tukken. Om een uur of vier verplaatsen we ons naar het strand waar het deze vrijdagmiddag alweer flink druk is. Beetje zwemmen, beetje lezen, biertje. La vita is alweer bella!

Tegen zeven uur naar het appartement, douchen en dan rond een uur of 8 naar de Peccati di Gola, waar we al eerder zaten. Achter ons staat een lange tafel met kinderen van de plaatselijke zeilschool. Heel onrustig. Van de geserveerde pizza eten ze amper de helft op. Zo zonde… Gelukkig zijn ze snel klaar en keert de rust terug. Ons eten komt al snel en zorgt voor verwarring. Voor bitchgenoot is er de bestelde inktvis, bitch krijgt een pannetje mosselen aangereikt. Maar dat had ze niet besteld. De bezorgster druipt af. Even later komt ze vragen wat bitch dan wél besteld had. Nou, soep. Nog even later keert ze terug met hetzelfde pannetje waarin dus de soep blijkt de te zitten met heerlijke zeevruchten, óók mosselen. Het smaakt ons allemaal prima!

We wandelen nog even over straat en zoeken dan het balkon op om te genieten van de pantoffelparade en opnieuw muziek in de bar. Zelfde zanger, geen karaoke. Dat scheelt. Alles stopt weer keurig om twaalf uur en voor we het weten, zijn we in slaap.sdr  fbt

 

2 reacties »