bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch op de nachtparade

Echt nacht was het niet, maar in het kader van het Nationaal Theaterweekend hadden we een leuke avond in ons theater. Broerie, zussie, nichtekind en vriend bleken daar ook te zijn en die kwamen we af en toe tegen tijdens onze avontuurlijke tocht door het theater. Overal waren voorstellingen te zien, van de zalen tot in het fietsenhok.
We begonnen in de kleine zaal met de voorstelling Good Boy van Jürgen Theuns en Valentijn Banga. Een voorstelling over coming out, homo’s, transgender en nog veel meer. Te veel, naar onze mening. Valentijn, die de jonge Jürgen speelde, vonden wij erg goed. Jürgen zelf had last van over-exposure. Aardige voorstelling.

Daarna gingen we naar de kleedkamers boven waar Theatersport Vereniging Amsterdam een aantal mini-voorstellingen verzorgde. De eerste was erg goed. Twee mensen speelden hoe ze in een beklemmende relatie zaten. Ze hadden zich hiervoor ingeklemd in een kapstokrekje aan de muur. Mooie teksten, goed gespeeld. Bijna jammer dat het maar vijf minuten duurde. Enthousiast over deze ervaring stroomden we een andere kleedkamer in, waar een enkele mevrouw haar boosheid over het feit dat haar man een ander lief had, uitspeelde. De boosheid richtte zich vooral tegen de vrouw. Een beetje een afknapper na het bezoek aan haar collega’s. Geen goede actrice en een mager verhaaltje.
We spoedden ons naar de artiesteningang en kwamen daar net te laat voor een voorstelling met de titel “Achter de liftdeuren”. Dat kwam door de spontane tweede kleedkamer, die hadden we niet in de planning.
Biertje gehaald en toen naar Loes en die kleine, die kleinkunstliedjes gingen zingen. We hadden ons voorbereid op twee dames die liedjes van anderen zouden zingen, maar we werden aangenaam verrast. Het bleek een zeer komisch duo te zijn, dat alleen maar erg goede eigen teksten zong. En “die kleine” was een bekende van bitch. Zij had op de school van bitch twee jaar geleden samen met bitch cultuurlessen gegeven.
Na afloop meteen door naar de dames van Blonde Bizon, waar we niet eens meer een zitplaats hadden. We hadden deze dames al eens gezien tijdens een huiskamervoorstelling bij een toneelvriendin van bitchgenoot. Erg goed. Ze speelden deze avond dezelfde voorstelling en hij was nog steeds verrassend schrijnend en leuk.
De laatste voorstelling vond plaats in de vergaderzaal (de koorgarderobe en inzingruimte tijdens de Notenkraker) en ook daar zag bitch een bekende: de zoon van een oud-collega. Drie sprankelende jongemannen die een zeer gevarieerd programma boden met toneel, lied, gedichten en een hoop flauwekul. Echt goed, het enthousiasme straalde er vanaf. Ze noemen zich Simpleton, hou ze in de gaten!
Toen deze voorstelling klaar was zijn we nog even in de foyer gaan zitten met een wijntje en een bittergarnituur. Gezellig rondgekeken, nog even gepraat met wat bekenden en met de Bizondames en toen maar eens naar huis. Bij vertrek bleek dat de familie er ook nog was, die hadden in een ander hoekje nageborreld. Jammer, maar helaas. Eenmaal thuis nog even naar Wie is de mol gekeken (einde niet gehaald!) en om één uur maar eens naar bed. Tópavond! En we waren niet eens van plan om te gaan, totdat we via de mail een kortingscode ontvingen van de Blonde Bizon. Voor vijf euro p.p. zo’n toffe avond!

Jürgen Theuns
Valentijn Banga (met Jürgen)
Theatersport Vereniging Amsterdam
Loes en die kleine
Blonde Bizon
Simpleton

Een reactie plaatsen »

Bitch mist Egmond

Vorig jaar was Bitch enthousiast gaan kijken hoe bitchkind de halve marathon van Egmond liep. Ook dit jaar op zondag 13 januari, deed hij weer mee! En niet alleen hij, ook bitchkindvriendin en haar broer deden mee in de kwart marathon en een vriend liep net als bitchkind de halve marathon. Een sportief clubje, alles bij elkaar.
Bitch had zich voorgenomen weer te gaan aanmoedigen, maar deze keer moest de juichlocatie ergens anders zijn. Namelijk op een plek waar zowel de kwart als de halve marathon langs zou komen. Toch een goede plek gevonden.
Maar toen bitch op de betreffende zondag wakker werd, goot het van de lucht. Daar had ze tijdens de Dam-tot-Damloop slechte ervaringen mee, dus via de groepsapp gemeld dat ze het liet afweten. Wel had bitch inmiddels de EHM-app op haar telefoon gezet en daar de rug/buiknummers van het viertal ingevoerd. Zo kon ze vanuit haar warme huiskamer toch volgen hoe ze het deden.
Bitchgenoot was er helaas ook thuis niet bij. Die had een repetitiezondag van zijn toneelklupje.

