bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch in de bocht

IMG-20180114-WA0000Het bitchkind heeft af en toe behoefte aan een sportieve uitdaging. Zo heeft hij al twee keer de Dam-tot-Damloop gedaan, hij wandelde de 50e editie van de Nijmeegse Vierdaagse en nu had hij besloten deel te nemen aan de halve marathon van Egmond. Hij had daarvoor getraind dus bitch had er alle vertrouwen in dat het ging lukken.
Op de tweede zondag van dit prachtige nieuwe jaar ging bitch dus na de kerk rechtstreeks naar Castricum om vandaaruit naar een plekje te lopen om het kind aan te moedigen. Hij zou om 1 uur starten en bitch was om even over 12 bij bezoekerscentrum De Hoep. Parkeerplaats gevonden en nog maar even door het bezoekerscentrum gewandeld. Daarna naar het nabijgelegen Johanna’s Hof om nog een hapje te eten. Bitch had bedacht dat een uur na de start het bitchkind zou passeren in de buurt van haar pleisterplaats. In eerste instantie zat bitch binnen, maar op een zeer tochtig plekje te dicht bij de deur. Behalve dat het er koud was, stonden er ook steeds groepjes mensen voor haar neus die ook een tafeltje zochten, waardoor het bedienend personeel bitch niet kon zien. Na een bezoek aan het toilet besloot bitch haar geluk op het terras te proberen. Het was daar niet zo druk en het personeel werkte stevig door. De bestelling werd vlot opgenomen, de warme chocomel werd gebracht en bitch checkte de app op haar telefoon om de vorderingen van het bitchkind te volgen.
halve marathon
Die ging eigenlijk best snel! En het broodje kroket was nog steeds niet gearriveerd. Vanaf het terras was het voor bitch nog wel een stukje lopen want momenteel loopt bitch niet best. Ze besloot de situatie uit te leggen aan de serveerster en meteen alvast te betalen. Even later verscheen de lieve mevrouw weer met het broodje kroket en een stuk aluminiumfolie zodat het broodje eventueel ingepakt en meegenomen kon worden. Dat gaf rust!
Broodje gegeten en meteen aan de wandel naar het 11-kilometerpunt. Dat was een meter of 700 lopen en dat lukte gelukkig. Er stond een klein groepje supporters dat af en toe klapte, maar eigenlijk meestal niet. Sommige lopers reageerden op de stilte in de bocht van bitch met wat sarcastische opmerkingen; in de voorafgaande kilometer waren ze langs de juichplek op Kamp Bakkum gekomen. Ze waren verwend. Bitch is helaas niet zo sterk in applaudisseren, maar zij besloot haar stemgeluid in te zetten. Ze wisselde tussen “Zet hem op!”, “Je bent goed bezig!”, “Je bent over de helft!” en ja, ook “Hou vol, je bent er bijna!”. Werd gewaardeerd. Via de app hield bitch de voortgang van het bitchkind in de gaten. Er passeerde een kennis, waarvan ze wist dat hij deelnam, dus kon ze alvast oefenen. Maar al wat er kwam, geen bitchkind. Had ze dan toch niet goed opgelet? Volgens de app was hij de bocht van bitch inmiddels gepasseerd. Bitch had een stukje gefilmd, maar daar zat het kind niet tussen. Net toen bitch naar bitchkindvriendin geappt had, dat ze hem niet gezien had, holde hij ineens voorbij. Dus even brullen, handje geklapt en weg was hij weer! Bitch was trots. En moe. Want het staan in de blubber was ook niet fijn. Op haar gemakkie wandelde ze terug naar de auto, haar leven wagend tussen de grote aantallen fietsers die niet op- of omkeken en bitch regelmatig dwongen uit te wijken naar de berm.
Eenmaal thuis lekker een grote bak thee en beentjes op de bank. Trots op bitchkind dat hij het toch maar weer geflikt heeft. En trots op zichzelf dat het aanmoedigen gelukt is.

