bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch heeft pech

Het begon allemaal heel goed deze zaterdag (11 augustus 2018). Vroeg op, snel ingepakt, broodje eten en op pad. We reizen door naar Toscane om daar een weekje rond te kijken. En dan zaterdag de 18e weer terug naar de padroni om wijn in te laden. Maar het liep een beetje anders. Hoewel er weer een zwarte zaterdag was, viel het op de A1 erg mee. Wel af en toe een harmonicaatje (coda a tratti), maar we schoten lekker op. Vlak voor Parma vloog er een wesp de auto binnen en landde op de kaart van bitch. Bitch raakte niet in paniek, ondanks de dubbele prik van vorig jaar, maar meldde de wesp bij bitchgenoot. Hij zette de auto zodra het kon aan de kant in een SOS-vak. De wesp was toen al verdwenen. Na een slokje water wilden we verder maar de ugly had er geen zin meer in. Wilde niet starten, het schakelpookje was niet in beweging te krijgen, helemaal niks. Gevalletje ANWB. Daar werden we prima geholpen. Met een uur à anderhalf uur moest er een wegsleepauto zijn. Als er na twee uur toch niks gebeurd was, dan mochten we bellen.

Dat werd dus afwachten. In de zon, maar die was gelukkig niet zo heet en er stond een frisse bries. Gezellig op de vangrail gaan zitten en ogen op de snelweg gehouden. Gelukkig hadden we een hele voorraad water in de auto, gekoeld in een koelbox. Na een halfuurtje verscheen er een auto van de carabinieri. Ze gebaarden dat we naar hun auto toe moesten komen, uitstappen deden ze kennelijk niet. In haar mooiste Italiaans heeft bitch uitgelegd wat er aan de hand was. De mannen vonden twee uur wachten wel erg lang en namen zelf contact op met de wegslepers van de ACI. Als die er binnen een uur niet waren mochten we het noodnummer bellen.

De ACI was er nog weer een halfuurtje later. De goede man keek even onder de motorkap, testte de accu, maar daar zat het probleem niet. Dat hadden wij ook al bedacht. Wegslepen dus maar. Dat viel nog niet mee, want de voorwielen van de auto waren geblokkeerd. Even omhooglieren lukte niet. Dan maar de sleepauto van de handrem en naar de kangoo toe laten trekken. Toen de ugly erop stond mochten wij in de cabine. Een hele klim, maar bitch kreeg het voor elkaar! We werden naar de garage in Parma gebracht (we stonden een paar honderd meter voor de afslag, bleek later). De ugly werd met een vorkheftruck van de sleepauto afgetild. Dat wiebelde gevaarlijk, maar het ging allemaal goed. De garagehouder zei, dat ze zondag misschien tijd hadden om ernaar te kijken en anders maandag. Bitch kreeg een telefoonnummer dat ze maandagochtend mag bellen en ze liet haar eigen nummer achter. De garagenist regelde een taxi, wij haalden ondertussen wat kleding en belangrijke zaken uit de auto en werden keurig naar het NH-hotel in Parma, vlakbij het station gebracht.

Daar zaten we dan. Even op bed gelegen om te bekomen van de warmte (airco, heel fijn) en toen maar de stad in gegaan. Centrum op loopafstand. Kerkjes bekeken, winkeltjes, terrasjes gedaan. Kortom best gezellig. Heerlijk gegeten bij Gallo d’Oro, waar ze paardenvlees op het menu hebben. Vinden we lekker. Na het eten een taxi genomen naar het hotel, want de voeten wilden ook niet meer. Nog even geblogd, boekje gelezen, CNN gekeken en toen slapen.

Zondag de hele dag lopen hopen op een telefoontje van de garage, maar helaas. Dat wachten hebben we natuurlijk niet in het hotel gedaan. Wel lekker uitgeslapen en laat ontbeten. Daarna zijn we gewapend met boekjes en flesjes water naar het Parco Ducale gegaan om te lezen, maar ook om mensen te kijken. Veel gezinnen, veel mensen die hier via de vluchtroutes terechtgekomen zijn. Reuring alom. In de verte rommelde de donder, maar echt geonweerd heeft het niet. Tegen half vier zijn we weer naar de stad gewandeld voor een bezoek aan de dom. De battisteria lukte niet. Moest je een combikaartje kopen voor museum en battisteria van 8 euro pp. Maar we wilden niet naar het museum.  Dan maar niet. Nog wat zitten kijken naar alle mensen en toen verkast naar het Piazza Garibaldi voor een bier. Net als gisteren toen we daar zaten, waren de duiven zeer opdringerig. Als er ergens iets te eten op tafel werd gezet, zaten ze meteen op de tafel om mee te eten. Na het bier het straatje met de restaurantjes ingewandeld en geland op het terras van Sorelle Picchi, waar het erg lekker eten was. Natuurlijk Parmaham en aanverwante artikelen en daarna pasta voor bitch (fettuccine) en osso buco voor bitchgenoot. Lekker wijntje erbij en klaar is klara. Lopend terug naar het hotel want er was geen taxi te bekennen.

Misschien kunnen we de ugly morgen ophalen… Foto’s volgen. Nu tijd om te slapen.

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Bitch suddert

Het is weer een heerlijk standaard weekje bij de padroni. Weinig activiteit, heerlijk bijkomen. Lekker eten, voldoende drinken, beetje zwemmen, boekjes lezen, puzzeltje maken en vooral niet bloggen. Bitch wil wel, hoor, maar het komt er niet van.

De maandagochtend begint wat depri. Bitch stelt vast dat ze ondanks de extra prednison toch wel heel veel pijn in de handen heeft. Daar wordt ze verdrietig van. Gelukkig is bitchgenoot er om mee te leven en opbeurende woorden te spreken. En dan gaat het wel weer over.

Maandagmiddag rijden we naar Stradella voor een ijsje van Sibilla. Altijd goed. We eten deze dag kliekjes uit de koelkast, waarin later die week die schrijfpadrone enkele zeer bejaarde producten aantreft. Niemand ziek geworden, gelukkig. Bitchgenoot maakt deze dagen nog wat foto’s met de echte camera. Best mooi. Hij ziet o.a. zwaluwen die komen drinken uit het zwembad. Bitch ziet ondertussen hoe hij de vliegenmepper gebruikt als bladwijzer. Dat kan natuurlijk ook!

Op woensdag gaan de broers aan het klussen. In de badkamer van het kleine appartement zit een kabelgootje los. kluspadrone heeft het al een paar keer geplakt met diverse soorten kit, maar het wil niet blijven plakken. Bitch zit met haar boek buiten op hoorafstand van Buurman & Buurman en kan het “overleg” prima volgen. Als ze na een poosje gaat kijken, zit de goot geschroefd én geplakt en is het geheel klemgezet om te drogen met een plank, een berg papier, een snijplank (waarop bitchgenoot die ochtend een ontbijtbroodje voor bitch had aangevoerd) en een telescoopstok om het geheel te klemmen. Ziet er heel professioneel uit. 🙂

Later die dag reizen we naar de wijnhandel Monteguzzo om voor de zoveelste keer de heerlijke wijnen te proeven en voorraad in te slaan voor thuis. Gecombineerd met wat bestellingen van familieleden. Het is even puzzelen want Massimiliano heeft door de slechte oogst van vorig jaar erg weinig voorraad. Hopelijk wordt het dit jaar beter. Het ziet er goed uit. Dat wel. Met de wagen volgeladen keren we terug naar de villa waar we de wijn parkeren in de cantina. We hopen dat er nog wat over is, als wij terugkomen uit Toscane.

Op donderdag krijgen we visite. De pianist komt met vrouw, jongste zoon en verkering langs om nu eindelijk eens met eigen ogen te zien hoe mooi het is in de Oltrepò. Ze zijn enthousiast. Als we aan de borrel zitten, begint het te onweren en vooral te regenen. We verplaatsen het hele gezelschap naar de oprijlaan, onder het terras van de gasten. De regen spettert wel een beetje, maar weerhoudt ons er niet van om bij te praten en een spelletje te kaarten.
Ze (het pianistgezin) kwamen speciaal op deze donderdag omdat er ’s avonds cena a casa is. We laten ons met een groep van 12 personen verwennen door Roberto en Antonica. Het is allemaal even heerlijk. We zitten gezellig te kletsen met de gasten uit het grote appartement die ook meedoen aan de maaltijd. Voor vertrek plaatst de vrouwvandepianistvriendin nog even een bestelling voor lekkere wijn, die bitch de volgende dag meteen maar gaat halen. 

Roberto gaat mee om de prijs nog wat te drukken. We worden geholpen door een assistent die eruit ziet alsof hij net wakker is en veel gedronken heeft. Dat blijk tijdens de gesprekken ook precies de situatie te zijn. Met als gevolg dat er flessen net niet vallen; dat hij het antirammelkartonnetje er slechts met de hulp van Roberto in krijgt, dat de doos te klein is voor de flessen die we bestellen en dat hij die toch maar dichtplakt. Nou ja, de wijn is lekker en daar gaat het om.

Vrijdagavond gaan we weer gezellig met de mannen en de hond uit eten. We gaan naar Bazzini in Canetto Pavese. Het eten is lekker, net als de wijn. De sfeer is prima. Morgen naar Toscane. Maar daarover morgen meer!

De foto’s zitten nogal door elkaar heen. De eersten zijn van vrijdag en dan gaan ze steeds verder terug in de week.

btr  dav

dig  dav

dav  sdr

dav  dav

dav  sdr

sdr   dav

dav   mde

DSC_1623   DSC_1631

btrhdr   sdr

sdr

 

 

1 Reactie »

Bitch bij de padroni

Eerst maar wat foto’s van vrijdag!

sdr   sdr

dav   dav

Zaterdag 4 augustus 2018

Vandaag moeten we het appartement in San Bartolomeo al Mare verlaten. Niet zo heel veel werk. Wij leven in de vakantie uit de weekendtassen en verzamelen de was in een vuilniszak. Heel overzichtelijk. Bitchgenoot is razendsnel! Als bitch uit de douche komt is de koelkast al leeg en uit. Om half negen schuiven we voor de laatste keer aan bij Bar Varazzese voor cappuccino met brioche. Al ciocolato of alla crema. De sleutels laten we na betaling ook daar achter en om 9 uur zijn we op pad. Het gaat allemaal heel soepel. Volgens routemiep zijn we rond 12 uur bij de mannen. De toeristen die richting Bartolomeo gaan, hebben waarschijnlijk meer tijd nodig. Veel file en bijna file die kant op.

Bitch appt de mannen de hoe laat we er zullen zijn. We gaan nog even langs de Esselunga om deo en muggenspray (anti!) aan te schaffen. En een borstel, want al dat zeewater heeft de weelderige haardos van bitch veranderd in touw. Sociaal als ze is, belt bitch met de mannen of zij nog iets nodig hebben. Er volgt een hele lijst met nog een aanvulling in een later telefoontje. Even langs de Esselunga wordt dus uitgebreid langs de Esselunga. Maar alles voor het goede doel.

Tegen half één arriveren we bij de villa. We halen de Ugly leeg zodat we die de komende dagen als gezamenlijk vervoermiddel kunnen gebruiken. Direct daarna dalen we af naar Pizzeria La Versa voor een pranzo, lunch. De gasten van het grote appartement hebben nl. aangekondigd dat ze laat arriveren, dus dan zit een cena, diner, er niet in. Maar een lunch is ook lekker. En gezellig. Er wordt weer gekletst als vanouds. We eten stracciatella (twee c’s!!!) van mozzarella en dan iets pasta-achtigs, wat bitch al niet meer weet. Bitch maakt even gebruik van het toilet. Het damestoilet is ook invalidetoilet. Lekker ruim dus. Als je op de wc zit, kun je niet bij de wc-rollen die op een tafel staan. De officiële wc-rolhouder werkt niet. Het doortreksysteem is, heel invalidevriendelijk, verplaatst naar de plek naast de wc-pot. Het werkt met een grote knop, die bitch maar met moeite ingedrukt krijgt. Handen wassen in een verlaagde, grote wasbak met decaratieve geulen in de hoeken. Door die geulen stroomt het water als je de kraan openzet, direct de wasbak uit, over het bitch shirt. Iets zachter dan maar? Werkt niet. Open of dicht. Goed over nagedacht.
De routines in de villa zijn simpel: eten, slapen, zwemmen. Kun je een boek over schrijven! Bitch weet al een titel: Eat, sleep and swim. En na het zwemmen de spumante die we traditiegetrouw bij aankomst nuttigen. Met een restje happertjes uit Ligurië.

Van het avondeten maken we niet teveel gedoe. Kookpadrone rommelt een heerlijke salade in elkaar met ingrediënten uit eigen tuin terwijl de rest van het gezelschap niet kijkt naar de wedstrijd om de Johan Cruijffschaal. Staat wel aan, hoor.

Zondag 5 augustus 2018

Lekker geslapen. Bitchgenoot deed een poging tot koffie maar snapte nog niet zo goed hoe het apparaat werkt. Wij zijn niet van de Nespresso. Dan maar eerst een duik in het zwembad! Heerlijk. 28 graden. en zo vroeg in de ochtend nog weinig insetti.

De middag sudderen we door op het terras naast het appartement, gewapend met de anti-muggenspray. Er zijn er weer veel. We maken kennis met de gasten. Vriendelijke mensen uit de Krimpenerwaard.

Voordat de avond helemaal gevallen is, rijden we naar Cigognola, waar je heerlijk pizza kunt eten met concert na. Door het concert kunnen we niet op de gebruikelijke plek parkeren. Gelukkig weet bitchgenoot in perfect Italiaans uit te leggen dat er een invalida aan boord is en mogen we toch vlakbij het grote plein parkeren. Goed gedaan, jochie!

De pizza is fijn: Speck e brie, de favoriet van bitch. Ze regelt nog even dat hij voor haar gesneden aangeleverd wordt. Dat lukt namelijk niet meer. Ondanks twee shotjes prednison in vier weken tijd, is de pijn behoorlijk. Het leek even te werken, maar inmiddels weet bitch helaas beter. Hopelijk gaan de medicijnen die bitch na de vakantie krijgt verbetering brengen… Maar deze overpeinzingen zijn eigenlijk van maandagochtend.

Het concert is ook fijn! Muziek van Rossini, ligt goed in het gehoor. We schuiven met een plastic tuinstoeltje (heel gevaarlijk!) achteraan aan en genieten een uurtje van de muziek. Heel anders dan in een muziekzaal, want in de buitenlucht. Geen akoestiek. Na afloop nog even een glaasje spumante gescoord en toen geprobeerd te vertrekken. Dat was dus het moment, waarop Kookpadrone de ene na de andere bekende tegenkomt, waarmee hij natuurlijk veel te bespreken heeft. De rest van het gezelschap wandelt alvast naar de auto om daar te wachten. Bitchgenoot brengt ons weer veilig thuis!

Een reactie plaatsen »

Bitch niet in de grot

Het idee was om na de lunch en de siësta de grotten van Toirano te bezoeken. Warm aanbevolen door juf Martha en ook de beide reisgidsjes zijn enthousiast. Klinkt wel aantrekkelijk, een frisse grot, dus we besluiten die kant op te rijden. Via de SS1, de Via Aurelia. Eigenlijk zijn we wat te laat op pad, maar als we gearriveerd zijn kunnen we nog net met de laatste visita guidata mee. De weg naar de ingang is nog 200-250 meter. Maar het is erg warm en bitch trekt het vereiste hoge tempo niet. Gedesillusioneerd en ook gefrustreerd keren we op 100 meter afstand van de ingang om. Dit wordt hem niet.
Via de snelweg keren we terug naar onze hometown en wachten op ons balkonnetje tot het tijd is voor het avondeten. We wandelen naar La Risacca, waar we met de padroni ook gegeten hebben zondagavond. Ook nu blijkt bijna alles wat we willen bestellen niet meer voorradig te zijn. Het wordt dus uiteindelijk Brazino, o nee tóch orata want dat is er wel. Hoe dan ook, lekker gegeten!

Vrijdag 3 augustus 2018

Laatste lesdag alweer. Bitch heeft eerst les, anderhalf uur. Dan drinken bitch en -genoot koffie bij Danilo en dan keren we terug om samen een spelletje triviant te spelen met vragen in het Italiaans en natuurlijk over Italië. Gezellig hoor. Als de les bijna om is, scoort bitchgenoot zijn laatste taartpuntje en dan is het voorbij. We nemen afscheid van maestra Martha en fidanzato Alessandro en verlaten het pand. Heftig teleurgesteld! Er is niet eens een certificaat deze keer. Heel onbevredigend! Lunch dan maar met vis en dan tukken. Om een uur of vier verplaatsen we ons naar het strand waar het deze vrijdagmiddag alweer flink druk is. Beetje zwemmen, beetje lezen, biertje. La vita is alweer bella!

Tegen zeven uur naar het appartement, douchen en dan rond een uur of 8 naar de Peccati di Gola, waar we al eerder zaten. Achter ons staat een lange tafel met kinderen van de plaatselijke zeilschool. Heel onrustig. Van de geserveerde pizza eten ze amper de helft op. Zo zonde… Gelukkig zijn ze snel klaar en keert de rust terug. Ons eten komt al snel en zorgt voor verwarring. Voor bitchgenoot is er de bestelde inktvis, bitch krijgt een pannetje mosselen aangereikt. Maar dat had ze niet besteld. De bezorgster druipt af. Even later komt ze vragen wat bitch dan wél besteld had. Nou, soep. Nog even later keert ze terug met hetzelfde pannetje waarin dus de soep blijkt de te zitten met heerlijke zeevruchten, óók mosselen. Het smaakt ons allemaal prima!

We wandelen nog even over straat en zoeken dan het balkon op om te genieten van de pantoffelparade en opnieuw muziek in de bar. Zelfde zanger, geen karaoke. Dat scheelt. Alles stopt weer keurig om twaalf uur en voor we het weten, zijn we in slaap.sdr  fbt

 

2 reacties »

Bitch en hert

Dinsdag 31 juli 2018

De routines ontwikkelen zich snel: ontbijt in de bar, naar school, koffie bij Dilano, weer naar school, naar huis, lunchen, tukkie, strand.
Vandaag nog een keer samen les van Maestra Martha. Vooral conversatie en een beetje grammatica. Voorzetsels! Altijd lastig. Persoonlijk kijkt bitch uit naar de les van woensdag. Zij heeft niet het idee dat de sessies met Martha veel toevoegen. Wel gezellig, hoor, maar leerzaam….

dav  dav

Als de rest van de routines is afgewerkt en het zout afgespoeld, gaan we met de auto naar Cervo. Bitch denkt dat ze zelf wel de weg naar de P boven het dorp kan vinden, maar uiteindelijk schakelen we toch de hulp van Miep in en zijn we er zo. Cervo (óók Italiaans voor hert!) is een schattig dorpje met steile steegjes, een bijzondere kerk en schattige winkeltjes. Al snel heeft bitch door dat er routes zijn aangegeven. We kiezen voor de rode route die langs de kerk van de coralisti voert, volgens Martha erg mooi en bijzonder. Nou, bijzonder is hij zeker. Het is er namelijk behoorlijk warm. Onze ervaring is dat kerken lekker fris zijn. Een goede plek om even te vluchten voor de hitte. Maar beide kerken (vlak naast de kerk van Johannes de Doper ligt er nog een) zijn flink opgewarmd door de zon. Het altaar is inderdaad ook bijzonder. Het is gemaakt in de vorm van een schip, zoals de koraalzoekers gebruikten. Maar mooi? Wij zijn niet overtuigd. Leuk om te zien. Dat wel. We gaan aan de borrel op een terras met zeezicht. Het uitzicht is prachtig! Blauwe zee, blauwe lucht. Meer heb je niet nodig. Bitch drinkt Crodino: de pillendag is verplaatst naar de dinsdag. Via een akelig steile trap dalen we af naar Ristorante Serafino en nemen daar het menu degustazione, uiteraard met vis, vis en nog eens vis. En een dolce. Het is lekker, dat valt niet te ontkennen. Het personeel is vriendelijk en opgewekt. Er wordt zelfs geregeld dat bitch niet weer via de steile trap hoeft te vertrekken, maar via de keuken terugkeert op de rode route. Beter! Het is dan een paar uur later en helemaal donker. Bitch wordt geparkeerd op een P onderaan in het dorp en bitchgenoot zwoegt weer omhoog om de auto te halen. Wat is het toch een schat!

sdr   dav

dav  davdav  dav

Eenmaal thuis nog even pantoffelparade en dan naar bed.

Woensdag 1 augustus 2018

Toch raar om na het ontbijt in je eentje naar school te lopen terwijl bitchgenoot terugkeert naar het balkon. De les wordt vandaag gegeven door mama Laura, gescheiden van papa Carlo, maar nog steeds betrokken bij de school. Eerlijk gezegd is het een verademing na de goedbedoelde gesprekjes van Martha. We voeren uitgebreide gesprekken over het onderwijs in Nederland en Italië, over ouders en nog veel meer en ondertussen vertelt Laura hoe je de juiste zinsbouw en de juiste tijden van het werkwoord hanteert. Ze gebruikt niet het whiteboard, maar schrijft haar opmerkingen op een blaadje dat bitch na afloop mag meenemen. Op die manier hoeft bitch nauwelijks aantekeningen te maken. Als de les voorbij is, wacht bitch op bitchgenoot, die aansluitend les heeft van Martha. Laura wil naar huis en belt een taxi, maar de taxi (er is er één in San Bartolomeo!) is in Nice. Uiteindelijk brengt Martha haar mama naar het station en blijft bitch moederziel alleen achter in de school. Adesso sono io la direttrice, nu ben ik de directeur, dacht bitch. De les van bitchgenoot begint hierdoor ook 10 minuten later en duurt dus ook 10 minuten langer. Er was gezegd dat de privéles 2 uur zou duren, maar dat blijkt dus anderhalf uur te zijn. 

Terwijl bitchgenoot zwoegt, gaat bitch met laptop naar de bar om koffie te drinken en de blog bij te werken. Het WiFi-wachtwoord is inmiddels bekend. Werkt zelfs in het appartement maar is daar te zwak om te internetten. Het is geen straf om bij de bar te zitten. Het is gezellig, je ziet veel en kunt er lekker doorwerken. Als bitchgenoot arriveert lunchen we samen en gaan dan naar het appartement voor een dutje. Chris vertelt dat ze vergeten zijn de koffie van bitch op de rekening te zetten. Hij heeft dat keurig gemeld, maar ze lieten het maar zo. Zelf vergeten we ook wel eens wat. Toen bitchgenoot op het balkon stond na de lunch werd hij geroepen door een medewerkster van de bar. We hadden onze tas met schriftjes laten liggen. Ze weten gelukkig waar we wonen dus de tas werd snel omhoog geslingerd. We zijn al helemaal ingeburgerd.

Het plan is om na het strand een bezoek te brengen aan Imperia. De gids leert dat Imperia eigenlijk bestaat uit twee delen, waarvan Porto Maurizio het interessantste is. Dat wordt ‘m dus. We zitten alleen telefoonloos op het strand en hebben niet in de gaten hoe laat het al is. We vertrekken pas om 7 uur naar Imperia. Onderweg hangen we zowat een halfuur aan de telefoon met het liefje van Gabbertje. Ze is aan het koken, maar de inductiekookplaat wil niet aan. We proberen uit te leggen wat ze zou kunnen doen, maar het lukt niet. Uiteindelijk adviseren we haar dan maar te koken op de gaspit voor de wok. Nog een halfuur later komt er een appje: het apparaat stond op het kinderslot. Daar hebben we het echt uitgebreid over gehad, maar goed. Probleem opgelost.
Het is inmiddels zo laat, dat de duomo gesloten is, net als alle andere bezienswaardige zaken in Imperia. Dan maar gewoon op zoek naar een ristorante. Tripadvisor helpt, maar het gevonden restaurant heeft inmiddels een andere naam: l’Ambaradan. Eenvoudig doch voedzaam, zullen we maar zeggen. En zo warm! Waar wij zaten leek een airco aan te staan, maar al snel liep het water weer in straaltjes van de bitchkop. Nou komt dat niet alleen van de hitte in Liguria, die groot is, maar ook omdat bitch vlak voor vertrek nog een shotje prednison tegen de pijn heeft gehaald en daar kun je opvliegers van krijgen. En die krijgt ze dus. In grote hoeveelheden. De hitte van de keuken, waar we vlakbij stonden om te betalen was bijna ondraaglijk. Je zal er moeten werken!
Ook hier in Imperia is bitchgenoot de held die de auto haalt. We waren alweer flink gedaald in het dorp. Op de terugweg wil Miep ons ineens de snelweg op sturen. We rijden kilometerslang de verkeerde kant, richting Ventimiglia, op. Toch maar ingegrepen. Optie ‘tolwegen’ uitgeschakeld en omgekeerd. Dat was beter, hoewel ze nu weer koos voor een supersmalle weg over de boulevard van de diverse stadjes. We zijn er evengoed gekomen. Hebben onszelf getrakteerd op een granita panna van de ijsburen. Soort van softijs, lekker fris. Daarna nog even huiswerk gemaakt (slimme bitchgenoot had dat al gedaan tijdens de siesta van bitch) en dan slapen en zweten.

Donderdag 2 augustus 2018

Opstaan, huiswerk afmaken, ontbijtje en naar school. Vandaag weer les van Martha. Ze bespreekt het huiswerk dat mama me gegeven had. Best goed gedaan. Daarna praten we, maar ze heeft kennelijk met mama besproken waar het gister over ging. Ze begint óók over het onderwijs en doet dezelfde vragen waarmee ik de condizionale kan toepassen. Lekker, dan hoef ik niet zo lang over mijn antwoorden na te denken. De vragen zijn inhoudelijk best lastig. Wat zou je doen als je drie miljoen zou winnen in de loterij? Wat zou je anders doen als je kon terugreizen in de tijd? Als je kon reizen in de tijd, naar welke tijd zou je gaan en met wie zou je daar willen praten? Bitch is niet zo’n wat-als-dromer, maar de antwoorden kwamen nu redelijk vlot.

De andere docent vandaag (voor een lastig Russisch jongetje van 10 jaar) is de verloofde van Martha, Alessandro. Tijdens de gezamenlijke koffie hebben bitch en -genoot het over de vaardigheid van onze docenten. Mama is prima, maar voor de rest hebben wij de indruk dat er maar wat aangerommeld wordt. Van il direttore hebben we (nog) geen les gehad. Op de terugweg ziet bitch een (knappe!) jongeman lopen met een versgekochte ventilator in een plastic tas. Die man heeft ze onmiddellijk aangeklampt en gevraagd waar hij die ventilatore gekocht had. Hij legt het duidelijk en vriendelijk uit en tien minuten latere is bitch de trotse eigenaresse van een nieuwe ventilator. Lekker slapen, hopelijk minder zweten vannacht! Eigenlijk wel iets te zwaar, maar het moest maar.

Op het terras bij de bar weer geblogd en kaartjes geschreven. Ja, dat doet bitch nog. Heel selectief tegenwoordig. Eén voor bitchkind en bitchkindvriendin, één voor Gabbertje en Gabbertjeliefje en één voor exoppaspoetsvriendin. De rest krijgt de hartelijke groeten via deze blog!

2 reacties »

Bitch in buio

Zaterdag 28 juli 2018

Dusss we waren na de voor ons mislukte maansverduistering vroeg naar bed, moe van een lange dag fileren. Uit ons raam zagen we nog heel even een flardje oranje maan, maar overigens was er teveel omgevingslicht. Toen bitch om een uur of drie moest plassen, merkte ze dat de airco uit was. En dat het licht in de wc uit was. Bitchgenoot zal het wel koud gekregen hebben of zo. Bij het ontwaken bleek dat de stroom was uitgevallen. Kan gebeuren. We zouden het wel even melden bij de receptie op weg naar het ontbijt. De receptie was verlicht met een stel kaarsjes. De elektriciteit was in het hele hotel uitgevallen. Blikseminslag in een transformatorhuisje. Petit-dejeuner was er ook niet. Ja, vruchtensap en plakjes cake. Daar hadden we geen zin in. Stiekem hoopten we dat we ook niet konden betalen, maar helaas… het pinapparaat ging op batterijen en werkte dus nog. Het ontbijt hebben we uiteraard niet betaald. De rekening komt per mail. Nog niet gezien, trouwens. snel ingepakt en op pad gegaan, we wilden toch al vroeg weg vanwege de gevreesde zwarte zaterdag. De weg naar de Fréjustunnel was bijna leeg. We reden in één keer door tot het betaalhokje en toen meteen de tunnel in. Ongekend! 17  km verderop reden we in Italië de tunnel weer uit. Ook hier verlaten snelwegen. We stopten af en toe eens voor koffie of een broodje, benzine en een plas en kwamen zonder problemen aan in San Bartolomeo al Mare.

sdr

Er was zelfs genoeg tijd voor een piccola siesta aan een stroompje. In San Bartolomeo vinden we de sleutel op de afgesproken plaats: in de bar tegenover het appartementencomplex. De auto kunnen we achter het gebouw op privéterrein parkeren. Daar staat ie goed. Als we geïnstalleerd zijn maken we een verkenningstocht door het dorp. Niet ingewikkeld: als we ons straatje uitlopen staan we bij de zee. Rechtsaf drukke boulevard met kraampjes (boeken, sjaaltjes, schoenen, hoedjes, meuk); linksaf nog een eettentje, een volleybalveld en de haven. That’s it. We doen bier (in de bar di fronte a noi) en later eten we heerlijk vissig in Peccati di Gola, links op de boulevard. Tóp. Later genieten we vanaf ons balkon van de pantoffelparade die zich behalve op de boulevard ook in ons straatje afspeelt. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de geweldige ijsjeswinkel die onze buurman/vrouw is. Zo leuk om naar te kijken!

Zondag 29 juli 2018

Het is bijzonder dat onze overburen, de barmensen, de hele tent ’s nachts opgeruimd hebben en ’s ochtends vroeg alweer hebben uitgestald zonder enige geluidsoverlast. Uitslapen zit er niet in, daarvoor is het te warm. We ontbijten vandaag nog met een droog broodje van de supermarkt naast de school, waar we gisteren ook nog even naar toe gelopen waren. De broodjes zijn niet bedoeld om te bewaren, maar om direct op te eten, blijkt nu. Morgenochtend gewoon koffie en croissant in de bar. We gaan er vandaag even heen voor de ochtendkoffie en schuiven dan weer op ons terras in afwachting van de padroni. Die horen we al voordat we ze zien: de kale padrone roept luidkeels de naam van onze straat en trekt daarmee onze aandacht. Wij zwaaien en roepen terug, maar het duurt even voordat ze doorhebben dat ze al op de juiste plek zijn. Het weerzien is warm en oorverdovend. Vooral Joia moet even duidelijk maken dat ze er is.
We gaan al snel op pad, op zoek naar een plekje voor de lunch. We komen terecht bij Trattoria La Terrazza. De oude heer Luigi Terrazza spreekt tot ons in een onverstaanbare mengelmoes van Duits, Italiaans en ons onbekende taalgroepen. We nemen aan dat hij in zijn eigen wereldje leeft. We gaan voor pastavarianten met/zonder vis. In de lasagne geen vis, in de rest wel. Hoogste tijd om terug te keren naar ons appartement voor de spijsverteerdut. Absoluut noodzakelijk. Komt van al dat eten. En misschien ook door de wijn.

Eenmaal uitgedut, zoeken we het hondenstrand op zodat hond en wij ons kunnen baden in verkoelend water. Iets ingewikkelder dan het hier staat. Veel stenen in het water, waardoor het voor bitch praktisch onmogelijk is te water te gaan. Zelfs met de ter plekke aangeschafte waterschoenen. Nu ja, kijken is ook leuk. En als de padroni naar huis zijn kunnen we naar het normale-mensen-strand met alleen kiezeltjes en slechts een enkele kei. Het hondebeest weigert trouwens te zwemmen. Baadt een beetje pootjes, blaft naar andere honden, maar zwemmen? Nope!

Als de avond dreigt te vallen wandelen we over de boulevard op zoek naar een plek om te eten. Waar we zaterdag zaten is de muziek te dreunend voor de tere hondenoortjes. Andere tentjes aan de boulevard zijn overcrowded. We verlaten de boulevard en wandelen door straten met ristorantjes die allemaal enorme wachttijden hebben. Dat rijmt niet met onze enorme honger. Nou ja, we willen niet zolang wachten. Aan de Via Aurelia vinden we Trattoria La Risacca. De baas zegt dat hij vol zit. Er zit inderdaad veel volk. Onze bijdehante padrone wijst op een tafel vol glasservies maar zonder mensen en informeert of deze dan niet beschikbaar is. Dat is ie, na enige opruimactiviteiten. We zitten heerlijk te eten. Ook hier weel veel vis. Na het voorgerecht blijkt de hele tent leeggelopen te zijn. Misschien waren we iets te laat. De baas jaagt ons niet op en we maken het diner gezellig af met veel geklets en lekker eten. Daarna is het de hoogste tijd om de pantoffelparade te observeren onder het genot van een heerlijk ijsje van de buren. La vita è bella.

Maandag 30 juli 2018

Bitch wordt wakker van enige opwinding in het appartement. Omdat er op maandag markt is, blijkt de auto van de padroni te zijn weggesleept. Ze hadden het bordje hierover niet gezien. Later deze dag ontdekken ze dat er wel erg veel van die waarschuwingsbordjes staan. We starten toch maar met een ontbijt al bar, ervan uitgaande dat de auto veilig staat. De padroni brengen ons naar school, maken kennis met de docente en haar vader die de tent leidt en gaan dan op zoek naar een politiebureau voor nadere info over hun auto.

Bitch en bitchgenoot zwoegen onder leiding van Maestra Martha in  een niet geaircood kamertje op hun Italiaans. Het is weer erg leuk om zo intensief bezig te zijn met de taal. Na de instaptoets om het niveau te bepalen, keert Direttore Carlo terug om aan Chris te vragen hoe het is te moeten leven met een genie. Bitch dus. Twee fouten in 49 opgaven. Bitchgenoot had er iets meer. Het voorstel is om de lessen apart te doen vanwege het niveauverschil. Bitch vindt dat wel een goed plan en bitchgenoot vindt het vooral niet zo gezellig, maar snapt het wel. We starten er woensdag mee. Dinsdag nog een dagje samen zwoegen. Het is voor bitchgenoot echt beter want bitch heeft nogal de neiging te helpen en te verbeteren.
Halverwege de ochtend is er een halfuurtje pauze. De school zorgt niet voor koffie; we worden de straat op gestuurd om in een bar koffie te gaan drinken. No problem. We vinden snel een plekje, drinken twee koffie en keren dan terug naar de school. Om half 1 zijn de lessen klaar en zoeken we de padroni weer op die met de auto zijn teruggekeerd en nu in het appartement zitten te wachten op ons.
Lunch eten we weer bij La Terrazza, waar we nu wat later zijn en nog net niet weggekeken worden. De andere tafels worden al afgeruimd, een tafel voor het personeel wordt gedekt. Wij laten ons niet opjagen en genieten van onze lunch.

Na de lunch nemen we afscheid van padroni en hond. We zien ze gauw weer! Zelf gaan we even tukken en daarna, aan het einde van de middag, naar het strand. Lekker zwemmen, beetje zonnen, biertje. En dan weer naar ‘huis’ om te douchen. Diner toch maar weer bij Peccati di Gola. Vis is zo lekker!

Foto’s lukken niet zo erg. Niet zo’n best netwerk…

 

Een reactie plaatsen »

Bitch in de file

De vakantie is begonnen. Bitch en bitchgenoot laten het huis achter in handen van Gabbertje en haar vrouw. Gabbertje heeft botjes gebroken en kan niet naar driehoog achter. Het kersverse huis van bitch is een ideaal toevluchtsoord.
We vertrekken donderdag de 26e. Een warme dag, maar ideaal om te reizen. Het is heerlijk rustig op de weg! Wee vliegen door het Hollandse landschap en voor we het weten zijn we in Limburg. Mooie plek voor de lunch. Het dorpje Ittervoort heeft een bakkerij met broodjes én een kerk. We bezoeken allebei!

sdr  dav

Voor het eerst rijden we even later door de tunnel bij Maastricht. Schiet lekker op. Er is ook hier geen file. Wat er wel is op deze hete dag: regen! In Luxemburg. De temperatuur zakt spontaan van 34 naar 22 graden. Heerlijk! Maar de vreugde is van korte duur. Het is een minibui en zodra we eruit zijn, stijgt de temperatuur weer feestelijk naar 34 graden en warmer. We zoeken een P om even uit te rusten. Gelukkig is er schaduw en kunnen we op ons gemak even een boekje lezen. Tegen half zes zijn we in Best Western Hotel Metz. Kamer met airco, waar we lekker even een tukje doen. In het restaurant een dagmenuutje met een dikke bier. Heerlijk. Om tien uur liggen we in bed om lekker te slapen, moe van de warmte.

Voor de vrijdag hopen we op weer zo’n voorspoedige reis, maar het valt tegen. Binnen een uur staan we in een enorme file, veroorzaakt door een ongeluk. Een uur lang sudderen we voort en dan besluit bitchgenoot dat het genoeg is. We rijden van de snelweg af en vinden even buiten Gondreville (net voorbij Nancy) een schaduwrijk plekje om te zitten, te lezen en vooral niet te ergeren. Als wee ruim een uur later terugkeren naar de snelweg, is de file er nog steeds. We sluiten maar weer aan. Na een poosje, als we gezien hebben hoe de vangrail weer hersteld wordt, kunnen we eindelijk doorrijden. Met enig leedvermaak stellen we vast dat er aan de andere kant ook file staat. Gnagnagna.

sdr   sdr

De rest van de route is het redelijk filevrij, maar onze weggenoten, vooral de Nederlanders, rijden als halve zolen. Er wordt volop rechts ingehaald, links gehangen, bumper gekleefd en meer van die ergernissen. we lassen nog even een zit en plaspauze in. We drinken op deze hete dag (37 graden!) veel water. Jammer dat het water snel warm wordt. Zo zitten we dus aan de nog net niet kokende spa rood. Maar iets is beter dan niets. We hebben door het ongeluk vele uren vertraging opgelopen. Om te voorkomen dat we bij Lyon weer klem zitten, kiest bitch een alternatieve route, waarbij we Lyon mijden. Het kost wat moeite voordat we onze miep hebben overtuigd, maar uiteindelijk accepteert ze onze keuze en stuurt ze ons feilloos naar Chambéry waar we om even na acht uur arriveren. Toen we vertrokken zei miep dat we er tegen vier uur zouden zijn. Maar het is gelukt. we proberen nog iets mee te krijgen van de maansverduistering, maar wolken en bomen zitten in de weg. Heel even zien we een glimp. Daar doen we het maar mee. We bereiden ons nu mentaal voor op de Fréjustunnel en zwarte zaterdag. Vroeg vertrekken dus maar!

sdr

Een reactie plaatsen »

Bitch in de tropen

De vakantie is begonnen en bitch heeft het echt verdiend. Het waren tropenweken de laatste veertien dagen! Binnen de school moest flink verhuisd worden vanwege een van gemeentewege bedachte verbouwing en bijbehorende verhuizing waar niemand op zat te wachten. Al wekenlang liepen er mensen door de school om te kijken, te meten, te denken (bij voorkeur hardop en ín het lokaal). Gewoon onder schooltijd want het is wel onderwijs, hè! En er verscheen een gigantische berg verhuisdozen in de voorhal. De hele klas van bitch moest ingepakt worden en o ja, er waren ook nog oudergesprekken. Tussen de openstaande dozen in een bloedheet lokaal. Want ook het weer was de afgelopen weken tropisch. En is dat overigens nog steeds. Daar heeft bitch dan weer niet zoveel last van. Ze kan er goed tegen.

Maar inpakken dus. En oudergesprekken. En in die week trouwens ook nog meesters- en juffendag. Heel gezellig, maar druk in het hoofd. Bitch had bedacht een Levend Ganzenbord spel te doen met de kinderen. Dat vergt wat voorbereiding in de vorm van bordnummers, groepjes, antwoordformulieren en opdrachten. Tot haar blijdschap ontdekte bitch op haar laptop dat ze zoiets al eens gemaakt had. Dat scheelde een hoop werk. Gemaild naar het schooladres en toen ze het wilde opslaan, bleek het al op de server te staan. Goed gedaan, bitch! En toen herinnerde bitch zich dat ze vorig jaar dit spel ook met haar klas gedaan had. Vandaar. Dus. Op de feestdag zelf kwamen er nog andere herinneringen aan vorig jaar naar boven. Het ophangen van de bordnummers had vorig jaar heel veel tijd gekost. Vroeg naar school dus. Kwart over zeven binnen. Het lag allemaal al geprint klaar, dus dat scheelde weer. En ineens was daar nóg een herinnering. Bitch had dit spel samen met een collega gedaan! Met groep 3, die nu haar eigenste groep 4 was. Ze kenden het dus al. Wat te doen???? Geen stress, gewoon aan de kinderen vragen wat ze wilden. Sommige kinderen herinnerden zich inderdaad dat ze vorig jaar Levend Ganzenbord hadden gedaan. Tot genoegen van bitch kozen de kinderen er bijna unaniem voor om lekker zelf te spelen tot de pauze. Dat gaf bitch mooi de tijd om nog wat dozen te vullen. Na de pauze was er een disco voor alle kinderen, dus daar hoefde bitch niet veel aan te doen.

Woensdag in de laatste week was er zomerfeest. Heel gezellig, maar ook wel heel druk. Er was een maandviering waarvoor een aantal keer geoefend moest worden. Er was een lunch op school, verzorgd door ouders met hapjes in het thema van het land waar hun kind zat. Wij hadden Duitsland. De kinderen en ouders mochten door de hele school hapjes proeven. Heel gezellig, lekker en relaxt, maar er was nog zoveel te doen…
In de middag waren er buiten spellen voor de kinderen, waaraan bitch niet heel veel werk had. Ze zat bij de deur en reguleerde het in- en uitgaande verkeer. Vooral ingaand want eigenlijk was er geen reden om de school in te gaan. Goed te doen, maar die dozen waren nog steeds niet gevuld!

Donderdag was de laatste dag met kinderen. Laatste spullen uitgedeeld, verjaardag gevierd, afscheid van de gymmeester, afscheid van een leerling en veel onrust. In het hele pand was de verhuizing voelbaar aanwezig. de klas van bitch was nog steeds niet ingepakt. Na schooltijd een gesprek met directeur en P&O. De twee jaar ziekteverzuim voor één dag loopt op zijn eindje en dat betekent dat er allerlei formulieren ingevuld moeten worden. Belangrijk, alhoewel bitch geen WIA-uitkering zal krijgen. Niet genoeg ziekteverzuim, geen 35% van de aanstelling, maar de aanvraag moet toch. En er stonden nog altijd dozen te wachten. 

Vrijdag was dan de echte verhuizing. De spullen van bitch zouden als laatste verhuisd worden, dus dat gaf wat lucht. Tegen koffietijd was alles (met hulp van wat collega’s) ingepakt, gesopt en gestickerd. De verhuizers mopperden. De collega’s van de RK-school, die twee lokalen van onze school moesten ontruimen, hadden nog niks ingepakt en dat was wel de plek waar de hele verhuistrein moest vertrekken. Bij de koffie besloot de directeur de regie in eigen hand te nemen. Samen met drie potige collega’s begonnen ze spullen te verplaatsen, uiteraard na overleg met de ingehuurde verhuizers. Die deden af en toe een kast en waren maar al te blij dat ze hulp kregen. Ze hadden gemeld dat het wel zeven uur zou worden eer ze klaar waren. Dat bleek door de hulp uit onverwachte hoek dus mee te vallen. Om twee uur stonden alle tafels op zijn plek in het nieuwe lokaal van bitch en was er al een start gemaakt met het programma voor het nieuwe jaar. Om half drie stopten we met werken. Tijd voor vakantie. Benieuwd of de verbouwing ook zo voorspoedig gaat…

2 reacties »

Nog meer gordijnen

Of eigenlijk minder gordijnen. Het is een boeiend vervolgverhaal in teveel delen aan het worden…

Blij met de vouwgordijnen in de keuken hadden we ze die nacht meteen dicht gedaan, zodat we eindelijk in onze natuurpyjama door ons huis kunnen lopen om naar de wc te gaan zonder gespot te worden door de buren.
De volgende dag was bitchgenoot vrij en toen hij gekleed was wilde hij de vouwgordijnen in de keuken open doen, Tot zijn bittere teleurstelling kwam van de meest rechtse set de hele mikmak naar beneden. Ook een manier van open doen, maar niet de gewenste.
Bitchgenoot maar weer eens gebeld met de winkel. Dat was natuurlijk heel vervelend. Inderdaad meneer, dat vinden wij ook. De monteur zou de volgende middag om half vier komen. Wat er mis was gegaan met de gordijnen voor de woonkamer wist hij niet, maar daar zou hij donderdag over terugbellen. Of vrijdag.

De monteur kwam. Om vijf uur. Hij wist niet dat hij om half vier had moeten komen. Hij bekeek het neergestorte setje en stelde vast dat hij daar een onderdeel voor nodig had dat niet in zijn auto lag. Dus provisorisch met plakband in/aan elkaar gerommeld.

Inmiddels is het dinsdag. Van de meneer van de winkel geen sjoege. Daar worden wij niet blij van. Dus bitch vandaag maar weer eens naar de winkel toe. Beleefd gebleven, hoor, maar wel boosheid, verdriet, frustratie en teleurstelling verwoord. De oetlul reageerde nauwelijks. Bitch zegt: “Je had vrijdag zullen bellen.” Oetlul: “Ja, dat klopt.” Nou in de ogen van bitch klopt dat dus NIET. Als je vrijdag nog geen antwoord hebt op de vragen, dan bel je om ons dat te melden en dan ga je je best doen om wel een antwoord te krijgen. “Toevallig” was het antwoord vandaag nét in de mail gekomen. Oetlul kan niet zo goed uit de voeten met de aanval van bitch, dus bitch zegt het nog voor: “Als er iets verkeerd gaat en je hebt te maken met gefrustreerde klanten, dan zou je excuses kunnen maken.” Dat begreep hij zowaar.

In het vouwgordijn bleek een printfout te zitten en waarom het grote gordijn in twee stukken was, wist hij niet zo goed. Het was opnieuw besteld en dat zou toch gauw weer een week of vijf, zes duren. Uiteindelijk ging bitch de zaak uit met een afspraak voor de monteur na de vakantie, een bevestiging daarvan per email én de toezegging dat oetlul ons zal bellen als er iets te melden valt. En… je bent een bitch of niet… het hele gesprek opgenomen met de telefoon. We wachten af… 

Afbeeldingsresultaat voor afluisteren

Een reactie plaatsen »

Bitch en de gordijnen

Er rust een vloek op onze aanschaf van gordijnen! Bitch en -genoot hadden zich gewend tot een bekende, gerenommeerde gordijnleverancier uit de regio, die sinds enkele jaren samenwerkt met een eveneens goed bekend staande decoratiezaak.

Bij het rondkijken in de zaak op een zaterdag werden we heel vriendelijk geholpen. Na anderhalf uur was de enorme collectie teruggebracht tot drie stalen voor de woonkamer en één voor de keuken. Met de stalen keerden we huiswaarts en we namen ruim de tijd om te proberen en te overleggen. Op dinsdag keerde bitch met de stalen en de wensen terug naar de winkel. Een monteur werd geregeld om alles in te meten.

Hij verscheen een week later. Alles gemeten, opgeschreven. Een offerte zou volgen. Volgde niet. Na nog een week maar eens gebeld waar hij bleef. “Ze waren er net mee bezig”. En inderdaad, de volgende dag zat de offerte in de mail. Helemaal zoals we wilden. Mailtje teruggestuurd, dat we akkoord gingen en dat ze de bestelling conform de offerte konden doen.

Na vier weken maar eens gebeld of er al een leverdatum bekend was. Dat moest uitgezocht worden. Bitchgenoot werd een uurtje later teruggebeld. Ze hadden de bestelling nog niet gedaan want er was nog geen aanbetaling ontvangen. De winkel had gelijk, wij hadden die voorwaarde over het hoofd gezien, maar ze hadden dus al die weken niet de moeite genomen om eens te informeren of we nog geïnteresseerd waren. Bitchgenoot heeft zich daar flink boos over gemaakt en na een paar dagen kwam het bericht dat we 10% korting kregen om het goed te maken. Een afspraak met de monteur werd ook meteen gemaakt.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. De gordijnen zouden bezorgd en opgehangen worden. Bitch had haar pianoles ervoor afgezegd. De monteur kwam vanaf 14.30 uur. Rare afspraak, maar goed. Hij was er tegen drieën. We hadden de bank al aan de kant gezet, bitch moest alleen nog even de planten uit de vensterbank verwijderen. Toen ze toe was aan de planten in voor het kleine raam, waarvoor we een vouwgordijn hadden besteld, meldde de monteur dat het vouwgordijn er nog niet bij was. Bitch vroeg of ze verder nog iets kon betekenen, antwoordde de monteur dat hij wel een kopje koffie lustte. Oké dan.

davOnder gemopper werd de gordijnrails opgehangen en werd het eerste pak met gordijnen geopend. Er zaten twee gordijnen in. We hadden er één besteld. Of dat erg was. Ja natuurlijk was dat een probleem. We wilden er maar één. Dus daar moest hij dan weer contact over opnemen met de zaak. Voorlopig hangen ze maar even.

Over naar de keuken, waar we prachtige vouwgordijnen willen. In wit. Het moet gezegd, de monteur gaat er keurig mee om. Trekt handschoenen aan zodra hij daadwerkelijk met de gordijnen in de weer gaat. Maar dat duurde nog even. Het door hem meegebrachte ophangsysteem blijkt niet te installeren te zijn in ons plafond (dat hadden wij inmiddels ook al ontdekt bij het ophangen van de sjoelbak). Dus de monteur vertrekt naar de bouwmarkt om een latje te halen en keert terug met een alternatief haakje. Bitch snapt het verschil niet. maar al snel hangt het eerste stuk. Het is inmiddels half zes geweest.

Om 7 uur nemen we afscheid van de overigens aardige monteur. We betalen alleen wat geleverd is en krijgen de belofte dat we morgen gebeld worden. Eerst zien, zei blinde Maupie.

sdr  sdr

sdr

Een reactie plaatsen »