bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch en hert

Dinsdag 31 juli 2018

De routines ontwikkelen zich snel: ontbijt in de bar, naar school, koffie bij Dilano, weer naar school, naar huis, lunchen, tukkie, strand.
Vandaag nog een keer samen les van Maestra Martha. Vooral conversatie en een beetje grammatica. Voorzetsels! Altijd lastig. Persoonlijk kijkt bitch uit naar de les van woensdag. Zij heeft niet het idee dat de sessies met Martha veel toevoegen. Wel gezellig, hoor, maar leerzaam….

dav  dav

Als de rest van de routines is afgewerkt en het zout afgespoeld, gaan we met de auto naar Cervo. Bitch denkt dat ze zelf wel de weg naar de P boven het dorp kan vinden, maar uiteindelijk schakelen we toch de hulp van Miep in en zijn we er zo. Cervo (óók Italiaans voor hert!) is een schattig dorpje met steile steegjes, een bijzondere kerk en schattige winkeltjes. Al snel heeft bitch door dat er routes zijn aangegeven. We kiezen voor de rode route die langs de kerk van de coralisti voert, volgens Martha erg mooi en bijzonder. Nou, bijzonder is hij zeker. Het is er namelijk behoorlijk warm. Onze ervaring is dat kerken lekker fris zijn. Een goede plek om even te vluchten voor de hitte. Maar beide kerken (vlak naast de kerk van Johannes de Doper ligt er nog een) zijn flink opgewarmd door de zon. Het altaar is inderdaad ook bijzonder. Het is gemaakt in de vorm van een schip, zoals de koraalzoekers gebruikten. Maar mooi? Wij zijn niet overtuigd. Leuk om te zien. Dat wel. We gaan aan de borrel op een terras met zeezicht. Het uitzicht is prachtig! Blauwe zee, blauwe lucht. Meer heb je niet nodig. Bitch drinkt Crodino: de pillendag is verplaatst naar de dinsdag. Via een akelig steile trap dalen we af naar Ristorante Serafino en nemen daar het menu degustazione, uiteraard met vis, vis en nog eens vis. En een dolce. Het is lekker, dat valt niet te ontkennen. Het personeel is vriendelijk en opgewekt. Er wordt zelfs geregeld dat bitch niet weer via de steile trap hoeft te vertrekken, maar via de keuken terugkeert op de rode route. Beter! Het is dan een paar uur later en helemaal donker. Bitch wordt geparkeerd op een P onderaan in het dorp en bitchgenoot zwoegt weer omhoog om de auto te halen. Wat is het toch een schat!

sdr   dav

dav  davdav  dav

Eenmaal thuis nog even pantoffelparade en dan naar bed.

Woensdag 1 augustus 2018

Toch raar om na het ontbijt in je eentje naar school te lopen terwijl bitchgenoot terugkeert naar het balkon. De les wordt vandaag gegeven door mama Laura, gescheiden van papa Carlo, maar nog steeds betrokken bij de school. Eerlijk gezegd is het een verademing na de goedbedoelde gesprekjes van Martha. We voeren uitgebreide gesprekken over het onderwijs in Nederland en Italië, over ouders en nog veel meer en ondertussen vertelt Laura hoe je de juiste zinsbouw en de juiste tijden van het werkwoord hanteert. Ze gebruikt niet het whiteboard, maar schrijft haar opmerkingen op een blaadje dat bitch na afloop mag meenemen. Op die manier hoeft bitch nauwelijks aantekeningen te maken. Als de les voorbij is, wacht bitch op bitchgenoot, die aansluitend les heeft van Martha. Laura wil naar huis en belt een taxi, maar de taxi (er is er één in San Bartolomeo!) is in Nice. Uiteindelijk brengt Martha haar mama naar het station en blijft bitch moederziel alleen achter in de school. Adesso sono io la direttrice, nu ben ik de directeur, dacht bitch. De les van bitchgenoot begint hierdoor ook 10 minuten later en duurt dus ook 10 minuten langer. Er was gezegd dat de privéles 2 uur zou duren, maar dat blijkt dus anderhalf uur te zijn. 