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch aan de borrel

Het is weer tijd voor de nieuwjaarsborrels. Zaterdag waren bitch en haar -genoot bij een Mattheusvriendinnetje en haar gezin waar het erg gezellig was. Bitch had zich beperkt tot één wijntje vanwege de BoB-status.

jack daniels honeylicor 43Eenmaal thuis wilde bitch nog even een stukje van de eerste aflevering van “Wie is de Mol” kijken. Bitchgenoot bood aan nog iets te drinken in te schenken en bitch vroeg om een whiskey. Sinds een maand of vier drinken we af en toe een glaasje Jack Daniels Honey ter nagedachtenis aan bitch’ jongste zus. Bitchgenoot nam een wijntje en we raakten (dwars door De Mol heen! Schandalig!) aan de praat over de drankjes. Bitch drinkt zelden whiskey, maar deze met honey erin bevalt bitch wel. Bitchgenoot vindt dat meer een drankje voor na het eten. Hij geeft de voorkeur aan een wat rokeriger whiskey. Bitch beaamde dat de honeyvariant inderdaad wat zoet is. Ze stelde zelfs vast dat de smaak een beetje neigt naar Licor 43, waar ze ook fan van is. De Mol gaat ook in de herhaling over in een treurige aflevering van “Ik vertrek” en we komen overeen: nog eentje dan! Bitchgenoot pakt de fles en terwijl hij het glas volschenkt, realiseert bitch zich lachend hoe het komt dat de honey smaakt naar de 43. Het ís 43! 

Het nieuwe jaar is begonnen en is nu al leuk!

1 Reactie »

Bitch en de papa’s

Bitch bezocht de huisarts. Op het parkeerterrein aldaar fietste ze langs een papa met twee kinderen. Dat wil zeggen, papa stond op 10 meter afstand van de auto te appen met zijn mobiel. Eén kind stond luidkeels krijsend aan het portier van de auto te trekken. Wilde kennelijk naar binnen, het was erg koud. Het andere kind stond zichtbaar in tweestrijd halverwege de papa (bitch gaat er gemakshalve vanuit dat de begeleidende mannen in deze verhaaltjes de papa’s van de kinderen zijn) en de auto. Ze wilde ook de auto in, maar wilde papa niet alleen laten tijdens zijn zo belangrijke telefooncontact. 

In de wachtkamer zat een papa met twee jongetjes. Het ene jongetje, bitch vermoedt dat dit de patiënt was, hing wat zielig op zijn stoel. Het andere, iets oudere jongetje bleef maar vragen stellen. Is er ook een vos in Grollo? Daar is ook een bos. Is er een vos in Zaandam? Is er een vos bij de dokter? Is er een vos bij oma? Daar is ook een bos. En even later volgde hetzelfde rijtje vragen, maar dan over de vleermuis. Papa gaf zeer geduldig antwoord op alle vragen. Ja, in Grollo is een vos. Want daar is een bos. Nee, in Zaandam is geen vos. Bij oma is wel een vos. En een vleermuis. Eindeloos ging het vragen en beantwoorden door. 

Twee papa’s. Allebei twee kinderen mee. En toch zó verschillend. Wat kan er toch voor belangrijks te appen geweest zijn, dat je als papa je kinderen kunt negeren. Doet bitch denken aan de vele ouders die ’s ochtends met de telefoon aan het oor hun kind naar school brengen. Geniet er nou toch van, ze worden zo snel groot!

 

Een reactie plaatsen »

Lekker bezig, Bitch

Sinterklaastijd, drukke tijd. Nou maakt bitch zich meestal niet zo druk, maar dit jaar gaat er toch af en toe wat mis.

btyDe school volgt de verhaallijn(en) van het Sinterklaasjournaal. Vreselijk programma maar de kids vinden het leuk. Dit jaar was het grote boek nat en daardoor onleesbaar geworden. Drama! Maar gelukkig, er was een oplossing. Elke groep kreeg een klein ‘grote boek’ met het verzoek alle kinderen er iets in te laten schrijven en/of tekenen. Lievelingskleur, lievelingsdier, bijzonderheden van het afgelopen jaar, wie ze geholpen hebben. Kortom, allemaal nuttige info voor de Sint, maar veel schrijfwerk voor groep 4.
Op de dag dat we het boekje aantroffen in de klas (op de stoel van juf en juf had niks gezien!) zijn we meteen begonnen. Aan het einde van de dag had één kind haar taakje klaar. De volgende dag aangedrongen op iets meer doorwerken. In dit tempo zou het 27 dagen duren en zoveel dagen hadden we niet. Vier, volgens de handleiding, maar wij hadden de schoencadeaus en het boekje even uitgesteld. Dus er waren nog twee dagen over. De volgende dag had er weer één kind in geschreven, op de derde dag drie. De inleverdag was inmiddels gepasseerd. Ook bij bitch’ duo-collega was het niet gelukt de hele klas aan het schrijven te krijgen. Uiteindelijk heeft bitch op 1 december de ontbrekende leerlingen een tekening en een tekstje op een A4-tje laten maken en dit snel ingeplakt. Te snel. Eén van de blaadjes zit op zijn kop. Bitch ontdekte het toen het al helemaal vast zat.
Het boekje ligt inmiddels bij bitch thuis want Sint gaat daar natuurlijk helemaal niks mee doen. Op het bord hangt een bedankbrief van Sint. Leuke herinnering voor later.

bty  bty  bty   bty

Maar er ging nog wat mis. Bitch is gek op inpakken. In een van de eerste blogs op ‘bitch van de bovenbouw’ meldde bitch dat ze voor alle bovenbouw leerlingen schoencadeaus had zitten inpakken. 180 stuks. Heerlijk! Dit jaar had ze ook al haar bijdrage geleverd tijdens de versiermiddag. Weer bergen schoencadeaus ingepakt. Stressballen, lekker handig om in een papiertje te frutten. Afgelopen vrijdag restten alleen de cadeaus voor de groep van bitch. Cadeaus in een grote tas, reflecterend hesje erover omdat bitch nog naar de appie en de turksepizzaboer moest. Eerst de pizza besteld, tas geparkeerd en toen naar de appie. Pizza opgehaald en naar huis gefietst. Lekker gegeten, tv gekeken, spelletje en taalcursus op de tablet gedaan en om tien uur zou het inpakken beginnen. Cadeaupapier gepakt, schaar, plakband en … Geen tas met cadeaus! Het drong onmiddellijk tot bitch door: de tas stond nog in de dönner shop. Ze hadden hem om de hoek van de toonbank gezet toen bitch nog even naar appie ging. Bij terugkeer tas niet gezien en dus ook niet meer aan gedacht. Paniek!!! Op internet gezocht naar het telefoonnummer. Lastig als je de naam van de zaak niet precies weet. Gebeld om tien over tien. Ze waren er nog en hadden de tas keurig in het tijdschriftenrek gezet. Blote voeten in de schoenen. Jas aan. Autoramen krabben want het vroor stevig (fiets was misschien handiger geweest maar het was zó koud). Tas opgehaald en eindelijk cadeaus in kunnen pakken. 

bmd   bmd

Maar verder geen stress, hoor. 🙂

1 Reactie »

Bitch heeft post

Bitch is verdrietig door het overlijden van haar zus. Uiteraard moest ook de school geïnformeerd worden want bitch heeft even wat tijd nodig om bij te komen. De duo van bitch is meteen in actie gekomen. Ze heeft de kids verteld waarom hun juf er deze week niet is. Vonden ze allemaal heel zielig. Vervolgens is ze met de kinderen kaartjes gaan maken. Waarschijnlijk heeft ze een aantal tekstopties besproken en een voorbeeld op het bord gezet. De kaartjes zijn schattig geworden. Bitch wordt (fijne) beetereschap gewenst. Sommige kinderen hopen dat juf snel weer blij is. Anderen schrijven alleen de aanhef: “Lieve juf” en zetten daar dan hun naam onder. Een enkeling hoopt dat ik geluk hep. En dat alles vergezeld van veel hartjes. Schattig! En ja hoor, het werkt! Juf wordt er blij van!

bty  bty  bty  bty  bty  bty  bty  bty  bty

2 reacties »

Bitch’ eerste week

Het schooljaar begon nat. Veel regen waardoor de zo heerlijk bruine koppies snel weer bleek worden. De kinderen zijn enthousiast. We doen veel kennismakingsspelletjes met ze. Vinden ze heel leuk en daar werken ze ook voor. Het inschatten van de tijd die ze nodig hebben om hun werk te maken blijkt nog moeilijk. Ze lezen nog maar net, het werken met de tablets is nieuw en een les die bitch plant voor een halfuur duurt al gauw drie kwartier tot een uur. Maar ze gaan stug door, tong tussen de tanden, totdat bitch zegt dat we gaan stoppen.
Ook leuk: bitch schrijft, volgens afspraak, op het whitebord wat er op het programma staat op de betreffende dag compleet met de tijden volgens 24-uurs klok erbij. Maar ja, klokkijken moet nog aangeleerd worden, de aanduidingen van de te maken taken zijn nog niet ingesleten en de doelstelling van de les (staat er ook bij volgens afspraak) ach… het zal wel. Vrijdag was het muntje bij de meeste kids op. Ze kwamen om de beurt klagen over buikpijn, hoofdpijn. Even film kijken en daarna spelen zorgde voor het spontaan vergeten van de klachten en een vrolijke start van het weekend.
We zijn de eerste week goed doorgekomen, duo en bitch. We hebben er zin in

