bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch wordt geprikt

Gelukkig is bitch niet bang voor naalden. De afgelopen periode moest zij diverse keren geprikt worden. De redenen daartoe waren divers. Twee weken terug werd er in het plaatselijke ziekenhuis bloed geprikt omdat bitch vorige week naar de reumatoloog moest. Met deze specialist werd opnieuw gesproken over andere medicatie en daarvoor was het noodzakelijk dat er opnieuw bloed geprikt werd om te checken of bitch deze medicatie wel mag gebruiken. Dus toog zij afgelopen vrijdag naar Amsterdam om geprikt te worden. Dit hoefde niet per se in Amsterdam, maar voor de aanvullende thoraxfoto en een andere prik moest dat wel. In het verleden lukte het de prikker in Amsterdam vaak niet om in één keer raak te prikken. Deze keer ging het probleemloos!
De andere prik was een Mantouxtest. Mocht bitch onverhoopt lijden aan tbc dan kunnen de biologicals ook niet gebruikt worden. Na drie of vier dagen mocht de huisarts controleren of de plek van de prik was opgekomen. Fijn dat het bij de huisarts mocht, dan hoefde bitch niet weer naar Amsterdam. De huisarts bleek op vakantie te zijn, dus belde bitch de invaller, die – heel relaxt – huist in het medisch centrum naast de woning van bitch. Helaas, ook deze medicus genoot van een welverdiende (?) vakantie. Zijn invaller gebeld, maar die had het door twee afwezige collega’s zo druk dat het bitch niet lukte om telefonisch door te dringen tot de assistente. Bitch had al besloten om dan toch maar naar Amsterdam te gaan, maar bedacht zich ineens dat er op dinsdag in het plaatselijke ziekenhuis ook een reumaverpleegkundige zit. Even gebeld, afspraak gemaakt en de Mantouxtest laten evalueren. Niets aan het handje. Fijn voor het werk ook dat bitch geen tbc heeft.
Volgende week bezoekt bitch haar diabetesverpleegkundige en – je raadt het al – ook daarvoor moet bloed geprikt worden. Dus deze morgen begon voor bitch met een nuchter bezoek aan de vampier. Zij had wat moeite met het lokaliseren van de juiste ader en zat vrolijk in de rondte te draaien met haar spuitje. Dat wordt weer een blauwe plek! Maar alles went. Bitch wordt altijd blauw of ze nou geprikt wordt of van haar fiets valt. Want dat deed ze vrijdag ook maar weer eens. De titel zou dus eigenlijk “blauwe bitch” moeten zijn…

Mantouxtest en markeerstippen
Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch jubileert

Het leven zit vol verrassingen. In februari 2017 kwam er onverwacht bericht van de werkgever van bitch met de mededeling dat zij 25 jaar in dienst was. Diverse keren nagerekend en het kon gewoon niet kloppen. Diploma in juni 1994, dan ben je in 2017 slechts 23 jaar afgestudeerd. En toen herinnerde bitch zich dat ze bij de start van haar onderwijscarrière twee bonusjaren als herintreedster had gekregen. Half maandsalaris, geld voor een high tea met de collega’s en geld om met de kids naar The Lion King te gaan. Alles in dank geaccepteerd.
Enkele weken geleden kwam er weer zo’n bericht. De vakbond meldde dat bitch 25 jaar lid was (kennelijk al lid geworden tijdens de opleiding) en een jubileumspeld mocht komen ophalen. Welja, laten we dat maar eens doen, dacht bitch. Zo gezegd, zo gedaan.
Afgelopen donderdag toog zij met bitchgenoot naar Akersloot alwaar het feest zou plaatsvinden. Meteen maar weer eens een hapje gegeten bij Van der Valk omdat we alweer vergeten waren hoe slecht het daar is. Op het wijnglas een gegraveerde toekan (want dat is het logo van de fa. vd Valk). Nog eerder dan de dirty mind van bitch stelde bitchgenoot vast dat het net een piemel was. Zie foto onderaan. We aten fish & chips, druipend van het vet. Dat hoort ook, maar dit was zó erg dat bitch aan het eind van de avond het diner maar weer eens in het toilet gedumpt heeft.
Maar dan nu: de huldiging! Samen met zo’n 30-35 anderen jubilarissen werd bitch ontvangen in de Amsterdamzaal. So far so good. De namens de AOb gezonden dame hield een inleiding en daarna ging het mis…
1. De dame hoorde zich zelf erg graag praten en kon dat niet zo goed.
2. Aan elke jubilaris werd gevraagd hoe het 25/40/50/60 jaar geleden was. Bitch antwoordde daarop kort en krachtig, maar daarna kwamen er steeds langere verhalen die voor de toehoorders niet echt boeiend waren. Hoe langer lid van de vakbond, hoe langer ook de verhalen.
3. Na het verhaaltje werden de jubilarissen in gewijde stilte doorgestuurd naar een andere dame, die de speld mocht aanbrengen en daar veel tijd voor nodig had.
4. Na de speld volgde, nog steeds in diepe stilte, de overhandiging van een bosje bloemen door een heer. Als bitch niet begonnen was met applaudisseren, had het hele gebeuren zich in die stilte afgespeeld. Gelukkig klapten de andere aanwezigen wel mee, maar het kwam iedere keer wat aarzelend op gang.
5. De praatdame werd helemáál enthousiast als er een jubilaris aan de beurt kwam, waarmee ze iets had gehad. In de zin van samenwerking. Verder niet. Dan bleef ze dus maar doorkwebbelen.
Er waren veel jubilarissen, zoals gezegd. Al met al duurde het tot tegen 10 uur voor alle speldjes gespeld waren. Tussendoor liepen er heel veel (veel te veel) obers met drankjes en hapjes rond. Dat was een leuke onderbreking.
De speld is binnen, dus fluks naar huis. De volgende speld mogen ze per post naar bitch sturen.

