bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch op vakantie – deel 4

op 23/08/2021

Cavaion Veronese

Hoe kwamen wij terecht in Cavaion Veronese? We hadden dit dorp nabij het Gardameer in 2020 al op het oog. Er was daar een taalcursus en een hotel geboekt, maar door corona durfden we dat niet aan. Dus geannuleerd en alleen in Italië geweest voor een bezoek aan de mannen.
Dit jaar was er wel behoefte aan vakantie, maar niet aan een taalcursus. Hotel Romantic was door bitch vorig jaar aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Een bitchvriendelijk hotel heeft een lift, een eenvoudig toegankelijk zwembad en meer van dat soort vereisten in het kader van de reuma. Het hotel kreeg vorig jaar de goedkeuring van bitch en de keuze voor dit jaar was dus eenvoudig: Hotel Romantic.
Vanaf Luzern was het niet erg ver rijden (duurde wel lang door de Gotthardtunnel) en we arriveerden dan ook precies om 17:00 uur zoals we de balinees beloofd hadden toen hij ons belde om te informeren naar de aankomsttijd.
Het hotel voldeed aan alle verwachtingen. De kamer was ruim, voorzien van airco, en het bed was prima. Na de eerste nacht probeerde de balinees ons te laten verhuizen naar een andere kamer. Bitch begreep niet zo goed waarom. Ja, er was een balkon, maar de kamer zelf was kleiner. Er werd dus niet verhuisd.
Toen we daar eenmaal aan toe waren bleek het zwembad ook precies te zijn waaraan bitch behoefte had. Daarbij was er een restaurant, La Magnolia, waar je prima kon eten en dat hebben we een aantal keer gedaan.

Wat hebben we daar uitgevoerd?

Wijnproeven natuurlijk!
Enkele jaren geleden waren we al op zoek geweest naar het wijnbedrijf van Stefano Accordini, maar het niet gevonden. Via een Nederlandse importeur hadden we kennis gemaakt met hun heerlijke Amarone en Ripasso. Wij vermoedden dat deze wijn bij aanschaf in Italië wel eens goedkoper zou kunnen zijn dan bij de importeur. Vol goede moed gingen we op pad en zowaar in één keer vonden we het wijnbedrijf. Het was nog in de ochtend maar dat weerhield ons er niet van om een aantal wijnen te proeven. We waren er snel uit: Amarone (1 doos, want best nog duur; goedkoper dan in NL.), Ripasso (2 dozen) en 1 fles Passito Amandorlato, een soort van port. Voor de bitchgenoot, want bitch vindt het niet lekker. Na het verlaten van Stefano (die overigens Paolo heette) hebben we nog wat rondgereden in het prachtige landschap.


Wandelen!
Nou ja, dat hebben we geprobeerd, maar in Cavaion was teveel hoogteverschil. Na een eerste poging op de eerste dag bleef het wandelen daar beperkt tot naar een ander restaurant dan dat van het hotel. En terug. Al wandelend hebben we nog gezocht naar de taalschool, maar die niet gevonden.