Bitchkind over de finish.

En daar is bitchkindvriendin!
Broer van bitchkindvriendin!
En de vriend van bitchkind!
Een reactie plaatsen »

Bitch’ woeste week

Het energieverbruik was deze week een beetje uit balans. Juist op de werkdagen van bitch waren er veel extra activiteiten.
Woensdag had bitchgenoot kaartjes met korting (Hollanders!) geregeld voor een vier uur durende voorstelling in Amsterdam. Toneelgroep Amsterdam, tegenwoordig actief onder de naam International Theatre Amsterdam – ITA, speelde de voorstelling The Fountainhead. Het begon om 7 uur en was rond kwart over 11 klaar. Bitch haastte zich na het werk naar huis. Bitchgenoot had krentenbollen met kaas geregeld en een pakje melk, waarmee we tijdens de rit in de Noordzuidlijn dineerden.
Uiteindelijk waren we zo vroeg in het theater dat we ook de inleiding op de voorstelling nog konden bijwonen. En toen de zaal in. Misschien kwam het doordat het woensdag was, maar er waren rare mensen in en buiten de zaal.
Rechts naast bitch zat een vrij lange meneer die nogal last van jeuk had. Steeds als hij aan zijn linkerarm krabde, raakten zijn knokkels de bovenarm van bitch. Hetzelfde gebeurde als zijn been jeukte. Dan werd dat been tegen het rechterbeen van bitch aan gedrukt. Hij wilde zijn trui uit en dat lukte alleen maar met grote bewegingen, dus met storen van bitch. Godzijdank viel deze onrustige buurman na de pauze in slaap. Heerlijk rustig.
In de pauze scharrelde er een echtpaar door de foyer. In het zicht van bitch en haar genoot liet de man zijn flesje bier vallen. Grote plas bier op de grond. Je zag ze aarzelen: moeten we dat nou opruimen of laten liggen. Even later kozen ze toch voor opruimen. Met het bijna lege flesje nog in zijn hand schuifelde de man richting bar voor een doekje. De vrouw schuifelde achter hem aan. De man schuifelde terug om te dweilen, de vrouw schuifelde ook weer terug. De man schuifelde naar de bar om het doekje weer in te leveren, de vrouw volgde weer. Al die tijd had de man dus het flesje met ongeveer één slok erin nog in zijn hand. Toen alles opgeruimd was, zag je de man twijfelen of hij nog voor een nieuw flesje zou gaan. Hoe het afliep heeft bitch niet gezien. Het was tijd om ook even met bitchgenoot te praten over het eerste deel van de voorstelling.
Voor bitch zat een mevrouw die we in de pauze ook al hadden gespot. Met onhandige éénvingerbewegingen was zij op haar telefoon aan het typen. Grappig, maar niet storend. Storend werd het toen zij een kwartier voor het einde van de voorstelling haar telefoon aanzette en weer aan het appen sloeg. Waarschijnlijk wilde zij haar achterban informeren over de tijd van thuiskomst. Haar telefoon gaf behoorlijk wat licht af. Bitch heeft zich even naar voren gebogen om haar dit mee te delen. Gelukkig deed zij het ding toen weer uit. Bij het applaus kon ze niet langer wachten en verliet als eerste de zaal. Het applaus was langdurig en enthousiast. Het was een prachtige, indrukwekkende voorstelling. Met een geweldig decor dat goed gebruikt werd. Niet uit te leggen, maar erg mooi.
Donderdagavond was het afscheid van de bovenschoolse directeur van de organisatie waarvoor bitch werkt. Nog nagenietend van de Notenkraker had bitch zich via haar locatiedirecteur opgegeven voor het koor dat de man zou toezingen. Vlak voor de kerstvakantie kwam er een pissig mailtje. Er was gerepeteerd en bitch was er niet. Geprobeerd uit te leggen dat bitch hierover niet geïnformeerd was en beloofd er bij de tweede en laatste repetitie wel te zijn. Die was ook in deze drukke week, op de dinsdagmiddag. De vrije dag van bitch. Maar goed, beloofd is beloofd. Er was een enigszins rammelende tekst geschreven op de melodie van Pinball Wizard van The Who. Van het idee dat de tekst uit het hoofd geleerd moest worden was men inmiddels gelukkig afgestapt. Er werd anderhalf uur lang druk gezongen onder leiding van een ingehuurde muziekdocent. Er werden pasjes geoefend. Opkomst en afgang werden geoefend. Het hele koor bleek uiteindelijk uit slechts veertien personen te bestaan. Vandaar dat bitch gemist werd. Met nog een paar laatste aanwijzingen mochten we weer naar huis.
Donderdagavond op de feestlocatie bleek dat het podium bijna volledig bezet werd door de band. Er was nog maar ongeveer twee vierkante meter over voor het koor. De pasjes werden dus geschrapt. Ook goed. We stelden ons op het aangegeven moment op en begonnen op de juiste plek in de muziek met zingen. Helaas had de technicus de verkeerde versie op Youtube gestart en stopte de muziek voordat onze tekst volledig gezongen was. Het laatste couplet hebben we toen maar zonder muziek gezongen. Dat was te horen. Van de 700 personeelsleden waren er hooguit 200 aanwezig, maar het was evengoed gezellig. Veel mensen gesproken die vroeger naaste collega’s waren. Het feest duurde tot tien uur dus om elf uur vertrok bitch met haar cultuurvriendinnetje weer naar huis. Toch wel leuk, maar al het staan was net even iets te veel.
Vrijdagavond was er alweer theater, nu in onze hometown. Wij hadden ons ingeschreven voor het Fawlty Towers diner. Er waren drie Engelsen die Basil, Manuel en Sybil speelden en de situaties die we zagen waren echt van Fawlty Towers niveau. Het eten was prima, alleen de plek waar bitch zat was niet ideaal. De tafels stonden verspreid door de zaal en die van bitch stond aan de rand. Bitch zat met haar rug naar alles toe en moet zich dus steeds omdraaien om te zien wat er gebeurde. Het was een leuke avond en daar ging het om. 
De zaterdag en de zondag werden vooral in bed doorgebracht. Bitch was  op!

