bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch heeft bezoek

Ze waren er weer: de Italiaanse zwagers! Volop gezelligheid, veel drank natuurlijk en een kwispelbitch. Ze hadden een vol programma met familiebezoek, vriendenbezoek, nichtendagen (ja, daar mogen zij als rechtgeaarde nichten naartoe!) en nog wat theater.
Meteen op Goede Vrijdag, de dag van hun aankomst bij bitch, mochten ze mee naar Kiki Schippers in ons thuistheater. Vooraf lekker gegeten en daarna… Tja, een wat teleurstellende voorstelling. Leuke liedjes, maar verder niet bijzonder.
Tweede Paasdag naar een concertje van onze pianist en een zingende jongedame. Wél leuk! Met borrel na.
Woensdag was er sprake van een scheiding der zielen. De broers (bitchgenoot en jodelpadrone) mochten naar een nichtendag. De kouwe kant (kale padrone en bitch) deden een heerlijke ‘lesbolunch’ bij Mario. Waar de aandacht – naast het eten – toch vooral uitging naar mannelijk schoon.
Diezelfde avond was er weer theater. Eigenlijk voor bitch en -genoot, maar het werd een lesbo-uitje. Grote zus van de broers kwam eten en daar mochten zij nog even mee aan de koffie. Het was deze keer een geweldige voorstelling; Jakop Ahlbom. We hadden prima plekken waar we alles goed konden zien. Bitchgenoot (die de voorstelling al gezien had, dus niet heel erg teleurgesteld was) fungeerde als taxichauffeur en stond keurig op tijd klaar met de Ugly.
Vrijdag mochten de mannen naar het Rijksmuseum en naar de jongste (schoon)zus. Het bitchkoppel paste op het hondenbeest.
Zaterdag nog even gezamenlijk heimweevoer aangeschaft bij de grote Zaanse kruidenier. Denk aan rookworsten, boerenkool in een potje, leverpastei, ingrediënten voor bami en nasi, kaas en nog zo wat zaken.
Vanmorgen, maandag, hebben we de mannen weer uitgezwaaid. Ze mogen weer terug naar huis. Naar Italië. Bitch en bitchgenoot rommelen wat rond. Wassen beddengoed en planten nog wat plantjes. Wat was het gezellig! De achtergebleven kaas maken wij wel op. 🙂

sdr
Een reactie plaatsen »

Bitch en een kennis van een kennis

Bitch was naar het theater – A seat at the table –> prachtig!) – en trof daar, zoals ze wel verwacht had, vrienden die ook vaak naar het theater gaan. Na afloop van de voorstelling was er tijd voor na- en bijpraten met een wijntje erbij.
We zochten een tafeltje voor vier en deden wat hierboven staat. Na een poosje verscheen een kennis van de kerk. We wisten dat zij er ook zou zijn. En zij wist dat wij er waren en was dus direct op zoek gegaan. Ze vond ons aan het tafeltje voor vier. Ze schoof gezellig aan en dat deed haar kennis (bitch weet niet of het haar vriendin was) ook.
Kennisvandekerkkennis bleek óók een bekende van bitch: één van de “natte meiden” – die naam hadden ze zichzelf al gegeven voordat bitch ging meedoen – waarmee bitch op maandagmiddag zwemt. Ze werd helemaal enthousiast toen ze bitch zag. Ze kletste honderduit. Tweehonderd, misschien wel. We werden ineens een heel druk groepje en moesten uiteindelijk door het personeel min of meer het theater uitgestuurd worden.

De vraag of we nog een laatste ronde wilden bestellen hadden we niet opgevat als een oprotvraag. Maar dat was het dus wel. Nou ja, gezellig gekletst. En de volgende dag weer werken, dus het werd ook wel tijd.

Gerelateerde afbeelding
Een reactie plaatsen »

Bitch op haar best

De kinderen in de groep van bitch hebben nogal de neiging om hun spullen kwijt te raken: schriften, potloden, gummen, stabilopennen, noem maar op.
Een vak dat bitch op woensdag en vrijdag geeft – en duo op dinsdag – is begrijpend lezen. De tekst die daar gedurende een hele week bij hoort, wordt op dinsdag uitgedeeld en de kinderen moeten die dan bewaren in hun werkmapje. De tafels in het lokaal hebben geen vaste laatjes, maar er staat een kast met laatjes in het lokaal. Elke ochtend pakken de kinderen hun tablet bij de oplader, hun leesboek en hun werkmapje uit hun laatje. En dan kunnen we aan de slag.
Afgelopen vrijdag ontstond er paniek toen bitch zei: “Pak de tekst voor begrijpend lezen uit je mapje.” Twintig van de tweeëndertig leerlingen hadden de tekst dus niet in het mapje, maar los in hun laatje. Er dreigde een stormloop op de laatjes te ontstaan, maar dat vond bitch niet goed. Iedereen die de tekst niet aan bitch kon laten zien, kreeg een lijntjesblaadje en moest twintig keer op schrijven ‘ik moet goed voor mijn spullen zorgen’. Voor deze groep is dat een hele opgave. Schrijven valt nog niet mee. Ruim een halfuur hadden ze nodig om deze klus te klaren, sommigen zelfs drie kwartier.
De kinderen die de tekst wel hadden, werden beloond met een halfuurtje tekenen. Ze zullen weten wie hier de echte bitch is!