Piemeltoekan
Alle jubilarissen
Praatje met bitch
Speldje voor bitch
Bloemetje voor bitch
Close up van speldje van bitch
Een reactie plaatsen »

Bitch op de nachtparade

Echt nacht was het niet, maar in het kader van het Nationaal Theaterweekend hadden we een leuke avond in ons theater. Broerie, zussie, nichtekind en vriend bleken daar ook te zijn en die kwamen we af en toe tegen tijdens onze avontuurlijke tocht door het theater. Overal waren voorstellingen te zien, van de zalen tot in het fietsenhok.
We begonnen in de kleine zaal met de voorstelling Good Boy van Jürgen Theuns en Valentijn Banga. Een voorstelling over coming out, homo’s, transgender en nog veel meer. Te veel, naar onze mening. Valentijn, die de jonge Jürgen speelde, vonden wij erg goed. Jürgen zelf had last van over-exposure. Aardige voorstelling.

Daarna gingen we naar de kleedkamers boven waar Theatersport Vereniging Amsterdam een aantal mini-voorstellingen verzorgde. De eerste was erg goed. Twee mensen speelden hoe ze in een beklemmende relatie zaten. Ze hadden zich hiervoor ingeklemd in een kapstokrekje aan de muur. Mooie teksten, goed gespeeld. Bijna jammer dat het maar vijf minuten duurde. Enthousiast over deze ervaring stroomden we een andere kleedkamer in, waar een enkele mevrouw haar boosheid over het feit dat haar man een ander lief had, uitspeelde. De boosheid richtte zich vooral tegen de vrouw. Een beetje een afknapper na het bezoek aan haar collega’s. Geen goede actrice en een mager verhaaltje.
We spoedden ons naar de artiesteningang en kwamen daar net te laat voor een voorstelling met de titel “Achter de liftdeuren”. Dat kwam door de spontane tweede kleedkamer, die hadden we niet in de planning.
Biertje gehaald en toen naar Loes en die kleine, die kleinkunstliedjes gingen zingen. We hadden ons voorbereid op twee dames die liedjes van anderen zouden zingen, maar we werden aangenaam verrast. Het bleek een zeer komisch duo te zijn, dat alleen maar erg goede eigen teksten zong. En “die kleine” was een bekende van bitch. Zij had op de school van bitch twee jaar geleden samen met bitch cultuurlessen gegeven.
Na afloop meteen door naar de dames van Blonde Bizon, waar we niet eens meer een zitplaats hadden. We hadden deze dames al eens gezien tijdens een huiskamervoorstelling bij een toneelvriendin van bitchgenoot. Erg goed. Ze speelden deze avond dezelfde voorstelling en hij was nog steeds verrassend schrijnend en leuk.
De laatste voorstelling vond plaats in de vergaderzaal (de koorgarderobe en inzingruimte tijdens de Notenkraker) en ook daar zag bitch een bekende: de zoon van een oud-collega. Drie sprankelende jongemannen die een zeer gevarieerd programma boden met toneel, lied, gedichten en een hoop flauwekul. Echt goed, het enthousiasme straalde er vanaf. Ze noemen zich Simpleton, hou ze in de gaten!
Toen deze voorstelling klaar was zijn we nog even in de foyer gaan zitten met een wijntje en een bittergarnituur. Gezellig rondgekeken, nog even gepraat met wat bekenden en met de Bizondames en toen maar eens naar huis. Bij vertrek bleek dat de familie er ook nog was, die hadden in een ander hoekje nageborreld. Jammer, maar helaas. Eenmaal thuis nog even naar Wie is de mol gekeken (einde niet gehaald!) en om één uur maar eens naar bed. Tópavond! En we waren niet eens van plan om te gaan, totdat we via de mail een kortingscode ontvingen van de Blonde Bizon. Voor vijf euro p.p. zo’n toffe avond!