Een reactie plaatsen »

Bitch wordt gestyled

Het voelt een beetje raar. Een vreemde in je huis laten om het te stylen voor de verkoopfoto’s. En daar hoefden we dan niet bij te zijn. In de dagen voorafgaand aan deze bijzondere dag hadden bitch en haar hardwerkende -genoot al veel spullen opgeruimd en in de Shurguardbox geplaatst. En natuurlijk heb je dán precies datgene wat is afgevoerd nodig. Maar dat doet er niet toe. Vandaag kwam de styliste. Ze was vorige week al even komen kijken en bitch had een lijstje gemaakt van haar opmerkingen: badeendjes van het bitchkind opruimen, net als al zijn sportprijzen en beloningen; stellingkasten in de logeerkamer en de studeerkamer opruimen en eventueel verwijderen; pinguïncollectie opruimen, zijkanten van de keuken leeg, dwarse boeken uit de boekenkast en ga zo maar door. De meeste van deze opdrachten had bitchgenoot keurig uitgevoerd. Het huis is in geen 30 jaar zo opgeruimd geweest. 🙂
Toen de styliste klaar was met de naar haar mening vereiste aanpassingen aan het huis stuurde ze bitch via whatsapp een paar foto’s. Onherkenbaar. We zijn benieuwd naar de officiële fundafoto’s!

IMG-20170906-WA0000  IMG-20170906-WA0001  IMG-20170906-WA0002  IMG-20170906-WA0003  IMG-20170906-WA0004  IMG-20170906-WA0005  IMG-20170906-WA0006  IMG-20170906-WA0007  IMG-20170906-WA0008

Een reactie plaatsen »

Bitch op studiereis

Bitch heeft zin in het nieuwe schooljaar! Eigenlijk altijd wel, maar dit jaar voelt het extra goed. Wat is er gebeurd?

Aan het begin van de week heeft bitch samen met haar duo (dezelfde als in de tweede helft van het afgelopen jaar, heel fijn!) alle belangrijke zaken voorbereid. Goede afspraken gemaakt over kinderen die niet het reguliere programma volgen. Goed overleg, veel dezelfde ideeën en opvattingen. Zoals bitch het op de vorige school gewend was met haar dierbare duo. En een goed georganiseerde overdracht. Iedereen die met de kinderen te maken heeft (en dat zijn er best veel, zie de volgende alinea), zat bij het overdrachtsgesprek. Dat betekent dat iedereen op de hoogte is van de bijzonderheden van de kinderen. Welke aanpak werkt (niet?), wat helpt het kind, wat belemmert. Goede gesprekken. Kost wel wat meer tijd, maar dan weet iedereen waar hij naar toe is. 

De afgelopen twee dagen was Bitch op studiereis. De school waar bitch vorig jaar begonnen is, werkt volgens een nieuw concept. De kinderen van groep 5 t/m 8 zitten in een mentorgroep en volgen daarnaast instructielessen op eigen niveau voor rekenen, spelling en lezen bij een specialist. Een kind uit mentorgroep 5 kan rekenen bij groep 6 en spellen op niveau van groep 4. Doet veel meer recht aan kinderen! De andere vakken worden thematisch aangeboden in de mentorgroep, waar natuurlijk ook rekening gehouden wordt met niveauverschillen.
Door wisseling van directie en de instroom van nieuwe collega’s was er behoefte aan het opnieuw formuleren van uitgangspunten en ideeën. Om niet gestoord en afgeleid te worden was besloten dat er twee dagen aan dit onderwerp besteed zouden worden buiten de school. Het werd een hotel in Schoorl. Donderdagochtend tussen half 9 en 9 uur meldden de collega’s zich, dronken een bakkie en daarna gingen we aan de slag. Van tevoren was er wel wat gemopper: twee dagen niet in je klas aan de slag, niet thuis slapen, geen programma voorbereiden, enz. Maar aan het einde van de twee dagen was het gemopper weg. We hebben veel bereikt. Een duidelijk plan van wat we willen en hoe. Een helder tijdpad (niet alles in de eerste maand gepropt). Zicht op elkaars talenten en tekortkomingen en gekeken hoe we elkaar daarbij kunnen helpen. Lol gehad met elkaar en gehuild met elkaar. Serieuze opdrachten in heerlijk gevarieerde werkvormen en Wie is de Mol? Bitch was er al bang voor: zij was de mol, dus dat werd liegen en bedriegen. Ging bitch goed af. De meeste teamgenoten hadden haar niet door. Lekker gegeten. Biertje/wijntje gedronken. Kortom een heel zinvolle tweedaagse!
Bitch voelt zich klaar voor het nieuwe schooljaar, maar begint pas woensdag met werken. Dat is raar… Voor het eerst in 25 jaar is bitch niet aanwezig op de eerste schooldag. 

bdr  bty  bty  bdr  bty  bmd  bty

En dan nog dit: sinds de overgang vorig jaar naar de nieuwe school klopt de naam van de blog niet meer. Bitch is niet meer de bitch van de bovenbouw. Ideeën voor een nieuwe naam? Of gewoon zo laten? Reageer hieronder!

1 Reactie »

Back to school!

De vakantie zit er op. Voor iedereen die nog altijd denkt dat je in het basisonderwijs zes weken vakantie hebt: Wake up! Het zijn er nog maar vijf. Volgende week moet er weer gewerkt worden. Klas inrichten. Leerlingen doorspreken. Programma’s maken. Lijstje voor de klassendienst. Lijstje voor de brandrij. Thema’s voorbereiden. En… dit jaar ook op donderdag en vrijdag een studietweedaagse. Om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Dus: de vakantie zit erop.

Gisteren liep bitch met haar lief door de stad (het dorp) en daar ontmoette zij een leerling die ze vorig jaar in de klas had gehad. Met moeder en grote zus. Het kind was op 1 mei in de klas gekomen en in de laatste schoolweek kondigde moeder aan dat ze gingen verhuizen naar het buitenland. Bitch’ mond viel open. Ze waren nog geen jaar in Nederland. Maar goed, de argumenten waren logisch en je houdt ze niet tegen. Bitch heeft wel aangegeven bij moeder dat ze het erg heftig vond voor de kinderen. Bij de ontmoeting in de stad meldde moeder dat ze zich bedacht had. Ze blijven toch in Nederland. De school van de oudste dochter had ook twijfels geuit over de verhuizing. Dus ze blijven. Bitch is vooral blij voor de kinderen. Het was wel opvallend dat moeder geen idee had hoe ze dat nu moest regelen en wanneer de school eigenlijk weer begint. Maar dat wist bitch dan weer wel.

back to school

Vanmiddag is bitch even naar school geweest. Even kijken of de verbouwing gelukt was. Dat bleek zo te zijn. En even een paar verhuisdozen halen om spullen naar de opslag te brengen. Dat even ‘viel’ tegen. In de hele school geen lege verhuisdoos te vinden. Volle wel. Uiteindelijk vonden we er nog een paar in de opslagruimte op het schoolplein. Gauw de deur weer op slot en nog even een weekendje niet aan school denken. Volgende week weer.

