bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch op vakantie – deel 5

Bij de padroni

Na een heerlijk week (6 nachten) in Cavaion Veronese was het tijd om verder te reizen. Volgende bestemming was Montecalvo Versiggia, waar wij ons een week lang gaan onderdompelen in de goede zorgen van de padroni.
Het was maar een korte trip met vooral rustige snelwegen, dus we waren er rond het middaguur al. Het weerzien was weer hartverscheurend! De krat met heimweevoer werd in dank aanvaard, de thee onmiddellijk naar boven gebracht want daar was dringend behoefte aan. Even de tassen uitgepakt en het luieren kon beginnen. Dat wil zeggen, we moesten natuurlijk eerst het bouwterrein voor het nieuwe huis bewonderen en daar een biertje op drinken bij de bar ‘om de hoek’, Dat hebben we natuurlijk met plezier gedaan.
Het welkomstdiner (traditie!) vond plaats in Calvignano bij de Antica Osteria (geen traditie!). Heerlijk gegeten! Lekker wijntje bij. Dat is eigenlijk het hoofdbestanddeel van ons verblijf bij de padroni, lekker eten en wijn drinken.
Voor de tweede dag stond ook al een etentje gepland. Bij Milagro, het restaurant waar Antonica de scepter zwaait. Het hoeft geen betoog dat het eten heerlijk was! De wijn had Roberto zelf meegenomen, want wat ze bij Milagro schenken staat hem niet aan. Om hem te verrassen hadden wij een fles Amarone (de dure!) meegenomen. Hij roept altijd dat dat de lekkerste wijn is. Het was niet de bedoeling om de fles tijdens het diner al op te maken, maar dat gebeurde dus wel. Nou ja, we offerden ons wel op.
Behalve de padroni zat ook een excollegavriend van de schrijfpadrone aan tafel. Gezellige man, die prima in het gezelschap paste. Eenmaal thuis na het diner besloot bitch meteen maar naar bed te gaan. Beetje moe. Maar dat niet alleen. Tien minuten later bevond het gehele diner, inclusief de dure wijn, zich in, maar vooral rondom het toilet. Jammer…
Er stond voor zondag een wijnproeverij (traditie!) op de planning bij een cantina waar wij niet eerder geweest waren: Bertè e Cordini. In Broni. Op het afgesproken tijdstip stonden we met z’n vieren (schrijfpadrone, excollegavriend, bitchgenoot en bitch) voor de poort van het wijnbedrijf. De gesloten poort. Op bellen en kloppen werd niet gereageerd. Een telefoontje leverde ook niets op. De tent was en bleef dicht. Op een terrasje in het centrum dan maar een biertje genuttigd en daarna terug naar de villa. De reserveerpadrone ontdekte dat de wijnproeverij op maandag gepland was en niet op zondag.
Dus togen we op maandag weer richting Broni en deze keer kwam het helemaal goed! Het begon met een vriendelijke ontvangst, een omaatje dat ook dacht dat we voor zondag gereserveerd hadden en een rondleiding door het bedrijf. Lekkere wijntjes geproefd, de lekkerste ook gekocht (spumante, cruase, een witte en nog iets) en in vrolijke stemming weer terug naar de villa. Konden we weer afvinken van de todolijst.