Jürgen Theuns
Valentijn Banga (met Jürgen)
Theatersport Vereniging Amsterdam
Loes en die kleine
Blonde Bizon
Simpleton

Een reactie plaatsen »

Bitch mist Egmond

Vorig jaar was Bitch enthousiast gaan kijken hoe bitchkind de halve marathon van Egmond liep. Ook dit jaar op zondag 13 januari, deed hij weer mee! En niet alleen hij, ook bitchkindvriendin en haar broer deden mee in de kwart marathon en een vriend liep net als bitchkind de halve marathon. Een sportief clubje, alles bij elkaar.
Bitch had zich voorgenomen weer te gaan aanmoedigen, maar deze keer moest de juichlocatie ergens anders zijn. Namelijk op een plek waar zowel de kwart als de halve marathon langs zou komen. Toch een goede plek gevonden.
Maar toen bitch op de betreffende zondag wakker werd, goot het van de lucht. Daar had ze tijdens de Dam-tot-Damloop slechte ervaringen mee, dus via de groepsapp gemeld dat ze het liet afweten. Wel had bitch inmiddels de EHM-app op haar telefoon gezet en daar de rug/buiknummers van het viertal ingevoerd. Zo kon ze vanuit haar warme huiskamer toch volgen hoe ze het deden.
Bitchgenoot was er helaas ook thuis niet bij. Die had een repetitiezondag van zijn toneelklupje.

Bitchkind over de finish.

En daar is bitchkindvriendin!
Broer van bitchkindvriendin!
En de vriend van bitchkind!
Een reactie plaatsen »