Stadjes bezocht!
Om te beginnen Garda. In een nog verder verleden dan de zoektocht naar de wijnboer, waren we daar geweest met de pianist en zijn vrouw en hun gezin. Op een marktdag. Toen wij er dit jaar waren, was er geen markt en dat zorgde ervoor dat we lekker konden rondwandelen, koffiedrinken aan het meer, beetje shoppen en meer van die vakantiedingen. En gewoon parkeren in het centrum. Heel fijn. Daar, aan de oever van het meer, lukte het wandelen beter. Aan de rand van het dorpje lag een leuk kerkje, dus dat moest even bewonderd worden. Ook de lunch vond plaats vlakbij het meer. Bediend door een wat vreemde ober, die in zichzelf praatte. Het eten werd aangedragen vanuit een restaurant dat zeker 100 meter verderop lag. Het was lekker en nog redelijk warm: lasagne en pasta met schelpjes voor bitchgenoot.
Verona was niet ver van Cavaion dus dat vereerden we met een bezoekje. Het regende toen we de P eenmaal gevonden hadden, dus in de auto gewacht tot het iets minder regende. De P was redelijk dicht bij het centrum. We volgden de bordjes dus maar. Snel nog even een cafétje in voor koffie toen het opnieuw begon te regenen. De meute volgend kwamen we bij de beroemde arena waar opera’s worden opgevoerd. Je kon er – tegen betaling – ook in, maar de rij voor de ticketshop maakte dat we daar niet voor kozen. Er langs wandelen was ook al heel leuk. Verder door grote winkelstraten voorzien van een marmeren plaveisel, iets wat met regen niet zo’n goede keuze is. Glibberig! Op het Piazza dell’Erbe nog meer koffie gedronken en toen de markt over, die echt helemaal voor de toeristen was. Veel souvenirs. Veel mensen. Mondkapje op! Via weer een andere winkelstraat naar het balkon van Giulia. Die van Romeo. Helemaal niks authentieks aan, later aangebouwd om het verhaal te laten kloppen met de Shakespeare-versie. Ook hier een lange, lange rij! Daar zijn we langs gelopen. In het voorbijgaan een blik geworpen door de poort en min of meer op het balkon en dóór! Op een heel rustig pleintje op een terras in de zon een lunch genuttigd en toen weer naar de auto. Het was mooi geweest! Genoeg gelopen!
We reden ook naar Malcesine, wat noordelijker aan het meer geleden. Vanuit dat dorp gaat een funivia, tandradbaan, naar de Monte Baldo. Het leek bitch wel leuk om die eens te proberen. Het was druk in Malcesine, de parkeergarages waren bijna vol, maar gelukkig was er voor de Olle Griese nog wel een plekje. Een invalidenplekje, bleek later. Vooruit dan maar. Bij de ingang naar de funivia stond een lange rij. Een heeeeele lange rij. Een bord kondigde aan dat je online kaartjes moest bestellen. App gedownload, gezocht naar een tijdslot. Er zou pas om 16.00 uur plek zijn. We waren er voor 12 uur. Schouders opgehaald en afgezien van de stoutmoedige berg. In plaats daarvan opnieuw lekker rondgewandeld in een leuk stadje, waar het zó druk was dat we ons gemondkapt tussen het volk door bewogen. Klein dingetje: vanaf de P gingen alle straatjes omlaag, richting meer. Dus eenmaal uitgewandeld en klaar met rondkijken gingen alle straatjes weer omhoog. Het lukte. Bitchgenoot deed het laatste klimmetje solo en bitch wachtte bij de farmacia tot ze opgehaald werd. De weg langs het meer was op de heenweg behoorlijk druk dus voor de terugweg reden we landinwaarts richting snelweg. Was niet sneller, maar het reed tenminste. Leuk avontuur: voor een bevriende oudere dame hadden we in Verona een kaartje aangeschaft, maar een postzegel was niet gelukt. In Malcesine dachten we weer aan de kaart en bij een winkeltje kochten we nóg een kaart en twee zegels. De verkoper drukte ons op het hart om de kaart wél in de juist (gele) bus van GPS-post te gooien. De zegels waren niet voor de Poste Italiane. Kaart voor de oudere vrouw geschreven en in de gele bus naast de winkel gegooid. Vervolgens de wikkel waarin de zegels zaten nog eens goed bekeken. GPS? Nooit van gehoord! De link naar een website werkte niet en via Google werden we ook niet veel wijzer. Besloten om de tweede kaart, die naar het bitchkind mocht, maar via de officiële post te verzenden. De rode brievenbus. Nog niet gehoord of de kaarten gearriveerd zijn…

Lekker eten!
Dat is in elk geval prima gelukt. Zonder rijen. Omdat alle plekken waar we gegeten hebben dicht bij het Gardameer liggen, boden ze allemaal Fritto misto aan, gefrituurde vis. Zeevis! Tóch gegeten omdat het zo lekker is.


Zwemmen!
Zoals gezegd, ook het zwembad was goedgekeurd door bitch. Er was zelfs een whatsappnummer waarmee je een bestelling bij de bar kon plaatsen. Geweldig! Deze service hebben we een week later ook geopperd bij de grasmaaipadrone. Even later stond hij met twee biertjes bij onze zonnebedjes!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: