bitchvandebovenbouw

Belevenissen van een juf in de bovenbouw in en buiten school

Bitch verkast

Bitch was met bitchgenoot aan het repeteren voor een voorstelling. In huis. Een huis. Waar precies, dat weet bitch niet. Er werd geoefend in een soort van tussenkamertje.
In de achterkamer was een oud-collega/vriendin druk in de weer om de verjaardag van haar moeder te organiseren. Er werd gekookt, gebakken en versierd.
Midden in een mooie volzin van bitch hoorde ze ineens een schreeuw uit die ruimte: “Shit, ik heb geen room gekocht!” In opperste opwinding rende de oud-collega/vriendin door het tussenkamertje naar de voorkamer waar al mensen zaten, in afwachting van de festiviteiten. Paniek alom! Het repeteren lukte daardoor voor geen meter. Bitch gaf het op.
De man van oud-collega/vriendin, we noemen hem oud-collega/vriend, raakte geïrriteerd door het zinloze brullen van zijn partner. Hij zag dat de repetitie van bitch en bitchgenoot uit de hand liep en gebaarde de acteurs mee te komen.
Verderop in de straat had hij nog een pandje. Weliswaar helemaal leeg, maar volgens hem prima geschikt. Met z’n drieën betraden we het pand. Het was aardedonker. Geen lichtknopje te vinden. Er was wel geluid. Achter in het pand werd gegromd. Volgens oud-collega/vriend moesten we dat maar negeren. Je kon het horen, maar hij had nog nooit de bron van het geluid gezien.
Nee, duh! In het donker zie je niks! Bitch aarzelde. Ze is niet zo’n held in het donker en als het donker dan ook nog gromt… Oud-collega/vriend werd ongeduldig. We moesten het er maar mee doen. Hij kon toch moeilijk de verjaardag van zijn schoonmoeder afzeggen.
Zo gauw hij het pand verlaten had, werd het gegrom luider en angstaanjagender. Bitch besloot dat ze dan maar niet ging repeteren. Andere keer weer.
En toen werd bitch wakker. Een droom, zo levendig en ook nog bijna alles onthouden. Raar…

Een reactie plaatsen »

Bitch wandelt

O nee, bitch ging op de fiets, de groep van bitch mocht wandelen. We gingen naar het theater voor de voorstelling “De Vliegende Gek”.
De hele woensdag zijn we ermee bezig geweest. Met de voorbereiding, het wandelen én de voorstelling.
Bij binnenkomst stond voor de kinderen op het digibord dat ze alleen een boek moesten pakken en gaan lezen. Iedere dag vergeten de kinderen wel iets uit het rijtje “pak je tablet, je boek en je mapje.” In dat mapje zitten – als het goed is – een rekenschrift, een dicteeschrift, werkbladen, een potlood en een pen. Toch gebeurt het regelmatig dat een van de onderdelen ontbreekt op de tafels waaraan de leerlingen werken. Tafels zonder laatje, vandaar het mapje met de spullen erin.
Afijn, deze woensdag was een boek voldoende en zaten er ineens vier van de vijftien kinderen met een complete stapel voor hun neus.
Toen iedereen binnen was en de kids braaf een kwartier gelezen had, begon bitch met de voorbereiding van het theaterbezoek.
Dankzij onze thematische lessen, wisten ze wel wie Charles Lindberg was. Er kon dus volop tijd besteed worden aan het schetsen van een beeld van de tijd waarin hij zijn spannende vlucht over de Atlantische Oceaan maakte. Bitch vertelde verhalen, de kids keken naar een filmpje en nog naar een stukje zgn. stomme film. Woorden en begrippen werden besproken en de korte inhoud van de voorstelling werd verteld.
Vlak voor vertrek aten de kinderen hun tienuurtje en bespraken we de regels onderweg en in het theater. Om kwart over tien begon de wandeling. De onderwijsassistent van bitch (helaas alleen op woensdag) liep met de groep mee en ook een moeder die bitch ’s ochtends vroeg had benaderd durfde de wandeling aan. Gelukkig was er van een andere groep nog wel een moeder die wilde meelopen bij het kluppie van bitch. Ze hadden er lekker de vaart in.
Natuurlijk werd er in het tunneltje onder het spoor gegild. Dat hoort zo. Maar een moeder bij een andere groep riep dat de kinderen stil moesten zijn. Gelukkig gaf een collega het goede voorbeeld en werd er volop geschreeuwd!
Bitch reed voorop. Wees af en toe de juiste richting aan, onderzocht een door een moeder voorgestelde sluiproute die dus niet te gebruiken was en zette de weg af als er overgestoken moest worden.
Keurig op tijd maar niet al te vroeg arriveerden de drie groepen bij de theaterzaal. Jas aan de kapstok, nog even een plas (er waren gelukkig veel toiletten) en toen de zaal in. Door jarenlange ervaring is bitch daar tamelijk eigenwijs in geworden. De organisatie wijst een hele rij aan voor de groep, bitch zet ze in groepjes van vijf (één zieke, helaas) op drie rijen neer en gaat daar dan zelf ook zitten. Veel handiger om in te grijpen, waar nodig. Maar het was niet nodig. De kids keken geboeid en lief naar de prachtige voorstelling. Er werd af en toe wel een beetje gekletst, maar niet storend. Eén jongen deed alsof hij sliep. Prima, dan stoorde hij in elk geval niet.
Achteraf groot applaus voor beide acteurs. Het was een mooie, grappige, gevarieerde voorstelling. Bitch was het meest enthousiast over de scène waarin ze het bezoek van Charles Lindberg aan bankier Ben Turpin speelden als een stomme film. Goed licht, goede bewegingen. Heel knap.
En toen weer terug. Eerst natuurlijk nog een rondje toilet en toen weer aan de wandel. Tegen de harde wind in, maar vreemd genoeg ging het sneller dan de heenweg. Bitch had vooraf nog snel een berichtje aan de ouders van de drie groepen gestuurd, dat het misschien iets later werd en dat ze maar even binnen moesten wachten. Maar dat bleek niet nodig.
Twee minuten voor half één gingen we de school weer in. Bitch parkeerde de fiets, trok haar handschoenen uit en stuurde vervolgens de klas naar huis. Prima ochtend! Enige minpuntje: de handschoenen van bitch zijn verdwenen. Waarschijnlijk meegenomen door één van de kinderen in de veronderstelling dat ze van hem/haar waren. Hoe vaak deze schatjes niet elkaars gymspullen, spijkerbroek, schoenen aan hebben! Niet te tellen.