Bitch’ woeste week

Het energieverbruik was deze week een beetje uit balans. Juist op de werkdagen van bitch waren er veel extra activiteiten.
Woensdag had bitchgenoot kaartjes met korting (Hollanders!) geregeld voor een vier uur durende voorstelling in Amsterdam. Toneelgroep Amsterdam, tegenwoordig actief onder de naam International Theatre Amsterdam – ITA, speelde de voorstelling The Fountainhead. Het begon om 7 uur en was rond kwart over 11 klaar. Bitch haastte zich na het werk naar huis. Bitchgenoot had krentenbollen met kaas geregeld en een pakje melk, waarmee we tijdens de rit in de Noordzuidlijn dineerden.
Uiteindelijk waren we zo vroeg in het theater dat we ook de inleiding op de voorstelling nog konden bijwonen. En toen de zaal in. Misschien kwam het doordat het woensdag was, maar er waren rare mensen in en buiten de zaal.
Rechts naast bitch zat een vrij lange meneer die nogal last van jeuk had. Steeds als hij aan zijn linkerarm krabde, raakten zijn knokkels de bovenarm van bitch. Hetzelfde gebeurde als zijn been jeukte. Dan werd dat been tegen het rechterbeen van bitch aan gedrukt. Hij wilde zijn trui uit en dat lukte alleen maar met grote bewegingen, dus met storen van bitch. Godzijdank viel deze onrustige buurman na de pauze in slaap. Heerlijk rustig.
In de pauze scharrelde er een echtpaar door de foyer. In het zicht van bitch en haar genoot liet de man zijn flesje bier vallen. Grote plas bier op de grond. Je zag ze aarzelen: moeten we dat nou opruimen of laten liggen. Even later kozen ze toch voor opruimen. Met het bijna lege flesje nog in zijn hand schuifelde de man richting bar voor een doekje. De vrouw schuifelde achter hem aan. De man schuifelde terug om te dweilen, de vrouw schuifelde ook weer terug. De man schuifelde naar de bar om het doekje weer in te leveren, de vrouw volgde weer. Al die tijd had de man dus het flesje met ongeveer één slok erin nog in zijn hand. Toen alles opgeruimd was, zag je de man twijfelen of hij nog voor een nieuw flesje zou gaan. Hoe het afliep heeft bitch niet gezien. Het was tijd om ook even met bitchgenoot te praten over het eerste deel van de voorstelling.
Voor bitch zat een mevrouw die we in de pauze ook al hadden gespot. Met onhandige éénvingerbewegingen was zij op haar telefoon aan het typen. Grappig, maar niet storend. Storend werd het toen zij een kwartier voor het einde van de voorstelling haar telefoon aanzette en weer aan het appen sloeg. Waarschijnlijk wilde zij haar achterban informeren over de tijd van thuiskomst. Haar telefoon gaf behoorlijk wat licht af. Bitch heeft zich even naar voren gebogen om haar dit mee te delen. Gelukkig deed zij het ding toen weer uit. Bij het applaus kon ze niet langer wachten en verliet als eerste de zaal. Het applaus was langdurig en enthousiast. Het was een prachtige, indrukwekkende voorstelling. Met een geweldig decor dat goed gebruikt werd. Niet uit te leggen, maar erg mooi.
Donderdagavond was het afscheid van de bovenschoolse directeur van de organisatie waarvoor bitch werkt. Nog nagenietend van de Notenkraker had bitch zich via haar locatiedirecteur opgegeven voor het koor dat de man zou toezingen. Vlak voor de kerstvakantie kwam er een pissig mailtje. Er was gerepeteerd en bitch was er niet. Geprobeerd uit te leggen dat bitch hierover niet geïnformeerd was en beloofd er bij de tweede en laatste repetitie wel te zijn. Die was ook in deze drukke week, op de dinsdagmiddag. De vrije dag van bitch. Maar goed, beloofd is beloofd. Er was een enigszins rammelende tekst geschreven op de melodie van Pinball Wizard van The Who. Van het idee dat de tekst uit het hoofd geleerd moest worden was men inmiddels gelukkig afgestapt. Er werd anderhalf uur lang druk gezongen onder leiding van een ingehuurde muziekdocent. Er werden pasjes geoefend. Opkomst en afgang werden geoefend. Het hele koor bleek uiteindelijk uit slechts veertien personen te bestaan. Vandaar dat bitch gemist werd. Met nog een paar laatste aanwijzingen mochten we weer naar huis.
Donderdagavond op de feestlocatie bleek dat het podium bijna volledig bezet werd door de band. Er was nog maar ongeveer twee vierkante meter over voor het koor. De pasjes werden dus geschrapt. Ook goed. We stelden ons op het aangegeven moment op en begonnen op de juiste plek in de muziek met zingen. Helaas had de technicus de verkeerde versie op Youtube gestart en stopte de muziek voordat onze tekst volledig gezongen was. Het laatste couplet hebben we toen maar zonder muziek gezongen. Dat was te horen. Van de 700 personeelsleden waren er hooguit 200 aanwezig, maar het was evengoed gezellig. Veel mensen gesproken die vroeger naaste collega’s waren. Het feest duurde tot tien uur dus om elf uur vertrok bitch met haar cultuurvriendinnetje weer naar huis. Toch wel leuk, maar al het staan was net even iets te veel.
Vrijdagavond was er alweer theater, nu in onze hometown. Wij hadden ons ingeschreven voor het Fawlty Towers diner. Er waren drie Engelsen die Basil, Manuel en Sybil speelden en de situaties die we zagen waren echt van Fawlty Towers niveau. Het eten was prima, alleen de plek waar bitch zat was niet ideaal. De tafels stonden verspreid door de zaal en die van bitch stond aan de rand. Bitch zat met haar rug naar alles toe en moet zich dus steeds omdraaien om te zien wat er gebeurde. Het was een leuke avond en daar ging het om. 
De zaterdag en de zondag werden vooral in bed doorgebracht. Bitch was  op!

The Fountainhead | Stadsschouwburg Amsterdam
The Fountainhead
Fawlty Towers | Interactive Theatre International
Een reactie plaatsen »

Bitch viert oud & nieuw

Tja, deze blog moest eigenlijk vóór de vorige, maar daar is het nu te laat voor. Toch wil bitch jullie het verslag van de oudjaarsviering niet onthouden.
Vroeg op deze dag zat het hele gezin alweer aan de puzzel van 2000 stukjes die broer en zussie cadeau gedaan hadden. In de loop van de middag reisden we naar het oude buurtje omdat er bij de nieuwe bewoners van ons oude huis toch nog weer post voor ons gearriveerd was. Bij de oliebollenkraam kochten we wel twee oliebollen en één appelbeignet. Van deze laatste wilden we er ook wel twee, maar er was er nog maar één. Meer wilden we niet omdat je er zo snel vol van raakt. De Appie was goed voor de dagelijkse boodschappen en daarna belden we even aan bij exoppaspoetsvriendin. Ze had nog een eindejaarsaardigheidje van ons tegoed. We schonken haar een bakje met hyacinten en een fles 43. Altijd lekker!
Na even onze beider kerstdagen geëvalueerd te hebben, gingen we weer naar huis zodat we bitchkind en bitchkindvriendin nog even een fijne avond konden wensen. Zij gingen naar Amsterdam om daar met vrienden oud & nieuw te vieren. Bitch en -genoot bleven lekker thuis.
Eerst nog puzzelend maar later met een heerlijk wijntje (Amarone di Valpollicello uit 2015) op de bank om tv te kijken: De slimste mens en de oudejaarsconferences van Marc-Marie en Guido. Wat ons betreft was Guido de beste, hoezeer bitch ook fan is van Marc-Marie.
Tegen kwart voor twaalf hesen we ons in de jas en wandelden naar het water om van daaraf het vuurwerk te aanschouwen. Het was mooi, maar het kon beter. Dus liepen we naar de brug over de Zaan om een nog betere blik op het spektakel te kunnen werpen. Dat lukte. We bleken niet de enigen met dat idee. Veel mensen verzamelden zich op de brug om van het uitzicht te genieten. We riepen links en rechts “Gelukkig Nieuwjaar” en wandelden na een dik halfuur terug richting huis. Onderweg nog even gekeken bij een langs de straat opgehangen tigklapper die er behoorlijk lang over deed om helemaal af te gaan.
Precies zoals we verwacht hadden, was er in het reservaat (zo noemen we ons park tegenwoordig, in navolging van een jongere buurvrouw) helemaal niets te beleven. Geen vuurwerk, geen mensen op straat. Niks. Blij dat we zelf even de deur uit zijn gegaan. Om 1 uur zaten we aan de bubbels en een klein uurtje later keerden de kids terug mét zelfgebakken appelflappen. Heerlijk! En toen dus nog maar een extra flesje bubbels. Happy New Year!

Een reactie plaatsen »

Bitch in Amsterdam

We wilden na alle griepgedoetjes toch nog een beetje vakantie vieren en daarom besloten we om een bezoek aan het Rijksmuseum te combineren met een rondvaart om iets mee te krijgen van het Amsterdam Light Festival. Bitch regelde online de nodige kaartjes en rond het middaguur reden we naar de P+R bij de Noordkant van de Noordzuidlijn. Helaas, vol. Maar bitch wist nog wel een ander plekje en daar was wél een plekje te vinden. Met de Noordzuidlijn scheurden we naar de Vijzelgracht en van daaraf was het nog maar een klein stukje lopen naar het Rijksmuseum.
Daar was het druk, maar niet zo druk dat we er niet wilden zijn. Omdat er zoveel te zien is, maakten we met behulp van de Rijksapp een verantwoorde keuze. Het moeilijkste bleek nog het vinden van de lift naar de juiste etage. We kozen voor “80 jaar oorlog, de geboorte van Nederland”. Heel fijn dat het commentaar bij deze tour gesproken werd door Hans Goedkoop van “Andere Tijden”. Een prettige stem om naar te luisteren. Al lopend, lezend en luisterend ontdekte bitch dat er over deze periode nog veel meer te weten viel dan zij in haar groep 8-verleden aan de kinderen had geleerd.
Na ruim een uur hadden we alles wel zo ongeveer gezien en waren we toe aan een bakkie koffie. Lift weer opgezocht en naar beneden, naar de koffiecorner.
Daarna hebben we nog een bezoek gebracht aan de eregalerij met allerlei meer dan bekende topstukken. Daar was het echt superdruk, maar het lukte ons toch om de verschillende doeken goed te bekijken. Hier en daar pikten we een stukje uitleg van een gids mee en voor de rest vertelde ook hier de app weer waar we naar stonden te kijken. En vooral bijzonderheden daarover die je op het eerste gezicht niet meteen ziet.


Zo rond 4 uur waren we voldoende doorgesleten om het museum weer te verlaten. We wandelden via de Stadhouderskade en het Max Euweplein naar het Leidseplein en hebben daar toegegeven aan de nieuwe zitbehoefte. We vonden een plekje bij de Heineken Hoek. Dat voelde als een oudetruttenstek, maar het bleek er eigenlijk best wel weer jeugdig en hip te zijn. Maakt niet uit, een wijntje en een paar bitterballen gaan er altijd wel in.
Met de tram reden we naar het CS om daar, na een poosje wachten, in te checken op een rondvaartboot om de verschillende lichtinstallaties van het ALF te bekijken. Het was koud op de boot ondanks dat alle ramen dicht waren. Vooral aan de kant waar bitch zat. Bij het raam. Achteraf tijdens het eten stelden we vast dat we deze activiteit niet meer gaan doen. Althans niet meer met een te dure rondvaartboot. Voor ons gevoel zag je toch te weinig van al het moois dat geëxposeerd was. En voor je het wist, was je er alweer voorbij. Volgend jaar (of misschien dit jaar nog) gewoon lekker een stukje lopen of fietsen en net zo lang kijken als je zelf wilt.
Na vijf kwartier stonden we weer op de wal, naast café “Loetje”. Het leek ons een goed idee om daar een hapje te eten. Het was inmiddels tegen half acht. We namen de lift naar beneden en kwamen vooraan in de rij wachtenden uit. Nou zijn wij niet zo brutaal dat we dan maar op die plek blijven staan en toen we de lengte van de rij gezien hadden, besloten we ons heil elders te zoeken. Het werd de stationsrestauratie waar het al snel na onze komst leegliep. Je vraagt je toch af… We aten een lekker satétje en keerden toen met de metro weer terug naar Noord en met de auto naar huis. Lekker dagje!

Een reactie plaatsen »

Bitch heeft vakantie/griep

TWEEDE POGING!

Na een drukke week op school met kerstmaaltijd en nog wat toetswerk was het eindelijk vakantie! Bitch was er aan toe! Zeker na de heftige week die eraan voorafging met alle voorstellingen van De Notenkraker.
Meteen na de kerstborrel op school vertrokken we naar het pianistgezin om dat de dochter daar tijdelijk thuis was. Ze woont alweer anderhalf jaar in Australië en dat ze nu weer in het land was, bleek een goede reden voor een borrel. Daar houden we van!
Zaterdagavond keken we in ons theater naar de première van Funda Müjde. Was wel leuk, maar niet spetterend, vond ook de recensent van de theaterkrant. Maar leuk om erbij geweest te zijn. En zondag? Was bitch ziek! Zo gaat dat vaak in het onderwijs. De griep sloeg heftig toe. Bitch rende (nou ja…) van haar bed naar de wc en terug. Het kwam uit haar tenen!
Maandagavond was bitch zover op peil dat ze naar de Kerstnachtmis in haar knusse kerkje kon. Maar het ging allemaal nog niet van harte. Op de eerste kerstdag sneuvelde bitchgenoot. Hoestend en proestend lag hij met koorts in bed terwijl bitch samen met bitchkind en bitchkindvriendin het kerstdiner in elkaar knutselde. Het was erg lekker. De dagen na kerst bleek dat we ingrediënten over hadden. We hadden een compleet gerecht overgeslagen en voor de bietencarpaccio maar de helft van de ingekochte bieten gebruikt. De dagen na kerst hebben we daar nog lekker van kunnen eten. Bitchgenoot at wel mee, maar verdween al snel na het toetje weer naar bed.

Tweede kerstdag waren broer en zussie te gast. We hadden afgesproken iets simpels in de vorm van borrelhapjes te doen. Dat viel gelukkig simpel uit te breiden qua hoeveelheid, zodat ook bitchkind en -vriendin konden mee-eten. Zij bleven gezellig nog wat hangen omdat bitchkind bij nader inzien de dag(en) na kerst niet hoefde te werken. Het was alweer erg gezellig. Bitchgenoot weer koortsvrij en bitch in staat kleine beetjes te eten en heel kleine beetjes te drinken. Aan het toetje niet toegekomen. Er was gewoon teveel!
De volgende dag stortte eerst bitchkindvriendin in (vooral spugen!) en een tijdje later volgde bitchkind, nadat hij zich eerst gebogen had over de Jan van Haasterenpuzzel van 2000 stukjes die broer en zussie hadden meegenomen. Zelf was bitch ook nog steeds niet helemaal in orde. Broer appte dat zussie ondertussen ook geveld was.
Gelukkig is bitch nog een week vrij en zal bitch aan het einde van die week wel weer fris genoeg zijn om aan het werk te gaan. We lachen er maar om.

Een reactie plaatsen »

Bitch en de Notenkraker

Wat een feest, de jubileumvoorstelling van het Zaantheater. Begin oktober begonnen de repetities voor het koor en dus voor Bitch. Twee weken later mocht ook bitchgenoot zich melden als lid van de spelgroep. En vanaf dat moment elke maandagavond aan de bak. Bitch heeft genoten. En bitch heeft zich geërgerd. Veel van de koorgenoten kende Bitch al van Zaans Vuur, waarmee het theater in 2013 haar 15-jarig bestaan vierde. En er waren toen altdames bij die zich gedroegen als de koningin. 
Bijvoorbeeld: je zit op mijn plek. Bij de repetities. Daar waren geen vaste plekken maar na de tweede keer hadden ze besloten dat zij op de eerste rij wilden zitten, daar waar Bitch de eerste twee keer had gezeten. Zonder morren verplaatsten Bitch en haar buren zich naar de tweede of de derde rij, net waar plaats was. Ons ging het om het zingen. 
Of: Bas (de dirigent heet Bas), volgens mij zingen de alten hier helemaal verkeerd. Dus Bas laat de alten het stukje opnieuw zingen en dan bleek dat de dame in kwestie zélf verkeerd zong. 
Of: Bas, we zingen hier een C maar er staat een E. Ja, dame, antwoordde Bas, dat hebben we vorige week veranderd. Maar ja, toen zaten ze uitgebreid te kletsen. 
Of:  Bas, kunnen we dat ene liedje nog even oefenen. Hadden we net gedaan, maar ja, toen zaten ze uitgebreid te kletsen. 
Andere dames. Gebruiken net als Bitch de lift om van de inzingruimte naar het podium te gaan. De eerste keer was bitch in de lift gestapt en na een poosje vertrokken omdat de dames in geen velden of wegen te bekennen waren. Dames boos. Alle andere keren dames nog steeds boos en mopperen in de lift. Vanwege die ene keer.
En zo zijn er nog wel meer ergernissen geweest. Maar het was vooral ook leuk.