Terwijl bitchgenoot zwoegt, gaat bitch met laptop naar de bar om koffie te drinken en de blog bij te werken. Het WiFi-wachtwoord is inmiddels bekend. Werkt zelfs in het appartement maar is daar te zwak om te internetten. Het is geen straf om bij de bar te zitten. Het is gezellig, je ziet veel en kunt er lekker doorwerken. Als bitchgenoot arriveert lunchen we samen en gaan dan naar het appartement voor een dutje. Chris vertelt dat ze vergeten zijn de koffie van bitch op de rekening te zetten. Hij heeft dat keurig gemeld, maar ze lieten het maar zo. Zelf vergeten we ook wel eens wat. Toen bitchgenoot op het balkon stond na de lunch werd hij geroepen door een medewerkster van de bar. We hadden onze tas met schriftjes laten liggen. Ze weten gelukkig waar we wonen dus de tas werd snel omhoog geslingerd. We zijn al helemaal ingeburgerd.

Het plan is om na het strand een bezoek te brengen aan Imperia. De gids leert dat Imperia eigenlijk bestaat uit twee delen, waarvan Porto Maurizio het interessantste is. Dat wordt ‘m dus. We zitten alleen telefoonloos op het strand en hebben niet in de gaten hoe laat het al is. We vertrekken pas om 7 uur naar Imperia. Onderweg hangen we zowat een halfuur aan de telefoon met het liefje van Gabbertje. Ze is aan het koken, maar de inductiekookplaat wil niet aan. We proberen uit te leggen wat ze zou kunnen doen, maar het lukt niet. Uiteindelijk adviseren we haar dan maar te koken op de gaspit voor de wok. Nog een halfuur later komt er een appje: het apparaat stond op het kinderslot. Daar hebben we het echt uitgebreid over gehad, maar goed. Probleem opgelost.
Het is inmiddels zo laat, dat de duomo gesloten is, net als alle andere bezienswaardige zaken in Imperia. Dan maar gewoon op zoek naar een ristorante. Tripadvisor helpt, maar het gevonden restaurant heeft inmiddels een andere naam: l’Ambaradan. Eenvoudig doch voedzaam, zullen we maar zeggen. En zo warm! Waar wij zaten leek een airco aan te staan, maar al snel liep het water weer in straaltjes van de bitchkop. Nou komt dat niet alleen van de hitte in Liguria, die groot is, maar ook omdat bitch vlak voor vertrek nog een shotje prednison tegen de pijn heeft gehaald en daar kun je opvliegers van krijgen. En die krijgt ze dus. In grote hoeveelheden. De hitte van de keuken, waar we vlakbij stonden om te betalen was bijna ondraaglijk. Je zal er moeten werken!
Ook hier in Imperia is bitchgenoot de held die de auto haalt. We waren alweer flink gedaald in het dorp. Op de terugweg wil Miep ons ineens de snelweg op sturen. We rijden kilometerslang de verkeerde kant, richting Ventimiglia, op. Toch maar ingegrepen. Optie ‘tolwegen’ uitgeschakeld en omgekeerd. Dat was beter, hoewel ze nu weer koos voor een supersmalle weg over de boulevard van de diverse stadjes. We zijn er evengoed gekomen. Hebben onszelf getrakteerd op een granita panna van de ijsburen. Soort van softijs, lekker fris. Daarna nog even huiswerk gemaakt (slimme bitchgenoot had dat al gedaan tijdens de siesta van bitch) en dan slapen en zweten.

Donderdag 2 augustus 2018

Opstaan, huiswerk afmaken, ontbijtje en naar school. Vandaag weer les van Martha. Ze bespreekt het huiswerk dat mama me gegeven had. Best goed gedaan. Daarna praten we, maar ze heeft kennelijk met mama besproken waar het gister over ging. Ze begint óók over het onderwijs en doet dezelfde vragen waarmee ik de condizionale kan toepassen. Lekker, dan hoef ik niet zo lang over mijn antwoorden na te denken. De vragen zijn inhoudelijk best lastig. Wat zou je doen als je drie miljoen zou winnen in de loterij? Wat zou je anders doen als je kon terugreizen in de tijd? Als je kon reizen in de tijd, naar welke tijd zou je gaan en met wie zou je daar willen praten? Bitch is niet zo’n wat-als-dromer, maar de antwoorden kwamen nu redelijk vlot.

De andere docent vandaag (voor een lastig Russisch jongetje van 10 jaar) is de verloofde van Martha, Alessandro. Tijdens de gezamenlijke koffie hebben bitch en -genoot het over de vaardigheid van onze docenten. Mama is prima, maar voor de rest hebben wij de indruk dat er maar wat aangerommeld wordt. Van il direttore hebben we (nog) geen les gehad. Op de terugweg ziet bitch een (knappe!) jongeman lopen met een versgekochte ventilator in een plastic tas. Die man heeft ze onmiddellijk aangeklampt en gevraagd waar hij die ventilatore gekocht had. Hij legt het duidelijk en vriendelijk uit en tien minuten latere is bitch de trotse eigenaresse van een nieuwe ventilator. Lekker slapen, hopelijk minder zweten vannacht! Eigenlijk wel iets te zwaar, maar het moest maar.

Op het terras bij de bar weer geblogd en kaartjes geschreven. Ja, dat doet bitch nog. Heel selectief tegenwoordig. Eén voor bitchkind en bitchkindvriendin, één voor Gabbertje en Gabbertjeliefje en één voor exoppaspoetsvriendin. De rest krijgt de hartelijke groeten via deze blog!

2 reacties »

Bitch in buio

Zaterdag 28 juli 2018

Dusss we waren na de voor ons mislukte maansverduistering vroeg naar bed, moe van een lange dag fileren. Uit ons raam zagen we nog heel even een flardje oranje maan, maar overigens was er teveel omgevingslicht. Toen bitch om een uur of drie moest plassen, merkte ze dat de airco uit was. En dat het licht in de wc uit was. Bitchgenoot zal het wel koud gekregen hebben of zo. Bij het ontwaken bleek dat de stroom was uitgevallen. Kan gebeuren. We zouden het wel even melden bij de receptie op weg naar het ontbijt. De receptie was verlicht met een stel kaarsjes. De elektriciteit was in het hele hotel uitgevallen. Blikseminslag in een transformatorhuisje. Petit-dejeuner was er ook niet. Ja, vruchtensap en plakjes cake. Daar hadden we geen zin in. Stiekem hoopten we dat we ook niet konden betalen, maar helaas… het pinapparaat ging op batterijen en werkte dus nog. Het ontbijt hebben we uiteraard niet betaald. De rekening komt per mail. Nog niet gezien, trouwens. snel ingepakt en op pad gegaan, we wilden toch al vroeg weg vanwege de gevreesde zwarte zaterdag. De weg naar de Fréjustunnel was bijna leeg. We reden in één keer door tot het betaalhokje en toen meteen de tunnel in. Ongekend! 17  km verderop reden we in Italië de tunnel weer uit. Ook hier verlaten snelwegen. We stopten af en toe eens voor koffie of een broodje, benzine en een plas en kwamen zonder problemen aan in San Bartolomeo al Mare.

sdr

Er was zelfs genoeg tijd voor een piccola siesta aan een stroompje. In San Bartolomeo vinden we de sleutel op de afgesproken plaats: in de bar tegenover het appartementencomplex. De auto kunnen we achter het gebouw op privéterrein parkeren. Daar staat ie goed. Als we geïnstalleerd zijn maken we een verkenningstocht door het dorp. Niet ingewikkeld: als we ons straatje uitlopen staan we bij de zee. Rechtsaf drukke boulevard met kraampjes (boeken, sjaaltjes, schoenen, hoedjes, meuk); linksaf nog een eettentje, een volleybalveld en de haven. That’s it. We doen bier (in de bar di fronte a noi) en later eten we heerlijk vissig in Peccati di Gola, links op de boulevard. Tóp. Later genieten we vanaf ons balkon van de pantoffelparade die zich behalve op de boulevard ook in ons straatje afspeelt. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de geweldige ijsjeswinkel die onze buurman/vrouw is. Zo leuk om naar te kijken!

Zondag 29 juli 2018

Het is bijzonder dat onze overburen, de barmensen, de hele tent ’s nachts opgeruimd hebben en ’s ochtends vroeg alweer hebben uitgestald zonder enige geluidsoverlast. Uitslapen zit er niet in, daarvoor is het te warm. We ontbijten vandaag nog met een droog broodje van de supermarkt naast de school, waar we gisteren ook nog even naar toe gelopen waren. De broodjes zijn niet bedoeld om te bewaren, maar om direct op te eten, blijkt nu. Morgenochtend gewoon koffie en croissant in de bar. We gaan er vandaag even heen voor de ochtendkoffie en schuiven dan weer op ons terras in afwachting van de padroni. Die horen we al voordat we ze zien: de kale padrone roept luidkeels de naam van onze straat en trekt daarmee onze aandacht. Wij zwaaien en roepen terug, maar het duurt even voordat ze doorhebben dat ze al op de juiste plek zijn. Het weerzien is warm en oorverdovend. Vooral Joia moet even duidelijk maken dat ze er is.
We gaan al snel op pad, op zoek naar een plekje voor de lunch. We komen terecht bij Trattoria La Terrazza. De oude heer Luigi Terrazza spreekt tot ons in een onverstaanbare mengelmoes van Duits, Italiaans en ons onbekende taalgroepen. We nemen aan dat hij in zijn eigen wereldje leeft. We gaan voor pastavarianten met/zonder vis. In de lasagne geen vis, in de rest wel. Hoogste tijd om terug te keren naar ons appartement voor de spijsverteerdut. Absoluut noodzakelijk. Komt van al dat eten. En misschien ook door de wijn.

Eenmaal uitgedut, zoeken we het hondenstrand op zodat hond en wij ons kunnen baden in verkoelend water. Iets ingewikkelder dan het hier staat. Veel stenen in het water, waardoor het voor bitch praktisch onmogelijk is te water te gaan. Zelfs met de ter plekke aangeschafte waterschoenen. Nu ja, kijken is ook leuk. En als de padroni naar huis zijn kunnen we naar het normale-mensen-strand met alleen kiezeltjes en slechts een enkele kei. Het hondebeest weigert trouwens te zwemmen. Baadt een beetje pootjes, blaft naar andere honden, maar zwemmen? Nope!

Als de avond dreigt te vallen wandelen we over de boulevard op zoek naar een plek om te eten. Waar we zaterdag zaten is de muziek te dreunend voor de tere hondenoortjes. Andere tentjes aan de boulevard zijn overcrowded. We verlaten de boulevard en wandelen door straten met ristorantjes die allemaal enorme wachttijden hebben. Dat rijmt niet met onze enorme honger. Nou ja, we willen niet zolang wachten. Aan de Via Aurelia vinden we Trattoria La Risacca. De baas zegt dat hij vol zit. Er zit inderdaad veel volk. Onze bijdehante padrone wijst op een tafel vol glasservies maar zonder mensen en informeert of deze dan niet beschikbaar is. Dat is ie, na enige opruimactiviteiten. We zitten heerlijk te eten. Ook hier weel veel vis. Na het voorgerecht blijkt de hele tent leeggelopen te zijn. Misschien waren we iets te laat. De baas jaagt ons niet op en we maken het diner gezellig af met veel geklets en lekker eten. Daarna is het de hoogste tijd om de pantoffelparade te observeren onder het genot van een heerlijk ijsje van de buren. La vita è bella.

Maandag 30 juli 2018

Bitch wordt wakker van enige opwinding in het appartement. Omdat er op maandag markt is, blijkt de auto van de padroni te zijn weggesleept. Ze hadden het bordje hierover niet gezien. Later deze dag ontdekken ze dat er wel erg veel van die waarschuwingsbordjes staan. We starten toch maar met een ontbijt al bar, ervan uitgaande dat de auto veilig staat. De padroni brengen ons naar school, maken kennis met de docente en haar vader die de tent leidt en gaan dan op zoek naar een politiebureau voor nadere info over hun auto.

Bitch en bitchgenoot zwoegen onder leiding van Maestra Martha in  een niet geaircood kamertje op hun Italiaans. Het is weer erg leuk om zo intensief bezig te zijn met de taal. Na de instaptoets om het niveau te bepalen, keert Direttore Carlo terug om aan Chris te vragen hoe het is te moeten leven met een genie. Bitch dus. Twee fouten in 49 opgaven. Bitchgenoot had er iets meer. Het voorstel is om de lessen apart te doen vanwege het niveauverschil. Bitch vindt dat wel een goed plan en bitchgenoot vindt het vooral niet zo gezellig, maar snapt het wel. We starten er woensdag mee. Dinsdag nog een dagje samen zwoegen. Het is voor bitchgenoot echt beter want bitch heeft nogal de neiging te helpen en te verbeteren.
Halverwege de ochtend is er een halfuurtje pauze. De school zorgt niet voor koffie; we worden de straat op gestuurd om in een bar koffie te gaan drinken. No problem. We vinden snel een plekje, drinken twee koffie en keren dan terug naar de school. Om half 1 zijn de lessen klaar en zoeken we de padroni weer op die met de auto zijn teruggekeerd en nu in het appartement zitten te wachten op ons.
Lunch eten we weer bij La Terrazza, waar we nu wat later zijn en nog net niet weggekeken worden. De andere tafels worden al afgeruimd, een tafel voor het personeel wordt gedekt. Wij laten ons niet opjagen en genieten van onze lunch.

Na de lunch nemen we afscheid van padroni en hond. We zien ze gauw weer! Zelf gaan we even tukken en daarna, aan het einde van de middag, naar het strand. Lekker zwemmen, beetje zonnen, biertje. En dan weer naar ‘huis’ om te douchen. Diner toch maar weer bij Peccati di Gola. Vis is zo lekker!

Foto’s lukken niet zo erg. Niet zo’n best netwerk…

 

Een reactie plaatsen »