“De Vliegende Gek”- gespeeld door TG Unieke Zaken
Een reactie plaatsen »

Bitch spijbelt

En weer wordt er gestaakt in het onderwijs. Bitch gaat hier niet uitleggen waarom, dat is in de media meer dan genoeg gedaan.
Donderdag was er op diverse plaatsen in het land een manifestatie. Voor bitch was de dichtstbijzijnde locatie de Dam in Amsterdam. Bitch ging daar niet naartoe. Ze zou wel willen, maar lang staan en lopen, dat is gewoon niet haar ding. Dus bitch was thuis en volgde via de app-groep de belevenissen van de collega’s.
Vrijdag was er in de hometown een spontaan initiatief: leerkrachten van diverse scholen verzamelden zich bij één school en liepen naar een grote rotonde vlak bij het huis van bitch. Ook hier was de opkomst groot. Eigenlijk vond bitch de actie te lief. Niet op de weg lopen, geen bushokjes slopen (dat was de opdracht van de directeur van bitch) en allemaal wat fruit meenemen voor het personeel van de politiepost, de ambulancepost en de brandweerkazerne waar de tocht langs zou gaan. Dat laatste vond bitch een beetje overdreven.
Maar hoezo spijbelt bitch dan? Dat zit zo. Donderdagmiddag is bitch naar de kapper gegaan. Daar werd gesproken over de staking. Bitch had natuurlijk niet gezegd dat zij in het onderwijs werkt en de kapper is nog zo nieuw (tweede bezoek) dat ze dat niet weten. Bitch’ knipmevrouw opende het gesprek met de volgende zin: “De onderwijzers spijbelen weer, hè?” Bitch schoot in de lach en zei dat het wel zo voelde. Bij de kapper zitten op een stakingsdag. Er volgde een leuk gesprek met veel begrip voor de staking.
Vrijdag zou bitch bij de optocht zijn, maar dan wel op de fiets. Want lopen… zie boven. Helaas, om kwart over 9 werd bitch wakker. De tocht begon om half negen. In het tempo waarin bitch ’s ochtends in de kleren geraakt was het dus een kansloze onderneming. Bitch spijbelt echt!

Via Facebook (Dennis Goedbloed) kun je foto’s van de staking bekijken. Er zitten creatieve vondsten tussen op de borden & spandoeken.