The Fountainhead | Stadsschouwburg Amsterdam
The Fountainhead
Fawlty Towers | Interactive Theatre International
Een reactie plaatsen »

Bitch viert oud & nieuw

Tja, deze blog moest eigenlijk vóór de vorige, maar daar is het nu te laat voor. Toch wil bitch jullie het verslag van de oudjaarsviering niet onthouden.
Vroeg op deze dag zat het hele gezin alweer aan de puzzel van 2000 stukjes die broer en zussie cadeau gedaan hadden. In de loop van de middag reisden we naar het oude buurtje omdat er bij de nieuwe bewoners van ons oude huis toch nog weer post voor ons gearriveerd was. Bij de oliebollenkraam kochten we wel twee oliebollen en één appelbeignet. Van deze laatste wilden we er ook wel twee, maar er was er nog maar één. Meer wilden we niet omdat je er zo snel vol van raakt. De Appie was goed voor de dagelijkse boodschappen en daarna belden we even aan bij exoppaspoetsvriendin. Ze had nog een eindejaarsaardigheidje van ons tegoed. We schonken haar een bakje met hyacinten en een fles 43. Altijd lekker!
Na even onze beider kerstdagen geëvalueerd te hebben, gingen we weer naar huis zodat we bitchkind en bitchkindvriendin nog even een fijne avond konden wensen. Zij gingen naar Amsterdam om daar met vrienden oud & nieuw te vieren. Bitch en -genoot bleven lekker thuis.
Eerst nog puzzelend maar later met een heerlijk wijntje (Amarone di Valpollicello uit 2015) op de bank om tv te kijken: De slimste mens en de oudejaarsconferences van Marc-Marie en Guido. Wat ons betreft was Guido de beste, hoezeer bitch ook fan is van Marc-Marie.
Tegen kwart voor twaalf hesen we ons in de jas en wandelden naar het water om van daaraf het vuurwerk te aanschouwen. Het was mooi, maar het kon beter. Dus liepen we naar de brug over de Zaan om een nog betere blik op het spektakel te kunnen werpen. Dat lukte. We bleken niet de enigen met dat idee. Veel mensen verzamelden zich op de brug om van het uitzicht te genieten. We riepen links en rechts “Gelukkig Nieuwjaar” en wandelden na een dik halfuur terug richting huis. Onderweg nog even gekeken bij een langs de straat opgehangen tigklapper die er behoorlijk lang over deed om helemaal af te gaan.
Precies zoals we verwacht hadden, was er in het reservaat (zo noemen we ons park tegenwoordig, in navolging van een jongere buurvrouw) helemaal niets te beleven. Geen vuurwerk, geen mensen op straat. Niks. Blij dat we zelf even de deur uit zijn gegaan. Om 1 uur zaten we aan de bubbels en een klein uurtje later keerden de kids terug mét zelfgebakken appelflappen. Heerlijk! En toen dus nog maar een extra flesje bubbels. Happy New Year!