Zoals voor de laatste uitvoering, dat de portier Bitch bij zich riep en zei dat hij een cadeautje voor haar had. Bitch verbaasd. Ja, ze loopt net de trap af. Eén van de zeurdames. 
Leuke voorstellingen gedaan. Het verhaal was erg leuk, de muziek pittig, maar wel mooi. De oorspronkelijke muziek van het ballet, maar dan met gezongen tekst. Paste helemaal in de voorstelling. 
Met een groepje van drie andere alten had Bitch leuk contact. Na de repetitie op zaterdagmiddag gezellig een borreltje gedronken en veel tijd samen doorgebracht. Eén van hen wilde op een gegeven moment nog even naar de inzingruimte om haar camera weg te brengen. Bitch beloofde bij de deur van de ‘kantine’ te blijven staan en die open te doen als de mede-alt erop klopte. Dat deed ze dan ook. Meteen toen er geklopt werd. De mede-alt dacht dat Bitch weer was gaan zitten en dat ze nog even moest wachten. Ze kreeg dus met een enorme klap de deur tegen haar hoofd.
Een geweldige dirigent. Kundig, inspirerend en stug doorgaand terwijl hij eigenlijk, net als twaalf leden van het 90-koppige koor, in bed zou moeten liggen vanwege de griep. Maar hij was er en speelde de sterren van de hemel. Met koorts en al. En dan ook gewoon een leuke man.
Prachtige rollen voor bitchgenoot. Eerst als gast op een feest in zijn nette pak. Later als Spaanse danseres met een wapperjurk en hakschoenen. En een grijze pruik. Geen foto’s, helaas… En tot slot als Boris, de Rus. Mét tekst, waardoor hij van de spelgroep ineens in de cast terecht kwam. En dus ook met de topacteurs applaus mocht halen.
In de slotscene ‘sneeuwde’ het. Alle koorleden kregen na de Russenscène een prop sportsokken aangereikt. Na het zingen van de finale moesten we doen alsof we een sneeuwbal opraapten en gingen gooien naar het publiek. Nét op het moment van (niet) loslaten ging het licht uit. 
Bij de laatste voorstelling op zondagmiddag werd de gehele resterende sneeuwvoorraad uitgestort over spelers en koor. De zaal was niet meer te zien. En na de voorstelling lag echt overal sneeuw. Tot in de toiletten beneden aan toe.
Er was een slotfeest met drank en een DJ en lekkere dansmuziek. Bitch heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich met iedereen te laten fotograferen. Helaas was de muizenkoning, Juvat, al snel weg. Die heeft bitch nog in de klas gehad dus daar had ze wel mee op de foto gewild.
De dag eindigde met een gezellig etentje met spelgroepgenoten van bitchgenoot en daarna was het écht instorttijd. Om 10 uur ’s avonds in bed en de volgende ochtend om 11 uur er weer uit.


Een reactie plaatsen »

Bitch en de dingetjes

De afgelopen week waren er weer een paar leuke dingen in het leven van bitch. Komen ze!

Sinds kort doet bitch aan hydrotherapie. Lekker bewegen in het water met een groep dames die de leeftijd van bitch ver overstijgen. Ze hebben een groepsapp op Whatsapp. Naam van de groep: “De natte meiden.” Daar wil je toch niet bij horen…
Na het uurtje zwemmen drinken we nog een bakje koffie. De dame met het oranje permanent (écht!) vertelde dat ze niet zo vaak naar de kapper ging. Dat was niet nodig. Ze gaat eenmaal in de zes weken. Niet zo vaak!

davIn de groep van bitch wordt gewerkt aan het thema “Jong en Oud”. Vandaag had bitch haar onlangs van een zoon bevallen duo uitgenodigd om iets te komen vertellen over de verzorging van haar baby. De klas had vragen voorbereid en gedroeg zich voorbeeldig! Waarom nu wel, vroeg bitch zich af. Meestal is het een zootje ongeregeld dat nauwelijks stil te krijgen is. Voor de baby waren ze echt muisstil! Ze kunnen het dus wel.

Aansluitend werden er in de middag babyhapjes gemaakt. Uit een aantal ingrediënten mochten ze met hun groepje er drie kiezen. Die gingen door de blender. En dan proeven. Eén jongetje was in tranen. Hij wist niet of hij het leuk vond. Bitch weet dat deze vent moeite heeft met onverwachte en onbekende zaken. Ze heeft hem even gerust gesteld en gezegd dat hij niet hoeft te proeven als hij niet wil. Daarna deed hij dus gewoon mee. Als bitch een hapje genomen had durfde hij ook. Na het zelfgemaakte prutje mochten ze ook een beetje proeven uit een potje Olvarit. Ze vonden hun eigen hapje allemaal lekkerder. Toen bitch de vraag stelde welke van de twee gezonder was, waren ze het ook eens. Die uit het potje, want dat was door Albert Heijn gemaakt. Dat moest wel goed zijn!

Deze middag bracht de nieuwe raad van toezicht van de werkgever een bezoek aan de school van bitch. Ze wilden graag ook een school met een vernieuwend onderwijsconcept zien. Dat zijn wij dus. Ze verschenen in de groep van bitch op het moment dat er druk gewerkt werd aan de babyhapjes. Herrie van de blender, troep op tafel, kinderen die met luide stem aan een kleurplaat werkten. Kortom chaos. Maar ze vonden het allemaal erg leuk en geweldig en vernieuwend. Prima. Ook weer gehad.

 

Een reactie plaatsen »