Een reactie plaatsen »

Bitch is bored

De toetsweken zijn begonnen. Voor de kinderen best spannend hoewel bitch altijd zegt dat ze zich niet druk moeten maken. Bitch weet al lang wat ze wel en niet kunnen.
Voor bitch zelf is het afzien. De kinderen wisselen elkaar af bij de computer en het enige wat bitch doet is aanmoedigen als het tempo laag is; af en toe een duimpje opsteken als ze langsloopt op het moment dat er een goed antwoord gegeven wordt; brommen als kinderen bij elkaar op het scherm kijken. Ze denken dat bitch het niet ziet, maar bitch ziet alles.
Het opsteken van een duimpje gebeurt helaas niet vaak. Het viel bitch op hoeveel fouten er gemaakt worden in sommen die toch echt niet heel moeilijk zijn. Maar bitch heeft een klasje vol (nou, halfvol) bijzondere kinderen: korte spanningsboog, een leerachterstandje hier en daar, hoofden waarin om diverse redenen geen ruimte is voor lesstof, ADHD en verwante problemen. Enzovoort.
Een greep uit de opgaven:
* 672-669 –> lijkt lastig, maar ze hebben geleerd om te denken. Hier maak je geem minsom van maar een aanvulsom.
* 129 euro betalen in briefjes van 20 –> de meeste kinderen dachten dat 120 euro, 6 briefjes, wel genoeg zou zijn.
* 82-7-15 –> uitgebreid geoefend. Hoeveel moet er in totaal af?
Afijn, er is nog een hoop te doen.
Behalve de eigen schatjes waren er vrijdag ook 5 heren uit groep 8 die een toets moesten doen. Die werkten stevig door. Zó stevig dat bitch ze na een halfuur een plas- en praatpauze heeft gegund van vijf minuten.
Hieronder wat plaatjes. Zoek de ADHD’ers!

Een reactie plaatsen »

Bitch bereidt voor

Vandaag was er weer een studiedag over het integreren van cultuuronderwijs in ons thematische lespakket. Op maandag, maar omdat bitch cultuurcoördinator is, was zij toch present.
Het was weer bijzonder inspirerend, precies zoals bitch gehoopt had. Eerst was er wat theorie onder leiding van een externe cultuurjuf en daarna met de collega van groep 4 aan de slag om het thema verder voor te bereiden.
De directeur meldde dat er voortaan elk kalenderjaar een budget zou zijn voor cultuur en dat was fijn! Het eerste dat bitch en haar collega regelden was een gastles verzorgd door het Nationaal Onderwijsmuseum. Zij komen op school aan de kinderen vertellen hoe een schooldag er vroeger uit zag. Compleet met leesplankje aap-noot-mies. Daarna wordt er met de kinderen een toneelstukje gemaakt over de school van vroeger.
Vervolgens hebben we bedacht dat in een thema over verschillende culturen – dat is het grote thema – natuurlijk ook iets moet zitten over zang of dans uit andere culturen. Bitch regelt voor elke week van het thema een liedje met beweging. De cultuurclub in de regio heeft vakdocenten die het onderwerp dans nog iets beter voor ons gaan aanpakken.
Ondertussen heeft bitch contact opgenomen met een gezin in Italië met het verzoek of hun kinderen iets willen opschrijven over het Italiaanse schoolleven.
Collega heeft teksten uitgekozen voor de lessen begrijpend lezen en bitch heeft tot slot een brief opgesteld om de ouders te informeren en hen te vragen of ze hun medewerking willen verlenen door iets te komen vertellen over hun schoolverleden in het land van herkomst. We hebben er nu alweer zin in!

Afbeeldingsresultaat voor aap noot mies
Een reactie plaatsen »

Bitch en de vraag

Het kerstdiner op school was achter de rug, de rust in de groep was enigszins weergekeerd.
Eén van de leerlingen was de dag na het kerstdiner ziek, maar op de laatste dag voor de vakantie was hij toch weer op school. Het was bitch’ ADHD-ertje en hij had kennelijk vanwege zijn ongesteldheid van de vorige dag geen pilletje geslikt. Hij praatte weer aan één stuk door, hing ondersteboven op zijn stoel maar slaagde er toch in voldoende sommen te maken én een tafel op te zeggen. Niet slecht!
Na de pauze meldde hij zich aan het bureau van bitch, naar aanleiding van de tekst van begrijpend lezen over Kerstmis. Hij wilde graag weten wanneer het Kerstmis is. Dat was één van de vragen.
Bitch wees hem de plek van het juiste antwoord aan. Hij vond dat het niet klopte. 25 en 26 december, dat is al over een paar dagen. Dan kan het geen Kerstmis zijn want het heeft nog niet gesneeuwd. Bitch probeerde hem uit te leggen dat het bijna nooit sneeuwt in Nederland en dat de datum bepaalt dat het Kerstmis is, niet het weer. Hij wilde er niet aan. Het moet eerst sneeuwen want dat hoort zo. Bitch wacht geduldig af…

Een reactie plaatsen »

Bitch is wakker

Bitch was een weekje ziek geweest, maar nu was het tijd om weer aan de slag te gaan. Het Sinterklaas feest was gepasseerd zonder dat bitch erbij was. De aanloop naar Kerst wilde bitch niet missen.
Wekker gezet op 6 uur, zoals altijd op een werkdag. Om half 6 moest bitch uiteraard plassen. Onhandig want daarna hoort zij de wekker niet meer.
Deze dag werd bitch wél wakker om 6 uur. Met een klap. Letterlijk. Exact om 6 uur zaten we rechtop in bed. Ergens in huis had een enorme klap geklonken. Wat kon het zijn???
Bitch hees zich zelf uit bed en ging op onderzoek uit. In het toilet trof zij de chaos die door de klap veroorzaakt was. Boven de stortbak hing een tekening van Mr. Lucky, in een grijs verleden (makkelijk 40 jaar of meer geleden) gemaakt door schoonzus. Het touwtje/ijzerdraadje waaraan hij hing was doorgesleten en Mr. Lucky was naar beneden gelazerd. Op de stortbak, die daarna een ingestortbak was. Deksel eraf, wc-rollen in de plee en meer van dat soort dingen. Wonder boven wonder was het glas van het kunstwerk nog heel.
Aan bitchgenoot de taak om de schade te herstellen. Mr. Lucky hangt weer, de ingestortbak zit weer in elkaar, maar doet het niet helemaal zoals we zouden willen. De wc-rollen staan weer op hun plek. Maar wakker waren we!

Een reactie plaatsen »

Bitch schrikt zich een hoedje!

Het was tijd om weer eens wat te bloggen dus bitch ging naar haar website en wilde beginnen. Dat was raar! Normaal gesproken staat er boven aan de pagina een vakje waar bitch meteen kan beginnen met schrijven. Dat was er niet! De hele wordpress werkbalk was verdwenen!
De kriebels kropen langs de ruggengraat naar boven. Kennelijk was bitch uitgelogd geraakt, maar wat was dan ook alweer het wachtwoord? In de mail zit een mapje waarin bitch emails met wachtwoorden opslaat. Daar zat geen mail van wordpress bij.
Terug naar het begin dus maar. Naar wordpress.com. Ingelogd met het Google-account. Dat lukte, maar er dook een volgend probleem op. Bitch klikte op ‘naar mijn site’ en kreeg als reactie ‘u heeft nog geen site’. Waaaaaah! Wat nu te doen?!
De blog zelf was er nog wel, dat was het probleem niet. Bovendien had bitch sinds een laatste wisseling van host al haar posts meteen opgeslagen in een wordbestand. Maar wat nu??? Ineens doken voor het geestesoog van bitch de mailtjes van wordpress van de laatste maanden op. Had zij gemist dat ze iets moest doen om te kunnen blijven bloggen? Ze had alle ontvangen mails in de prullenbak gegooid, ervan uitgaande dat het reclame was. Maar wat nou als…
Een paar dagen rust deed wonderen. Eerst de mailtjes in de prullenbak gecheckt. Inderdaad alleen reclame, geen enge waarschuwingen of dreigementen. Toen ging bitch nog eens naar de website, klikte op ‘inloggen’, liet haar wachtwoord aanvullen door google en voilà! Daar was ie weer! Wat een opluchting! Wachtwoord wel meteen even genoteerd. Joe knever know.

1 Reactie »

Bitch in het theater

Bitch was op een doordeweekse woensdag in het theater. Ze had kaartjes voor de voorstelling van Yora Rienstra. Bitch kende haar als cabaretier, maar deze voorstelling is toch echt geen cabaret. Ze heeft een voorstelling gemaakt naar aanleiding van het boek “Up” van Myrthe van der Meer. Het boek beschrijft hoe een vrouw die manisch depressief is, maar zichzelf helemaal gezond en gelukkig voelt, opnieuw terecht komt in de psychiatrische zorg. En wat voor drama het is als je in die molen zit.
Bitch en -genoot waren vroeg in het theater vanwege de beperkte parkeermogelijkheden. Op weg naar de bar voor een bakkie koffie werden we staande gehouden door de programmeur van het theater. Of we zin hadden om naar de inleiding te gaan. Die was nog maar net gestart. Bitch en -genoot wisten van geen inleiding en werden direct ontmaskerd als slechte maillezers. Het had in de servicemail gestaan!
Afijn, een inleiding leek ons wel nuttig. In een vergaderzaaltje stond een lieve dame te vertellen over haar ervaringen in de psychiatrische zorg. Daar wordt een mens niet vrolijk van. Maar ze had een goed verhaal en bitch vond het dapper dat ze daar zo kwetsbaar durfde te zijn.
Aan het einde konden er vragen gesteld worden. Er was een dame die al snel alle aandacht naar zich toe trok doordat ze advies vroeg over haar behandeltraject. Dat leek bitch niet helemaal de bedoeling.
Na de inleiding was er voldoende tijd voor een bakkie en om half negen begaf bitch zich naar haar plek op rij 1 in de kleine zaal. Yora zette werkelijk een prachtige voorstelling neer! Zo levensecht gespeeld, dat je bijna zou geloven dat het haar eigen verhaal was. Bitch was diep onder de indruk!
Jammer dat er zo weinig publiek in de zaal zat. De zaal waar 200 mensen in passen was net iets meer dan de helft vol.
Na afloop van de voorstelling stond er een drankje klaar en bitchgenoot scoorde twee glaasjes wijn. Opnieuw werden we aangesproken door de programmeur. Ze kent het bitchkoppel inmiddels wel. Ze zei dat we best mochten aanschuiven bij het tweede deel van het programma van Martin Koolhoven. Hij toert door het land met een programma over filmklassiekers en de technische kanten van het maken van zo’n film.
Daar was de opkomst helemaal bedroevend! In de grote zaal zaten niet meer dan 200 mensen, terwijl daar 900 man in kan. Bitch schoof met haar hubbie een nog vrije rij in en luisterde naar de verhalen van Koolhoven. De gebruikte filmfragmenten waren mooi. Maar bitchgenoot merkte na afloop op dat hij blij was dat we geen geld hadden uitgegeven aan kaartjes voor dit evenement. Het was niet heel bijzonder.
We hebben de mogelijkheden van ons theater weer ten volle benut! Dank aan onze alerte programmeur Kim!

Afbeeldingsresultaat voor yora rienstra up
Een reactie plaatsen »

Bitch en de pepernoten

Vandaag vonden de kinderen een cadeautje in de schoen. Dat was althans de bedoeling. De invaller van de dinsdag was vergeten schoenen te laten zetten. Hij had een boodschap voor de Sint op het bord geschreven en de zak met cadeautjes aan het plafond gehangen.
Bitch zag dat toen zij deze morgen haar lokaal binnen kwam en vond dat niet zo’n goed idee. Ze heeft de zak weer naar beneden getrokken en de conciërge gevraagd om deze voor 9 uur in de klas te brengen. Deed ze keurig, kinderen blij! Er zijn er best nog veel die geloven.
Om in de sfeer van Sinterklaas te blijven had bitch een aangepaste muziekles. De kinderen hoorden het lied “Ik ben toch zeker Sinterklaas niet” van de door bitch zo gehate Kinderen voor Kinderen en de niet gehate Edwin Rutten.
Tijdens het luisteren moesten de kinderen tellen hoe vaak ze het woord ‘Sinterklaas’ hoorden. Om de beurt mochten ze daarna bitch in het oor fluisteren hoeveel keer ze het woord gehoord hadden. Ze keerden terug naar hun plek met net zoveel pepernoten als ze ingefluisterd hadden.
Bij de tweede keer luisteren mochten ze steeds bij het magische woord een pepernoot opeten. Als alle pepernoten op waren, moest het betreffende kind gaan staan.
Het was hilarisch! Uit puur enthousiasme vergaten de kinderen te kauwen en te slikken. Het gevolg was dat ze al hun pepernoten in hun mond hadden. En dan ook nog moesten lachen. Eén kind had het juiste aantal genoemd (26) maar was toch eerder klaar dan het lied. Te snel gepropt.

Voor wie het leuk vindt: https://www.youtube.com/watch?v=_6H2L6aD3m8

Een reactie plaatsen »