bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch’ woeste week

op 14/01/2019

Het energieverbruik was deze week een beetje uit balans. Juist op de werkdagen van bitch waren er veel extra activiteiten.
Woensdag had bitchgenoot kaartjes met korting (Hollanders!) geregeld voor een vier uur durende voorstelling in Amsterdam. Toneelgroep Amsterdam, tegenwoordig actief onder de naam International Theatre Amsterdam – ITA, speelde de voorstelling The Fountainhead. Het begon om 7 uur en was rond kwart over 11 klaar. Bitch haastte zich na het werk naar huis. Bitchgenoot had krentenbollen met kaas geregeld en een pakje melk, waarmee we tijdens de rit in de Noordzuidlijn dineerden.
Uiteindelijk waren we zo vroeg in het theater dat we ook de inleiding op de voorstelling nog konden bijwonen. En toen de zaal in. Misschien kwam het doordat het woensdag was, maar er waren rare mensen in en buiten de zaal.
Rechts naast bitch zat een vrij lange meneer die nogal last van jeuk had. Steeds als hij aan zijn linkerarm krabde, raakten zijn knokkels de bovenarm van bitch. Hetzelfde gebeurde als zijn been jeukte. Dan werd dat been tegen het rechterbeen van bitch aan gedrukt. Hij wilde zijn trui uit en dat lukte alleen maar met grote bewegingen, dus met storen van bitch. Godzijdank viel deze onrustige buurman na de pauze in slaap. Heerlijk rustig.
In de pauze scharrelde er een echtpaar door de foyer. In het zicht van bitch en haar genoot liet de man zijn flesje bier vallen. Grote plas bier op de grond. Je zag ze aarzelen: moeten we dat nou opruimen of laten liggen. Even later kozen ze toch voor opruimen. Met het bijna lege flesje nog in zijn hand schuifelde de man richting bar voor een doekje. De vrouw schuifelde achter hem aan. De man schuifelde terug om te dweilen, de vrouw schuifelde ook weer terug. De man schuifelde naar de bar om het doekje weer in te leveren, de vrouw volgde weer. Al die tijd had de man dus het flesje met ongeveer één slok erin nog in zijn hand. Toen alles opgeruimd was, zag je de man twijfelen of hij nog voor een nieuw flesje zou gaan. Hoe het afliep heeft bitch niet gezien. Het was tijd om ook even met bitchgenoot te praten over het eerste deel van de voorstelling.
Voor bitch zat een mevrouw die we in de pauze ook al hadden gespot. Met onhandige éénvingerbewegingen was zij op haar telefoon aan het typen. Grappig, maar niet storend. Storend werd het toen zij een kwartier voor het einde van de voorstelling haar telefoon aanzette en weer aan het appen sloeg. Waarschijnlijk wilde zij haar achterban informeren over de tijd van thuiskomst. Haar telefoon gaf behoorlijk wat licht af. Bitch heeft zich even naar voren gebogen om haar dit mee te delen. Gelukkig deed zij het ding toen weer uit. Bij het applaus kon ze niet langer wachten en verliet als eerste de zaal. Het applaus was langdurig en enthousiast. Het was een prachtige, indrukwekkende voorstelling. Met een geweldig decor dat goed gebruikt werd. Niet uit te leggen, maar erg mooi.
Donderdagavond was het afscheid van de bovenschoolse directeur van de organisatie waarvoor bitch werkt. Nog nagenietend van de Notenkraker had bitch zich via haar locatiedirecteur opgegeven voor het koor dat de man zou toezingen. Vlak voor de kerstvakantie kwam er een pissig mailtje. Er was gerepeteerd en bitch was er niet. Geprobeerd uit te leggen dat bitch hierover niet geïnformeerd was en beloofd er bij de tweede en laatste repetitie wel te zijn. Die was ook in deze drukke week, op de dinsdagmiddag. De vrije dag van bitch. Maar goed, beloofd is beloofd. Er was een enigszins rammelende tekst geschreven op de melodie van Pinball Wizard van The Who. Van het idee dat de tekst uit het hoofd geleerd moest worden was men inmiddels gelukkig afgestapt. Er werd anderhalf uur lang druk gezongen onder leiding van een ingehuurde muziekdocent. Er werden pasjes geoefend. Opkomst en afgang werden geoefend. Het hele koor bleek uiteindelijk uit slechts veertien personen te bestaan. Vandaar dat bitch gemist werd. Met nog een paar laatste aanwijzingen mochten we weer naar huis.
Donderdagavond op de feestlocatie bleek dat het podium bijna volledig bezet werd door de band. Er was nog maar ongeveer twee vierkante meter over voor het koor. De pasjes werden dus geschrapt. Ook goed. We stelden ons op het aangegeven moment op en begonnen op de juiste plek in de muziek met zingen. Helaas had de technicus de verkeerde versie op Youtube gestart en stopte de muziek voordat onze tekst volledig gezongen was. Het laatste couplet hebben we toen maar zonder muziek gezongen. Dat was te horen. Van de 700 personeelsleden waren er hooguit 200 aanwezig, maar het was evengoed gezellig. Veel mensen gesproken die vroeger naaste collega’s waren. Het feest duurde tot tien uur dus om elf uur vertrok bitch met haar cultuurvriendinnetje weer naar huis. Toch wel leuk, maar al het staan was net even iets te veel.
Vrijdagavond was er alweer theater, nu in onze hometown. Wij hadden ons ingeschreven voor het Fawlty Towers diner. Er waren drie Engelsen die Basil, Manuel en Sybil speelden en de situaties die we zagen waren echt van Fawlty Towers niveau. Het eten was prima, alleen de plek waar bitch zat was niet ideaal. De tafels stonden verspreid door de zaal en die van bitch stond aan de rand. Bitch zat met haar rug naar alles toe en moet zich dus steeds omdraaien om te zien wat er gebeurde. Het was een leuke avond en daar ging het om. 
De zaterdag en de zondag werden vooral in bed doorgebracht. Bitch was  op!

The Fountainhead | Stadsschouwburg Amsterdam
The Fountainhead
Fawlty Towers | Interactive Theatre International

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: