bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch op haar best

De kinderen in de groep van bitch hebben nogal de neiging om hun spullen kwijt te raken: schriften, potloden, gummen, stabilopennen, noem maar op.
Een vak dat bitch op woensdag en vrijdag geeft – en duo op dinsdag – is begrijpend lezen. De tekst die daar gedurende een hele week bij hoort, wordt op dinsdag uitgedeeld en de kinderen moeten die dan bewaren in hun werkmapje. De tafels in het lokaal hebben geen vaste laatjes, maar er staat een kast met laatjes in het lokaal. Elke ochtend pakken de kinderen hun tablet bij de oplader, hun leesboek en hun werkmapje uit hun laatje. En dan kunnen we aan de slag.
Afgelopen vrijdag ontstond er paniek toen bitch zei: “Pak de tekst voor begrijpend lezen uit je mapje.” Twintig van de tweeëndertig leerlingen hadden de tekst dus niet in het mapje, maar los in hun laatje. Er dreigde een stormloop op de laatjes te ontstaan, maar dat vond bitch niet goed. Iedereen die de tekst niet aan bitch kon laten zien, kreeg een lijntjesblaadje en moest twintig keer op schrijven ‘ik moet goed voor mijn spullen zorgen’. Voor deze groep is dat een hele opgave. Schrijven valt nog niet mee. Ruim een halfuur hadden ze nodig om deze klus te klaren, sommigen zelfs drie kwartier.
De kinderen die de tekst wel hadden, werden beloond met een halfuurtje tekenen. Ze zullen weten wie hier de echte bitch is!

Afbeeldingsresultaat voor strafregels
Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch zingt

Bitch staat onder de douche. Ze zingt. Geen paniek, het zingen gebeurt in het hoofd, de buitenwereld hoor het niet. Het melodietje is “Dynamite” van Mud. Maar dat is niet de tekst die bitch zingt. Bitch heeft een Nederlandse tekst. Ze zingt:
“Wat een troep op de stoep, wat een viezigheid.
In de grachten daar kun je de rommel kwijt.
Maar nee, dat moet niet. Wil je die viezigheid
liever kwijt, gooi het dan altijd
daar in dat vat. Dat staat er voor viezigheid.
Op de stoep, in het park, op straat en plein.
Moet je zien hoe het zonder die viezigheid
mooi kan zijn!”

De truttigheid ten top, dit liedje. Bitch heeft geen idee waarom het nu in haar hoofd zit. Ze weet wél waar ze het liedje van kent. In 1975 bestond Amsterdam 700 jaar. Dat werd groots gevierd. In de RAI was een feest waar bitch heen ging. Met wie, dat weet ze niet meer. Het was een leuk feest, herinnert bitch zich.
Er was een wedstrijd van de gemeentereiniging. Bedenk een slogan om mensen te bewegen hun afval in de bak te gooien. Bitch was op haar vijftiende al creatief met woorden. Komt ie: “Hou het netjes in de stad, gooi je rommel in het vat!”
Inderdaad, in die prehistorie heette een vuilnisbak nog een vuilnisvat. Bitch won de derde prijs. Enkele weken na de wedstrijd voeren er afvalboten door de stad met aan de zijkant de winnende leuzen, waaronder dus ook die van bitch. Geweldig! En als persoonlijk aandenken ontving bitch het singletje van de tophit die hierboven genoemd werd. Ten gehoren gebracht door Marin Brozius, de Amstelzangertjes en de ratelaars van de gemeentelijke reinigingsdienst. Wat een feest!