Op maandagochtend met de kookpadrone boodschappen gedaan bij de Esselunga, een heerlijk grote supermarkt waar je altijd veel meer meeneemt dan je nodig hebt.
De dagen daarna lekker boekjes gelezen op het panoramaterras, genoten van het heerlijks dat de kookpadrone op tafel zet en (o ja) wijn gedronken.
Op woensdag een toeristische bezoek gebracht aan Piacenza, vooraf gegaan door een uitgebreide discussie of we daar in 2007 tijdens het kerstverblijf nou wel of niet waren geweest. Bitch in elk geval niet. Die lag te weken in bad, denkend dat de mannen (inclusief bitchkind) op dat moment naar Milaan waren. Schrijfpadrone wist zeker van wel en overtuigde bitch na lang zoeken met een foto uit 2007. Nog maar een keer, dus. Het was wat twijfelachtig weer. En er was markt. Nou ja, tegen dat wij aan wandelen toe waren – eerst koffie! – werd de markt alweer opgeruimd. We hebben gezellig wat rondgewandeld door de winkelstraten. Het was uitverkoop, maar veel winkels waren gewoon dicht vanwege de vakantie. Een postzegel van de Poste Italiane gekocht zodat ook bitchkind een kaartje kon krijgen. Ook de mooie kerken waren dicht. Er kon dus niet gekeken, gebeden of zelfs maar geschuild worden voor de regen. Onder een arcade langs een pleintje geluncht met Poke Bowls. Erg lekker! Daarna weer terug naar de villa. beetje zwemmen, beetje zonnen en verder niks.
In de avond bleek er dringende behoefte te zijn aan een slaapmutsje. De grappa was op. Bitchgenoot heeft zijn fles passito opgeofferd. Aan het einde van de avond was hij leeg. Met z’n drieën…
Donderdagmiddag met de padroni naar Stradella gereden voor een ijsje van Sibille (traditie!) en aansluitend een biertje op een terrasje aan hetzelfde plein. Daaraan voorafgaand nog geld gepind, wat simpeler klonk dan het was. Er was een ATM bij de bank van Piacenza, die de padroni inmiddels maar al te goed kennen. De directeur van die bank zat ook een biertje te drinken op een terrasje. Van de mededeling dat zijn ATM het niet deed (drie verschillende pasjes geprobeerd) was hij niet onder de indruk. Overgestoken naar de andere kant van het plein alwaar een andere ATM van een andere bank. Hier lukte het pinnen wel, zij het dat het scherm nauwelijks leesbaar was door het invallende zonlicht. Maar goed, de gespierde lijven van de padroni hielden het scherm in de schaduw en het geld kwam keurig uit het apparaat.
Op vrijdag alweer tijd voor het laatste avondmaal (óók traditie!), dat we gegeten hebben bij Le Robinie. Ook daar geheel naar verwachting heerlijk gegeten, gedronken en vooral veel gekletst. Op zaterdagochtend weer op pad. Nu richting huis, zonder reserveringen, zonder haast. Maar daarover later meer!

Een reactie plaatsen »

Bitch op vakantie – deel 4

Cavaion Veronese

Hoe kwamen wij terecht in Cavaion Veronese? We hadden dit dorp nabij het Gardameer in 2020 al op het oog. Er was daar een taalcursus en een hotel geboekt, maar door corona durfden we dat niet aan. Dus geannuleerd en alleen in Italië geweest voor een bezoek aan de mannen.
Dit jaar was er wel behoefte aan vakantie, maar niet aan een taalcursus. Hotel Romantic was door bitch vorig jaar aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Een bitchvriendelijk hotel heeft een lift, een eenvoudig toegankelijk zwembad en meer van dat soort vereisten in het kader van de reuma. Het hotel kreeg vorig jaar de goedkeuring van bitch en de keuze voor dit jaar was dus eenvoudig: Hotel Romantic.
Vanaf Luzern was het niet erg ver rijden (duurde wel lang door de Gotthardtunnel) en we arriveerden dan ook precies om 17:00 uur zoals we de balinees beloofd hadden toen hij ons belde om te informeren naar de aankomsttijd.
Het hotel voldeed aan alle verwachtingen. De kamer was ruim, voorzien van airco, en het bed was prima. Na de eerste nacht probeerde de balinees ons te laten verhuizen naar een andere kamer. Bitch begreep niet zo goed waarom. Ja, er was een balkon, maar de kamer zelf was kleiner. Er werd dus niet verhuisd.
Toen we daar eenmaal aan toe waren bleek het zwembad ook precies te zijn waaraan bitch behoefte had. Daarbij was er een restaurant, La Magnolia, waar je prima kon eten en dat hebben we een aantal keer gedaan.

