bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch verkast

Bitch was met bitchgenoot aan het repeteren voor een voorstelling. In huis. Een huis. Waar precies, dat weet bitch niet. Er werd geoefend in een soort van tussenkamertje.
In de achterkamer was een oud-collega/vriendin druk in de weer om de verjaardag van haar moeder te organiseren. Er werd gekookt, gebakken en versierd.
Midden in een mooie volzin van bitch hoorde ze ineens een schreeuw uit die ruimte: “Shit, ik heb geen room gekocht!” In opperste opwinding rende de oud-collega/vriendin door het tussenkamertje naar de voorkamer waar al mensen zaten, in afwachting van de festiviteiten. Paniek alom! Het repeteren lukte daardoor voor geen meter. Bitch gaf het op.
De man van oud-collega/vriendin, we noemen hem oud-collega/vriend, raakte geïrriteerd door het zinloze brullen van zijn partner. Hij zag dat de repetitie van bitch en bitchgenoot uit de hand liep en gebaarde de acteurs mee te komen.
Verderop in de straat had hij nog een pandje. Weliswaar helemaal leeg, maar volgens hem prima geschikt. Met z’n drieën betraden we het pand. Het was aardedonker. Geen lichtknopje te vinden. Er was wel geluid. Achter in het pand werd gegromd. Volgens oud-collega/vriend moesten we dat maar negeren. Je kon het horen, maar hij had nog nooit de bron van het geluid gezien.
Nee, duh! In het donker zie je niks! Bitch aarzelde. Ze is niet zo’n held in het donker en als het donker dan ook nog gromt… Oud-collega/vriend werd ongeduldig. We moesten het er maar mee doen. Hij kon toch moeilijk de verjaardag van zijn schoonmoeder afzeggen.
Zo gauw hij het pand verlaten had, werd het gegrom luider en angstaanjagender. Bitch besloot dat ze dan maar niet ging repeteren. Andere keer weer.
En toen werd bitch wakker. Een droom, zo levendig en ook nog bijna alles onthouden. Raar…

Een reactie plaatsen »

Bitch wandelt

O nee, bitch ging op de fiets, de groep van bitch mocht wandelen. We gingen naar het theater voor de voorstelling “De Vliegende Gek”.
De hele woensdag zijn we ermee bezig geweest. Met de voorbereiding, het wandelen én de voorstelling.
Bij binnenkomst stond voor de kinderen op het digibord dat ze alleen een boek moesten pakken en gaan lezen. Iedere dag vergeten de kinderen wel iets uit het rijtje “pak je tablet, je boek en je mapje.” In dat mapje zitten – als het goed is – een rekenschrift, een dicteeschrift, werkbladen, een potlood en een pen. Toch gebeurt het regelmatig dat een van de onderdelen ontbreekt op de tafels waaraan de leerlingen werken. Tafels zonder laatje, vandaar het mapje met de spullen erin.
Afijn, deze woensdag was een boek voldoende en zaten er ineens vier van de vijftien kinderen met een complete stapel voor hun neus.
Toen iedereen binnen was en de kids braaf een kwartier gelezen had, begon bitch met de voorbereiding van het theaterbezoek.
Dankzij onze thematische lessen, wisten ze wel wie Charles Lindberg was. Er kon dus volop tijd besteed worden aan het schetsen van een beeld van de tijd waarin hij zijn spannende vlucht over de Atlantische Oceaan maakte. Bitch vertelde verhalen, de kids keken naar een filmpje en nog naar een stukje zgn. stomme film. Woorden en begrippen werden besproken en de korte inhoud van de voorstelling werd verteld.
Vlak voor vertrek aten de kinderen hun tienuurtje en bespraken we de regels onderweg en in het theater. Om kwart over tien begon de wandeling. De onderwijsassistent van bitch (helaas alleen op woensdag) liep met de groep mee en ook een moeder die bitch ’s ochtends vroeg had benaderd durfde de wandeling aan. Gelukkig was er van een andere groep nog wel een moeder die wilde meelopen bij het kluppie van bitch. Ze hadden er lekker de vaart in.
Natuurlijk werd er in het tunneltje onder het spoor gegild. Dat hoort zo. Maar een moeder bij een andere groep riep dat de kinderen stil moesten zijn. Gelukkig gaf een collega het goede voorbeeld en werd er volop geschreeuwd!
Bitch reed voorop. Wees af en toe de juiste richting aan, onderzocht een door een moeder voorgestelde sluiproute die dus niet te gebruiken was en zette de weg af als er overgestoken moest worden.
Keurig op tijd maar niet al te vroeg arriveerden de drie groepen bij de theaterzaal. Jas aan de kapstok, nog even een plas (er waren gelukkig veel toiletten) en toen de zaal in. Door jarenlange ervaring is bitch daar tamelijk eigenwijs in geworden. De organisatie wijst een hele rij aan voor de groep, bitch zet ze in groepjes van vijf (één zieke, helaas) op drie rijen neer en gaat daar dan zelf ook zitten. Veel handiger om in te grijpen, waar nodig. Maar het was niet nodig. De kids keken geboeid en lief naar de prachtige voorstelling. Er werd af en toe wel een beetje gekletst, maar niet storend. Eén jongen deed alsof hij sliep. Prima, dan stoorde hij in elk geval niet.
Achteraf groot applaus voor beide acteurs. Het was een mooie, grappige, gevarieerde voorstelling. Bitch was het meest enthousiast over de scène waarin ze het bezoek van Charles Lindberg aan bankier Ben Turpin speelden als een stomme film. Goed licht, goede bewegingen. Heel knap.
En toen weer terug. Eerst natuurlijk nog een rondje toilet en toen weer aan de wandel. Tegen de harde wind in, maar vreemd genoeg ging het sneller dan de heenweg. Bitch had vooraf nog snel een berichtje aan de ouders van de drie groepen gestuurd, dat het misschien iets later werd en dat ze maar even binnen moesten wachten. Maar dat bleek niet nodig.
Twee minuten voor half één gingen we de school weer in. Bitch parkeerde de fiets, trok haar handschoenen uit en stuurde vervolgens de klas naar huis. Prima ochtend! Enige minpuntje: de handschoenen van bitch zijn verdwenen. Waarschijnlijk meegenomen door één van de kinderen in de veronderstelling dat ze van hem/haar waren. Hoe vaak deze schatjes niet elkaars gymspullen, spijkerbroek, schoenen aan hebben! Niet te tellen.

“De Vliegende Gek”- gespeeld door TG Unieke Zaken
Een reactie plaatsen »