1 Reactie »

Bitch komt thuis

Dag 25

hangbrug reutteWe slapen lekker in ons laatste Italiaanse onderkomen. Het ontbijt is echt Italiaans: koffie, croissants, jam. maar de jam zat er ook al in. Lekker is het wel. We zijn snel weer op weg en hopen op een vlotte doorstroming. Van het verkeer, niet van het ontbijt. Het begint goed. De drukte op de weg naar de Brennerpas is te overzien. We hebben wat moeite met de benzine. Sinds een jaar of zo werkt ons dashboard niet zo goed meer. De stand van de benzine kunnen we pas zien als we voor een tweede keer contact maken met de sleutel. En de stand past zich ook niet gedurende reis aan, maar wordt pas aangepast als je weer opnieuw start. Niet echt handig, hoor. We proberen dus steeds op tijd te gaan tanken, maar we lopen op dat gebied vandaag tegen wat problemen aan: bij de eerste pomp (selftank) werken de knopjes om een bedrag of ‘pieno’ te kiezen niet. We verlaten het tankstation zonder benzine. Bij de volgende ontbreekt het knopje ‘pieno’. We kiezen dus maar voor het 20 euro-knopje, maar daarmee is de tank nog lang niet vol. Bij de derde poging vinden we een bediende pomp en kunnen we eindelijk voor de ‘pieno’ gaan. Hè, hè! We schaffen daar ook meteen een snelwegvignet voor Oostenrijk aan, want dat moet. En als we dan Oostenrijk inrijden treffen we een tolstation waar we nog eens 9 euro mogen betalen. Raarrrrr! Maar keuze is er niet, dus vooruit maar. Nou willen we eindelijk wel eens opschieten. Routemiep doet het goed. Ze stuurt ons niet via München, maar via Ulm. En daarmee via de Fernpass waar het onaangenaam druk is. We staan eindeloos in de file. Dan rijdt het ineens weer en om de volgende bocht staat alles weer stil. Echt zó irritant. We doen ruim anderhalf uur over een afstand van 33 km. En we ergeren ons aan sommige motorrijders die het voor zichzelf en anderen behoorlijk gevaarlijk maken. Bij het plaatsje Reutte volgen we de bordjes naar een restaurant op wat voor de lunch te scoren. We komen op een enorm parkeerterrein, waarvandaan het nog een stevig eind lopen is naar het restaurant. En als we omdraaien zien we wat hier de toeristentrekker is: er is een enorme hangbrug over het dal gemaakt waar je naartoe en overheen kunt wandelen. Slaan we over, we gaan naar huis.
De lunch wordt uiteindelijk een broodje bij een benzinestation (niet getankt!) en dan rijden we eindelijk Duitsland in. En Duitsland, dáár kun je pas echt lekker in de file staan. Dat doen we dus ook. Het schiet echt niet op. We rijden van Baustelle naar ongeluk naar Baustelle. Meestal beginnen we rond een uur of vier te zoeken naar een hotel, maar vandaag stelt bitchgenoot voor om door te rijden tot we nog een kilometer of 500 van huis verwijderd zijn. We zijn niet erg opgeschoten vandaag. Zo gezegd, zo gedaan. We doen nog een lekkere file op de weg tussen  Karlsruhe en Mannheim. De radio houdt ons gelukkig op de hoogte van de lengte en duur van de file. Bitch zoek op haar telefoon alvast een hotel in Speyer. Verder gaan we niet komen. De eerste melding van Google Maps is dat het vanwege file nog zeker drie kwartier duurt, maar de rotzooi van de aanrijding schijnt opgeruimd te zijn want een kwartier later staan we al voor Hotel Wartturm. Een prima hotel met, ook weer volgens Maps drie restaurants in de buurt. Op loopafstand. Het dichtstbij is de Mac, maar die slaan we over. We lopen naar het Griekse restaurant dat op 800 meter ligt. Of op 3 minuten. Dat blijkt de autoafstand te zijn en wij gingen lopen. Maar het weer is goed en de route is rustig. Érg rustig. En de afstand is ook wat langer dan 800 meter, maar who cares. We eten gezellig én lekker bij de Griek. Het is alleen veel te veel. Ze bieden ons bij vertrek nog een doggy bag aan, maar wij zien niet zo goed hoe we dat moeten regelen, dus we bedanken. We lopen gezellig kletsend  weer terug naar het Hotel voor een heerlijk nachtje slapen. We zijn er aan toe.

 

Dag 26

btybtyWe hadden aangekondigd dat we om 8 uur, half 9 wilden ontbijten. Dat lukte dus niet. We zaten er om 9 uur, maar dat was natuurlijk geen probleem. Een heerlijk uitgebreid Duits ontbijt. Met zelfs negerzoenen! Lekker! En dan óp naar huis. Gisteren wilde routemiep graag dat we naar Mannheim zouden rijden, maar inmiddels is ze overtuigd en leidt ze ons keurig over de snelweg 61 naar Venlo. Hoewel er vandaag wél vrachtauto’s zijn is het rustiger op de weg dan gisteren. Iedereen rijdt lekker door. Er zijn wel Baustelles, maar daar is het een kwestie van iets rustiger rijden, niet stilstaan. Pas in Nederland begint het gekkenhuis. Wat een asocialen zijn er op de weg! Ze snijden je af, voegen zomaar in zonder te kijken en een vrachtwagenchauffeur heeft zelfs het lef om ons met zijn hand aan de kant te wapperen. Dat doen we dus niet. We toeteren ‘vrolijk’ terug. Voor de lunch gaan we bij Venray even van de snelweg af voor een broodje kroket/uitsmijter. En dan weer verder.
Om een uur of vier staan we voor ons eigen huisje. We zijn er weer. Even bijkomen, dan opruimen en – traditiegetrouw – Chineesje eten. Vanaf nu storten we ons op de verhuizing!

Een reactie plaatsen »