Wat hebben we daar uitgevoerd?

Wijnproeven natuurlijk!
Enkele jaren geleden waren we al op zoek geweest naar het wijnbedrijf van Stefano Accordini, maar het niet gevonden. Via een Nederlandse importeur hadden we kennis gemaakt met hun heerlijke Amarone en Ripasso. Wij vermoedden dat deze wijn bij aanschaf in Italië wel eens goedkoper zou kunnen zijn dan bij de importeur. Vol goede moed gingen we op pad en zowaar in één keer vonden we het wijnbedrijf. Het was nog in de ochtend maar dat weerhield ons er niet van om een aantal wijnen te proeven. We waren er snel uit: Amarone (1 doos, want best nog duur; goedkoper dan in NL.), Ripasso (2 dozen) en 1 fles Passito Amandorlato, een soort van port. Voor de bitchgenoot, want bitch vindt het niet lekker. Na het verlaten van Stefano (die overigens Paolo heette) hebben we nog wat rondgereden in het prachtige landschap.


Wandelen!
Nou ja, dat hebben we geprobeerd, maar in Cavaion was teveel hoogteverschil. Na een eerste poging op de eerste dag bleef het wandelen daar beperkt tot naar een ander restaurant dan dat van het hotel. En terug. Al wandelend hebben we nog gezocht naar de taalschool, maar die niet gevonden.


Stadjes bezocht!
Om te beginnen Garda. In een nog verder verleden dan de zoektocht naar de wijnboer, waren we daar geweest met de pianist en zijn vrouw en hun gezin. Op een marktdag. Toen wij er dit jaar waren, was er geen markt en dat zorgde ervoor dat we lekker konden rondwandelen, koffiedrinken aan het meer, beetje shoppen en meer van die vakantiedingen. En gewoon parkeren in het centrum. Heel fijn. Daar, aan de oever van het meer, lukte het wandelen beter. Aan de rand van het dorpje lag een leuk kerkje, dus dat moest even bewonderd worden. Ook de lunch vond plaats vlakbij het meer. Bediend door een wat vreemde ober, die in zichzelf praatte. Het eten werd aangedragen vanuit een restaurant dat zeker 100 meter verderop lag. Het was lekker en nog redelijk warm: lasagne en pasta met schelpjes voor bitchgenoot.
Verona was niet ver van Cavaion dus dat vereerden we met een bezoekje. Het regende toen we de P eenmaal gevonden hadden, dus in de auto gewacht tot het iets minder regende. De P was redelijk dicht bij het centrum. We volgden de bordjes dus maar. Snel nog even een cafétje in voor koffie toen het opnieuw begon te regenen. De meute volgend kwamen we bij de beroemde arena waar opera’s worden opgevoerd. Je kon er – tegen betaling – ook in, maar de rij voor de ticketshop maakte dat we daar niet voor kozen. Er langs wandelen was ook al heel leuk. Verder door grote winkelstraten voorzien van een marmeren plaveisel, iets wat met regen niet zo’n goede keuze is. Glibberig! Op het Piazza dell’Erbe nog meer koffie gedronken en toen de markt over, die echt helemaal voor de toeristen was. Veel souvenirs. Veel mensen. Mondkapje op! Via weer een andere winkelstraat naar het balkon van Giulia. Die van Romeo. Helemaal niks authentieks aan, later aangebouwd om het verhaal te laten kloppen met de Shakespeare-versie. Ook hier een lange, lange rij! Daar zijn we langs gelopen. In het voorbijgaan een blik geworpen door de poort en min of meer op het balkon en dóór! Op een heel rustig pleintje op een terras in de zon een lunch genuttigd en toen weer naar de auto. Het was mooi geweest! Genoeg gelopen!
We reden ook naar Malcesine, wat noordelijker aan het meer geleden. Vanuit dat dorp gaat een funivia, tandradbaan, naar de Monte Baldo. Het leek bitch wel leuk om die eens te proberen. Het was druk in Malcesine, de parkeergarages waren bijna vol, maar gelukkig was er voor de Olle Griese nog wel een plekje. Een invalidenplekje, bleek later. Vooruit dan maar. Bij de ingang naar de funivia stond een lange rij. Een heeeeele lange rij. Een bord kondigde aan dat je online kaartjes moest bestellen. App gedownload, gezocht naar een tijdslot. Er zou pas om 16.00 uur plek zijn. We waren er voor 12 uur. Schouders opgehaald en afgezien van de stoutmoedige berg. In plaats daarvan opnieuw lekker rondgewandeld in een leuk stadje, waar het zó druk was dat we ons gemondkapt tussen het volk door bewogen. Klein dingetje: vanaf de P gingen alle straatjes omlaag, richting meer. Dus eenmaal uitgewandeld en klaar met rondkijken gingen alle straatjes weer omhoog. Het lukte. Bitchgenoot deed het laatste klimmetje solo en bitch wachtte bij de farmacia tot ze opgehaald werd. De weg langs het meer was op de heenweg behoorlijk druk dus voor de terugweg reden we landinwaarts richting snelweg. Was niet sneller, maar het reed tenminste. Leuk avontuur: voor een bevriende oudere dame hadden we in Verona een kaartje aangeschaft, maar een postzegel was niet gelukt. In Malcesine dachten we weer aan de kaart en bij een winkeltje kochten we nóg een kaart en twee zegels. De verkoper drukte ons op het hart om de kaart wél in de juist (gele) bus van GPS-post te gooien. De zegels waren niet voor de Poste Italiane. Kaart voor de oudere vrouw geschreven en in de gele bus naast de winkel gegooid. Vervolgens de wikkel waarin de zegels zaten nog eens goed bekeken. GPS? Nooit van gehoord! De link naar een website werkte niet en via Google werden we ook niet veel wijzer. Besloten om de tweede kaart, die naar het bitchkind mocht, maar via de officiële post te verzenden. De rode brievenbus. Nog niet gehoord of de kaarten gearriveerd zijn…