Een reactie plaatsen »

Bitch in Amsterdam

We wilden na alle griepgedoetjes toch nog een beetje vakantie vieren en daarom besloten we om een bezoek aan het Rijksmuseum te combineren met een rondvaart om iets mee te krijgen van het Amsterdam Light Festival. Bitch regelde online de nodige kaartjes en rond het middaguur reden we naar de P+R bij de Noordkant van de Noordzuidlijn. Helaas, vol. Maar bitch wist nog wel een ander plekje en daar was wél een plekje te vinden. Met de Noordzuidlijn scheurden we naar de Vijzelgracht en van daaraf was het nog maar een klein stukje lopen naar het Rijksmuseum.
Daar was het druk, maar niet zo druk dat we er niet wilden zijn. Omdat er zoveel te zien is, maakten we met behulp van de Rijksapp een verantwoorde keuze. Het moeilijkste bleek nog het vinden van de lift naar de juiste etage. We kozen voor “80 jaar oorlog, de geboorte van Nederland”. Heel fijn dat het commentaar bij deze tour gesproken werd door Hans Goedkoop van “Andere Tijden”. Een prettige stem om naar te luisteren. Al lopend, lezend en luisterend ontdekte bitch dat er over deze periode nog veel meer te weten viel dan zij in haar groep 8-verleden aan de kinderen had geleerd.
Na ruim een uur hadden we alles wel zo ongeveer gezien en waren we toe aan een bakkie koffie. Lift weer opgezocht en naar beneden, naar de koffiecorner.
Daarna hebben we nog een bezoek gebracht aan de eregalerij met allerlei meer dan bekende topstukken. Daar was het echt superdruk, maar het lukte ons toch om de verschillende doeken goed te bekijken. Hier en daar pikten we een stukje uitleg van een gids mee en voor de rest vertelde ook hier de app weer waar we naar stonden te kijken. En vooral bijzonderheden daarover die je op het eerste gezicht niet meteen ziet.


Zo rond 4 uur waren we voldoende doorgesleten om het museum weer te verlaten. We wandelden via de Stadhouderskade en het Max Euweplein naar het Leidseplein en hebben daar toegegeven aan de nieuwe zitbehoefte. We vonden een plekje bij de Heineken Hoek. Dat voelde als een oudetruttenstek, maar het bleek er eigenlijk best wel weer jeugdig en hip te zijn. Maakt niet uit, een wijntje en een paar bitterballen gaan er altijd wel in.
Met de tram reden we naar het CS om daar, na een poosje wachten, in te checken op een rondvaartboot om de verschillende lichtinstallaties van het ALF te bekijken. Het was koud op de boot ondanks dat alle ramen dicht waren. Vooral aan de kant waar bitch zat. Bij het raam. Achteraf tijdens het eten stelden we vast dat we deze activiteit niet meer gaan doen. Althans niet meer met een te dure rondvaartboot. Voor ons gevoel zag je toch te weinig van al het moois dat geëxposeerd was. En voor je het wist, was je er alweer voorbij. Volgend jaar (of misschien dit jaar nog) gewoon lekker een stukje lopen of fietsen en net zo lang kijken als je zelf wilt.
Na vijf kwartier stonden we weer op de wal, naast café “Loetje”. Het leek ons een goed idee om daar een hapje te eten. Het was inmiddels tegen half acht. We namen de lift naar beneden en kwamen vooraan in de rij wachtenden uit. Nou zijn wij niet zo brutaal dat we dan maar op die plek blijven staan en toen we de lengte van de rij gezien hadden, besloten we ons heil elders te zoeken. Het werd de stationsrestauratie waar het al snel na onze komst leegliep. Je vraagt je toch af… We aten een lekker satétje en keerden toen met de metro weer terug naar Noord en met de auto naar huis. Lekker dagje!

Een reactie plaatsen »