Een reactie plaatsen »

Bitch in gevecht

Omdat de bloeddruk van bitch een paar keer aan de hoge kant was, had de huisarts bedacht dat bitch een 24-uurs meting moest. 24 uur met een band om je arm en een kastje aan je schouder. Klinkt simpel. Is het in principe ook. Maar we hebben het over bitch, dus het liep een beetje anders. Om half twee ’s middags mocht bitch het apparaat ophalen. De assistente was ruim een kwartier bezig om in te loggen op de computer in het kamertje waar zij bitch ontving. Uiteindelijk is ze maar naar een andere computer gelopen waar ze al ingelogd was, om in het apparaat in te voeren dat bitch wenst te slapen van ongeveer 11 uur des avonds tot 8 uur des ochtends. Ding aangesloten, shirt weer aan en naar huis.
Het apparaat had het moeilijk met bitch. Elke meting (overdag elk halfuur) moest twee keer gestart worden. De band werd behoorlijk strak opgepompt. En bitch was steeds blij als het weer achter de rug was. Maar omdat de armen van bitch enigszins uit model zijn, taps toelopen zeg maar, trok de band steeds scheef. Een volgende keer kon hij dan weer niet meten en moest bitchgenoot eraan te pas komen om de band weer keurig in model te brengen. Op de foto zie je nog net (linksonder) de metalen ‘gesp’ waarmee het ding vast zat. Die ging dus steeds scheef en drukte daardoor irritant hard in de arm van bitch.
De nacht voorafgaand aan de meting was wat kort geweest doordat bitch en bitchgenoot broer en schoonzus om vijf uur naar Schiphol mochten brengen. Met liefde, hoor maar de behoefte aan slaap aan het einde van deze dag was dus groot. De bloeddrukmeter dacht daar anders over. Hoewel hij in de nacht maar één keer per uur opblies i.p.v. elk halfuur, lukte het bitch nauwelijks om in slaap te komen. Elk uur weer lag zij zich op te winden over het feit dat er weer twee pogingen nodig waren voor één meting. Niet echt bevorderlijk voor de bloeddruk, waarschijnlijk. En bitchgenoot mocht dan weer in actie komen om de band te fatsoeneren. Een onrustig nachtje, kortom.
Om 7 uur was bitch het zat en installeerde zij zich op de bank. In het logboek noteerde zij haar frustraties. Toen ook de meting van 8 uur mislukte en de band zó hard werd opgepompt dat het pijn deed, besloot bitch dat het klaar was. Het ding van zich af gegooid, huisarts gebeld en gemeld dat ze gestopt was. Bitch mocht het apparaat terugbrengen en er werd helemaal niet moeilijk gedaan over het weigergedrag van bitch. De assistente kondigde aan dat ze een nieuwe meter zouden kopen zonder metalen stuk. Dan ging het een volgende keer vast beter. Wat bitch betreft voorlopig even niet. Zij is wel klaar met de 24-uurs meting. Geef nog maar een handvol pillen en dan zien we wel weer.

Afbeeldingsresultaat voor bloeddrukmeter 24 uurs meting
Een reactie plaatsen »