Lekker eten!
Dat is in elk geval prima gelukt. Zonder rijen. Omdat alle plekken waar we gegeten hebben dicht bij het Gardameer liggen, boden ze allemaal Fritto misto aan, gefrituurde vis. Zeevis! Tóch gegeten omdat het zo lekker is.


Zwemmen!
Zoals gezegd, ook het zwembad was goedgekeurd door bitch. Er was zelfs een whatsappnummer waarmee je een bestelling bij de bar kon plaatsen. Geweldig! Deze service hebben we een week later ook geopperd bij de grasmaaipadrone. Even later stond hij met twee biertjes bij onze zonnebedjes!

Een reactie plaatsen »

Bitch op vakantie – deel 3

Luzern

Bitchgenoot kwam dus met het plan om een korte stop te maken in Luzern. Elk jaar rijden we daar in hoog tempo langs (of beter gezegd onderdoor) en het leek hem wel leuk om er nu eens rond te kijken. Tijdens de vaak genoemde fietstocht met de broeder was hij daar ook geweest, maar hij wist er niet veel meer van. Dus het werd nu Luzern.

Thuis hadden we al voor twee nachten gereserveerd in het Ibis Hotel in Kriens vlak bij de stad. Aan de hand van het adres, Industriestrasse, verwachtten we een troosteloos industrieterrein, maar dat viel mee. Wel een industrieterrein, niet troosteloos.
We arriveerden vrij laat, rond 10:00 uur ’s avonds, maar konden gelukkig tegenover het hotel nog in een restaurant terecht voor een pizzaatje. En een biertje uiteraard.
Het hotel gaf ons gratis kaartjes voor het openbaar vervoer en daar hebben we de volgende dag enthousiast gebruik van gemaakt. Vlakbij het hotel was een station en de Stadsbaan bracht ons binnen een kwartier naar het hart van Luzern. De stad maakte indruk.
Direct buiten het station zagen we al de oude houten brug, overdekt, ooit afgebrand, maar weer keurig herbouwd. Via die brug liepen we naar de oude stad, waar we eerst maar eens een kopje koffie namen. Niet dat we daar nou zo hard aan toe waren, maar bitch moest plassen. Altijd een goede reden voor koffie.
We maakten een wandeling door de gezellige straatjes, zagen een bruidspaar en veel oude muurschilderingen. Ondanks alle leuke winkeltjes helemaal niks gekocht. Na een poosje waren de bitchbenen op en lasten we een pauze in aan het meer. Een prachtig uitzicht! Veel boten, een paar zwanen en veel mensen om te bekijken.
Wat ons als Hollanders meteen opviel, waren de overal aanwezige zandzakken. Kennelijk had ook hier overstroming gedreigd, maar het leek erop dat het allemaal net goed gegaan was.
Aan het eind van de ochtend stapten we weer in de trein en reden het station bij het hotel voorbij om een bezoek te brengen aan de Pilatusberg. De OV-kaartjes van het hotel gaven ook recht op korting bij de tandradbaan naar boven. Wel 10%. Bleef er toch nog een enorm bedrag over, maar we hadden er zin in dus het moest maar. Omdat we nog even moesten wachten voor we aan de beurt waren, hebben we een eenvoudige lunch tot ons genomen. Om 13:45 uur sloten we aan bij de lange rij toeristen die allemaal de berg op wilden. Met mondkapje en gegelde handen gingen we op weg naar boven. Er waren wel vijf of zes korte treintjes die omhoog gingen en evenzovele die naar beneden kwamen. Het stijgingspercentage was 45-48%. Lekker steil! Het uitzicht was adembenemend.
Eenmaal boven hebben we rondgewandeld onder andere door tunnels en grotachtige routes. Grappig was dat de ene kant van de berg in de wolken lag en nauwelijks uitzicht bood terwijl de andere kant lag te stoven in de zon. De terrassen waren aan de zonzijde dus daar zijn we ook maar weer even neergestreken. Er was nog veel meer uitzicht, nu ook aan de kant van de wolken, dat hebben we ook nog even bewonderd. Daarna met de tandradbaan weer naar beneden.
In het wagentje van bitch en bitchgenoot bevond zich een flinke groep mensen met een niet-westerse achtergrond. Zij waren nogal luidruchtig en droegen geen mondkapje. Toen kon bitch even laten zien hoe assertief ze is. Met luide stem verzocht zij de mede-passagiers het mondkapje te dragen, voorzien van de op de pabo geleerde ik-boodschap. “Voor mijn veiligheid.”
Even later dacht bitch dat ze eindelijk stil waren, maar de oren van bitch bleken door de snelle daling dicht te zitten. Even laten ploppen en toen was de herrie er weer. Bij het station halverwege werden er nog vijf mensen bijgepropt op de bankjes waar bitch zat. Beetje vol! We genoten weer van het prachtige uitzicht en kwamen veilig beneden. Met de trein weer terug naar het hotel en ’s avonds gegeten in een ander restaurant dat ook in de buurt lag. Dat was Luzern!

Een reactie plaatsen »

Bitch op vakantie – deel 2

Onderweg

Er was natuurlijk voldoende tijd om de vakantie goed voor te bereiden en dat hadden we dan ook gedaan. Het leek bitchgenoot een goed idee om de eerste stop in Luzern te plannen (hij zei in eerste instantie ‘Zürich’ maar bleek dus Luzern te bedoelen). Een goed plan! Alleen viel de uitvoering van dat plan wat tegen.

We hebben een min of meer vaste route richting Italië en die voert via Venlo over de A61. Nou hadden we in de weken voorafgaand aan de vakantie heus wel gezien dat er in Zuid-Limburg, Duitsland en België overstromingen waren geweest. In Duitsland was zelfs een snelweg ondergelopen. Pas in Duitsland zelf kwamen we er achter dat het om de A61 ging. Dat betekende omrijden, niet alleen voor ons maar voor iedereen die van plan was over de A61 te gaan.
De route via Keulen was meer dan vol en er waren heel veel Baustellen. Het was aan één stuk door langzaam rijden of stilstaan. Er was niet echt een tijdstip waarop we in Luzern wilden aankomen, maar 10:00 uur ’s avonds was in elk geval niet wat we in gedachten hadden. Gelukkig hadden we vooraf gereserveerd en was de kamer gewoon beschikbaar.
Na twee nachten reisden we verder naar Cavaion Veronese bij het Gardameer. Er was wel wat file voor de Gotthardtunnel, maar eigenlijk viel het best mee. En het was niet warm, we hebben tegenwoordig airco en het duurde niet veel langer dan een uur. Er werd ook gewaarschuwd voor een file bij de grens met Italië. Daar hadden we geen zin in. We verlieten de snelweg om een broodje te gaan eten en besloten de sluiproute via Varese te nemen. We zijn al vaker bij Ponte Tresa de grens overgegaan en daar staat nooit file. Heel soepel reden we Italië in en de snelweg naar Milaan op.
Onderweg belde het hotel. Ze wilden graag weten hoe laat we dachten te arriveren. Bitch schatte dat het nog een uur zou duren en dat bleek precies te kloppen. Rond 17:00 uur arriveerden we bij het hotel.
Er was wel iets mis met de auto. Onderweg dacht bitchgenoot dat hij in zijn teen gebeten werd, maar het was heet water dat op zijn voeten druppelde. Ook aan de kant van bitch werd de vloermat nat. Na lang nadenken stelden we vast dat de airco lekte in de auto. Die hebben we daarna niet zoveel meer gebruikt. Bij thuiskomst maar eens langs de garage.
We verlieten Hotel Romantic na zes nachten en namen de snelweg naar de Padroni. Heerlijk rustig. Het was maar iets meer dan 300 km en we waren om 12:30 uur al ter plekke.
Na acht nachten was ook daar de koek op. Ondertussen hadden we wel besloten dat we niet meer zo’n idioot lang stuk zouden rijden als op de heenweg. Dat wil zeggen, dat had bitchgenoot besloten. Terecht, want hij had de hele heenweg gereden. We vertrokken even over 10:00 uur. De plek van de aanrijding van vorig jaar waren we al gepasseerd voor we er erg in hadden.
Ook nu weer de route via Varese gekozen en ook nu weer soepeltjes over de grens. Omdat er alweer veel file voor de Gotthardtunnel stond, kozen we voor de Bernardino. Dat bleek de verkeerde keuze te zijn. Het weer was slecht, weinig zicht, ruimschoots voor de tunnel vonden we een file die echt stil stond. Een aardige Zwitser kwam door de regen naar onze auto toegelopen om te vertellen dat er een auto met pech in de tunnel stond. Het zou wel anderhalf uur kunnen gaan duren. Met geen uitzicht vanwege wolken en regen was dat een hele tijd. Gelukkig duurde het iets minder lang en uiteindelijk konden we de tunnel door.
We kwamen terecht in hotel Piz Tambo in Splügen. We moesten er even naar zoeken maar eenmaal gevonden bleek het een schattig, kneuterig hotelletje te zijn. Ook daar nog steeds regen tussen besloten een nacht te blijven en dan weer verder te gaan.
Zonder al te veel oponthoud reden we richting Freiburg (bitch heeft zowaar ook een stuk gereden!) waar we in het nabijgelegen Gottertal een heerlijk hotel vonden, Hotel Zum Kreuz. Daar was het weer goed en zijn we twee nachten gebleven. De laatste stop was in het Intercity Hotel in Bonn. Dit hotel lag naast het station. We vreesden dat we veel last van de treinen zouden hebben, maar de ramen waren goed geïsoleerd. Én… de volgende dag werd er gestaakt door de machinisten, dus nauwelijks treinen. Dat viel mee. Een nachtje daar geslapen en toen naar huis.