Afbeeldingsresultaat voor strafregels
Een reactie plaatsen »

Bitch zingt

Bitch staat onder de douche. Ze zingt. Geen paniek, het zingen gebeurt in het hoofd, de buitenwereld hoor het niet. Het melodietje is “Dynamite” van Mud. Maar dat is niet de tekst die bitch zingt. Bitch heeft een Nederlandse tekst. Ze zingt:
“Wat een troep op de stoep, wat een viezigheid.
In de grachten daar kun je de rommel kwijt.
Maar nee, dat moet niet. Wil je die viezigheid
liever kwijt, gooi het dan altijd
daar in dat vat. Dat staat er voor viezigheid.
Op de stoep, in het park, op straat en plein.
Moet je zien hoe het zonder die viezigheid
mooi kan zijn!”

De truttigheid ten top, dit liedje. Bitch heeft geen idee waarom het nu in haar hoofd zit. Ze weet wél waar ze het liedje van kent. In 1975 bestond Amsterdam 700 jaar. Dat werd groots gevierd. In de RAI was een feest waar bitch heen ging. Met wie, dat weet ze niet meer. Het was een leuk feest, herinnert bitch zich.
Er was een wedstrijd van de gemeentereiniging. Bedenk een slogan om mensen te bewegen hun afval in de bak te gooien. Bitch was op haar vijftiende al creatief met woorden. Komt ie: “Hou het netjes in de stad, gooi je rommel in het vat!”
Inderdaad, in die prehistorie heette een vuilnisbak nog een vuilnisvat. Bitch won de derde prijs. Enkele weken na de wedstrijd voeren er afvalboten door de stad met aan de zijkant de winnende leuzen, waaronder dus ook die van bitch. Geweldig! En als persoonlijk aandenken ontving bitch het singletje van de tophit die hierboven genoemd werd. Ten gehoren gebracht door Marin Brozius, de Amstelzangertjes en de ratelaars van de gemeentelijke reinigingsdienst. Wat een feest!

Een reactie plaatsen »

Bitch in gevecht

Omdat de bloeddruk van bitch een paar keer aan de hoge kant was, had de huisarts bedacht dat bitch een 24-uurs meting moest. 24 uur met een band om je arm en een kastje aan je schouder. Klinkt simpel. Is het in principe ook. Maar we hebben het over bitch, dus het liep een beetje anders. Om half twee ’s middags mocht bitch het apparaat ophalen. De assistente was ruim een kwartier bezig om in te loggen op de computer in het kamertje waar zij bitch ontving. Uiteindelijk is ze maar naar een andere computer gelopen waar ze al ingelogd was, om in het apparaat in te voeren dat bitch wenst te slapen van ongeveer 11 uur des avonds tot 8 uur des ochtends. Ding aangesloten, shirt weer aan en naar huis.
Het apparaat had het moeilijk met bitch. Elke meting (overdag elk halfuur) moest twee keer gestart worden. De band werd behoorlijk strak opgepompt. En bitch was steeds blij als het weer achter de rug was. Maar omdat de armen van bitch enigszins uit model zijn, taps toelopen zeg maar, trok de band steeds scheef. Een volgende keer kon hij dan weer niet meten en moest bitchgenoot eraan te pas komen om de band weer keurig in model te brengen. Op de foto zie je nog net (linksonder) de metalen ‘gesp’ waarmee het ding vast zat. Die ging dus steeds scheef en drukte daardoor irritant hard in de arm van bitch.
De nacht voorafgaand aan de meting was wat kort geweest doordat bitch en bitchgenoot broer en schoonzus om vijf uur naar Schiphol mochten brengen. Met liefde, hoor maar de behoefte aan slaap aan het einde van deze dag was dus groot. De bloeddrukmeter dacht daar anders over. Hoewel hij in de nacht maar één keer per uur opblies i.p.v. elk halfuur, lukte het bitch nauwelijks om in slaap te komen. Elk uur weer lag zij zich op te winden over het feit dat er weer twee pogingen nodig waren voor één meting. Niet echt bevorderlijk voor de bloeddruk, waarschijnlijk. En bitchgenoot mocht dan weer in actie komen om de band te fatsoeneren. Een onrustig nachtje, kortom.
Om 7 uur was bitch het zat en installeerde zij zich op de bank. In het logboek noteerde zij haar frustraties. Toen ook de meting van 8 uur mislukte en de band zó hard werd opgepompt dat het pijn deed, besloot bitch dat het klaar was. Het ding van zich af gegooid, huisarts gebeld en gemeld dat ze gestopt was. Bitch mocht het apparaat terugbrengen en er werd helemaal niet moeilijk gedaan over het weigergedrag van bitch. De assistente kondigde aan dat ze een nieuwe meter zouden kopen zonder metalen stuk. Dan ging het een volgende keer vast beter. Wat bitch betreft voorlopig even niet. Zij is wel klaar met de 24-uurs meting. Geef nog maar een handvol pillen en dan zien we wel weer.

Afbeeldingsresultaat voor bloeddrukmeter 24 uurs meting
Een reactie plaatsen »

Bitch en de headset

Tijdens een van de vele bezoeken het afgelopen jaar aan de bedrijfsarts en de onafhankelijk arbeidsdeskundige kreeg bitch het advies (op 17 april 2018!) om te gaan werken met spraaksoftware. Zo zou zij haar handen kunnen ontzien doordat ze niet aldoor haar toetsenbord hoeft te gebruiken.
De afdeling P&O vond dat bitch eerst maar eens moest gaan kijken bij een collega die er al mee werkt. Bitch was enthousiast en nam meteen contact op met de betreffende collega. Die hield af. Ze had het te druk. Bitch moest na de zomervakantie nog maar eens contact opnemen. Dat viel tegen.
Na de zomervakantie opnieuw geprobeerd. Eerst langdurig geen antwoord. Na de herfstvakantie bericht dat de betreffende collega langdurig ziek thuis zit. Dat schoot niet op.
Eerder al aan P&O gemeld dat bitch graag aan de slag wilde met de software. Ze gingen het regelen. Na de herfstvakantie, toen bleek dat bekijken geen optie was, heeft de directeur van bitch contact op genomen met de ICT-afdeling van het bestuur. Hij wilde dat het met spoed geregeld zou worden. Dat maakte indruk. Niet dus.
Pas in februari 2019 werd bitch benaderd door de ICT-afdeling. Of ze even mochten inbreken op de computer van bitch om de software te installeren. Natuurlijk mocht dat! Binnen een kwartier was het geregeld. Zei ICT. Bitch ging meteen aan de slag, het was een woensdagmiddag. Dat viel alweer tegen. De software kon niet gebruikt worden omdat a) hij niet geregistreerd was en b) er een headset bij moest, die bitch niet had. Mailtje gestuurd aan ICT. Daar kwam nooit een antwoord op. Directeur weer ingeschakeld. Heeft een mailtje gestuurd, maakte geen indruk.
Twee weken geleden was de muts van P&O bij bitch op school. Ze liep vrolijk lachend het lokaal in met de vraag of het gelukt was. Bitch keek haar niet begrijpend aan. Ze bedoelde of ik bij de collega langs was geweest om de software in actie te zien. Wist P&O (PERSONEEL en Organisatie!) dan niet dat de betreffende collega ziek is??? Bitch meldde dat de software inmiddels ter beschikking was, maar dat de ICT-afdeling bleef hangen in de afronding. De reactie van de muts was verrassend: dan koop je zelf toch een headset? Bitch dacht het niet!
Vorige week was er op donderdagochtend ineens een headset geland op het bureau van bitch. De directeur had er zelf maar een aangeschaft en gedeclareerd. Eindelijk kon bitch aan de slag. De licentie was kennelijk in alle stilte geregeld. Wel even gewacht tot de kinderen naar huis waren, maar daarna ging ze los. Sommige collega’s keken verbaasd, maar bitch kon lekker klooien met het programma. Op vrijdagochtend voor schooltijd was bitch alweer aan de slag met haar nieuwe speeltje. En de collega’s hadden het door. Diverse collega’s kwamen binnen om een opmerking te maken over hoe fijn het was of om te vragen of bitch tafeltennisbatjes nodig had om de vliegtuigen binnen te loodsen. Nog niet helemaal gewend aan het systeem gaf bitch heel beleefd antwoord. En alles wat ze zei verscheen in een dicteervenster op het digibord dat al aan stond. Hilariteit alom! Maar inmiddels werkt het en gebruikt bitch het ook. Scheelt echt in de pijn aan de handen.
Bij ICT ligt nog één onbeantwoorde vraag: “Kunnen jullie het ook op mijn laptop installeren?” Bitch werkt af en toe ook thuis aan documenten e.d. En ook bij het bloggen is het fijn om niet te hoeven typen. Het antwoord op die vraag en/of de uitvoering zal wel weer een jaar duren…

Afbeeldingsresultaat voor headset
Een reactie plaatsen »