Bitch en de headset

Tijdens een van de vele bezoeken het afgelopen jaar aan de bedrijfsarts en de onafhankelijk arbeidsdeskundige kreeg bitch het advies (op 17 april 2018!) om te gaan werken met spraaksoftware. Zo zou zij haar handen kunnen ontzien doordat ze niet aldoor haar toetsenbord hoeft te gebruiken.
De afdeling P&O vond dat bitch eerst maar eens moest gaan kijken bij een collega die er al mee werkt. Bitch was enthousiast en nam meteen contact op met de betreffende collega. Die hield af. Ze had het te druk. Bitch moest na de zomervakantie nog maar eens contact opnemen. Dat viel tegen.
Na de zomervakantie opnieuw geprobeerd. Eerst langdurig geen antwoord. Na de herfstvakantie bericht dat de betreffende collega langdurig ziek thuis zit. Dat schoot niet op.
Eerder al aan P&O gemeld dat bitch graag aan de slag wilde met de software. Ze gingen het regelen. Na de herfstvakantie, toen bleek dat bekijken geen optie was, heeft de directeur van bitch contact op genomen met de ICT-afdeling van het bestuur. Hij wilde dat het met spoed geregeld zou worden. Dat maakte indruk. Niet dus.
Pas in februari 2019 werd bitch benaderd door de ICT-afdeling. Of ze even mochten inbreken op de computer van bitch om de software te installeren. Natuurlijk mocht dat! Binnen een kwartier was het geregeld. Zei ICT. Bitch ging meteen aan de slag, het was een woensdagmiddag. Dat viel alweer tegen. De software kon niet gebruikt worden omdat a) hij niet geregistreerd was en b) er een headset bij moest, die bitch niet had. Mailtje gestuurd aan ICT. Daar kwam nooit een antwoord op. Directeur weer ingeschakeld. Heeft een mailtje gestuurd, maakte geen indruk.
Twee weken geleden was de muts van P&O bij bitch op school. Ze liep vrolijk lachend het lokaal in met de vraag of het gelukt was. Bitch keek haar niet begrijpend aan. Ze bedoelde of ik bij de collega langs was geweest om de software in actie te zien. Wist P&O (PERSONEEL en Organisatie!) dan niet dat de betreffende collega ziek is??? Bitch meldde dat de software inmiddels ter beschikking was, maar dat de ICT-afdeling bleef hangen in de afronding. De reactie van de muts was verrassend: dan koop je zelf toch een headset? Bitch dacht het niet!
Vorige week was er op donderdagochtend ineens een headset geland op het bureau van bitch. De directeur had er zelf maar een aangeschaft en gedeclareerd. Eindelijk kon bitch aan de slag. De licentie was kennelijk in alle stilte geregeld. Wel even gewacht tot de kinderen naar huis waren, maar daarna ging ze los. Sommige collega’s keken verbaasd, maar bitch kon lekker klooien met het programma. Op vrijdagochtend voor schooltijd was bitch alweer aan de slag met haar nieuwe speeltje. En de collega’s hadden het door. Diverse collega’s kwamen binnen om een opmerking te maken over hoe fijn het was of om te vragen of bitch tafeltennisbatjes nodig had om de vliegtuigen binnen te loodsen. Nog niet helemaal gewend aan het systeem gaf bitch heel beleefd antwoord. En alles wat ze zei verscheen in een dicteervenster op het digibord dat al aan stond. Hilariteit alom! Maar inmiddels werkt het en gebruikt bitch het ook. Scheelt echt in de pijn aan de handen.
Bij ICT ligt nog één onbeantwoorde vraag: “Kunnen jullie het ook op mijn laptop installeren?” Bitch werkt af en toe ook thuis aan documenten e.d. En ook bij het bloggen is het fijn om niet te hoeven typen. Het antwoord op die vraag en/of de uitvoering zal wel weer een jaar duren…

Afbeeldingsresultaat voor headset
Een reactie plaatsen »