Wordt vervolgd.

Aussenansicht Hotel IBIS Kriens - Picture of ibis Luzern Kriens -  Tripadvisor
Hotel Ibis Kriens – Luzern
Hotel Romantic: faciliteiten en beoordelingen 2021 | Expedia.nl
Hotel Romantic – Cavaion Veronese
Villa I Due Padroni - Appartement Cantinetta, Montecalvo Versiggia –  Bijgewerkte prijzen 2021
Villa I Due Padroni – Montecalvo Versiggia
Hotel Piz Tambo, Splügen – Bijgewerkte prijzen 2021
Hotel Piz Tambo – Splügen
3*S Landidyll Hotel zum Kreuz im Glottertal - Landidyll Hotel Zum Kreuz
Hotel Zum Kreuz – Gottertal
Hotel Bonn: uw Business-Hotel IntercityHotel Bonn online boeken
Intercityhotel – Bonn
Een reactie plaatsen »

Bitch op vakantie – deel 1

Vaccinatiestress

De schoolvakantie is begonnen en er zijn plannen gemaakt voor de vakantie. Met de coronabesmettingen gaat het in Nederland niet zo goed; Nederland kleurt rood op de internationale kaart. Om te kunnen reizen moet men in het bezit zijn van een vaccinatiebewijs, een negatieve test of een bewijs dat onlangs een corona besmettingdoorstaan is. No problem! Bitch heeft, op het moment van vertrek, twee injecties in de arm zitten.
Met een handige app kun je aan wie dat maar wil – in binnen- en buitenland – laten zien dat je volledig gevaccineerd bent.
Bitch heeft de app gedownload en natuurlijk meteen gekeken wat de stand van zaken was. WAT???? Slechts één vaccinatie is in de app geregistreerd. Bij de tweede prik werd aangegeven dat deze vanaf 21 juli geregistreerd zou zijn. Mooi niet!
Huisarts gebeld. Op vakantie. Invaller gebeld. Zegt geen toegang te hebben tot het medisch dossier van bitch. Verwijst bitch naar een collega die wel toegang zou hebben tot het dossier. Dat klopt. Er wordt gekeken in het dossier. Tweede prik niet vermeld. Paniek!
Eerst maar eens naar de ANWB. Voor routekaarten, maar ook voor advies. Het advies luidt: koop een inentingsboekje en laat de vaccinaties daarin registreren. Boekje gekocht. Naar de GGD. Kunnen helaas niet registreren want hebben de prik niet gezet. Paniek! Naar de invalarts. Kunnen de prik niet registreren want geen toegang tot het medisch dossier. Gebeld met de collega-arts die wel toegang heeft. Assistente heeft het druk. Wil wel registreren (hoera!) maar heeft daar die middag geen tijd voor.
De volgende ochtend naar de assistente van de collega-arts. Vaccinaties geregistreerd! Voor de zekerheid ook maar het internationale reisformulier ingevuld waarnaar op de site van het RIVM verwezen werd. Bevestiging in de mail; voor de zekerheid (alweer!) toch maar even uitgeprint.
Hè, hè! We kunnen op vakantie. Weliswaar met enige twijfel over de geldigheid van het vaccinatieboekje, maar tóch op pad gegaan.
Binnenkort meer over de vakantie van bitch.

Waarom nu pas? Omdat de stekker van de laptop van bitch niet past in buitenlandse stopcontacten. Dat wist ze wel, maar ze was het vergeten. Bij de padroni lagen wel verloopstekkers maar toen had bitch geen zin meer.

Stekker en stopcontact in Frankrijk | Frankrijk als Vakantieland
Te dikke pootjes! Net als bitch!
Een reactie plaatsen »