Bitch en de vieze dingen

Als je juf bent, dan weet je het wel. Soms kom je vieze dingen tegen. Deze donderdag had bitch er drie op één dag.
We hadden gezellig zitten lunchen. Daar hebben we op donderdag lekker veel tijd voor. Drie kwartier voor een broodje en wat drinken. Bij het opruimen komen er een paar kinderen bij bitch. “Juf, N. staat te kotsen in de gootsteen!”. O jee, niet de juiste plek. De gootsteen is al een hele tijd min of meer verstopt. Water loopt mondjesmaat weg, maar als je dan de volgende ochtend kijkt, is de bak weer leeg. De schoonmakers slaan de gootsteen steevast over. Wat er nu in lag was absoluut onsmakelijk en weigerde weg te spoelen. Bitch naar de keuken maar de plopper was spoorloos. Omdat er dringend lesgegeven moest worden kregen de kinderen de opdracht om water te drinken in de toiletruimte (alleen als het echt nodig is!). En om vooral niet in de gootsteen te kijken. Zelf heeft bitch het “probleem” ook genegeerd. Na schooltijd was er een belangrijke vergadering over de formatie voor volgend jaar. Nog steeds niets kunnen doen aan de gootsteen. Na de vergadering liep bitch naar haar lokaal en je raadt het nooit: de gootsteen lag er blinkend schoon bij. Leeg, geplopt en gepoetst. Dank aan de schoonmakers!
Het tweede vieze ding gebeurde diezelfde middag. Bitch deelt een iets te klein lokaal met iets teveel kinderen. Regelmatig laten deze kinderen scheten waardoor de lucht niet te harden is. Ramen open dan maar, ondanks de lage temperaturen. Voor het poepen gaan ze gelukkig netjes naar het toilet, maar soms kan bitch nog ruiken dat een kind gepoept heeft. Daar zegt ze niks van, dat is voor de ouders. Zolang de resten niet uit hun schoenen puilen… Maar deze donderdag komt er een jongetje melden dat er iemand gepoept heeft en niet doorgetrokken. In de wc lag een enorme berg. Echt enorm. Dan kun je als juf twee dingen doen. Eindeloos lang op zoek naar de wanpoeper die zich toch niet gaat melden. Zelfs niet als bitch belooft om de boosdoener niet met z’n kop in de poep te duwen. Of zelf even doorspoelen. Gekozen voor het laatste met een sarcastische opmerking (mag niet!) naar de melder. “Was dat nou zo moeilijk?”
Het derde vieze ding deed zich voor op de vrijdagochtend. Tijdens het nuttigen van het tienuurtje ziet bitch dat in een van de groepjes kinderen in elkaars gezicht zitten te boeren. Niet alle kinderen vonden dat grappig, zag bitch. Tijd voor een lesje fatsoen dus maar. Verweer: “Maar hij vond het wél leuk”. Zucht… Genoeg vieze dingen voor deze week.

Afbeeldingsresultaat voor drollen in de wc
2 reacties »

Bitch naar de film

Bitch besloot iets gezelligs te doen op haar vrije dinsdagmiddag. Ze was vijf dagen vrij geweest (staking op vrijdag), waarvan drie zonder bitchgenoot. Die had leuke klussen te doen. Dus bitch ging naar de film. Bohemian Rapsody draaide nog en omdat bitch groot fan is van Queen, wilde zij die film graag zien.
Naar de bioscoop dan maar. Eerst even gecheckt of er niet teveel trappen in de toegang zaten. Vier treetjes, goed te doen. Bitch besloot naast haar trouwe flesje water ook een bakkie koffie mee naar binnen te nemen. In de bioscoop werd breed reclame gemaakt voor Starbucks. Bitch is daar niet speciaal fan van, maar als het er nou toch is… Naar de counter. Bitch bestelt een koffie en tot haar stomme verbazing wordt er een bekertje koffie getapt uit een grote thermoskan met pomp. Hoezo Starbucks? Als bitch wil betalen wordt er gevraagd naar haar pasje. Pasje? Wat voor pasje? Het kuiken achter de counter zegt: “Uw 50+ kaart.” Die heeft u toch? Bitch is niet zo snel geschokt als haar leeftijd ter sprake komt, maar dit was wel heel direct. Waarom ging het kuiken ervan uit dat bitch een 50+-pas heeft? Of ze dan het entreekaartje voor de film mocht zien. Natuurlijk. O, u gaat niet naar “De Dirigent” dan komt u niet in aanmerking voor gratis koffie. Bitch legt vriendelijk uit dat ze gewoon wil betalen. Dat kon niet. Ik moest mijn koffie halen bij de eerste kassa, deze plek was alleen voor 50+-ers die naar “De Dirigent” gaan. De koffie was al ingetapt, maar bitch kreeg hem niet. Daar hebben ze vast de volgende klant blij mee gemaakt. Met lauwe koffie.
Bitch schuift naar de eerste kassa en bestelt opnieuw koffie. Ze betaalt. Veel te veel uiteraard en kijkt het andere kuiken verwachtingsvol aan. Wanneer komt ze in actie? Niet. Er werd een muntje naar bitch geschoven en daarmee moest ze zelf verderop in de wachtruimte de koffie gaan tappen. Nog even een opmerking gemaakt over de 50+-koffie. Daar wist dit kuiken niets van. Met het muntje overgestoken naar de automaat. Koffiesmaak gekozen. Eindeloos gezocht naar de muntjesgleuf en daar was ie dan. Mijn eigen Starbucksbakkie. Het zal wel…
Met de koffie de zaal in en vervolgens genoten van een prachtige film met heerlijke muziek. We zaten met zes personen in de zaal. Drie mensen op de achterste rij. Bitch op rij vier en schuin achter haar een oudere man (die eruit zag alsof hij zich niet realiseerde dat hij ouder was) en een jonge man. De oudere man heeft zich doorlopend beklaagd over het volume van de film. Maar bitch had daar niet echt last van. Daarvoor was de muziek te hard. Lékker hard! De film is een aanrader, de bioscoop niet.

Bohemian Rhapsody movie review: Rami Malek's film wants it ...
Een reactie plaatsen »

Bitch snapt het niet

Verkiezingen 2019 | Gemeente Nieuwegein

Bij aankomst bij de buurtsuper ziet bitch het al: er staat een promotieteam. Daar heeft bitch de schurft aan. Ze zijn doorgaans opdringerig, spreken je iedere keer dat je passeert aan en het afval van hun actie zwerft door de hele buurt.
Zo ook afgelopen zaterdag. De dames zijn van de Partij voor de Dieren en bieden mij een flyer aan. Bitch bedankt vriendelijk en legt daarbij nog uit dat ze hun partij wel sympathiek vindt, maar dat ze flyeren zo’n verspilling van papier vindt. De dame in kwestie knikt begrijpend. So far so good.
Bitch doet haar boodschappen, brengt die zonder aangesproken te worden (ze stonden bij de trap en niet bij de helling waar bitch met haar karretje langskwam) naar de auto en verbaast zich. Op het parkeerterrein dwarrelen de flyers van de PVDD vrolijk in het rond.
Op de terugweg naar de helling (om het karretje weg te zetten en de vis- en bloemenboer met haar klandizie te verblijden) wordt bitch wel aangesproken. Door dezelfde dame. Bitch wijst de flyer nogmaals vriendelijk af en meldt dat er diverse flyers over het parkeerterrein waaien. De dame reageert heel inadequaat met: “Nee, hoor,” draait zich om en ziet tot haar verbazing datgene wat bitch net gemeld heeft. Ze stelt vast dat ze die dan misschien even moeten opruimen. En doet verder niets.
Bitch gaat bloemen kopen. En een visje voor de lunch. En keert dan via de helling weer terug naar het parkeerterrein. Een andere van de drie dames biedt bitch een flyer aan. Bitch zucht diep, haalt haar schouders op en loopt door naar de Ugly. Als ze wegrijdt ziet ze in haar achteruitkijkspiegel zowaar de eerste dame bukken om een flyer op te rapen.
Bitch snapt het niet. Als je voor de dieren bent, dan heb je toch ook iets met het milieu? Waarom in deze tijd nog flyeren???

Een reactie plaatsen »

Bitch en de ‘natte meiden’

Sinds enkele maanden doet bitch aan hydrotherapie. Lekker ronddobberen in water van 37 graden en daarbij wat oefeningetjes om het door reuma getergde lijf enigszins soepel te houden. Het is heerlijk! Maar het gezelschap…
De natte meiden praten bij voorkeur over hun kwaaltjes. Niet zo boeiend, ze hebben allemaal iets van reuma of artrose, maar ze hebben het er graag over. Vandaag was bitch volop in de picture. Bij het omkleden in het schapenhok hadden ze al snel in de gaten dat bitch een ernstig blauw been heeft. Uitgelegd dat bitch van/met de fiets gevallen was. Ze vergaten gewoon hun eigen gedoetjes!
Een van de ‘natte meiden’ is ziek. Heel vervelend, dus er werd besloten geld in te zamelen voor een bloemetje. Bitch moest na het zwemmen eerst even een kopje thee kopen, zodat zij haar twee euro kon bijdragen. De inzamelaarster wilde het geld niet aannemen. Ze had al genoeg voor een bos bloemen. Een van de andere dames opperde dat ze dan een mooie kaart bij de bloemen kon doen. Dat vond de inzameldame een goed idee. Ze zei dat de kaart dan van mij was. Daarop reageerden de andere dames weer. Zij vonden (terecht!) dat de kaart van iedereen was. Net als de bloemen. De dame met de oranje haren weigerde het te begrijpen. Deze dame is ook degene die tijdens de ‘les’ vaak wordt aangesproken door de juf. Ze doet doorgaans niet wat er gezegd wordt, maar een variatie die ze zelf bedacht heeft. Toen we daar in de kleedkamer over stonden te lachen werd ze boos. Ze deed helemaal geen andere dingen. Vond zij.
En dan de app, waaraan ze die geweldige naam hebben gegeven. Wekelijks meldt zich wel iemand af wegens ziekte of ongesteldheid – in de breedste zin van het woord. Als dat gebeurt dan gaat de hele club – vijftien vrouw sterk – berichtjes sturen met blijken van medeleven. Teksten, gifjes, emoji’s, de hele mikmak. Ze zullen bitch wel een bitch vinden want zij reageert nooit. De app staat op stil. Wel zo rustig.

Beterschap Plaatje - Animaatjes beterschap 16912
Een reactie plaatsen »

Bitch wordt geprikt

Gelukkig is bitch niet bang voor naalden. De afgelopen periode moest zij diverse keren geprikt worden. De redenen daartoe waren divers. Twee weken terug werd er in het plaatselijke ziekenhuis bloed geprikt omdat bitch vorige week naar de reumatoloog moest. Met deze specialist werd opnieuw gesproken over andere medicatie en daarvoor was het noodzakelijk dat er opnieuw bloed geprikt werd om te checken of bitch deze medicatie wel mag gebruiken. Dus toog zij afgelopen vrijdag naar Amsterdam om geprikt te worden. Dit hoefde niet per se in Amsterdam, maar voor de aanvullende thoraxfoto en een andere prik moest dat wel. In het verleden lukte het de prikker in Amsterdam vaak niet om in één keer raak te prikken. Deze keer ging het probleemloos!
De andere prik was een Mantouxtest. Mocht bitch onverhoopt lijden aan tbc dan kunnen de biologicals ook niet gebruikt worden. Na drie of vier dagen mocht de huisarts controleren of de plek van de prik was opgekomen. Fijn dat het bij de huisarts mocht, dan hoefde bitch niet weer naar Amsterdam. De huisarts bleek op vakantie te zijn, dus belde bitch de invaller, die – heel relaxt – huist in het medisch centrum naast de woning van bitch. Helaas, ook deze medicus genoot van een welverdiende (?) vakantie. Zijn invaller gebeld, maar die had het door twee afwezige collega’s zo druk dat het bitch niet lukte om telefonisch door te dringen tot de assistente. Bitch had al besloten om dan toch maar naar Amsterdam te gaan, maar bedacht zich ineens dat er op dinsdag in het plaatselijke ziekenhuis ook een reumaverpleegkundige zit. Even gebeld, afspraak gemaakt en de Mantouxtest laten evalueren. Niets aan het handje. Fijn voor het werk ook dat bitch geen tbc heeft.
Volgende week bezoekt bitch haar diabetesverpleegkundige en – je raadt het al – ook daarvoor moet bloed geprikt worden. Dus deze morgen begon voor bitch met een nuchter bezoek aan de vampier. Zij had wat moeite met het lokaliseren van de juiste ader en zat vrolijk in de rondte te draaien met haar spuitje. Dat wordt weer een blauwe plek! Maar alles went. Bitch wordt altijd blauw of ze nou geprikt wordt of van haar fiets valt. Want dat deed ze vrijdag ook maar weer eens. De titel zou dus eigenlijk “blauwe bitch” moeten zijn…

Mantouxtest en markeerstippen
Een reactie plaatsen »

Bitch jubileert

Het leven zit vol verrassingen. In februari 2017 kwam er onverwacht bericht van de werkgever van bitch met de mededeling dat zij 25 jaar in dienst was. Diverse keren nagerekend en het kon gewoon niet kloppen. Diploma in juni 1994, dan ben je in 2017 slechts 23 jaar afgestudeerd. En toen herinnerde bitch zich dat ze bij de start van haar onderwijscarrière twee bonusjaren als herintreedster had gekregen. Half maandsalaris, geld voor een high tea met de collega’s en geld om met de kids naar The Lion King te gaan. Alles in dank geaccepteerd.
Enkele weken geleden kwam er weer zo’n bericht. De vakbond meldde dat bitch 25 jaar lid was (kennelijk al lid geworden tijdens de opleiding) en een jubileumspeld mocht komen ophalen. Welja, laten we dat maar eens doen, dacht bitch. Zo gezegd, zo gedaan.
Afgelopen donderdag toog zij met bitchgenoot naar Akersloot alwaar het feest zou plaatsvinden. Meteen maar weer eens een hapje gegeten bij Van der Valk omdat we alweer vergeten waren hoe slecht het daar is. Op het wijnglas een gegraveerde toekan (want dat is het logo van de fa. vd Valk). Nog eerder dan de dirty mind van bitch stelde bitchgenoot vast dat het net een piemel was. Zie foto onderaan. We aten fish & chips, druipend van het vet. Dat hoort ook, maar dit was zó erg dat bitch aan het eind van de avond het diner maar weer eens in het toilet gedumpt heeft.
Maar dan nu: de huldiging! Samen met zo’n 30-35 anderen jubilarissen werd bitch ontvangen in de Amsterdamzaal. So far so good. De namens de AOb gezonden dame hield een inleiding en daarna ging het mis…
1. De dame hoorde zich zelf erg graag praten en kon dat niet zo goed.
2. Aan elke jubilaris werd gevraagd hoe het 25/40/50/60 jaar geleden was. Bitch antwoordde daarop kort en krachtig, maar daarna kwamen er steeds langere verhalen die voor de toehoorders niet echt boeiend waren. Hoe langer lid van de vakbond, hoe langer ook de verhalen.
3. Na het verhaaltje werden de jubilarissen in gewijde stilte doorgestuurd naar een andere dame, die de speld mocht aanbrengen en daar veel tijd voor nodig had.
4. Na de speld volgde, nog steeds in diepe stilte, de overhandiging van een bosje bloemen door een heer. Als bitch niet begonnen was met applaudisseren, had het hele gebeuren zich in die stilte afgespeeld. Gelukkig klapten de andere aanwezigen wel mee, maar het kwam iedere keer wat aarzelend op gang.
5. De praatdame werd helemáál enthousiast als er een jubilaris aan de beurt kwam, waarmee ze iets had gehad. In de zin van samenwerking. Verder niet. Dan bleef ze dus maar doorkwebbelen.
Er waren veel jubilarissen, zoals gezegd. Al met al duurde het tot tegen 10 uur voor alle speldjes gespeld waren. Tussendoor liepen er heel veel (veel te veel) obers met drankjes en hapjes rond. Dat was een leuke onderbreking.
De speld is binnen, dus fluks naar huis. De volgende speld mogen ze per post naar bitch sturen.

Piemeltoekan
Alle jubilarissen
Praatje met bitch
Speldje voor bitch
Bloemetje voor bitch
Close up van speldje van bitch
Een reactie plaatsen »